အခန်း (၃၅၂)
Vol. 32 Ch. 352
အပိုင်း (၃၅၂)
ထိုအချိန်တွင် မဟာရှနိုင်ငံ၏ နန်းတော်အတွင်း၌ လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။
"ကပ်ဘေးက စတော့မှာပဲ"
သူသည် စိတ်ထဲရှိ အင်ပါယာ မြေပုံကို ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် နှင်းပွင့်များသယ်ဆောင်လာသော အလွန်အေးမြသည့် လေထုလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် မြောက်ဘက်မှ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ဖီးနစ်တောင်တန်းဆီသို့ တရဟော တိုးဝင်လာနေသည်။ ၎င်းသည် မဟာရှနိုင်ငံ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာတော့မည့် အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုအအေးလှိုင်းသာ နိုင်ငံအတွင်း ဝင်ရောက်လာပါက တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ဒီဂရီ ၂၀ ကျော်ခန့်အထိ ထိုးကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် 'ရာသီဥတုလက်'ကို အသုံးပြုကာ ဖီးနစ်တောင်တန်း၏ ရှေ့မှနေ၍ ချက်ချင်းပင် ဆီးတားလိုက်လေသည်။
အလွန်အေးမြသော လေပြင်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထိုအတားအဆီးကိုတော့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။
"လေကိုပဲ တောက်လျှောက် ပိတ်ဆို့ထားလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ မဟာလော့ကို အကူအညီတောင်းမှ ရမယ် ထင်တယ်... မဟာလော့ဧကရာဇ်ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေကို အလဟဿတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးလေ"
လင်းပိုင်ဖန်သည် ကောက်ကျစ်စဥ်းလဲသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အရှေ့မှ ပိတ်ဆို့ထားသော ရာသီဥတုလက်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။ ထိုအခါ အအေးလှိုင်းသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး အနောက်ဘက်ရှိ မဟာလော့အင်ပါယာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မဟာလော့နိုင်ငံဘက်သို့ တိုက်ခတ်မည့် လေပြင်းများမှာ ယခင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်သွားလေတော့သည်။
မဟာလော့ နန်းတော်အတွင်း၌...
မဟာလော့ ဧကရာဇ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေပြီး - "ဒါက တကယ်ပဲ နှစ်ငါးဆယ်မှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ နှင်းကပ်ဘေးပဲ။ အခုမှ စတာကို အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်နေတာပဲ၊ တော်သေးတာပေါ့ ငါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလို့"
သူသည် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ သားမွေးဝတ်ရုံထူထူကို ခြုံပြီး မီးဖိုများ ဖိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အရေးကြီးသော အမတ်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ နိုင်ငံတော်အတွင်း အနွေးဓာတ်ရရှိစေရန် လုပ်ငန်းများကို စတင်စေတော့သည်။ အမိန့်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စနစ်တကျ ထုတ်ပြန်ကာ အမတ်များကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
အစီအစဉ်အားလုံး ပြီးစီးသွားမှသာ သူသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
"နှင်းကပ်ဘေးကို အပြည့်အဝ မတွန်းလှန်နိုင်သေးပေမဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကိုတော့ အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လျှော့ချနိုင်လိမ့်မယ်။ ငါ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘေးအန္တရာယ်မှာ ဘယ်သူက အထိခိုက်နည်းဆုံးနဲ့ အကြာဆုံး ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲဆိုတာကပဲ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ထို့နောက် မဟာလော့ ဧကရာဇ်မှာ ပြုံးလျက် - "ငါ ဒီလောက် ပြင်ဆင်ထားတာတောင် အခက်တွေ့နေရရင် အခြားနိုင်ငံတွေဆို ပိုဆိုးမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဟားဟား... ဒါက ဖြစ်သင့်တာပဲလေ။ သူတို့သာ အခက်မတွေ့ရင် ငါ့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေက အချည်းနှီး ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့"
မဟာလော့ ဧကရာဇ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည် - "ဒီနှင်းကပ်ဘေးကြီး ပြီးသွားရင်တော့ အင်အားစုတွေ အပြောင်းအလဲဖြစ်မယ့် အချိန်ပဲ။ ငါတို့ မဟာလော့နိုင်ငံက ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေပြီး ထိပ်တန်းရောက်လာမှာ အသေအချာပဲ။ ဟားဟား... ဟတ်ချိုး…"
လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းများမှာလည်း သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသည်။ တစ်ညတာအတွင်းမှာပင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နှင်းပွင့်ဖြူဖြူများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ငွေရောင်ဝတ်ရုံ ခြုံလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ဆောင်းရာသီ၏ ဆိုးရွားမှုကို အချက်ပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။
လမ်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အရပ်သားများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်ကြရသည်။
"ဟကောင်ရေ... အရမ်းအေးတာပဲ။ ဒီနှစ်ဆောင်းက ပုံမှန်ထက်တောင် စောရောက်လာသလိုပဲ"
"တကယ် အေးတာပဲကွာ။ ဒီနှစ်ဆောင်းတွင်းကတော့ ကျော်ဖြတ်ဖို့ မလွယ်လောက်ဘူး"
"နှင်းတွေကလည်း သည်းလိုက်တာ။ အပြင်မှာ မရပ်နေနဲ့တော့၊ အိမ်ထဲ မြန်မြန်ဝင်ပြီး နှင်းခိုတော့၊ မဟုတ်ရင် အေးခဲပြီး သေကုန်လိမ့်မယ်"
"နေဦး... ငါ မီးသွေး အရင်သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်"
"ကြက်၊ ဘဲတွေကိုလည်း ပြန်မောင်းသွင်းဦး၊ အအေးမိပြီး သေကုန်ဦးမယ်"
လူတိုင်းသည် ဆောင်းရာသီအတွက် အလုအယက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် လူများ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်မှာ ရေခဲနှင့် နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ နှစ်လက်မခန့် ထူနေသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ခေါင်မိုးများမှာလည်း ငွေရောင်တောက်နေသော နှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိသည်။
အပြင်ဘက်တွင် စူးရှသော လေပြင်းများနှင့် သည်းထန်သော နှင်းများကြောင့် လူတိုင်း အပြင်မထွက်ဘဲ အိမ်ထဲမှာပင် အနွေးဓာတ်ယူနေကြသည်။ အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းက နှင်းများ မကြာခင် စဲသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း ဒုတိယနေ့နှင့် တတိယနေ့အထိ နှင်းများမှာ မရပ်မနား ကျဆင်းနေပြီး လေပြင်းများမှာလည်း လျော့ပါးမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းများမှာ တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် ပိုထူလာရာ ယခုအခါ ဒူးဆစ်အထိပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် အပြင်ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို အလုပ်လုပ်ရန်လည်း မတွေးဝံ့စရာပင်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း အိမ်ထဲမှာပင် ဆက်လက် အောင်းနေကြရသည်။
"နှင်းတွေက တကယ် သည်းတာပဲ၊ သုံးရက်ရှိပြီနော်"
"ဒါက အဓိကပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ အဓိကက အပြင်မှာ လေတိုက်ပြီး အေးလွန်းနေတာ။ အိမ်ထဲမှာ စောင်ခြုံနေတာတောင် အေးနေတုန်းပဲ"
"ဟုတ်တယ်... ငါတော့ အေးခဲပြီး သေတော့မှာပဲ"
"နှင်းတွေ မြန်မြန်စဲပြီး နေမြန်မြန် ထွက်လာရင် ကောင်းမှာပဲ"
စတုတ္ထနေ့နှင့် ပဉ္စမနေ့ ရောက်လာသောအခါ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်မြဲ၊ နှင်းများ ကျဆင်းမြဲဖြစ်ကာ ရာသီဥတုမှာ ပို၍ပင် အေးစိမ့်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ လူများ စတင်ထိတ်လန့်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါးရက်တောင် ရှိပြီ၊ ဘာလို့ မရပ်သေးတာလဲ"
"ပိုပိုအေးလာတယ်၊ ဒါက လူသတ်နေတာပဲ"
"ဒီရက်ပိုင်း မီးသွေးတွေ အများကြီး သုံးလိုက်ရတော့ အခု ကုန်တော့မယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ ချွေတာသုံးပြီး အဝတ်အစားတွေပဲ ပိုဝတ်ထားရတော့မှာပေါ့"
ဆဋ္ဌမနေ့နှင့် သတ္တမနေ့ ရောက်သောအခါတွင်လည်း အပြင်ဘက်၌ လေပြင်းများ အော်ဟစ်တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းများမှာ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြေပြင်မှာ အေးခဲနေပြီး ရာသီဥတုမှာလည်း ခါးသီးလှသည်။ လူများမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်လာကြတော့သည်။
"ခုနစ်ရက်တောင် ရှိပြီ၊ အခုထိ မစဲသေးဘူး"
"ဒီနှင်းမုန်တိုင်းက တကယ် ထူးဆန်းတယ်၊ အဝတ် ငါးထပ် ဝတ်ထားတာတောင် မနွေးဘူး"
"ငါတို့ဆီမှာ မီးသွေးလည်း ကုန်ပြီ၊ အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီ သွားချေးကြည့်ဦးမှ၊ သူတို့မှာ ရှိမလားလို့"
"ဒီဒေါသထွက်စရာ ရာသီဥတုကြီးသာ မစဲရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်ကြတော့မှာပဲ"
ထိုအချိန်တွင် အချို့သောလူများမှာ ထိုပြင်းထန်လှသော အအေးဒဏ်အောက်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး သေဆုံးသူများမှာ အပြင်ဘက်တွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေကြသော သူတောင်းစားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် များသောအားဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘုရားကျောင်းများ သို့မဟုတ် အိမ်စုတ်များတွင် နေထိုင်ကြရာ ၎င်းနေရာများမှာ လေနှင့်မိုးကိုပင် မကာကွယ်နိုင်သဖြင့် အအေးဒဏ်ကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။
မီးသွေးဖိုရန် ဆိုသည်မှာလည်း သူတို့အတွက်တော့ စိတ်ပင်မကူးရဲသော ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် အဝတ်အစား နည်းပါးသဖြင့် အနွေးဓာတ်ရရန် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပူးကပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်ပင် အင်အားလိုအပ်ပြီး အင်အားမှာ အစားအစာမှ ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အပြင်ဘက်တွင် ရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခါးသီးလှသော အအေးဒဏ်ကြောင့် မည်သူမျှ အပြင်မထွက်နိုင်ရာ သူတို့ မည်သို့ အစားအသောက် တောင်းရမ်းနိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူတောင်းစား အများအပြားမှာ တိတ်တဆိတ်ပင် သေဆုံးသွားကြရသည်။
နောက်ထပ် သေဆုံးသူများမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများ ဖြစ်သည်။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသော သူများသည် အားနည်းကြသဖြင့် အေးခဲလှသော ရာသီဥတုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ကွယ်လွန်ကုန်ကြသည်။ မည်သည့်နိုင်ငံတွင်မဆို ဆောင်းရာသီ၌ ယင်းမှာ သာမန်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် သေဆုံးသူအရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အားနည်းသော ကလေးငယ်များမှာလည်း ခံနိုင်ရည်မရှိကြသဖြင့် မိသားစု အများအပြားမှာ ပူဆွေးသောက ရောက်ကြရသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးပေ။ အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် မသေလိုသော လူများစွာမှာ အရပ်သားများ၏ အိမ်များအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ကာ အအေးဒဏ်ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းများကို လုယက်ကြတော့သည်။
"ဒါ ငါ့မိသားစုရဲ့ စောင်နဲ့ မီးသွေးတွေ၊ လာမလုကြနဲ့"
ထိုအခါ လူမိုက်က ပြင်းထန်စွာ နင်းကန်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည် - "ငါတောင် အေးခဲလို့ သေတော့မယ်၊ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အကောင်းဆုံးကတော့ မင်းတို့ဆီမှာ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ စားစရာတွေကို မြန်မြန်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"
"မရဘူး၊ ငါတို့ မပေးနိုင်ဘူး၊ ပေးလိုက်ရင် ငါတို့လည်း အေးခဲပြီး သေကုန်မှာပေါ့..."
လူမိုက်က ထပ်မံ နင်းချလိုက်ပြီး - "မင်း သေတာ မသေတာ ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း၊ မပေးရင် မင်းကို နင်းသတ်ပစ်မယ်"
ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ မြို့ကြီးများတွင် အနှံ့အပြား ဖြစ်ပွားလာသည်။ လူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလာသောအခါ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အကျပ်အတည်းများကြားမှ အစွန်းရောက်သော နည်းလမ်းများကို ရွေးချယ်လာကြတော့သည်။ အစိုးရအနေဖြင့် ဝင်ရောက် တားဆီးလိုသော်လည်း အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် စနစ်တကျရှိမှုများ ပြိုလဲလာပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်များနှင့်အတူ လူသားမျိုးနွယ်၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းများမှာ အဆုံးမရှိ ပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။