အခန်း (၂၁၇-၂၁၈)
Vol. 22 Ch. 217-218
အခန်း (၂၁၇) - ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်
မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ တာအိုရဟန်းအို၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်မှာ အလွန်မာန်တက်နေသည်။
မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးရှိ အနီရောင်မီးတောက်များသည် လီယန်ချူဆီသို့ တဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်၏ ကောင်းကင်ပျံသန်းနိုင်သည့် အစွမ်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ...
သူ့အမြင်တွင် အသင့်တော်ဆုံးပင်
သူသည် အနိုင်ရနိုင်သည့် နေရာ၌ ရောက်ရှိနေပြီ
ရုတ်တရက်
ပြင်းထန်လှသော စင်ကြယ်သည့် ယန် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
မီးပင်လယ်ကြီးအတွင်းတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏
လျှပ်စီးမီးတောက်များဖြင့် ပုံဖော်ထားသည့် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အရပ်မြင့်မား၍ ရိုင်းစိုင်းပြီး အာဏာပါသော အရှိန်အဝါဖြင့်ပင်။
မျက်လုံးအကြည့်တို့မှာ အလွန်အေးစက်နေ၏
ထိုသူကား လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်
ယခုအချိန်တွင် သူ၏ သွေးချီအရှိန်အဝါတို့မှာ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး၊ တောက်ပနေသည့် နေမင်းကြီးနှင့် တူနေသည်။
မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အတောင်နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ မြင့်တက်သွားသည်။
ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်သည်
ဤမျှမြင့်သော ကောင်းကင်တွင် ရှိနေလျှင် မည်သူမျှ ခုန်တက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူယုံကြည်ထားသည်။
သို့သော်။
မော်ရှန်းတာအိုရဟန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ့မျက်စိထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
ချိန်း
ထက်ရှတောက်ပသော ဓားရောင်ခြည်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။
ဗြုန်း
နန်ထျန်းအနီရောင်မီးဖြင့် ကျင့်ကြံထားသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ယောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အပြီးတိုင် ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ပြာမှုန်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်
လီယန်ချူသည် အစီရင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
တင်းရုံမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်မိသည်။
ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ သိနားလည်မှုထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ
လီတာအိုဆရာ။
ဒါ... ပျံသန်းနေတာလား
ဗြုန်း
လီယန်ချူသည် မြေပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ကြယ်တံခွန်တစ်ခု ကျရောက်လာသည့်အလားပင်
ထောင်ပေါင် အလေးချိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျခြင်း
တိုက်ရိုက် ဇူဖူကွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ လေလှိုင်းများမှာ ရေလှိုင်းကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။
မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်
ဇူဖူကွေ့ကို အပြီးတိုင် နှိမ်နင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
တင်းရုံက အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင်။
ချိုင့်ခွက်ကြီးထဲ၌ မှိုင်းပြပြ ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
၎င်းကား အလွန်ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်
အရှိန်အဟုန်မှာ ကောင်းကင်ထိအောင် ရှိနေသည်
၎င်းကား ဇူဖူကွေ့၏ ဝိညာဉ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍အေးစက်လာသည်။
"တာအိုစိတ်ထဲ မိစ္ဆာကို စိုက်ပျိုးခြင်း "
"ဒီကိစ္စက ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက မိစ္ဆာတွေနဲ့ မကင်းဘူး "
ရုပ်ဆိုးသော တောဝက်ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာသည်။
အလွန်ပြင်းထန်သော ပုံစံဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်။
ဝုန်းးး
လီယန်ချူက အစွမ်းကုန် ဓားကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ ထိုအလွန်ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဟုန်ကို မခံနိုင်ဘဲ၊ ချက်ချင်းပင် ဓားအရှိန်ဖြင့် ကြိတ်ခြေခံလိုက်ရသည်။
"အင်း"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ထိုဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်သည်တော့ မဟုတ်၊ စွမ်းအားမှာ ဇူဖူကွေ့ မသေခင်ကနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသို့သော စိတ်ထဲရှိ မိစ္ဆာမှာ မည်မျှ မပြင်းထန်သည် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ၎င်းမှာ မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွဲ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပေမည်။
လီယန်ချူသည် အစီရင်ဝတ်စုံကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားစေသည်။
မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူနေသော သွေးချီများလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သောင်းသုံးထောင် ရရှိလိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နတ်ဘုရားစပျစ်သီးဖြင့် သန့်စင်ပြီးနောက်၊ တာအိုဂိုဏ်း၏နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော အစီရင်ဝတ်စုံ နှင့် ပိုမိုပေါင်းစပ်မိသွားကြောင်း သူသိရှိလိုက်သည်။
ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာမှ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်။
သူနှင့် တင်းရုံတို့သည် နတ်ဘုရားတောင်သို့ ဆက်လက်တက်ကြသည်။
ကျန့်ကျောင်းဓားကို ခါးတွင် ချိတ်ထားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးစက်ခြောက်များ ရှိနေသည်။
ခဏက ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်စစ်သည်တစ်ပါးကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပုံစံမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။
သာမန်လူ ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။
တင်းရုံမှာ အလွန်အံ့ဩမိသည်။
သူမက လီယန်ချူ လှေဦးတွင် လက်ဖြင့် မှော်ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူလိုက်စဉ်က၊ ၎င်းမှာ အဝေးမှ ပစ္စည်းယူဆောင်သည့် မှော်အတတ် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်မှ အရာများကို ယူဆောင်သည့် နတ်ဘုရားဆန်သော နည်းလမ်းဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ်ကပင် လီယန်ချူ၏ နည်းလမ်းများကို အလွန် လေးစားခဲ့ရသည်။
"အဝေးမှ ပစ္စည်းယူဆောင်ခြင်း၊ တိမ်တိုက်ကို စီးခြင်း"
သူမသည် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ နတ်ဘုရားလို ပါရမီရှင် လား "
လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ တာအိုကျင့်ကြံသူနှင့် မတူဘဲ၊ လူသတ်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းလောကသား လူမိုက်နှင့် ပိုတူနေခဲ့လျှင်သာ...
တင်းရုံက လီယန်ချူတွင် နတ်ဘုရားဆန်သည့် အငွေ့အသက် ပိုရှိမည်ဟု ထင်မိသည်။
သူမက လီယန်ချူကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
မျက်နှာအနေအထားမှာ ချောမောပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း သန်မာလှသည်။
လီယန်ချူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သက်သက်ကပင် မိန်းကလေးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။
အရှိန်အဝါကို သိမ်းဆည်းထားသဖြင့် သာမန်အတိုင်း ထင်ရသော်လည်း။
နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အရှိန်ဝါရှိသော ပုံစံမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက်၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူ၏ နေရာမှာ ပို၍မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
တောင်ပေါ်လမ်းတွင် သေဆုံးနေသော အလောင်းများ ထပ်မတွေ့ရတော့ပေ
သို့သော် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အမှတ်အသားများကား များပြားသည်။
ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်နေပြီး၊ မြေပြင်တွင် ချိုင့်ခွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"ဓားအရှိန်အဟုန်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ လက်ဝါးတော်၊ ရှည်လျားသော လှံ "
တင်းရုံက ထိုအမှတ်အသားများကို သေချာကြည့်ရှုပြီး အေးဆေးစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။
"တကယ်ပဲ ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့လို့ ဒီလူတွေ အတူတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာလဲ "
သူတို့ နှစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။
ရုတ်တရက်
ထူးဆန်းသော ကလေးငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသည်။
ကိုယ့်နားထဲမှာပင် ကြားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ကိုယ့်နောက်ကျောတွင် ပိုးထားပြီး မျက်နှာနှင့် ကပ်နေသကဲ့သို့ပင်။
သို့သော် ဒီတစ်ခါ။
သူတို့နှစ်ဦး တောင်ထိပ်ရှိ တာအိုနန်းတော် ရှေ့သို့ ရောက်သည်အထိ။
ထိုထူးဆန်းသော ငိုသံပိုင်ရှင်မှာ တစ်ခါမျှ ပေါ်မလာပေ။
အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသယောင် ရှိသည်။
လီယန်ချူသည် တာအိုနန်းတော် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ ဤနယ်မြေကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော ရှေးလူကြီးများကို လွန်စွာ လေးစားမိသည်။
ထိုမျှ ထည်ဝါပြီး ကြီးမားသည့် တာအိုနန်းတော်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ
"မြေပြင်နတ်ဘုရားများ စိုးမိုးခဲ့သည့် ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဟုဆိုခြင်းမှာ မမှားပေ "
လီယန်ချူ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။
ထိုတာအိုနန်းတော်မှာ သူအရင်က မြင်ဖူးသမျှသော တာအိုနန်းတော်များထက် ပို၍ ကြီးမားသည်။
အရင်က သူရောက်ဖူးသမျှ အကြီးဆုံး နန်းတော်နှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းမှာ ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဤကျယ်ပြန့်သည့် နတ်ဘုရားနန်းတော်မှာ။
နေရာတော်တော်များများ ပျက်စီးနေသည်။
အလွန်ကြီးမားသည့် သက်ရှိတစ်ခုခုက အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးထားသကဲ့သို့ပင်!း
"လီတာအိုဆရာ ကြည့်ပါဦး၊ အဲဒါ ဘာလဲ "
တင်းရုံ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လီယန်ချူလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
နန်းတော် တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကြီးမားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ဝိုးတဝါး မြင်နိုင်သည်။
လက်ဝါးရာလား
လီယန်ချူက
"ဒီအရာက တကယ်ပဲ လက်ဝါးရာဆိုရင်၊ ဒီလက်ဝါးပိုင်ရှင်ရဲ့ အရွယ်အစားက တောင်ကြီးတစ်လုံးလောက် ရှိနေမှာပေါ့"
ဟု ပြောသည်။
တင်းရုံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်
"မစဉ်းစားရဲစရာပါပဲ၊ ဒီကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေက အစကတည်းက ဘယ်လို ဆိုးရွားတဲ့ ကပ်ဘေးမျိုးကို ကြုံခဲ့ရတာလဲ..."
လီယန်ချူက ကြီးမားသော အပျက်အစီးများကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေး ဆိုတာ ရှိပါ့မလား "
အကယ်၍ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေက လူ့လောကနှင့် ဝေးကွာသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပါက။
ဤမျှကြီးမားသော နတ်ဘုရားနန်းတော်တွင် နတ်ဘုရား အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။
မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ အမွေအနှစ်ပင် ရှိနိုင်သေးသည်။
သို့သော်။
ယခုအခါ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ဆိုးရွားသည့် တိုက်ပွဲကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားပြီ။
ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သည့် တာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေးလူကြီးများပင် အစအန မကျန်တော့ပေ။
ကျန်ရှိနေသည်မှာ တောက်ပသည့် ပန်းများ၊ သစ်သီးများနှင့် မကြာခဏဆိုသလို တွေ့ရသည့် မှော်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားနန်းတော်၏ ခမ်းနားမှုကို ခန့်မှန်းရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
တင်းရုံက
"အဲဒီလှေဆရာက ပြောတာလေ၊ ရှည်လျားတဲ့ ကံကြမ္မာ ဖူဆန်းသစ်ပင် ဟု..."
ဟု အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်
"သူပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင်တောင်၊ ဒီအပျက်အစီးတွေထဲမှာ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေး ရှိနေမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး"
တင်းရုံ နားမလည်ပေ။
သူမသည် လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ရွှန်းလဲ့သော မျက်လုံးအစုံဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လီယန်ချူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်
"နတ်ဘုရားအခွင့်ရေး ဆိုတာက ဖူဆန်းသစ်ပင်ပေါ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားတာ "
"နတ်ဘုရားအခွင့်ရေး ဆိုတာ ဖူဆန်းသစ်ပင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး "
သူက တင်းရုံကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"ငါတို့က အပျက်အစီးထဲမှာပဲ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေး ရှိမယ်လို့ ထင်နေတာ၊ တောင်ထိပ်မှာပဲ ရှိမယ်လို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ယူဆနေတာပဲ "
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အခွင့်အရေး ဆိုတာ အမှန်တကယ် မရှိဘူးဆိုရင်၊ စကားနှစ်ခွန်းက အဓိပ္ပာယ် အများကြီး ထွက်သွားနိုင်တယ်"
တင်းရုံ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
လီယန်ချူ၏ ထူးခြားသော အမြင်ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ။
နတ်ဘုရား အခွင့်ရေးအပေါ် သူ၏ ပေါ့ပါးသော သဘောထားကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
"ရှင်က လူတိုင်း သေလုမြောပါး လုယူနေကြတဲ့ နတ်ဘုရား အခွင့်အရေးကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား "
တင်းရုံက မေးလိုက်သည်။
အခန်း (၂၁၈) - ဘေးတိုက်နန်းဆောင်
လီယန်ချူ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက အဲလောက်အထိ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက ခပ်မိုက်မိုက် ဟန်ဆောင်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ"
တင်းရုံ - "."
သူတို့နှစ်ဦးသည် ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် တာအိုနန်းတော်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဤထူးခြားသာလွန်သည့် နန်းဆောင်ကြီးကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်
သာမန်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး၊ ပြောင်းလဲမှုများကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရလျှင်။
ဤတာအိုနန်းတော်ကို နတ်ဘုရားနန်းဆောင်ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် မမှားပေ။
ထောင်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ရနံ့သင်းပျံ့သော ပူဇော်ပသမှုများ ဆက်လက်ရှိနေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။
အဓိက နန်းဆောင်အတွင်းတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ပူဇော်ထားသည်။
ဧရာမ နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ တစ်ဝက်နီးပါးမှာ အပျက်အစီးပုံကြီး ဖြစ်နေပြီ။
အေးစက်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
ထိုနတ်ဘုရားမှာ လီယန်ချူအတွက် ထူးဆန်းသောသူ မဟုတ်ပေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့။
တာအိုနန်းတော်တိုင်းတွင် ဤနတ်ဘုရားရုပ်တုကို ပူဇော်ထားမြဲဖြစ်သည်။
မြေပြင် နတ်ဘုရား
မာနတ်ဘုရား
တစ်ခါက လူတစ်ယောက်သည် နတ်ဘုရား၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဤကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ရနံ့သင်းပျံ့သည့် ပူဇော်မှုကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။
မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည့် ညတွင်၊ တာအိုနန်းတော်ထဲက နတ်ဘုရားရုပ်တုမှာ ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာပြီး ထိုမိစ္ဆာကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။
ထို့အပြင် လီယန်ချူကို ကောင်းချီတစ်ခုကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုတာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေးလူကြီးအပေါ်တွင် လွန်စွာ လေးစားမှု ရှိနေသေးသည်။
ရှေ့သို့တက်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
တင်းရုံလည်း ထိုနည်းတူပင်၊ သူမသည်လည်း တာအိုဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်မှသာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤနတ်ဘုရားနန်းဆောင် အပျက်အစီးများထဲသို့ စူးစမ်းရန် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
နန်းဆောင်ထဲတွင် ဖုန်များ အလွန်ထူထပ်စွာ ပေကျံနေသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အပေါ်တွင် ခြေရာအချို့ ရှိနေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်နှင့်နေပြီမှာ ထင်ရှားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို သေချာစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း၊ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။
တန်ဖိုးရှိသည့်အရာအားလုံးကို တခြားသူများ ယူသွားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။
လီယန်ချူ သိထားရသလောက်ပင်၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ ဟုန်ပိုင်ဝေ၊ တာ့ရှန်ကော်ကျောင်းမှ ကျဲ့ခုံးဘုန်းတော်ကြီး၊ ကုန်းရှူမိသားစုမှ ကုန်းရှူပေ့ယွီ၊ တရားရုံးတော်မှ ချန်ယန်၊ နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရှောင်စဲ့ ဒင်းတို့မှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။
ကျန်ရှိသူ အနည်းငယ်မှာလည်း သူနှင့် ရင်းနှီးခြင်း မရှိပေ။
မှန်တယ်၊ လီယန်ချူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
သူ့အရင်၊ ဆိုလိုသည်မှာ လူတိုင်းအရင် မြစ်ကို ကူးဖြတ်သွားသူမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသမီး ဝတ်ရုံဖြူ တစ်ဦး ရှိသေးသည်။
သူမမှာ ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ ပထမဆုံး ခြေချသူ ဖြစ်ရမည်။
ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်း တွေးမိရင်း၊ လီယန်ချူ ရုတ်တရက် အာရုံလွင့်သွားသည်။
"လှေဆရာက မှော်ပစ္စည်းတွေကို အခကြေးငွေအဖြစ် ယူတယ်ဆိုရင်၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားတဲ့ လူငယ်ကရော ဘာလဲ "
"လှေဆရာကို အဲဒီအမျိုးသမီး ဘယ်လိုကူးလာတာလဲလို့ မမေးမိလိုက်ဘူး "
လီယန်ချူသည် နန်းဆောင်ကို စူးစမ်းရင်း။
စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ဤတာအိုနန်းတော်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး၊ ကြီးမားသော နန်းဆောင်အစုအဝေး တစ်ခု ရှိသည်။
လီယန်ချူတို့ နှစ်ဦးသည် အဓိက နန်းဆောင်မှတစ်ဆင့် ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စူးစမ်းပြီးနောက်၊ ဘေးတိုက်နန်းဆောင် သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ဘေးတိုက်နန်းဆောင်မှာ လွတ်လပ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေသည်။
မူလက တာအိုဂိုဏ်း၏ သန့်ရှင်းရာဌာန ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် အေးစက်စက် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းပြီး၊ အလွန် ဖိစီးမှုများသည်။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ထိုဘေးတိုက်နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် မှိုင်းပြပြီး၊ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
တင်းရုံ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။
မြင်းမြီးယပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားမိသည်။
"လီတာအိုဆရာ၊ ဘာလို့ ဒီဘေးတိုက်နန်းဆောင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ ဒီလောက်တောင် မသက်မသာ ဖြစ်ရတာလဲ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ အကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်ခံနေရသလိုပဲ"
လီယန်ချူ ကြားလိုက်ရသည်။
မကောင်းဆိုးဝါး အကြည့်
သူသည် စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး၊ လေးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ၏ စင်ကြယ်သန့်စင်သော ယန်အရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ဘေးတိုက်နန်းဆောင် အတွင်းပိုင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ကောင်းကင်စစ်သည် တစ်ပါးကဲ့သို့ လူ့လောကကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပင်
အကြည့်တို့တွင် အာဏာပါသော မိုးကြိုးနည်းလမ်း ပါဝင်သည်။
မိစ္ဆာများ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ
သို့သော် သူသည် မည်သည့် မသန့်ရှင်းသည့် အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။
"ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်၊ ပြန်ဆုတ်ကြရအောင် "
လီယန်ချူက အလေးအနက် ပြောသည်။
သာမန်အားဖြင့် အဖော်ဖြစ်သူက ထိုသို့ ခံစားရပြီဆိုလျှင်၊ မိစ္ဆာအရာ တစ်ခုခုက ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်သော အကြည့်များက မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း။
တင်းရုံ၏ ခံစားချက်ကို မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ ပြန်ဆုတ်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ဖတ်ခနဲ
သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်။
ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေသံများ ပေါ်လာပြီး၊ အလွန် တိုးညှင်းသည်။
တင်းရုံပင် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။
လီယန်ချူ၏ သွေးချီအရှိန်အဝါမှာ တောက်ပနေသည့် နေမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်၊ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာသည်။
တင်းရုံဘေးတွင် ရပ်နေရုံနှင့်ပင် မိစ္ဆာများကို ထွက်ပြေးစေနိုင်သည်။
နားကပ်လာရန် မဝံ့ရဲပေ
ဖတ်ခနဲ
သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားစဉ်၊ လီယန်ချူသည် ထိုတိုးညှင်းသော ခြေသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်၊ အလွန် သတိထားနေပုံရသည်။
"ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးမို့လို့ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ရဲတာလဲ၊ ထွက်လာခဲ့စမ်း "
လီယန်ချူ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
ကြည်လင်သော မိုးကောင်းကင်တွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ပင်
ထူးဆန်းသော ခြေသံများ ရုတ်တရက် တန့်သွားသည်။
သို့သော် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားသည့် လီယန်ချူအတွက်၊ အသံကို နားထောင်၍ နေရာကို ခန့်မှန်းခြင်းမှာ အခြေခံသာ ဖြစ်သည်။
ထိုထူးဆန်းသော ခြေသံရပ်တန့်သွားသည့် နေရာကို သူကြည့်လိုက်သည်။
ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ပြေးဝင်သွားသည်။
ထျန်းကန်း လက်ဝါး
ကြီးမားသော လက်ဖြင့် ဖမ်းဆီးခြင်း
လူမဟုတ်သည့် မိစ္ဆာရုပ်တစ်ခုကို သူ တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
အရေပြားတစ်ခုလုံးတွင် တာအိုဂိုဏ်း၏ အစီရင် စာလုံးများ ရှိနေသည်။
"ဟောဟော"
မိစ္ဆာရုပ်မှာ အလွန် နာကျင်ပုံရသည့် အသံများဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသည်
လီယန်ချူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးချီများ ပွက်ပွက်ဆူနေသည်။
လက်ထဲတွင် ပူပြင်းထက်ရှသော လက်ဝါးစွမ်းအားများ ရှိနေသည်။
ဗြုန်း
ဤလူမဟုတ်သည့် မိစ္ဆာကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
ကုသိုလ်မှတ် တစ်ထောင်
လီယန်ချူ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
"ကုသိုလ်မှတ်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် ဒီမိစ္ဆာက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး"
လီယန်ချူသည် ထိုအရာများမှာ တာအိုနန်းတော်ထဲတွင် သေဆုံးသွားသူများ ဖြစ်မည်ဟု ခံစားရသည်။
ဝိညာဉ်တို့မှာ မထွက်ခွာဘဲ။
နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဤသို့ဖြင့် မိစ္ဆာသေလောင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူနှင့် တင်းရုံတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူ ရုတ်တရက် သတိထားမိသည်။
ကျယ်ပြန့်သော ဘေးတိုက်နန်းဆောင်ကြီး။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ခြေရာမှလွဲလျှင်။
တခြားသူများ၏ ခြေရာ လုံးဝ မရှိပေ
ဆိုလိုသည်မှာ၊ ထိုမျှ ထင်ရှားသည့် နန်းဆောင်တစ်ခုတွင် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ရှိနေနိုင်ခြေ များသည်။
ယခင်က ဟုန်ပိုင်ဝေ၊ ကျဲ့ခုံးကိုယ်တော်တို့ မဝင်ရောက်ခဲ့ကြပေ။
လီယန်ချူက
"ဒီလူတွေက ငါ့ထက် ပိုမသိနိုင်လောက်ပါဘူး"
ဟု ယူဆသည်။
သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ မြင့်မားပြီး၊ တာအိုဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဝါကြည့် အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သည်။
ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အလိုအလျောက် အာရုံခံမှုလည်း ရှိသည်။
လူများစွာက လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိလျက်နှင့် သူတစ်ယောက်တည်း မျက်စိကန်းနေသည်တော့ မဟုတ်လောက်ပေ
သူသည် ဘေးမှ တင်းရုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
"အဓိက နန်းဆောင်မှာ ဘာမှမရှိဘူး တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူသွားပြီး အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေ လွတ်သွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဒါမှမဟုတ် တင်းရုံက ကံဆိုးလွန်းလို့၊ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက ကိုယ့်ရဲ့ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်တဲ့ အာရုံခံမှုကို ဖိနှိပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ် "
ပထမအချက်ဆိုလျှင် သူ လက်ခံနိုင်သေးသည်။
နောက်ကွယ်မှ ဆဲဆိုရုံသာပေါ့
တွေ့လျှင် သတ်ရုံသာပေါ့
သို့သော် တင်းရုံ ပြဿနာဆိုလျှင်တော့၊ လီယန်ချူသည် သူမနှင့် ဆက်လက်သွားသင့် မသွားသင့် စဉ်းစားရတော့မည်။
လူတစ်ယောက်၏ အတွေးများမှာ လျင်မြန်လှသည်။
ဤအတွေးများသည် လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ခဏအတွင်းမှာပင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူသည် ထိုကြီးမားသော နန်းဆောင်၏ ဘေးတိုက်နန်းဆောင်မှ အရင်ဆုံး ထွက်လာခဲ့သည်
နောက်ကွယ်ရှိ တင်းရုံမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး အဆက်မပြတ် နောက်သို့ ဆုတ်သွားနေသည်
မြင်ကွင်းထဲတွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် နွေးထွေးသော ရေထဲတွင် နှစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ၊ မျက်စိရှေ့တွင် အပေါက်သေးသေးလေး တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
တစ်ကိုယ်လုံး အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
တင်းရုံ၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤနေရာတွင်သာ ပိတ်မိနေမည်ဆိုလျှင်။
အသက်ရှင်ချင်သော်လည်း မရ၊ သေချင်သော်လည်း မရ ဖြစ်ရတော့မည်။
ရုတ်တရက်။
ကျယ်ပြန့်သော လက်ကြီးတစ်ခု တိုက်ရိုက် ထိုးဝင်လာသည်။
သန့်ရှင်းပြီး၊ ခိုင်မာပြီး၊ အားပါလှသည်။
ခရက်
တင်းရုံ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်မှုများ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်သွားသည်။
လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်
တင်းရုံ သတိပြန်ရလာပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "
လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ ဘေးတိုက်နန်းဆောင် ဘက်သို့ မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
တင်းရုံ ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ထိုနေရာမှာပင် အံ့ဩပြီး ငိုင်သွားတော့သည်
ဘေးတိုက်နန်းဆောင် အတွင်းတွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် သေဆုံးနေသူများ ပြည့်နှက်နေသည်။
မျက်နှာများ ပျက်စီးနေပြီး၊ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေသည်။
သို့သော် ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများမှာမူ အံ့အားသင့်စရာပင်။
တင်းရုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်
"ဒါဆို ခဏက သူတို့က ဒီဘေးတိုက်နန်းဆောင်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာလား "
တွေးကြည့်လေ ကြောက်စရာ ကောင်းလေပင်