အခန်း (၃၄၅)
Vol. 32 Ch. 345
အပိုင်း (၃၄၅)
"မိစ္ဆာဂိုဏ်းက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲ"
လင်းယွမ်တုံက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ကြေညာလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ အောင်ပွဲက ငါတို့လက်ထဲ ရောက်လာမှာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ဘက်က တောင့်ခံဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲနေပါပြီ"
"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့မှာ ငွေအင်အား အလုံအလောက် ရှိတာပဲလေ၊ ဘာလို့ တောင့်မခံနိုင်ရမှာလဲ"
"သခင်ကြီး... ငွေကတော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ပစ္စည်းကတော့ ပြတ်လပ်နေပါပြီ"
အိမ်စေက စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ စက္ကူတွေက စင်ပေါ်တင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ကုန်သွားတာ။ အခုဆိုရင် လက်ကျန်က ဘာမှမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီ။ နောက်ထပ် စက္ကူတွေ ထပ်ရောင်းနိုင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်လလောက် စောင့်ရပါလိမ့်မယ်"
လင်းယွမ်တုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။
စက္ကူထုတ်လုပ်ရန်အတွက် ပုံမှန်အားဖြင့် ရက်ပေါင်း ၁၀၀ ခန့် (သုံးလကျော်) အချိန်ယူရသည်။ သူတို့၏ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုနှင့် သိုလှောင်မှုမှာ ပုံမှန်အရောင်းအဝယ် အခြေအနေပေါ်တွင်သာ မူတည်ပြီး အများဆုံး နှစ်လစာခန့်သာ လှောင်ထားလေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ အလုအယက် ရောင်းထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ကြိုတင်မတွက်ဆထားမိသဖြင့် လက်ကျန်ပစ္စည်းများ ပြောင်စင်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။
"သခင်ကြီး... အရောင်းခေတ္တ ရပ်နားထားရင် မကောင်းဘူးလား..."
"မရပ်နဲ့၊ လုံးဝ မရပ်ရဘူး" လင်းယွမ်တုံက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် တားမြစ်လိုက်သည်။ "အခုအချိန်မှာ ရောင်းတာ ရပ်လိုက်ရင် ငါတို့ အရင်က ကြိုးစားခဲ့သမျှ အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တောင့်ခံထားရမယ်။ ဝယ်ယူမှုကို ထပ်ပြီး ကန့်သတ်လိုက်၊ ဒီနှစ်လအတွင်း မကုန်သွားအောင် ကြိုးစားပြီး ထိန်းထားကြ"
"နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး"
ထို့ကြောင့် ကြီးမြတ်သော မိသားစုပိုင်ဆိုင်များမှာ စက္ကူရောင်းချမှုကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ကန့်သတ်လိုက်ပြန်ရာ တစ်ဦးလျှင် တစ်ထုတ်သာ ဝယ်ယူခွင့် ပေးတော့သည်။ တစ်ထုတ်တွင် စက္ကူချပ်ရေ ၂၀ သာ ပါရှိပြီး ဈေးနှုန်းမှာ ၁၂ ဝမ်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအခါ စက္ကူလာဝယ်ကြသော ပညာရှိများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
"တစ်ယောက်ကို တစ်ထုတ်ပဲလား၊ ဒီလောက်နည်းတာ။ ငါ့ကို ပိုက်ဆံမပေးနိုင်တဲ့လူလို့ ထင်နေတာလား"
"အများကြီး ထပ်ရောင်းလို့ မရဘူးလား။ စက္ကူ ၂၀ ဆိုတာ ခဏလေးနဲ့ ကုန်သွားမှာပဲကို"
"သိပ်ပြီး ကပ်စေးမနည်းကြစမ်းပါနဲ့။ ငါတို့က ပညာတတ်တွေပါ၊ သူတောင်းစားတွေ မဟုတ်ဘူး"
ပညာရှိများက မည်မျှပင် ပြောဆိုပါစေ၊ ဆိုင်ရှင်များကမူ လုံးဝ လျှော့မပေးပေ။
"သွားစို့... ဟိုဘက်ဆိုင်မှာပဲ သွားဝယ်တော့မယ်"
"ဟိုဘက်က ဈေးနည်းနည်းကြီးပေမဲ့ ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူး။ ကြိုက်သလောက် ဝယ်လို့ရတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုဘက် သွားကြရအောင်။ ဒီဆိုင်က လူကို အထင်သေးလွန်းတယ်"
ဤသို့ဖြင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အရောင်းအဝယ်မှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာလည်း ပစ္စည်းအလုံအလောက် လှောင်ပြီးဖြစ်၍ ယောင်ယောင်၏ ညွှန်ကြားချက်ဖြင့် စက္ကူဈေးနှုန်းကို ဝမ် ၄၀ အထိ မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။
ထိုအခါ ပညာတတ်များမှာ ထပ်မံ၍ မကျေမနပ် ဖြစ်ပြန်တော့သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဝမ် ၄၀ အထိ မြှင့်လိုက်ရတာလဲ"
"ဈေးကွက်ကောင်းတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဈေးတင်တာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ လောဘက တော်တော် အကျည်းတန်တာပဲ"
"သတိထားနော်၊ နောက်ဆို မင်းတို့ဆီက ဘာမှ မဝယ်တော့ဘဲ နေမှာ"
ပညာရှင်များ မည်သို့ပင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေပါစေ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝယ်ချင်ဝယ်၊ မဝယ်ချင်နေဟူသော ပုံစံဖြင့်သာ ရောင်းချနေခဲ့သည်။
မဟာသဲမင်းဆက်၊ လင်းအိမ်တော်တွင်...
"သတင်းကောင်း... သတင်းထူးပါ သခင်ကြီး" အိမ်စေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးဝင်လာသည်။
လင်းယွမ်တုံက "ဘာသတင်းထူးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"သခင်ကြီး... ဟိုဘက်ဆိုင်က တောင့်မခံနိုင်တော့လို့ စက္ကူဈေးကို ဝမ် ၄၀ အထိ မြှင့်လိုက်ပါပြီ။ အရင်ဈေးထက် နှစ်ဆတောင် မြင့်သွားတာပါ"
လင်းယွမ်တုံ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဈေးမလျှော့ဘဲ မြှင့်လိုက်တာလား... ဒီကိစ္စ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ" သူ အလေးအနက် စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
"သခင်ကြီး... သူတို့ဘက်က ဈေးမြှင့်လိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း..."
လင်းယွမ်တုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ- "ကောင်းပြီ၊ တစ်ဖက်က ဈေးမြှင့်မှတော့ ငါတို့လည်း မြှင့်တာပေါ့"
တကယ်တော့ စက္ကူတစ်ထုတ်ကို ၁၂ ဝမ်နှင့် ရောင်းရသည်မှာ သူတို့အတွက်လည်း မသက်သာလှပေ။ အရှုံးက ကြီးမားလွန်းလှသည်။
"ဘယ်လောက်အထိ မြှင့်ရမလဲ သခင်ကြီး"
"၂၅ ဝမ်အထိ မြှင့်လိုက်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ အနည်းဆုံး ၅ ဝမ်လောက်တော့ အမြတ်ကျန်လိမ့်မယ်"
"နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး"
ထို့ကြောင့် ကြီးမြတ်သော မိသားစုများ၏ ဆိုင်များတွင်လည်း ဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာသည်။ မူလဈေးနှုန်းကို မမီသေးသော်လည်း အရင်ကထက်စာလျှင် အရှုံးသက်သာပြီး အမြတ်စတင် ရရှိလာလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှေ့၌ ပညာရှိတစ်ဦးမှာ ညည်းညူဆဲဆိုရင်း ထွက်လာသည်။ "ဟိုဘက်ကလည်း ဈေးတင်၊ ဒီဘက်ကလည်း ဈေးတင်။ ဒီကုန်သည်တွေအားလုံးက အတူတူပါပဲ၊ ငွေရဖို့ပဲ သိကြတယ်၊ စိတ်ထားတွေက အရမ်း မည်းနက်နေတာပဲ"
ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က ထိုပညာရှိနား ကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... စက္ကူဝယ်ချင်လို့လား"
"ဝယ်ချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဈေးတွေ တက်ကုန်ပြီ။ စောစောစီးစီး အများကြီး ဝယ်မထားမိတာ နောင်တရစရာပဲ" ပညာရှိက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူက အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်မှာ စက္ကူတွေ ရှိတယ်၊ ဈေးလည်း ချိုချိုသာသာနဲ့ ရောင်းပေးမယ်"
ပညာရှိက စိတ်ဝင်စားသွားကာ "ဘယ်လောက်အထိ ဈေးလျှော့ပေးနိုင်လဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ စက္ကူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဈေးနှုန်းကတော့..." ထိုလူက လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ "တစ်ထုတ်ကို ဝမ် ၂၀ ပဲ"
ပညာရှိက တွေဝေသွားပြီး "အရင်ကြည့်ပါရစေဦး"
"ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"
ခဏအကြာတွင် ဆိတ်ငြိမ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ထိုလူက အခန်းတစ်ခန်းကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ စက္ကူများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ "ကြည့်ပါ... ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ စက္ကူတွေပဲ၊ ဘယ်လောက်ယူမလဲ"
ပညာရှိမှာ စက္ကူပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်တွေပင် ခုန်သွားရသည်။ "အများကြီး ဝယ်မယ်ဆိုရင် ဈေးထပ်လျှော့ပေးလို့ ရမလား"
"အထုတ်တစ်ဆယ်ထက် ပိုဝယ်ရင် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်လျှော့ပေးမယ်။ တစ်ထုတ်ကို ၁၈ ဝမ်ပဲ ကျတော့မယ်။ ဒါက ရှားပါးအခွင့်အရေးပဲနော်၊ လက်လွတ်မခံနဲ့"
ပညာတတ်က အံကိုကြိတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "အထုတ် ၁၀၀ ယူမယ်"
ဤနည်းဖြင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် သူတို့ လှောင်ထားသော စက္ကူများကို တိတ်တိတ်လေး ပြန်လည် ဖြန့်ဖြူးတော့သည်။ သူတို့၏ အရင်းမှာ ၁၂ ဝမ်သာဖြစ်ပြီး ပြန်ရောင်းဈေးမှာ ၁၈ ဝမ်မှ ၂၀ ဝမ်အထိ ရှိသဖြင့် အမြတ် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရရှိနေသည်။ ပညာရှိများမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ဈေးတက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အထုတ်ပေါင်း ရာချီ၍ အလုအယက် ဝယ်ယူကြရာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွက် ငွေများ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်လာတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကြီးမြတ်သော မိသားစုဝင်များမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စက္ကူဈေးမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းထက် ပိုချိုသာသော်လည်း အရောင်းအဝယ်မှာ လုံးဝ မဖြစ်တော့ပေ။ သူတို့ စောင့်ကြည့်နေရင်းမှ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုသည်ကို ရိပ်မိလာကြသည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက်တွင် အမှန်တရားမှာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ထက် ဈေးလျှော့ပြီး စက္ကူများကို တိတ်တိတ်လေး ရောင်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုထက်ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုရောင်းနေသော စက္ကူများမှာ ကြီးမြတ်သော မိသားစုပိုင် စက္ကူများ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လင်းယွမ်တုံမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ တုန်ရင်နေပြီး- "ဒါက ငါတို့ပစ္စည်းကို ငါတို့ဆီက ဝယ်ပြီး ပြန်ရောင်းနေတာပဲ။ တောက်... ငါတို့ကို အသုံးချရဲတဲ့လူကို ချက်ချင်းသွားဖမ်းစမ်း"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး" အိမ်စေက လက်ပါးစေများကို ခေါ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုလူများမှာ အတီးခံထားရသဖြင့် ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ "သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး။ သူတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတွေ ဖြစ်နေတယ်"
လင်းယွမ်တုံက "ချီးလိုပဲ ..."
ထိုအချိန်ကျမှ သူ့အနေဖြင့် အဖြစ်မှန်အားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ပြီး ဈေးကစားနေသည်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဈေးပေါတုန်းက တိတ်တိတ်လေး လာဝယ်ထားပြီး ပစ္စည်းအလုံအလောက်ရမှ ဈေးကို တမင် မြှင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအခါ သူတို့၏ မိသားစုကြီးများကလည်း အရှုံးသက်သာရန် ဈေးလိုက်မြှင့်ကြတော့သည်။ ထိုဈေးနှုန်း ကွက်လပ်ကို အသုံးချပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းက သူတို့ဝယ်ထားသော ပစ္စည်းများကို အမြတ်ဖြင့် ပြန်ထုတ်ရောင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အစမှ အဆုံးအထိ ကြီးမြတ်သော မိသားစုဝင်များသာ အထိနာခဲ့ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းကမူ အကြီးအကျယ် အမြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များမှာ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်နေကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
လင်းယွမ်တုံမှာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ "ဒါက... အကြီးအကျယ် အထိနာတာပဲ"
အခြေအနေကို နားလည်သွားသော အိမ်စေက ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် "သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ဈေးပြန်လျှော့ကြမလား"
"မလိုတော့ဘူး။ ဈေးလျှော့ရင်လည်း ငါတို့မှာ ရောင်းစရာ ပစ္စည်းမှ မရှိတော့တာ။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီအရှုံးကို မှတ်ထားပြီးမှ နောက်မှ လက်စားချေဖို့ ပြင်ရမယ်" လင်းယွမ်တုံက ခံပြင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး"
ဤဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ နိုင်ငံအနှံ့အပြားတွင် ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များသည် ကြီးမြတ်သော မိသားစုများ၏ စက္ကူများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး၊ ထိုမိသားစုများတွင် ပစ္စည်းပြတ်လပ်ချိန်ရောက်မှ အမြတ်ဖြင့် ပြန်လည်ရောင်းချကာ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ရယူသွားခဲ့ကြသည်။ ကြီးမြတ်သော မိသားစုများမှာ သိလိုက်ရသည့်တိုင်အောင် ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြိတ်မှိတ်ခံခဲ့ကြရသည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် လင်းပိုင်ဖန် စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသော ဝမ်းနည်းဖွယ် ဝတ္ထုရှည်ကြီးများ ဖြစ်သည့် "လိပ်ပြာချစ်သူ" နှင့် "ဆံဖြူမလေး" တို့မှာ ဈေးကွက်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။