အခန်း (၃၄၇)
Vol. 32 Ch. 347
အပိုင်း (၃၄၇)
စာမျက်နှာ အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ ဆက်လက်လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။
"ဟမ်... ဒါက တေးဂီတ သင်္ကေတတွေ မဟုတ်လား"
သူသည် ဇီသာတီးတတ်သူဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်လည်း ဇီသာတစ်လက် ဝှက်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဇီသာကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စာအုပ်ပါ သင်္ကေတများအတိုင်း စတင်တီးခတ်ကြည့်တော့သည်။
သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လွမ်းမောဖွယ်အတိပြီးသော တေးသံစဉ်လေးမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက်၊ ချစ်စဖွယ် လိပ်ပြာနှစ်ကောင် တတွဲတွဲ ပျံဝဲနေသည့် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်ယောင်လာမိသည်။ တီးခတ်ရင်းနှင့်ပင် သူသည် ရုတ်တရက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။
သူ၏ ငိုသံကို ကြားသဖြင့် အစေခံလေးမှာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာရာ လျိုရှန်းဟိုင်၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်ကို တွေ့ပြီး ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို မခြောက်ပါနဲ့ဦး"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ငါက... ငါက..." လျိုရှန်းဟိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် အဆုံးမဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် - "ငါက ငါ့ရဲ့ သေဆုံးသွားတဲ့ ချစ်သူအတွက် ဝမ်းနည်းနေတာပါ"
အစေခံလေးမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး - "..."
‘သခင်လေး ရုပ်ရည်နဲ့…. ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်လည်း သိအောင် လုပ်ပါဦး၊ ဘယ်က ချစ်သူက ရှိလာနိုင်မှာလဲ'
ထိုအချိန်တွင် ပညာတတ်အများစု၏ အိမ်များတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးတွေ ဖြစ်ပွားနေတော့သည်။
ဇာတ်လိုက် လျန့်ရှန်းပါ့၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှု၊ တက်ကြွမှုနှင့် တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးမှုများကို ဖတ်ရှုရသောအခါ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဇာတ်လိုက်နေရာတွင် အစားသွင်းကာ ပါဝင်ခံစားမိကြသည်။ ထို့ပြင် ဇာတ်လိုက်မလေး ကျူးယင်ထိုက်၏ လှပမှု၊ အသိဉာဏ်ရှိမှုနှင့် ဇာတ်လိုက်အပေါ် ထားရှိသည့် အချစ်များကို မြင်ရသောအခါ သူမသည်ပင် သူတို့၏ အချစ်ဦး၊ အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ စွဲလမ်းသွားကြပြန်သည်။
သို့သော် ဇာတ်လမ်းက အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ...
သူတို့အားလုံး ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရကာ စိတ်နှလုံးများ ကွဲကြေကုန်ကြတော့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည် အွန်လိုင်းဝတ္ထုများ၏ အရေးအသားအတိုင်း ရေးသားထားသည် မဟုတ်ပါလား။ ဇာတ်လမ်းထဲသို့ စိတ်နှစ်လေလေ၊ နာကျင်ရလေလေပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရင်နင့်အောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြတော့သည်။
"အား... ငါ့အချစ်လေး သေပြီ"
"ယင်ထိုက်... ငါ့ရဲ့ ယင်ထိုက်လေး သေသွားပြီ၊ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ"
"ယင်ထိုက် သေသွားပြီဆိုတော့ ငါ့နှလုံးသားလည်း သေသွားပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မချစ်တော့ဘူး"
"ယင်ထိုက်... နောက်ဘဝကျရင် မင်းနောက်ကို ငါ လိုက်ခဲ့မယ်"
လူပျိုကြီးများအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိသော်လည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး သားသမီးရနေသည့် ပညာတတ်အချို့မှာမူ သူတို့၏ ဇနီးများက နားရွက်ဆွဲကာ ဆူပူခြင်းကို ခံရတော့သည်။
"ပြောစမ်း... ကျူးယင်ထိုက်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ ဒီမြေခွေးမက ရှင့်ကို ဘယ်လို ပြုစားထားလို့လဲ"
"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... မျက်နှာဝါ မကြီး၊ ငါ့ရဲ့ ယင်ထိုက်ကို လာမစော်ကားနဲ့" ဟု ပညာတတ်က ပြန်အော်လေသည်။
(မှတ်ချက် - ရှေးခေတ်တရုတ်တွင် အိမ်ထောင်သက်ရင့်ပြီး မှားယွင်းစွာ အသုံးပြုသည့် အလှပြင်ပစ္စည်းများကြောင့် မျက်နှာအိုစာနေသည့် အမျိုးသမီးများကို ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်)
သူ့ဇနီးက ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားကာ - "ရှင် တကယ်ကို အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ လူပဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် တစ်သက်လုံး ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်ပေးခဲ့တယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်လည်း မွေးပေးခဲ့တယ်၊ ဒီမိသားစုအတွက်ပဲ မြှုပ်နှံခဲ့တာ။ အခုတော့ အပြင်က မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ကျွန်မကို 'မျက်နှာဝါမကြီး' လို့ ခေါ်ရက်တယ်ပေါ့လေ။ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ အပြတ်ပဲ"
သူမသည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်ပြီး ရိုက်နှက်တော့သည်။ ပညာတတ်မှာလည်း "မရိုက်ပါနဲ့... အပြင်မှာ တကယ် တခြားမိန်းမ မရှိပါဘူး၊ ဒါ အထင်လွဲတာပါ..."
"အရင်ဆုံး အရိုက်ခံလိုက်ဦး၊ ပြီးမှ ပြောမယ်"
ချက်ချင်းပင် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ကုန်တော့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် "လိပ်ပြာချစ်သူ" စာအုပ်သည် ပညာတတ်များကြားတွင် အကြီးအကျယ် နာမည်ကျော်သွားခဲ့သည်။
သူတို့သည် ခဏခဏ စုဝေးကာ သေဆုံးသွားသော ချစ်သူကို ရည်စူး၍ "လိပ်ပြာချစ်သူ" သီချင်းကို တီးခတ်ကြပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း မာဝမ်ချိုင်နှင့် မျိုးနွယ်စုကြီးများကို ဝိုင်းဝန်း ဆဲဆိုကြတော့သည်။
"ဒီလူယုတ်မာတွေသာ ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက် သေမှာ မဟုတ်ဘူး"
"မျိုးနွယ်စုကြီးတွေအားလုံး သေချင်းဆိုးနဲ့ သေသင့်တယ်"
"သူတို့သာ ဝင်မပါရင် လျန့်ရှန်းပါ့နဲ့ ကျူးယင်ထိုက် ဘယ်လိုလုပ် သေမလဲ"
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးများထဲတွင် "မာမိသားစု" ဆိုသည်မှာလည်း ရှိနေသည်။ ပို၍ တိုက်ဆိုင်သည်မှာ ထိုမိသားစုတွင်လည်း အလားအလာရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ အမည်မှာ "မာဝမ်ချိုင်" ဖြစ်နေခြင်းပင်။
တစ်နေ့တွင် မာဝမ်ချိုင်သည် လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ်...
ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ပညာတတ်များက သူ့ကို ရွှံ့နွံများဖြင့် ဝိုင်းပေါက်ကြသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပေပွသွားတော့သည်။
မာဝမ်ချိုင်က ဒေါသထွက်ကာ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်လို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့ကို ဘာမှလည်း မစော်ကားဖူးပါဘူး"
"မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲ မင်းအသိဆုံးပါ" ပညာတတ်အုပ်စုက မိဘကို သတ်သည့် ရန်သူကို ကြည့်သကဲ့သို့ မျက်လုံးနီကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
မာဝမ်ချိုင်မှာ ကြောင်အသွားကာ - "ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ"
"လုပ်ထားပြီးတော့တောင် ဝန်မခံဘူးပေါ့လေ၊ ချစ်သူနှစ်ဦးကို ခွဲခဲ့တာ မင်းပဲ၊ လျန့်ရှန်းပါ့နဲ့ ကျူးယင်ထိုက် သေအောင်လုပ်ခဲ့တာလည်း မင်းပဲ၊ မင်းသာ မရှိရင် သူတို့ ခုချိန်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနေရလောက်ပြီ"
မာဝမ်ချိုင်က ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ - "လျန့်ရှန်းပါ့နဲ့ ကျူးယင်ထိုက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ သူတို့ သေတာ ရှင်တာနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
ပညာတတ်များမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေကြသည် - "မာဝမ်ချိုင်၊ မင်းက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတာပဲ။ ခုထိတောင် ဝန်မခံသေးဘူးလား။ ပညာတတ် အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အရှက်ပဲ၊ မင်းကို ရိုက်သတ်မှ ရမယ်"
"ရိုက်ကြဟေ့၊ ဒီလိုလူမျိုးက အသက်ရှင်နေဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"
"လျန့်ရှန်းပါ့နဲ့ ကျူးယင်ထိုက်အတွက် လက်စားချေကြစို့"
လူတိုင်းက မြေကြီးပေါ်မှ ရွှံ့များဖြင့် ကောက်ပေါက်ကြတော့သည်။ အချို့ဆိုလျှင် အုတ်ခဲများဖြင့်ပင် ထုကြတော့သည်။
"မင်းတို့... ခွေးကောင်တွေ၊ ဒီကိစ္စကို မှတ်ထားလိုက်၊ စောင့်နေကြဦး"
ခေါင်းတွင် သွေးများထွက်ကာ ပေပွနေသော မာဝမ်ချိုင်သည် အိမ်သို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။ အမှန်တရားကို သိရသောအခါ သူသည် အံ့သြဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးပင် အန်မိတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"စာအုပ်ထဲက မာဝမ်ချိုင်နဲ့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ လက်စားချေချင်ရင် အဲဒီ မာဝမ်ချိုင်ဆီ သွားပါလား၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လာနှိပ်စက်နေကြတာလဲ"
မာဝမ်ချိုင်သည် စဉ်းစားလေလေ၊ မတရားခံရသည်ဟု ခံစားရလေလေပင်။ သူသည် သူတော်စင်တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း လူအများအပေါ် အမြဲ ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အဓမ္မ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် အခုတော့... မဆီမဆိုင် ဘေးသင့်ရသည်မှာ တကယ်ကို မတရားပေ။
"ဒီဝတ္ထုစာအုပ်က ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ စော်ကားရဲတယ်ပေါ့၊ လွယ်လွယ်နဲ့တော့ မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး"
သူသည် အိမ်က အစေခံများနှင့် အစောင့်များကို ခေါ်ပြီး စာအုပ်ရောင်းသည့်ဆိုင်ကို သွားကာ ရောင်းချခြင်း မပြုရန် သွားရောက် တားဆီးတော့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့အားလုံး ဗူးသီးတစ်လုံးစာ ဖူးရောင်နေသော ဒဏ်ရာများဖြင့်သာ ပြန်လာခဲ့ရသည်။
မတရားမှုကို လက်စားမချေနိုင်သဖြင့် သူ၏ ဒေါသနှင့် နာကျည်းမှုများမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စုပုံလာပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်လိုက်ရပြန်သည်။
"တကယ်ကို... ယုတ္တိမရှိတာပဲ!!!"
"လိပ်ပြာချစ်သူ" ဝတ္ထုက ပညာတတ်များကြားတွင် နာမည်ကြီးသော်လည်း၊ သာမန်လူတန်းစားများကြားတွင်မူ "ဆံဖြူမလေး" က ပို၍ ရေပန်းစားနေသည်။
ပုံပြောသူတစ်ဦးက ဤဇာတ်လမ်းမှာ အလွန်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စာအုပ်ကို ဝယ်ယူကာ အခန်းဆက်များအလိုက် ပြန်လည်ကာ ပြောပြလေသည်။
အောက်မှ နားထောင်နေသည့် ပရိသတ်များမှာ ဆင်းရဲသား လူတန်းစားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဇာတ်လမ်းက သူတို့၏ ဘဝအစစ်အမှန်နှင့် အလွန်နီးစပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဇာတ်လိုက်မလေး ရှီးအာမှာ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်၊ သူတို့၏ သမီး၊ သို့မဟုတ် သူတို့၏ ညီမလေး၊ ဘေးအိမ်က ကလေးလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
ခံစားချက်ထဲသို့ စီးမျောသွားမှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရှီးအာ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနှင့်အတူ လှိုင်းထန်နေတော့သည်။