အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)
Vol. 36 Ch. 359-360
အခန်း (၃၅၉) လုံချန်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတာလား
"ကျိရှန်း၊ မင်ယုနဲ့ ကျီချင်း... မင်းတို့ သုံးယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေတာကို ငါ အာရုံခံမိနေတယ်။ မင်းတို့နဲ့ ခွဲခွာခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့သလိုပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
"ငါက မင်းသား ကျိရှန်းနဲ့ တွေ့ဖို့လာတာပါ။ လုံချန်း ရောက်နေတယ်လို့ သူ့ကို သွားပြောပေးလို့ ရမလား" နန်းတော်ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်များကို လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
သူ့အနေဖြင့် နန်းတော်ထဲသို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ခိုးဝင်နိုင်သော်လည်း ကျိရှန်း၏ နန်းတော်ဖြစ်နေ၍ ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
"ငါ သွားပြောပေးမယ်" အစောင့်တစ်ဦးက ဆိုကာ နန်းတော်ထဲဝင်သွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြန်ထွက်လာသည်။ "မင်းသားက အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ မနက်မှပဲ ပြန်လာခဲ့ပါ"
"ဒါကို ကျိရှန်းကိုယ်တိုင် ပြောခိုင်းတာလား" လုံချန်းက အစောင့်ကို အတည်အပေါက် စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ငါတို့မင်းသားရဲ့ နာမည်ကို ဒီအတိုင်း ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်း သေချင်နေပြီပဲ" အစောင့်က ဟိန်းဟောက်ရင်း ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်းအား တိုက်ခိုက်တော့သည်။
လုံချန်း၏ ဒေါသမှာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ဓားကိုဆွဲကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုအစောင့်မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။
"သူက ရန်သူပဲ။ သတ်ကြ"
ကျန်သော အစောင့်များကလည်း ဓားများကိုဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်းအား ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ဒေါသထွက်နေသော လုံချန်းက ၎င်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။
"သူက ငါ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးပေါ့။ ငါက နောက်မှ ပြန်လာရမယ်လား" လုံချန်းက နန်းတော်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
အဖြစ်အပျက်မှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မည်သည့်ဆူညံသံမျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ပေ။ နန်းတော်ထဲရှိ လူများမှာ သူတို့တံခါးဝတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လုံးဝမသိရှိကြသေးချေ။
"သူ ဘာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလဲ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့" လုံချန်းက ဆိုကာ အလောင်းများကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဆင်ခြင်တုံတရားတော့ ပျောက်မသွားပေ။ တောက်ပသော နေအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် အမြင့်ပိုင်းတွင် ရှိနေမည်ကို သူ သတိထားမိသဖြင့် ယခုထက်ပို၍ မိုက်မဲသော အလုပ်များအား မလုပ်တော့ပေ။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင်လည်း ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်မည်ကို သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် သူလာရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ မင်ယုနှင့် ကျီချင်းတို့ ရှိမရှိကို ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံအား နန်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ မင်ယုနှင့် ကျီချန်းတို့ ကျိရှန်းအနားတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"သားရဲခန်းမလား" လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါနိုင်ငံတွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော မူဖန်နှင့် မူရှင်းတို့ကို မှတ်မိသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် လှည့်စားခြင်းမျက်နှာဖုံးကို ထုတ်ကာ ခုနက ကျိရှန်းကို သတင်းသွားပို့သော အစောင့်၏ ရုပ်သွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သူ ထမင်းစားခန်းမအနီးသို့ ရောက်သောအခါ အပြင်၌ အစောင့်နှစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်း ပြန်လာပြန်ပြီလား။ ဒီည မင်းသား အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ ငါတို့ မပြောဘူးလား။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့နိုင်ဘူး" အစောင့်က လုံချန်းကို တားဆီးသည်။
'ဒါဆို ဒါ ကျိရှန်းကိုယ်တိုင် ပြောခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့' လုံချန်းက အဖြစ်အပျက်ကို ရိပ်မိသွားသည်။
"ဒါက တကယ် အရေးကြီးလို့ပါ။ အပြင်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်နေပြီး သူက မင်းသားရဲ့ ချစ်သူပါလို့ ပြောနေတယ်။ အတွေ့မခံရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်လို့လည်း ပြောနေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသားနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးပါ။ သူ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းသားက ငါတို့အားလုံးကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်" လုံချန်းက စိုးရိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ... ဒါကတော့ တကယ် အရေးကြီးတာပဲ။ ကောင်းပြီ... မင်း ဝင်သွားလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ သတိထားဦး၊ အထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရှိတယ်" အစောင့်များက လုံချန်းကို အထဲဝင်ခွင့် ပေးလိုက်ကြသည်။
လုံချန်း ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ လူတိုင်း၏ အာရုံက သူ့ထံသို့ ရောက်လာသော်လည်း သူက ကျိရှန်းထံသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းသား... အပြင်မှာ ဝမ်ချန်းဆိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်နေပြီး သူက မင်းသားရဲ့ သူငယ်ချင်း လုံချန်းပါလို့ ပြောနေပါတယ်"
"ဘာ" မင်းသားမှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"လုံချန်းက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတာလား။ အံမခန်းပဲ" ကျိရှန်းက အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်မိသည်။
'ဒီငတုံး၊ ငါက သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုပဲ မြင်ချင်တာပါ၊ ဒါကို အကျယ်ကြီး အော်ပြောဖို့ မလိုဘူးလေ။ ပြီးတော့ သူက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းအကြောင်း ဘာလို့ ထည့်ပြောရတာလဲ။ သားရဲခန်းမက ဝံပုလွေတွေ ဒီမှာ ထိုင်နေတာကို မမြင်ဘူးလား' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ကျိရှန်း၏ စကားကြောင့် မင်ယုနှင့် ကျီချင်းတို့၏ မျက်နှာများပါ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
"သူ လွတ်လာပြီလား။ ဘယ်မှာလဲ" မင်ယုက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
"အပြင်မှာ လုံချန်းပါလို့ ပြောတဲ့သူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်" ကျိရှန်းက သူတို့ကို ပြောပြသည်။
"ခွင့်ပြုပါ ခမည်းတော်။ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ပေါ်လာလို့ ခဏ သွားလိုက်ပါဦးမယ်" ကျိရှန်းက သူ၏ဖခင်ကို ပြောကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျိချွမ်းနှင့် သားရဲခန်းမမှ လူများမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေများ မဆိုးရွားမီ လုံချန်းက ကျိရှန်း၏ နားနားတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ကပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။
"ဒီငတုံး၊ မင်းဘေးမှာ သားရဲခန်းမကလူတွေ ရှိနေတာ မမြင်ဘူးလား။ လုံချန်းကို အသေခံခိုင်းချင်လို့လား။ မင်း နားကြားမှားတာပါလို့၊ အပြင်မှာရှိနေတာ လုံချန်း မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ချန်းပါလို့ ဆင်ခြေပေးလိုက်တော့"
ကျိရှန်းသည် အစောင့်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူပြောခဲ့သည်များကို ပြန်ပြင်ပြောလိုက်သည်။
"ဪ... မင်းပြောတာက အပြင်မှာ ဝမ်ချန်း ရောက်နေတာလား။ သေစမ်း၊ ငါ ခဏလောက် အရမ်းပျော်သွားတာ။ အားလုံးပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် နားကြားမှားသွားတာပါ။ လုံချန်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ဝမ်ချန်းပါ။ သူ့ကို သွားတွေ့လိုက်ပါဦးမယ်" ကျိရှန်းက အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။
မင်ယုနှင့် ကျီချင်းတို့မှာတော့ မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားကြပြီး ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာများဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
"ဟားဟား... အထင်လွဲတာကိုး။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ထဲကနေ ဘယ်သူမှ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဝူတန်က ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ပေးသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိချွမ်းက ထိုအစောင့်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျိရှန်းသည် အစောင့်နှင့်အတူ ထမင်းစားခန်းမမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး လူရှင်းသော စင်္ကြံလမ်းအရောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ" ကျိရှန်းက အစောင့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
လုံချန်းက မျက်နှာဖုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
"မင်း ငါ့ကိုတောင် မမှတ်မိဘူးလား" လုံချန်းက ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းပဲ" ကျိရှန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ပေါက်ရင်း ရှေ့သို့တိုးကာ လုံချန်းကို ဖက်လိုက်သည်။
"တော်ပြီ... တော်ပြီ" ၅ စက္ကန့်ခန့် ဖက်ပြီးနောက် လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ခုနက ငါ့ကို အသေခံခိုင်းမလို့ပဲ။ ငါက လုံချန်းမှန်း သူတို့သိသွားရင် ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ကြမှာ မင်းသိလား" လုံချန်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်မရုပ်သိမ်းဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက် အနားသို့ ကပ်လာ မလာ သိနိုင်ရန် စင်္ကြံတစ်လျှောက် ဖြန့်ကျက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
"သူတို့က မင်းကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်မှာလဲ။ မင်းက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းဝင်မှ မဟုတ်တာ" ကျိရှန်းက ရယ်မောကာ ဆိုသည်။ လုံချန်းကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။
"မင်း ခုနက ငါ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတယ်လို့ အော်ပြောခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိသေးတယ်နော်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"အေးလေ... မင်းကို သူတို့ ဖမ်းခေါ်သွားတယ်လို့ ငါ သူတို့ကို ပြောထားတာ။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကို သိဖို့ သူတို့ဆီက အကူအညီ လိုနေတာလေ၊ မင်ယုတို့က မင်းကို သွားကယ်ချင်နေကြတာကိုး" သူက ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းလှချည်လား။ ဒါဆို မင်းက သေချင်နေတာပဲ။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို လျှို့ဝှက်ထားလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငတုံးတွေ အများကြီး သေကုန်မှာ သေချာတယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းက ငါ့ကို ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အဲဒီကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး။ အဲဒီလိုအခြေအနေမှာ သူတို့က နှစ်ခုပဲ လုပ်လိမ့်မယ်။ တစ်ခုက ငါ့ကို ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်သွားပြီလို့ ထင်ပြီး တိုက်ခိုက်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကို သိဖို့ ငါ့ကို ဖမ်းခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါတွေက ငါ့အတွက် အတူတူပဲ" လုံချန်းက စိတ်ညစ်ညူးစွာ ပြောလိုက်သည်။
"မှန်တယ်... ငါ အဲဒါကို စဉ်းစားခဲ့သင့်တာ။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ မင်းကို ငါ့အခန်းဆီ ခေါ်သွားမယ်။ အဲဒီမှာ အနားယူနေပါ၊ ထမင်းစားပွဲပြီးရင် ဘယ်သူမှ မသင်္ကာမဖြစ်အောင် မရီးတို့ကို ငါ ခေါ်လာခဲ့ပေးမယ်" ကျိရှန်းက လုံချန်းကို ပြောပြီးနောက် ထမင်းစားခန်းမဘက်သို့ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။
အခန်း (၃၆၀) ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း
"ကောင်းပြီ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
ကျိရှန်းသည် လုံချန်းကို သူ၏အခန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး ထားရစ်ခဲ့ကာ ထမင်းစားခန်းမသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
"မင်း သူငယ်ချင်း ဝမ်ချန်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီလား။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ရောက်လာတာလဲ" ကျိချွမ်းက ကျိရှန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သူ ကျွန်တော့်ဆီက ပစ္စည်းတစ်ခု လိုချင်လို့ပါ။ အခုတော့ ရသွားလို့ ပြန်သွားပြီ" ကျိရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"အပြင်မှာရှိနေတာ ဝမ်ချန်း မဟုတ်ဘဲ လုံချန်းဖြစ်နေရင်တော့ ပိုကောင်းမှာပဲနော်။ ဒါဆို မင်းလည်း ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကို သွားဖို့ ဒီလောက် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ကျိချွမ်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ကျိချွမ်းသည် သူ့ကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိရှန်း ခံစားမိသည်။
"တကယ်လို့ လုံချန်းအစ်ကိုကြီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာသွားမလဲဆိုတာ သခင်လေး စိတ်ကူးလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကို ရအောင်ရှာပြီး သူ့ကို သေချာပေါက် ကယ်ထုတ်မှာပါ" ကျိရှန်းက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ငါ စားလို့ပြီးပြီ။ ခွင့်ပြုပါဦး" ကျိချွမ်းက ဆိုကာ ထမင်းစားခန်းမမှ ထွက်သွားသည်။
သူသည် နန်းတော်တစ်ဆောင်လုံးတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သည့်အရာ ရှိ မရှိ သိနိုင်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ထမင်းစားခန်းမမှ စတင်ကာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးတော့သည်။ အစောင့်များ၊ အစေခံများ၊ စားဖိုမှူးများနှင့် အခြားလူများစွာကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
ကျိချွမ်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် မင်းသားကျိရှန်း၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ရှိသော်လည်း သေချာမမြင်ရမီမှာပင် ထိုအရာက သူ၏ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ထူးဆန်းလိုက်တာ" ကျိချွမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်ကာ မင်းသားကျိရှန်း၏ အခန်းဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် ကျိရှန်း၏ အခန်းထဲတွင် ကုတင်ပေါ်၌ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အာရုံက သူ့အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် အမှောင်၏ ပထမဆုံးစွမ်းရည်ဖြစ်သော အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ချက်ချင်းအသုံးပြုကာ ပျောက်ကွယ်လိုက်သည်။ ဤစွမ်းရည်သည် သူ့ကို မည်သူမျှ ရှာမတွေ့နိုင်အောင် ဖုံးကွယ်ပေးထားသဖြင့် သားရဲခန်းမ၏ ထိပ်တန်းတပည့်ဖြစ်သော ကျိချွမ်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံပင် သူ့ကို အာရုံမခံနိုင်တော့ပေ။
ဝိညာဉ်အာရုံ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်မှသာ လုံချန်းက ထိုစွမ်းရည်ကို ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုကာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးအား ပြန်လည် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
"ဒီလူလား။ ခုနက ဝိညာဉ်အာရုံ သုံးလိုက်တာ သူလား။ သူက သူတို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံး တပည့်ဆိုတော့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ကျိချွမ်း အခန်းဘက်သို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"သူ့ကို သတ်ပစ်ရမလား" လုံချန်းက တံခါးဘက်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ကျိချွမ်းထက် သာလွန်ရုံသာမက အမှောင်နိယာမကို နားလည်ပြီးနောက် ပို၍ပင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူသည် အခြားသူများ သတိမထားမိအောင် ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးနိုင်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီး သုံးလျှင် သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူက သူ့ထက် အဆင့်ကြီး ၂ ဆင့်ခန့် ပိုမြင့်နေလျှင် မိသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။
"သူ့ကို ငါ သတ်နိုင်ပေမဲ့ မင်ယုနဲ့ ကျီချင်းတို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲက ရူးသွပ်သွားပြီး နန်းတော်ထဲမှာ ပြဿနာရှာရင် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရင် မကောင်းဘူး" လုံချန်းက အတွေးနက်သွားသည်။
'နောက်မှပဲပေါ့။ သူတို့ကို အခု သတ်ဖို့ မလိုသေးပါဘူး။ ငါတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်သေးဘူးလေ' လုံချန်းက တွေးကာ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သည်။
ကျိချွမ်း တံခါးဝသို့ ရောက်လာသောအခါ လုံချန်းက အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုကာ ပျောက်ကွယ်လိုက်ပြန်သည်။
ကျိချွမ်းသည် တံခါးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အပြင်မှ သော့ခတ်ထားသည်။ သူသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အသွင်တစ်ထောင်ပြောင်းသော့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်အဆင့် လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အသုံးဝင်သည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်သော့ပုံစံမဆို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး မည်သည့်သော့ခလောက်ကိုမဆို ဖွင့်နိုင်သည်။ ဤပစ္စည်းကို သူ၏ဆရာဖြစ်သူက ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတစ်ခုမှ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျိချွမ်းအား ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
တံခါးပွင့်သွားပြီး ကျိချွမ်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို သေချာရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သံသယဖြစ်ဖွယ် ဘာမှမတွေ့ရှိခဲ့ပေ။
"တကယ်ပဲ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာလား" သူက ရေရွတ်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်၍ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
'ထင်ယောင်ထင်မှား ဟုတ်လား။ မင်းက တကယ့် ထင်ယောင်ထင်မှားကိုတောင် မမြင်ဖူးသေးပါဘူး' လုံချန်းက တံခါးဘက်ကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။ ကျိချွမ်း ထွက်သွားသည်ကို သေချာမှသာ သူ၏ စွမ်းရည်ကို ရပ်လိုက်သည်။
"ဒီလူက သူနဲ့မဆိုင်တဲ့ကိစ္စထဲကို ဘာလို့ ဝင်ပါချင်နေရတာလဲ။ ဒါက သူ့ကို သေစေနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူးလား" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ထမင်းစားပွဲပြီးဆုံးသွားပြီး အားလုံး ကိုယ်စီအခန်းများသို့ ပြန်လာကြသည်။ မင်ယုနှင့် ကျီချင်းတို့၏ အခန်းမှာ အနီးအနားတွင်ရှိသဖြင့် သူတို့သည် ကျိရှန်းနှင့်အတူ လျှောက်လာကြသည်။
"မင်း ကြားတယ်မလား။ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကလူတွေ မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာကို လာကြလိမ့်မယ်။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ချက်က သားရဲခန်းမကလူတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းမိရင် လုံချန်းအကြောင်း သတင်းအချို့ ရနိုင်လိမ့်မယ်" မင်ယုက ဆိုသည်။
"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့လည်း အဲဒီကို သွားရမယ်။ လုံချန်းတစ်ယောက် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် နှိပ်စက်ခံနေရမလဲဆိုတာ တွေးတောင် မတွေးရဲဘူး" ကျီချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ သူ့ကိုတွေ့ဖို့ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်စရာလိုမယ် မထင်ဘူး" ကျိရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ပြိုင်နက် မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ဆီကို စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ လုံချန်းအကြောင်း သတင်းအချို့ ပါတယ်လို့ ပြောထားတယ်" သူတို့ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည့် အခိုက်အတန့်ကို အပျက်မခံလိုပေ။
"စာ ဟုတ်လား။ ဘယ်မှာလဲ အဲဒီစာက" မင်ယုက မေးလိုက်သည်။
"ငါ့အခန်းထဲမှာပါ။ ငါလည်း မဖတ်ရသေးဘူး။ နင်တို့ အရင်ဖတ်ကြည့်ကြပေါ့" ကျိရှန်းက ပြောကာ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်၍ အထဲဝင်လိုက်သည်။
"ဒါ တစ်ယောက်ယောက်က နောက်တာ မဟုတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အဲဒီစာပေးတဲ့သူကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်" မင်ယုက ပြောရင်း အခန်းထဲဝင်လိုက်သည်။ ကျီချင်းလည်း လိုက်ဝင်လာသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်သက်သွားကြသည်။
"အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေတော့မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင်တို့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို နှုတ်မဆက်ကြတော့ဘူးလား" လုံချန်းက နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မင်ယုက အမြန်ဆုံးပင် လုံချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး "နင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား" သူမ မေးလိုက်သည်။
"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ငါလည်း နင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ ယုအာ" လုံချန်းက ပြန်ဖက်ရင်း ဆိုသည်။ မင်ယုက အကြာကြီး ဖက်ထားပြီးမှ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
"ပြီးတော့... နင်ကရော ဘာကို စောင့်နေတာလဲ" လုံချန်းက နောက်ကွယ်တွင် ငိုနေဆဲဖြစ်သော ကျီချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည်လည်း ရှေ့သို့တိုးလာကာ လုံချန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
"ငါ နင့်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ ကျီချင်း" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။ ကျီချင်းက သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောမီမှာပင် လုံချန်း၏ နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်လိုက်ကာ နမ်းတော့သည်။ လုံချန်းကလည်း သူမ၏ အနမ်းကို အားပါးတရ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
၅ မိနစ်ခန့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းပြီးနောက် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ ခွာလိုက်ကြသည်။ လုံချန်းက ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယုက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျီချင်းက မင်ယုအနားသို့ သွားကာ လက်ကိုဆွဲ၍ လုံချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ "မနာလိုဖြစ်မနေနဲ့ဦး။ နင်လည်း နင့်အလှည့်ကို ယူလို့ရပါတယ်" ကျီချင်းက ဆိုသည်။
"အင်း" မင်ယုကို ဘာမှပြောခွင့်မပေးဘဲ လုံချန်းက သူမကို နမ်းလိုက်ပြန်သည်။
သူတို့၏ အနမ်းသည် ကျီချင်းနှင့် နမ်းသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် မင်ယုကို နမ်းနေစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းအထိ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအခိုက်အတန့်သည် သူ အေးချမ်းမှုအရှိဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် မင်ယုနှင့်မှ ဤသို့ ခံစားရသည်ကို မသိပေ။ မင်ယုက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်နေရသနည်း။ သူမက တကယ်ပဲ သူ၏ ကံကြမ္မာလား။ သို့မဟုတ် သူမသည် သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ပေးရန် စကြဝဠာက ဖန်တီးပေးထားသည့် အရာတစ်ခုလား။
မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ အဖြေမလိုအပ်ပေ။ သူ အလိုရှိသည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မင်ယုက လုံချန်းထံမှ ခွာလိုက်သောအခါ ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေပြီး အသက်ရှူသံများလည်း မမှန်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။
"အဟမ်း... အဟမ်း... အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ စကားပြန်ပြောလို့ ရမလား။ အဲဒီညက ငါတို့ ခွဲသွားပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ကျိရှန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"မင်း ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ငါ့ကို ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ငါက သူတို့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ ငါက သူတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်လိုမျိုး ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် သားရဲခန်းမကလူတွေ မင်းရဲ့နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတုန်း ငါ သူတို့နဲ့ မတွေ့ချင်တာ၊ အဲဒါက မင်းနဲ့ မင်းရဲ့နိုင်ငံအပေါ် ဆိုးကျိုးတွေ သက်ရောက်နိုင်လို့ပဲ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်လေသည်။