အခန်း (၃၅၁-၃၅၂)

အခန်း (၃၅၁) မောက်မာမှု

​လုံချန်းသည် သူ၏နေအိမ်ဝင်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မန်ကုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ အပြင်မှာ ရပ်နေတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သခင်လေး။ ကျွန်တော် သခင်လေးကို စောင့်နေတာပါ" မန်ကုက ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် တစ်ခုခုကို ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ တွန့်ဆုတ်နေဟန်ရှိသည်။

​"ငါ့ကို အပြင်မှာ စောင့်နေတယ် ဟုတ်လား။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ စိုးရိမ်ရိပ်ကို မြင်သဖြင့် လုံချန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

​"အာ... သခင်လေး။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါဦး။ သခင်လေးကို အကူအညီ မတောင်းသင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့... ကျွန်တော့်ကို ကူညီနိုင်တာ သခင်လေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိလို့ပါ" မန်ကုက ဆိုသည်။

​"ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောစမ်း"

​"ကျွန်တော့်ညီလေးလေ... သူက ဒီဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်ပါ။ အသက်က ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဖြစ်ပုံကတော့... သူ့ကို အပြင်စည်းတပည့်တချို့က ဝိုင်းနှိပ်စက်ကြတာပါ။ သူ့ရဲ့လက်တွေ၊ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်ကြတယ်။ သူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားလို့ ကျွန်တော် ဆေးတိုက်ထားပေးပေမဲ့..." မန်ကု စကားစဖြတ်လိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ မင်းညီလေးကို ရိုက်တဲ့သူတွေကို ဒီအတိုင်း အလွတ်မပေးချင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် သူပြောမည့်စကားကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ညီလေး ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားရင် သူတို့က ထပ်ပြီး နှိပ်စက်ကြဦးမှာပါ။ ကျွန်တော် အပြင်စည်းအကြီးအကဲဆီ သွားတိုင်ပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ခွင့်တောင် မပေးဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် ပြောတာ ကြားရတာတော့ ကျွန်တော့်ညီကို ရိုက်တဲ့သူက အဲဒီ အပြင်စည်းအကြီးအကဲရဲ့ သားတဲ့ဗျာ။ သခင်လေးရယ်... ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါဦး။ ညီလေး ထပ်ပြီး အရိုက်ခံရတာကို မကြည့်ရက်တော့လို့ပါ" မန်ကုက အသနားခံ တောင်းဆိုလာသည်။

​"ဟက်... ဒါကြောင့်လည်း ငါ မင်းကို အတော်ကြာ မတွေ့ရတာကိုး။ ညီလေးကို ပြုစုနေတာလား"

​"ဟုတ်ပါတယ်" မန်ကုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​"ကောင်းပြီ။ ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ။ ငါ ကူညီပေးမယ်။ အဲဒီကောင်တွေ ဘယ်မှာနေလဲ၊ ငါ့ကို ခေါ်သွားစမ်း" လုံချန်းက ဆိုသည်။

​"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး" မန်ကုက ဆိုကာ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

​အပြင်စည်းတပည့်များနှင့် အပြင်စည်းအကြီးအကဲများသည် ဂိုဏ်း၏အစွန်ဆုံးအပိုင်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုနေရာမှာ လုံချန်းနေထိုင်ရာ ဂိုဏ်း၏ဗဟိုချက်နှင့် အဝေးဆုံးဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအပိုင်းသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေ။ မိနစ် ၄၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အပြင်စည်းတပည့်များ၏ နေအိမ်ဝင်းများဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မန်ကုက လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်ရာ လုံချန်းက ယုံကြည်မှုရှိသည့်အကြည့်ဖြင့် သူတို့ကို ထွက်လာရန် ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

​"ယောင်လီ၊ ယုမန်ရှင်း၊ ချီဖုန်း အခုချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့စမ်း" မန်ကုက အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်သည်။

​"ငါတို့တံခါးရှေ့မှာ ဘယ်ခွေးက လာဟောင်နေတာလဲ"

​တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်လာပြီး လူငယ် ၃ ဦး ထွက်လာသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အသက် ၁၈ နှစ်မှ ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိကြသည်။

​"မင်းတို့ ၃ ယောက် ငါ့ညီလေးကို ရိုက်ခဲ့တာလေ။ အခု အဲဒီအတွက် စာရင်းရှင်းရမယ့်အချိန်ပဲ။ မင်းတို့ ငါ့ညီကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မနှောင့်ယှက်ပါဘူးလို့ ကတိပေးရင် ငါ ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမယ်" မန်ကုက ကြေညာလိုက်သည်။

​"ဟားဟား... မင်းက မန်လင်ရဲ့ အစ်ကိုလား။ ပြောရဦးမယ်... မင်းက မင်းညီလောက်တောင် ကြည့်မကောင်းသေးဘူး" ယောင်လီက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

​"ယောင်လီ၊ မင်းအဖေက အကြီးအကဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာ မင်းစိတ်ထင်တိုင်း ရမ်းကားလို့ရတယ် မထင်နဲ့" မန်ကုက ဆိုသည်။

​"ဒါဆိုရင်တော့... မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ" ယောင်လီက ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

​"သူက ဘာမှမလုပ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါလုပ်မယ်။ ငါကြည့်ရတာ တော်တော် ပျင်းလာပြီ။ မင်းတို့ ၃ ယောက် မသေချင်ရင် အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ကြတာ ကောင်းမယ်" လုံချန်းက သူတို့စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

​"မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ။ ငါတို့ကို ဒီလိုစကားပြောရအောင် မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ" ယောင်လီက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် များသောအားဖြင့် သူ၏မိစ္ဆာအဆင့်တပည့်တံဆိပ်ကို တပ်ဆင်မထားတတ်သလို ယခုလည်း တပ်မထားပေ။ ထို့ပြင် သူသည် ဗဟိုဂိုဏ်းတပည့်များ ဝတ်ဆင်ရသည့် အဝတ်အစားများကိုလည်း မဝတ်ထားပေ။ သူသည် ဂိုဏ်း၏သာမန်အကြီးအကဲများထက်ပင် အဆင့်မြင့်သည့် မိစ္ဆာအဆင့်တပည့် ဖြစ်သဖြင့် မည်သူကမှ သူ့ကို ဝတ်စုံကိစ္စ ဘာမှမပြောရဲကြပေ။ သူ့ရှေ့က လူငယ်များကတော့ လုံချန်းကို သူတို့ထက်ပင် ငယ်ရွယ်သည်ဟု မြင်သဖြင့် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမထင်ကြပေ။

​"သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါတို့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောတဲ့အတွက် သူ့ကို အရိုးတွေ ကြေအောင် ရိုက်ကြတာပေါ့" ချီဖုန်းက သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"အေးပေါ့... ဒီခွေးသားကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်မယ်" ယုမန်ရှင်းကလည်း ဝင်ပြောသည်။

​လုံချန်းသည် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ဤကောင်လေးများမှာ သေလူများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

​"ဟားဟားဟား... အေး... သွား၊ သူတို့ရဲ့အရိုးတွေအကုန်လုံးကို ချိုးပစ်လိုက်။ သူရဲကောင်းလုပ်ချင်တဲ့ အကျိုးဆက်က ဘာလဲဆိုတာ သူ ခံစားရအောင် လုပ်လိုက်" ယောင်လီက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

​ယုမန်ရှင်းနှင့် ချီဖုန်းတို့က ပြုံးစိစိဖြင့် လုံချန်းဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။ ယုမန်ရှင်းက အရင်ဆုံး ရောက်လာပြီး လုံချန်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်သီးမှာ လုံချန်းဆီ မရောက်မီမှာပင် မျက်နှာကို ရိုက်ချက်တစ်ချက် ထိမှန်သွားသည်။ လုံချန်း၏ တစ်ချက်တည်းသော ပါးရိုက်ချက်မှာပင် ထိုတပည့်၏ခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့သည်။

​ချီဖုန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကာ ရှေ့ဆက်မတိုးရဲတော့ပေ။ လုံချန်းက သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာချိန်တွင် သူသည် ခြေလက်များပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

​"မောက်မာမှုဆိုတာ တကယ် အစွမ်းရှိတဲ့သူတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာ" လုံချန်းက ပြောရင်း ချီဖုန်း၏လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ ချိုးပစ်လိုက်သည်။

​ထို့နောက် လုံချန်းသည် သရဲမြင်လိုက်ရသည့်နှယ် ကြောက်လန့်နေသော ယောင်လီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယောင်လီသည် ကြောက်အားလန့်အားဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ လုံချန်းက သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာသည်။

​"ငါ့အနား မလာနဲ့။ ငါ့အဖေကို သတင်းပို့ပြီးပြီ။ ငါ့အဖေက ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ။ သူ အခုချက်ချင်း ရောက်လာတော့မှာ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ရင် မင်း မချိမဆံ့ သေရလိမ့်မယ်" ယောင်လီက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

​အခြား အပြင်စည်း တပည့်များမှာလည်း အပြင်သို့ထွက်ကာ ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ယောင်လီကို မကူညီရဲကြပေ။ အမှန်တကယ်တော့ အချို့တပည့်များမှာ ယောင်လီ အပြစ်ပေးခံရသည်ကိုပင် ဝမ်းသာနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ယောင်လီကို မုန်းတီးကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အကြီးအကဲ၏သား ဖြစ်ခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတစ်ပါးကို အမြဲနှိပ်စက်လေ့ရှိပြီး မည်သည့်အပြစ်ဒဏ်မျှ မခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်က မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့မသိသော်လည်း သူတို့အားလုံးက ယောင်လီကို သတ်ပစ်ရန်သာ ဆုတောင်းနေကြသည်။

​"မင်းအဖေ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ... လာခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ငါစောင့်နေမယ်။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းထဲမှာ သူ့သားကို ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းခွင့်ပြုထားတဲ့ အဖေမျိုးကို ငါလည်း တွေ့ချင်နေတာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက်ပြောရင်း ယောင်လီဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ယောင်လီအနားသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏လည်ပင်းကို ဆွဲမလိုက်ရာ ယောင်လီမှာ ကစားစရာ အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်သွားသည်။

​"မင်း... ရပ်... လိုက်..." ယောင်လီမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အသက်ရှူရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူသည် သူ၏အဖေ အမြန်ဆုံး ရောက်လာပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ဤနေရာတွင် သူ့ကို ကယ်မည့်သူ တစ်ဦးမှ မရှိကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

​'ငါ့အဖေ ဒီကောင်ကို သတ်ပြီးရင် ဒီမှာရှိတဲ့ သူတွေအကုန်လုံးကို ငါ ပြန်နှိပ်စက်ဦးမယ်' သူက တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"မင်းအဖေက တော်တော် ကြာနေပါလား။ မင်း သေချာ သတင်းပို့ခဲ့ရဲ့လား။ သူ အခုဆို ဒီမှာ ရောက်နေသင့်ပြီလေ။ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ သူ့ဆီ သွားလိုက်ရမလား။ သူ ဘယ်မှာနေလဲ ပြောစမ်း" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"မင်း... မင်း"

​ယောင်လီက သေရမှာကို အရမ်းလိုလားနေသည့် အရူးတစ်ယောက်ဟု လုံချန်းကို ထင်နေမိသည်။

​"မင်း ဘာပြောချင်လို့လဲ" ထိုသို့ မေးကာ လုံချန်းက သူ၏လက်ဆုပ်ကို ပိုမို တင်းကျပ်လိုက်သည်။

​"မင်းလို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်ကများ။ ငါ့သားကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း"

အခန်း (၃၅၂) သူက သခင်လေးချန်းလား

​"မင်းလို ယုတ်မာတဲ့ကောင်ကများ။ ငါ့သားကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း" အနောက်ဘက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​လုံချန်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ထံသို့ ပြေးလာနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အတော်ပင် အသက်ကြီးပုံရပြီး အသက် ၆၀ ကျော်လောက် ရှိပေမည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသော ဆံပင်ရှည်များရှိသော်လည်း မုတ်ဆိတ်မွှေးတော့ မရှိပေ။

​"ခင်ဗျားက သူ့အဖေ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက သူတို့နှင့် မီတာ ၂၀ ခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သော ထိုသူကို ပြောလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်၊ ငါက ယောင်မူပဲ။ မသေချင်ရင် ငါ့သားကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း" အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ယောင်မူက လုံချန်းကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

​"ကျုပ်က ဘာလို့ ခင်ဗျားစကားကို နားထောင်ရမှာလဲ" လုံချန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်ရင်း သူ၏လက်ဆုပ်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်သည်။ ယောင်လီမှာ အသက်ရှူရန် ပိုမိုခက်ခဲလာပြီး မျက်လုံးများပင် နီရဲလာလေသည်။

​"ဒီကောင်... မင်းက အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်ရမယ်။ ငါ မင်းကို အပြစ်မပေးနိုင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့။ မင်း ငါ့သားကို လွှတ်ပေးရင် ငါ မင်းကို အပြစ်မပေးသလို သတ်လည်း မသတ်ဘူး။ ငါ အတွင်းစည်းအကြီးအကဲ တစ်ယောက်ကို သတင်းပို့ထားပြီးပြီ။ သူ အခုချက်ချင်း ရောက်လာတော့မှာ။ သူက မင်းကို ခေါ်သွားပြီး အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အသက်မသေစေရဘူး။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့သားကို မလွှတ်ပေးရင်တော့ မင်း သေရမှာ သေချာတယ်" အကြီးအကဲ ယောင်မူက ဆိုသည်။

​"အင်း... လွှတ်ပေးရင် အသက်ရှင်မယ်ပေါ့လေ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်" ယောင်မူက အဖြေပေးသည်။

​"အို... ကောင်းတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ယောင်လီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​ယောင်လီသည် ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားကာ ကြက်သီးများ ထသွားတော့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုမီ ပြုံးပြနေသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

​"ငါ အရင်က ပြောသလိုပဲ... မောက်မာမှုဆိုတာ တကယ် အစွမ်းရှိတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိတဲ့သူတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာ" လုံချန်းက ယောင်လီကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်သည်။

​ယောင်လီသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွားတော့သည်။ လုံချန်းက သူ၏အလောင်းကို ဘေးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

​"တွေ့လား၊ ငါ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ။ အခု ငါ အသက်ရှင်လို့ ရပြီ မဟုတ်လား" လုံချန်းက အကြီးအကဲ ယောင်မူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"မင်း... မင်း" အကြီးအကဲ ယောင်မူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲလာပြီး သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံချန်းဆီသို့ ပြေးဝင်ကာ သူ၏ခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

​"မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၁ ကျင့်ကြံသူပဲလား။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ နားမလည်ကြတာလဲ။ ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စကို" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ၏ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်လာသော လက်သီးကို သူ မြင်နေရသည်။ ထိုလက်သီးမှာ အကြီးအကဲ မူအတွက် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းအတွက်မူ လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နှေးကွေးနေသည်။ သူသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ကာ ထိုလက်သီးကို အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

​"မင်း ဘ... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး" အကြီးအကဲမှာ သူ၏လက်ကို ပြန်မရုန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့..." လုံချန်းက ပြောရင်း အကြီးအကဲ ယောင်မူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကန်လိုက်ရာ သူသည် အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

​ယောင်မူသည် သူ၏ရင်ဘတ် အရိုးများ ကျိုးသွားသလို ခံစားလိုက်ရကာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အခြားအပြင်စည်းအကြီးအကဲများစွာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို လုံချန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

​"သူငယ်ချင်းတို့... ဒီအတွင်းစည်းတပည့်က ငါတို့နယ်မြေထဲ လာပြီး ငါတို့တပည့်တွေကို သတ်သွားတယ်။ သူ ငါ့ကိုတောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတယ်။ သူ့ကို သတ်ကြ" အကြီးအကဲ ယောင်မူက အခြားအကြီးအကဲများကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

​သူ၏ မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေပြီး ထပင် မထနိုင်သော်လည်း သူသည် စကားတော့ ပြောနိုင်သေးသည်။ သူသည် လုံချန်းကို အသေလိုချင်နေပြီး ဤအကြီးအကဲများ အားလုံးရှေ့တွင် လုံချန်း မည်မျှပင် သန်မာပါစေ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။

​သို့သော် ထိုအကြီးအကဲများသည် လုံချန်းကို မတိုက်ခိုက်ကြဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့သာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးမှာ မိုးပျံ သားရဲကို စီးနင်းကာ သူတို့ဆီသို့ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုအကြီးအကဲ၏ အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်ကာ သူသည် အတွင်းစည်း အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အတွင်းစည်းအကြီးအကဲသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာကာ မြေပေါ်တွင် လဲနေသော ယောင်မူကို ကြည့်လိုက်သည်။

​"အကြီးအကဲတု ရောက်လာပြီပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တရားမျှတမှု ဖော်ဆောင်ပေးပါဦး။ ခင်ဗျားတို့ အတွင်းစည်းက တပည့်တစ်ယောက်က ဒီကိုလာပြီး ကျုပ်တို့တပည့် ၃ ယောက်ကို သတ်သွားတယ်။ ကျုပ်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီယုတ်မာတဲ့ သတ္တဝါကို သတ်ပေးပါ။ သူက ကျုပ်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ဂိုဏ်းထဲမှာ နေထိုင်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး" အကြီးအကဲ ယောင်မူက အကြီးအကဲ တုကို တိုင်တန်းလိုက်သည်။

​အကြီးအကဲ တုမှာ အသက် ၄၀ ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ ဆံပင်နက်ရှည်များနှင့် ရုပ်ရည်မှာ အတော်အတန် ကြည့်ကောင်းသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်အေးဆေးနေတတ်ပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို ပြုံးသည်ကို မမြင်ဖူးကြပေ။

​"အို... တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီလို လုပ်သွားတာလား။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်ရတာလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ၊ ဒီလောက် ကိစ္စကြီးမယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အရာအားလုံးကို ငါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမယ်။ ထိုက်တန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ငါ ပေးမှာပါ" အကြီးအကဲ တုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရင်း သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသောသူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​သူ လုံချန်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တုန်လှုပ်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

​"သ... သ... သခင်လေးချန်းလား" သူက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သိလို့လား" လုံချန်းက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာမျိုးကို မြင်ဖူးသည်ဟု မမှတ်မိပေ။

​"ကျွန်တော်လိုလူက သခင်လေးလို ကြီးမြတ်တဲ့သူကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲဗျာ။ သခင်လေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အရွေးခံတုန်းက အဝေးကနေ မြင်ဖူးတာပါ" အကြီးအကဲ တုက ဖော်လံဖား အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​အနားရှိ အပြင်စည်းအကြီးအကဲများ အားလုံးမှာ ထိုလူ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုံးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

​ယောင်မူ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးဝါးနေသည်။ အကြီးအကဲ တုက ထိုကောင်လေးအား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လေးလေးစားစား ပြောနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

​"အကြီးအကဲတု၊ အဲဒီကောင်လေးကို ဘာလို့ ဒီလောက် လေးစားနေရတာလဲ။ သူက အများကြီး ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ခင်ဗျား သူ့ကို အပြစ်ပေးရမယ်" ယောင်မူက ထပ်ပြောပြန်သည်။

​အကြီးအကဲ တုက အကြီးအကဲ ယောင်မူကို ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းလို အရူးကများ။ မင်းက သခင်လေးချန်းကို ပြဿနာရှာရဲတယ် ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဝက်စားသွားပြီလား။ မင်းက မိစ္ဆာအဆင့်တပည့် တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို လေးစားရမလဲတောင် မသိဘူးလား" အကြီးအကဲ ဆုက ဆူပူရင်း ယောင်မူကို တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။

​ယောင်မူသည် အဝေးသို့ ထပ်မံ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။ ယခင်ကထက် ဒဏ်ရာများ ပိုမို ပြင်းထန်သွားသော်လည်း သူ ယခုအချိန်တွင် ထိုဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူကြားလိုက်ရသော စကားကိုသာ ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။

​'ဒီကောင်လေးက မိစ္ဆာအဆင့်တပည့် ဟုတ်လား။ သခင်လေးချန်း... ဟုတ်သားပဲ။ သူက ဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာ လုံချန်း ဖြစ်ရမယ်။ ငါ ဘာတွေလုပ်မိပါလိမ့်။ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အဖြစ်မရှိရတာလဲ။ သူက ဘာလို့ ဂိုဏ်းတံဆိပ်ကို မတပ်ထားရတာလဲ' ယောင်မူမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကာ ဤမျှ ကြီးမားသော အမှားမျိုး လုပ်ခဲ့မိသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုရော သူ၏သားကိုပါ ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ၏ အသက်ပင် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"သခင်လေးချန်း" အခြား အပြင်စည်း အကြီးအကဲများမှာလည်း လက်ယှက်ကာ လုံချန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ခုနက လုံချန်းကို ဝင်မတိုက်မိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု တွေးနေကြသည်။

​"သခင်လေးချန်း၊ အဲဒီအရူးက ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာပါ။ သူ့ကို ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်ပေးချင်ပါသလဲ" အကြီးအကဲ တုက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ပြစ်ဒဏ်က တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက သေဒဏ်ပဲ။ မင်း ကြားဖူးမှာပေါ့၊ အပေါက်အသေးလေးတွေကို မပြင်ရင် အပေါက်ကြီးတွေက ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ် ဆိုတာလေ။ အလားတူပဲ ရန်သူကို သတ်ပစ်လိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံး ပြီးသွားပြီ။ မဟုတ်ရင် သူတို့က လက်စားချေဖို့အတွက် အင်းဆက်တွေလို တဖွဲဖွဲ ပြန်လာနေဦးမှာ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ယောင်မူဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

​'ဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ။ အရမ်းကို ရက်စက်ပြီး ပြတ်သားတာပဲ။ သူက ဘယ်သူ့ကို သတ်ရမှာမှ မကြောက်ဘူး' အကြီးအကဲ တုက လုံချန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်သည့်နေရာတွင် လုံချန်း၏ ပြတ်သားမှုကို သူ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

​လုံချန်းသည် ယောင်မူ အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

​"ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်လေးချန်း။ ကျွန်တော် သားအပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မျက်စိကွယ်သွားမိလို့ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ မျက်လုံးရှိပေမဲ့ ထိုက်တန်တဲ့လူကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး" ယောင်မူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးလာသည်။

​"အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဆိုတာ ဘက်မလိုက်ရဘူး။ မင်းရဲ့ဂိုဏ်းဟာ မင်းရဲ့မိသားစု ဖြစ်သင့်တယ်။ ငါတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့သားကို မတရားလုပ်ခွင့်ပေးပြီး မင်းက မျက်ကွယ်ပြုထားလို့ ရတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ အဲဒီလို လုပ်ရပ်တွေကြောင့်ပဲ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဟာ နာမည်ပျက်ရတာ။ ပါရမီရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ယောက် မင်းသားကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာရမှာကို ငါ မလိုလားဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းသားကို ငါ လာပြီး အပြစ်ပေးတာ။ အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မင်းက ဒီလိုအပြုအမူမျိုးကို အားပေးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းမှာ အပြစ်ရှိတယ်" လုံချန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ယောင်မူ၏ လည်ပင်းအား ဓားဖြင့်ပိုင်းကာ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။