အခန်း (၈၄)

အမှတ်မထင် ဖူးစာ

အပိုင်း ၈၄

ယန်ရွှယ်မှာ အံ့ဩမိသော်လည်း လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့သည် အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်ခဲ့ပြီး ချီဖန့်ကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေသည့် လူအုပ်ကြီးနောက်လည်း လိုက်မသွားခဲ့သလို၊ လျိုဝေကောနှင့် သူမ၏ ပတ်သက်မှုအပေါ် သူတပါးတို့ မည်သို့ထင်မြင်ယူဆကြမည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ သူမ၏မိသားစုက သူမကို ချစ်သည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ဖခင်မှာ ရာထူးတိုးရန်အတွက်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားချိန်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူမ၏ဖခင်မှာ အဖိုးတန်ဂျင်ဆင်းကို ယူထားပြီးမှ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဆွဲဆန့်ကာ နောက်ထပ် လက်ဆောင်များ တောင်းနေသည်ကို သူမ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏မိခင်ကလည်း ဤအစီအစဉ်တွင် ကူညီခဲ့ပုံရသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ဖခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဆိုသည်ကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က လျိုမိသားစုဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခြင်းကြောင့် လျိုဝေကောမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ သူ၏ ပြုံးဖြီးနေသော မျက်နှာကိုကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေ၏။

သို့သော် သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်အကြောင်း ပြောနေစဉ်တွင် ချီဖန့်က သူမကို ဘာကြောင့် စိုက်ကြည့်နေရသနည်း။

ယန်ရွှယ် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုဝေကောအား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်"

အခက်အခဲများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း အဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်၏။

ချီဖန့်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး လိုရင်းကို မေးလိုက်၏။ "မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်နေ့လဲ"

"ဒီလ ၂၉ ရက်နေ့လေ" လျိုဝေကောက ပြက္ခဒိန်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "သုံးပတ်တောင် မလိုတော့ဘူး၊ မင်းတို့ အားမလားလို့ လာမေးတာ"

ချီဖန့်မှာ သူ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သိပြီးသားပင်။ "မင်း အိမ်ဆောက်တဲ့အခါ ပြောလိုက်လေ"

"ကျွန်မလည်း လာကူမှာပေါ့" ယန်ရွှယ်လည်း ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သစ်တောဌာနတွင် အလုပ်သိပ်မရှိသဖြင့် ယခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမတို့ အိမ်ဆောက်စဉ်ကလည်း လျိုမိသားစုမှ သားအဖနှစ်ဦးလုံး လာကူခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

လျိုဝေကောသည် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီးမှ ချီဖန့် ရှေ့ရှိ ပစ္စည်းများကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ "ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ။ တကယ်ပဲ စက်ပြင်ဆိုင် ဖွင့်မလို့လား"

သူပြောသည်မှာ ယန်ရွှယ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။ ချီဖန့်က သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ရေဒီယိုအချို့ တပ်ကြည့်မလို့"

"မင်း ကိုယ်တိုင် ရေဒီယို တပ်ဆင်နိုင်တယ် ဟုတ်လား" လျိုဝေကောမှာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။ သူ၏သူငယ်ချင်းမှာ ပစ္စည်းပြင်တတ်ရုံသာဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ "ဒါကြောင့်လဲ မင်းက သင်တန်းကိစ္စကို ဂရုမစိုက်တာကိုး။ ဒီလိုပညာမျိုးရှိရင် လွှစက်သမားမှာ ဘာလို့ အလုပ်လုပ်နေအုံးမှာလဲ။ ရေဒီယိုအချို့ ရောင်းလိုက်တာနဲ့တင် အဆင်ပြေနေပြီပဲ"

အတွင်းရေးမှူး လျန်က စေတနာနှင့် ပြောခဲ့သော်လည်း ချီဖန့်က ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ အခြားတစ်ယောက်အား အစားထိုးလိုက်၏။ လီရှု့ဝူ ရာထူးကျသွားပြီးနောက် လူလိုနေသော အခြားအဖွဲ့မှ တစ်ယောက်မှာ ထိုနေရာကို ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

ထိုသူက မည်မျှပင် ဝမ်းသာနေပါစေ၊ အခြားသူများကလည်း ဘာမှ များများစားစား မပြောကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီဖန့်က သစ်တောဌာနရှိ ရေဒီယိုအတော်များများကို ပြင်ပေးထားပြီးဖြစ်ကာ လူအများကလည်း သူ့ထံတွင် ပစ္စည်းလာပြင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မကျေမနပ်ဖြစ်နေသူမှာ အတွင်းရေးမှူး လျန် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အထက်လူကြီးများ၏ ကြိုးကိုင်မှုကို စိတ်ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုနှစ် သစ်တောဌာန ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် လူစာရင်းထုတ်ပြန်သောအခါ၊ ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ ကဗျာရွတ်ဆိုမည့်အပေါ် သံသယရှိသူများရှိပါက သူတို့နှင့် လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် အတိအလင်း ပြောကြားလိုက်တော့၏။

၎င်းမှာ လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချီဖန့်မှာ အလွန်ချောမောလှသဖြင့် လူငယ်အမျိုးသမီးများပင် လာကြည့်ကြရသည်။ ယန်ရွှယ်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် လှပသူဖြစ်ရာ၊ သူတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ဝံ့သူ မည်သူရှိပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ကိစ္စမှာ ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ကဗျာစာသားကိုသာ အချောသတ်ရန် ကျန်တော့၏။

လျိုဝေကောမှာ မနေနိုင်ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အချို့တပ်ဆင်မယ်ဆိုတော့၊ ငါ့အတွက်လဲ တစ်လုံးလောက် လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ ပိုက်ဆံပေးပါ့မယ်"

၎င်းမှာ အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်၊ သူ၏မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပစ္စည်းအသစ်များ ဝယ်ရမည်ဖြစ်ရာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူထံမှ ဝယ်ခြင်းက ကူပွန်များ ပို၍ သက်သာမည်ပင်။

ချီဖန့်တွင် ရေဒီယိုအချို့အတွက် အပိုပစ္စည်းများ အလုံအလောက်ရှိသည်။ "မင်းက ဘယ်လိုမျိုး လိုချင်တာလဲ"

ထရန်စစ္စတာ ရေဒီယို အမျိုးအစားပေါင်းများစွာ ရှိသည့်အနက် ရှန်ရှို့ဖန်၏ အိမ်တွင်ရှိသော ရေဒီယိုမှာ အသေးငယ်ဆုံးအမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ထရန်စစ္စတာ တစ်လုံးတည်းသာ ပါဝင်သည့် မော်ဒယ်ဖြစ်ပြီး အရွယ်အစား သေးငယ်ကာ ဘက်ထရီဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် သယ်ဆောင်ရ လွယ်ကူသည်။ သို့သော် ဖမ်းယူရရှိနိုင်သည့် အသံလွှင့်ဌာန အရေအတွက် နည်းပါးပြီး အသံ အရည်အသွေးမှာလည်း သင့်တင့်ရုံသာ ရှိသည်။

အတွင်းရေးမှူး လျန်၏ အိမ်ရှိ ရေဒီယိုကဲ့သို့ အကြီးစားများမှာမူ သစ်သားသေတ္တာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အသံလည်း ပိုကောင်းကာ လိုင်းလည်း ပိုစုံသည်။

၎င်းတို့သည် အသံလွှင့်ဌာန ပိုများပြားစွာ ဖမ်းယူနိုင်ပြီး အသံထွက်လည်း ပိုကောင်းမွန်ပေမယ့် အရွယ်အစား ကြီးမားကာ လျှပ်စစ်ပလပ်ပေါက် လိုအပ်သည်။ အချို့မှာ ဘက်ထရီဖြင့်လည်း အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ဘက်ထရီစားမှု အလွန်များသည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် ဆိုဒ်-ဒီ ဓာတ်ခဲ လေးလုံးအထိ အသုံးပြုရသည်။ ဓာတ်မီးတစ်လက်လျှင် ဓာတ်ခဲနှစ်လုံးသာ လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် လူအများစုမှာ ထိုကဲ့သို့ အကုန်အကျကို မတတ်နိုင်ကြပေ။

ချီဖန့်၏ မေးခွန်းအရ သူသည် အမျိုးအစားစုံအောင် လုပ်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လျိုဝေကောသည် ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရေဒီယို သေတ္တာအကြီးမျိုးပဲ လုပ်ပေးပါ"

"ကောင်းပြီလေ၊ သုံးရက်နေရင် လာယူလိုက်" ချီဖန့်မှာ မဆိုင်းမတွပင် သဘောတူလိုက်၏။

နောက်ရက်များတွင် သူသည် စက်ပြင်တဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေတော့သည်။ အိမ်တွင်ဆိုလျှင် သူ၏ယောက်ဖကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် အခွင့်မသာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

လျိုဝေကော ရေဒီယိုလာယူသောအခါ ယန်ရွှယ်၏ စားပွဲပေါ်တွင် ရေဒီယိုနှစ်လုံးမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ တစ်လုံးမှာ အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယန်ကျိအန်းသည် လက်ကလေးနှစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ကာ တစ်လုံးမှမသိသော်လည်း အသေအချာ နားထောင်နေရှာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အင်္ဂလိပ်စာ နားထောင်မှု စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်နေခြင်းပင်။

အတော်ကြာမှ သူက တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သည့် သူ၏ယောက်ဖအား လှည့်မေးလိုက်သည်။ "သူ... သူတို့ ဘာပြောနေတာလဲဟင်"

"မင်းရဲ့ယောက်ဖက အကုန်သိတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ယန်ရွှယ် သူ့ကို ခေါင်းလေး ပုတ်လိုက်သည်။

ချီဖန့်မှာ ရုရှားစကား တတ်သည်ဟု ကြားဖူးသဖြင့် ယန်ရွှယ် ယုံကြည်ထားသော်လည်း၊ ယခုမှာမူ BBC ရေဒီယိုမှ ဗြိတိသျှ လေယူလေသိမ်းဖြင့် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချီဖန့်က အလေးအနက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘောလုံးအသင်း နှစ်သင်း ကစားနေကြတာ၊ ပရိသတ်တွေ ရန်ဖြစ်ကြတယ်လို့ ပြောနေတာ"

ယန်ကျိအန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုဖြင့် ဝိုင်းသွားသည်။ "ဘော... ဘောလုံးပရိသတ်တွေလား" သူသည် ဤစကားလုံးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသည်မှာ ထင်ရှား၏။

အပြင်မှ ဝင်လာသော လျိုဝေကောကလည်း ထိုအကြောင်းကို မကြားဖူးသဖြင့် ချီဖန့်အား စနောက်လိုက်သည်။ "မင်းကလဲ မင်းယောက်ဖလေးကို ညာမနေပါနဲ့"

လျိုဝေကောနှင့်အတူ ပါလာသော လျိုဝေပင်းကမူ နားထောင်မနေတော့ဘဲ ယန်ကျိအန်းအနားသို့ ပြေးသွားကာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို တကယ်ပဲ ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ထားတာလား”

သူတို့နောက်တွင် လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် လျိုချွမ်းနီတို့ ပါလာကြသည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်၍ သူတို့မောင်နှမတစ်သိုက် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားရန် အချိန်ရသွားကြပုံပင်။

လျိုဝေကောမှာ သူ့ယောက်ဖအား ညာနေသည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်သောအခါ ချီဖန့်က ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြတော့ပေ။ သူသည် အနားရှိ အခြားထရန်စစ္စတာ ရေဒီယိုတစ်လုံးကိုသာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက်"

ယန်ရွှယ်တစ်ယောက်သာ ချီဖန့်အား အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ ကျောင်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာ သင်ယူခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်၏။ အသုံးမပြုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သံချေးတက်နေသော်လည်း "ဘောလုံး" နှင့် "ပရိသတ်" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကိုမူ သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။

သို့သော် လူအများအပြား ရောက်နေသဖြင့် သူမက ပြုံးလျက် လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် လျိုချွမ်းနီတို့ကို အရင်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေကြလဲ"

လိမ္မာသော ကျောင်းသူလေးဖြစ်သည့် လျိုချွမ်းနီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အိမ်မှာ အိမ်စာလုပ်နေပါတယ်"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျိုချွမ်းချိုင်ကား အလုပ်များနေခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တက် မှိုရှာခြင်း၊ မြစ်ထဲတွင် ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် အိမ်ရှိ ခွေးပေါက်လေးများကို ကြည့်ခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်နေပြီး အိမ်စာမှလွဲ၍ ကျန်တာအားလုံးကို လုပ်နေလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် လျိုဝေပင်းမှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "သူတို့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ လူနားလည်တဲ့စကား ပြောတဲ့သူ မရှိဘူးလား"

"ရှိတာပေါ့" ယန်ကျိအန်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်၏။ သူသည် အသံလွှင့်ချက်ကို ပိတ်ရန် ခလုတ်ကို အမြန်လှည့်လိုက်ပြီး အခြားရေဒီယိုတစ်လုံးကို ဖွင့်ကာ လိုင်းရှာခဲ့သည်။

ယန်ကျိအန်း ဂရုတစိုက် လှည့်နေသော ခလုတ်ကို ချီဖန့်က ညွှန်ပြပြီး လျိုဝေကောအား ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက ပြည်တွင်းလိုင်းတွေအတွက် အလယ်လှိုင်းလေ" ထို့နောက် အရင်လိုင်းကို ညွှန်ပြကာ "ဒါကတော့ နိုင်ငံတကာလိုင်းတွေအတွက် လှိုင်းတို"

အခြားခလုတ်နှစ်ခုမှာမူ ပါဝါဖွင့်ရန်နှင့် အသံအတိုးအကျယ်အတွက် ဖြစ်သည်ကို လျိုဝေကော သိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။

သူက မိမိ၏ ရေဒီယိုကို ကောက်ကိုင်ကာ ဟိုလှန်ဒီလှန်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ စမ်းကြည့်လို့ ရမလား"

ချီဖန့် ယန်ကျိအန်းအား မကြည့်ရသေးမီမှာပင် ကောင်လေးက ရေဒီယိုကို ပိတ်ကာ နောက်ဖုံးဖွင့်ပြီး ဘက်ထရီထည့်နိုင်ရန် သူ၏ယောက်ဖအား လိမ္မာစွာ နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် ၎င်းကို လျှပ်စစ်ရော ဘက်ထရီပါ သုံးနိုင်ရန် ဒီဇိုင်းဆွဲထားပြီး၊ ဘက်ထရီ လေးလုံးအစား သုံးလုံးသာ သုံးရအောင် ပြုပြင်ထား၏။ လျိုဝေကောမှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဘက်ထရီများကို ကိုယ်တိုင်ထည့်လိုက်သည်။ အားလုံးပြီးသွားသောအခါ သူက လိုင်းကို လှည့်ရှာနေပြီး လျိုမိသားစုမှ ကလေးများကလည်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့ နားလည်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ "ငါလဲ စမ်းကြည့်ချင်တယ်"

"ငါလဲ လုပ်ဦးမယ်"

"ဘာစမ်းမှာလဲ။ ဒီည အိမ်ရောက်မှ မီးနဲ့ စမ်းကြပေါ့" လျိုဝေကောသည် အလုပ်လုပ်သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် ဘက်ထရီများကို ပြန်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ချီဖန့်အား မေးလိုက်၏။ "ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ"

"ဘာမှ မပေးနဲ့။ ဒါကို မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်"

"မဖြစ်ပါဘူး" လျိုဝေကောက ရေဒီယိုကို ချက်ချင်း ပြန်ချလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတွေ ဆိုပေမဲ့လဲ ငွေရေးကြေးရေးကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိရမယ်လေ"

ပုံမှန်အားဖြင့် မင်္ဂလာလက်ဆောင်မှာ နှစ်ယွမ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရေဒီယိုမှာ အနည်းဆုံး ၂၅၊ ၃၀ခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။

ခရိုင်ကုန်တိုက်တွင် ဤအရွယ်အစား ရေဒီယိုတစ်လုံးမှာ တစ်ရာကျော် ပေးရပြီး ဝယ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။

လျိုဝေကောက အတင်းအကျပ် ပေးမည်ဆိုသဖြင့် ချီဖန့် ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လေးဆယ်ပဲ ပေးတော့"

"မင်း သေချာလား။ ငါ့ကြောင့်နဲ့ အရှုံးခံပြီး မရောင်းနဲ့"

"လုံလောက်တယ်" ချီဖန့်အတွက် ရေဒီယိုတစ်လုံး တပ်ဆင်ခမှာ လေးဆယ်ဝန်းကျင်သာ ကျသင့်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင် ‌လျိုဝေကောမှာ ယွမ်၄၀ ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို ခေါ်ကာ အိမ်ပြန်သွားတော့၏။

ဤရေဒီယိုရှိလာသဖြင့် လျိုမိသားစုမှ ကလေးများမှာ အိမ်တွင်သာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကြတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ဟွမ်ဖန့်ယင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို လိုက်လံဆွဲခေါ်နေရသည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာ လျိုမိသားစု၏ အိမ်သစ်ကြီး ပြီးသွားသောအခါ လျိုဝေကောက ပြန်ရောက်လာပြီး ချီဖန့်အား မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီရေဒီယိုတွေကို ထပ်ပြီး တပ်ပေးနိုင်သေးလား။ ပုံမှန်ဆိုရင်ရော ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲ"

ယန်ရွှယ်မှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ချီဖန့်အား ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ချီဖန့်ကလည်း အံ့ဩဟန်မရှိဘဲ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်၏။ "တစ်ယောက်ယောက်က လိုချင်လို့လား"

လျိုဝေကောက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်း အချို့ လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆို။ ငါ နည်းနည်း ကြွားလိုက်တာနဲ့ အခုလို ဈေးရလာတာပဲ"

သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခုနစ်၊ အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ငါးဟု ပြလိုက်သည်။ ၇၅ ယွမ်ဖြစ်ရာ ချီဖန့် မူလ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ငါးယွမ် ပိုများနေ၏။

ယန်ရွှယ်ကမူ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ "ရှင် သူတို့ကို ဘယ်လိုများ ပြောလိုက်တာလဲ"

ဈေးသက်သာသည်ဆိုသော်ငြား ဆိုင်မှ တံဆိပ်ပါ ပစ္စည်းမဟုတ်သဖြင့် လူအများက အရည်အသွေးကို သံသယရှိကြမည်မှာ အမှန်ပင်။

လျိုဝေကောက ဖြီးလျက် ပြောလာသည်။ "မစိုးရိမ်နဲ့လို့ ပြောလိုက်တာပေါ့၊ ခံမှာပါ။ အကယ်၍ ပျက်သွားရင်လဲ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တယ်"

သူက အာမခံချက်ပါ ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ "ရှင်က တစ်ကယ့်ကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် တွေးတတ်တာပဲ" ယန်ရွှယ် ချီးကျူးလိုက်သည်။

ထိုခေတ်က တံဆိပ်ပါ ပစ္စည်းများပင် အာမခံမရှိခဲ့ပေ။ လျိုဝေကော၏ ကတိနှင့် ဈေးနှုန်းကြောင့် ဝယ်သူမှာ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချီဖန့်ကလည်း သူ၏သူငယ်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဟာနဲ့ အမျိုးအစားတူပဲလား"

"အတူတူပဲ" လျိုဝေကောသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပစ္စည်းပေးရမည့်အချိန်ကို ချိန်းဆိုပြီး ပြန်သွားတော့၏။

သူထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ရွှယ် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "လျိုဝေကောက အတော်လေး ဉာဏ်ပြေးတာပဲ"

"အင်း" ချီဖန့်မှာ ပြန်ထူးရုံရှိသေး၊ အဘွားအိုက အခန်းထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချီရေ... မင်းရဲ့ ဆေးပူလာပြီနော်"

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းသွားသည်ကို ယန်ရွှယ် မြင်လိုက်ရသည်။

ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ၊ ဤဆေးမှာ အလွန်ခါးလွန်းလှသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်က ချီဖန့်သည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ခဏရပ်ပြီးကာမှ အကုန်သောက်ခဲ့ရ၏။

တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးများမှာ ထူးဆန်းသောအချက်တစ်ခု ရှိသည်၊ အစပိုင်းတွင် အပြင်းအထန် ဖျားနေပါက အရသာမရှိသဖြင့် သောက်ရသည်မှာ မခက်သော်လည်း၊ နေကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ခါးလာကာ သောက်ရခက်လာတတ်သည်။

ယန်ရွှယ်က ဆေးခွက်ကို ယူလာပေးရာ ချီဖန့်ကမူ လှမ်းယူကြည့်ပြီး "ပူသေးတယ်" ဟု ဆိုကာ ပြန်ချထားလိုက်၏။

သူ အခုသောက်မလား၊ နောက်မှသောက်မလားဆိုသည်မှာ သူ၏ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို ထားခဲ့ပြီး သူမ၏မောင်လေး ယန်ကျိအန်းအတွက် ဆေးသွားယူပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေးမှာမူ ပို၍ကံကောင်းသည်၊ ဆေးသောက်ပြီးလျှင် သကြားလုံးရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူက သကြားလုံးကို ချက်ချင်းမစားဘဲ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။

"စားပြီးရင် ပလုတ်ကျင်းအုံးနော်၊ ညကျရင် စောင်ထဲမှာ သကြားလုံး ခိုးမစားနဲ့အုံး" ယန်ရွှယ် သတိပေးလိုက်၏။

ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ချီဖန့်တစ်ယောက် ဆေးသောက်ရန် ပြင်နေစဉ် သူ၏လက်ထဲသို့ မာသောအရာတစ်ခု လာထည့်သည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ၎င်းကို ပြန်ပေးရန် ဟန်ပြင်သော်လည်း ယန်ကျိအန်းမှာ တံခါးဝသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်၏။ "အစ်မ... အစ်မကို မပြောပါဘူး" ကောင်လေးက အသံတိတ် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောက်ပနေသော ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ချီဖန့် ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်၊ ယခုတစ်ခါတွင်မူ ဆေးမှာ မခါးတော့သကဲ့သို့ပင်။

သကြားလုံးမှာ အလွန်ချိုလွန်းလှသဖြင့် ယန်ရွှယ် ပြန်လာပြီး ဆေးသောက်ပြီးပြီလားဟု မေးသောအခါ သူက ပြန်ဖြေရန် ဟန်ပြင်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်စေ့ထားလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှင် သောက်ပြီးပြီလား" ယန်ရွှယ်က ထပ်မေးလိုက်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချီဖန့်က နှာခေါင်းသံဖြင့်သာ "အင်း" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ် သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဆေးက အဲ့လောက်တောင် ခါးနေလို့လား"

သူ့ဇနီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယောက်ဖလေး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပဲ ထိန်းသိမ်းပေးရမလား သူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။

ချီဖန့် တွန့်ဆုတ်နေစဉ် လျိုဝေကောက ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာပြီး အလောတကြီး မေးခဲ့သည်။ "ချွမ်းချိုင်ကို မြင်မိကြသေးလား"

သူတို့နှစ်ဦးလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အဘွားအိုကလည်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ "ချွမ်းချိုင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူတို့ မမြင်မိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လျိုဝေကော ထွက်သွားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် သူမကို တွေ့ရန်မှာလည်း အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလှ၏။

လျိုဝေကော၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ "သူမက တောင်ပေါ်ကို မှိုသွားခူးမယ်လို့ အမေ့ကို ပြောသွားတာ၊ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး"

.........

ချီဖန့်၏ အတွေးထဲမှ အသံများမှာ အပြင်သို့ပင် ထွက်လာတော့မယောင်ပင်။ "ဘာလို့ မင်းလဲ။ ဘာလို့ မင်းပဲ ပြန်ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း မင်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ။”