အခန်း (၃၄၂)
Vol. 32 Ch. 342
အပိုင်း (၃၄၂)
စုန့်ယွီဖေးတစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် စုန်းမလေး ယောင်ယောင်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
“ ငတုံး ဧကရာဇ်လေး... အခု ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်တွေလည်း ရိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ စက္ကူတွေ စရောင်းလို့ရပြီမလား။ ငါတို့ရဲ့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ထုတ်ထားတဲ့ ဒီစက္ကူဖြူတွေကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ရောင်းပြီး အကြီးအကျယ် ချမ်းသာအောင် လုပ်ကြတော့မလား”
သူမသည် ဤစီးပွားရေးလုပ်ငန်းအကြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။
ကြီးမြတ်သော မိသားစုများသည် ဤလုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ကာ အဆမတန် ကြွယ်ဝချမ်းသာလာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအနေဖြင့်လည်း ဤလုပ်ငန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အမြဲ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နည်းပညာ အတားအဆီးများကြောင့် တွက်ခြေကိုက်မည့် လမ်းစကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
သို့သော် အခုတော့ ပူပန်နေစရာမလိုတော့လေပြီ။
မဟာရှနိုင်ငံ၏ အရည်အသွေးမြင့်ပြီး ဈေးနှုန်းချိုသာသော စက္ကူဖြူများ ရှိနေမှတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဖြန့်ချိပြီး ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို သိမ်းကျုံးယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း သူမမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အိပ်ပင် မပျော်နိုင်တော့ပေ။
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် - “ဒါပေါ့၊ ငါ အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့”
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး စက္ကူစက်ရုံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် စက္ကူအမြောက်အမြား ထုတ်လုပ် ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ရာ ဂိုဒေါင်အချို့မှာပင် ပြည့်လျှံနေပြီ ဖြစ်သည်။
ယောင်ယောင်က စက္ကူအချို့ကို ဆွဲထုတ်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည် - “ဒီစက္ကူက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ၊ ပါးလွှာပြီး ခိုင်ခံ့ရုံတင် မကဘူး၊ အဓိကက အရမ်းဖြူနေတာပဲ။ ကိုင်လိုက်ရင်လည်း အရမ်းကို ချောမွေ့နေတာဆိုတော့ လက်ကတောင် မချချင်တော့ဘူး”
လင်းပိုင်ဖန်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး - “ဒါပေါ့၊ ငါကိုယ်တိုင် မွမ်းမံထားတာလေ၊ စက္ကူထုတ်လုပ်တဲ့ စရိတ်ကို လျှော့ချခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဒီလို အကျိုးကျေးဇူးရအောင် အရောင်ချွတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် အချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းထားတာပဲ။ အဲဒီ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေက အတုခိုးဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် ဒီအဆင့်အထိ ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ရဲရဲကြီး အာမခံတယ်”
“ယုံပါတယ်၊ ဟဲဟဲ…” ယောင်ယောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ယောင်ယောင်... ငါတို့ ဒါတွေကို ပေါက်ဈေးရဲ့ တစ်ဝက်နဲ့ပဲ ရောင်းရအောင်။ အမြတ်ကိုတော့ တူတူခွဲဝေယူကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ” လင်းပိုင်ဖန်က အကြံပြုလိုက်သည်။
“ဒါက အရမ်းမပေါလွန်းဘူးလား၊ ဒီစက္ကူ အရည်အသွေးနဲ့ဆို ပိုပြီး ဈေးကြီးကြီးနဲ့ ရောင်းလို့ရတာကို...” ယောင်ယောင်က လောဘတကြီး ပြောလိုက်သည်။
သူမမှာ အသေအချာ လေ့လာထားပြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ဝက်ဈေးနဲ့ ရောင်းလျှင်တောင် အမြတ်အစွန်းက မတရား ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စက္ကူအရည်အသွေးက မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကောင်းနေသဖြင့် ဈေးမြှင့်ရောင်းလျှင်လည်း ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင်... ပညာတတ်ဆိုတဲ့ လူတန်းစားမှာ တစ်ခါတလေကျရင် ဂုဏ်ပကာသနကို အရမ်း မက်မောကြတာပင် ဖြစ်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည် - “ယောင်ယောင်... ရေရှည်ကို ကြည့်စမ်းပါ! တစ်ဝက်ဈေးနဲ့ ရောင်းတာက အဓိကအားဖြင့် အဲဒီ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေကို ဈေးကွက်ထဲကနေ ကန်ထုတ်ပစ်ဖို့ပဲ။ သူတို့ကို လမ်းစပျောက်သွားအောင် လုပ်ပစ်ရမယ်၊ သူတို့တွေ စီးပွားရေး ဆက်လုပ်လို့ မရတော့ဘဲ၊ ဈေးကွက်ထဲမှာ ငါတို့စက္ကူပဲ ကျန်တော့တဲ့အချိန်ကျမှ ငါတို့ စိတ်ကြိုက် ဈေးသတ်မှတ်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူးလား”
ယောင်ယောင်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ - “ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်မ ဘာလို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိတာပါလိမ့်”
လင်းပိုင်ဖန်ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ အမြင်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စီးပွားရေး အမြင်ရှိလှပြီဟု အမြဲထင်ခဲ့သော်လည်း လင်းပိုင်ဖန်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူမက ငါးကလေးတစ်ကောင်မျှသာ ရှိပါသေးသည်။
သူကမှ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့ ကုန်သည်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။
သူမက ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်စာ အမြတ်ရဖို့ စဉ်းစားနေချိန်မှာ သူကတော့ ဖရဲခြံတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အကွက်ချထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
'ဒါကို ဘာလို့ ခေါ်လဲ....’
‘ဒါကို အမြော်အမြင်ရှိတယ်လို့ ခေါ်ပေသည်’
“ကောင်းပြီ၊ တစ်ဝက်ဈေးနဲ့ပဲ ရောင်းမယ်၊ သူတို့တွေကို အကြီးအကျယ် နင်းချေပြီး ဒေဝါလီခံသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်” ယောင်ယောင်မှာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။
“ဒေဝါလီခံဖို့အထိတော့ မလွယ်ပေမဲ့ သူတို့ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်သွားစေရမယ်၊ ဒါ့အပြင် ငါ တခြား ကောင်းတာလေးတွေလည်း ပြင်ဆင်ထားသေးတယ်” လင်းပိုင်ဖန်က စာအုပ်အသေးအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ယောင်ယောင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ကာ - “ဒါတွေက ဘာလဲ၊ ‘လိပ်ပြာချစ်သူ’ တဲ့လား၊ နောက်တစ်ခုက ‘ဆံဖြူ မိန်းကလေး’”
သူမက ‘လိပ်ပြာချစ်သူ’ စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုလေတော့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ရှင်းပြလိုက်သည် - “ဒါတွေက ငါရေးခိုင်းထားတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်တွေပေါ့။ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆင်းရဲသား ပညာတတ်လေး တစ်ယောက်တို့ရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အချစ်ဇာတ်လမ်းပေါ့။ ပညာတတ်လေးရဲ့ နာမည်က လျန့်ရှန်းပါ့၊ အမျိုးသမီးကတော့ ကျူးယင်းထိုက်။ သူမက ယောင်္ကျားလေးလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကျောင်းတက်ရင်း လျန့်ရှန်းပါ့နဲ့ ချစ်ကြိုက်သွားတာ”
“ဒါပေမဲ့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်ကြောင့် ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုက သူတို့ကို ခွဲပစ်လိုက်တယ်။ လျန့်ရှန်းပါ့ဟာ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသလို၊ မြို့ပြင်မှာပဲ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရတယ်။ ကျူးယင်းထိုက်ကတော့ နှလုံးကြေကွဲစွာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ လျန့်ရှန်းပါ့ရဲ့ အုတ်ဂူထဲကို ခုန်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့နှစ်ဦးဟာ ခွဲမရတဲ့ လိပ်ပြာစုံတွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပေါ့...”
ဇာတ်လမ်းကို အမြန်ဖတ်ပြီးနောက် ယောင်ယောင်မှာ ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် - “ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ်ကို ရင်နင့်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မဘေးနားမှာ တကယ်ဖြစ်နေသလိုတောင် ခံစားရတယ်။ မသိဘူး... ဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်ရမယ်၊ ဒါနဲ့... ရှင် ဘာလို့ ဒီလိုစာအုပ်မျိုးကို ထုတ်လုပ်ရတာလဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က တဟားဟား ရယ်လိုက်ပြီး - “ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှာဖို့ရယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ပေါ့”
‘ ဒီလို ကြေကွဲစရာ ဇာတ်လမ်းမျိုးက နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင် ခေတ်စားနေမှာပဲ၊ ရောင်းမထွက်မှာ ပူစရာလား…’
‘ ပိုက်ဆံရှာရင်းနဲ့ တစ်ဖက်ကလည်း ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေကိုလည်း နာမည်ဖျက်သလို ဖြစ်စေပြီး အောက်ခြေလူတန်းစား ပညာတတ်တွေရဲ့ တော်လှန်လိုစိတ်ကို မီးမွှေးပေးနိုင်မှာပေါ့’
‘ ဒါကို ဘာလို့ မလုပ်ဘဲ နေမလဲ၊ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့အတွက် ဘာမှ အရှုံးမရှိဘူးလေ’
ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူဟာ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလွန်းလှသည်။
ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က နဖူးကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ အော်လိုက်သည် - “ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ ဒီဇာတ်လမ်းအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်တောင် ရေးထားသေးတယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် နန်းတွင်း ဂီတပညာရှင်များကို ခေါ်ယူကာ “လိပ်ပြာချစ်သူ” သီချင်းကို တီးခတ်စေလိုက်သည်။
ခေတ်ဟောင်းဆန်ပြီး သာယာငြိမ်သက်လှသော ထိုတေးသံမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာပြီး လျန့်ရှန်းပါ့နှင့် ကျူးယင်းထိုက်တို့၏ ဆန်းကြယ်ပြီး၊ ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသော အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပုံဖော်ပေးလိုက်လေသည်။
ယောင်ယောင်ကတော့ ဤတေးသံနှင့် ဝတ္ထုစာအုပ်သည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် အရောင်းရဆုံး ဖြစ်လာတော့မည်ကို အသေအချာ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက လင်းပိုင်ဖန်ကို ကြည့်ရင်း မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ - “ရှင်ကတော့ တကယ်ကို လက်စားချေဖို့အတွက် ဘာအကွက်ကိုမှ ချန်မထားဘူးပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလိုက်ကာ - “ဒါပေါ့၊ သူတို့က ငါ့အပေါ်မှာ လုပ်ခဲ့တာတွေက နည်းတာမှမဟုတ်တာ။ ငါ့မှာ အခွင့်အရေးရလာတဲ့အခါ သဘာဝအတိုင်းပဲ သူတို့ကို ပြန်ပေးဆပ်စေရမှာပေါ့”
“ဒါဆို ဒီ ‘ဆံဖြူမိန်းကလေး’ ကရော ဘာအကြောင်းလဲ” ယောင်ယောင်က နောက်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ပြန်ဖြေသည် - “ဒါကလည်း ဝတ္ထုစာအုပ်ပါပဲ။ ရှီးအာ ဆိုတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ လယ်သမား မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုရဲ့ နှိပ်စက် ညှဉ်းပန်းမှုကြောင့် လူလည်းမဟုတ်၊ သရဲလည်းမဟုတ်တဲ့ ဆံပင်ဖြူမလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အကြောင်းပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ သူမ မဟာရှနိုင်ငံကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီး လူလိုသူလို ပြန်နေနိုင်သွားကာ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်ရှာတွေ့သွားတာပေါ့”
“ဒါက ဘာကို ပြလဲဆိုရင် - ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေက လူကို သရဲဖြစ်အောင် လုပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဟာရှနိုင်ငံကတော့ သရဲကို လူပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးတယ်ဆိုတာပဲ”
ယောင်ယောင်မှာ လင်းပိုင်ဖန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြန်သည်။ “ရှင်ကတော့လေ ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေကို အပုပ်ချတဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို အစွမ်းကုန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကလည်း ဒါမျိုးကို သဘောကျတာ၊ ဟဲဟဲ...”
လင်းပိုင်ဖန် - “ဟဲဟဲဟဲ...”
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝတ္ထုစာအုပ်များကို ကိုင်ကာ ဇာတ်လမ်းဇာတ်ကွက်များကို ဖတ်ရှုကာ ဆွေးနွေးကြလေသည်။ ယောင်ယောင်ကပင် သူမ သိထားသည့် အရှုပ်တော်ပုံ အချက်အလက်အချို့ကို ဝတ္ထုထဲ ထည့်ရန် အကြံပြုရာ လင်းပိုင်ဖန်ကလည်း ဝမ်းသာအားရပင် လက်ခံလိုက်သည်။