အခန်း (၃၆၉-၃၇၀)
Vol. 37 Ch. 369-370
အခန်း (၃၆၉) ထွက်ပြေးခြင်း
"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကိုပဲ အထင်သေးလွန်းတာလား။ နှစ်ခုလုံးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသိထားဖို့က တစ်တောင်ထက်မြင့်တဲ့ တောင်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာပဲ။ မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူတွေက မင်းတို့ မနှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ တောင်အဆင့်အတန်းမျိုးတွေပဲ" ရှောင်လီက မားမားမတ်မတ် ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"စီနီယာအစ်ကို ရှောင်လီ... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့။ သူတို့ကို သတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဇာတ်သိမ်းလိုက်ရအောင်။ သူတို့က ကျုပ်တို့ထက် တစ်ယောက် ပိုများနေပေမဲ့ ခက်ခဲမယ့်ပုံတော့ မပေါ်ပါဘူး" လျောင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"အစ်ကို ရှောင်လီ... သူတို့ကို မသတ်ဘဲ ဖမ်းရအောင်ပါ။ သတ်ပစ်ဖို့ မလိုဘူး မဟုတ်လား။ သူတို့က သန်လည်းသန်မာသလို ကြည့်ရတာလည်း အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ။ သူတို့အားလုံးကို ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်မှာ ထားချင်တယ်။ သူတို့မှာ ဘာမှမကျန်တော့တဲ့အထိ သူတို့ရဲ့ အားအင်တွေကို စုပ်ယူပစ်ချင်တယ်။ အင်း... စဉ်းစားကြည့်တာနဲ့တင် ဘယ်လောက် ကောင်းကင်ဘုံရောက်သွားမလဲဆိုတာ ခံစားလို့ရနေပြီ။ အခုတောင် စိတ်တွေ ကြွလာပြီ" မီမီက ရုရှန်၏ ခါးပိုင်းကို ကြည့်ကာ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်း... သူတို့နောက်က မိန်းကလေးကလည်း မဆိုးဘူးပဲ။ ဒါဆို သူမကိုတော့ ငါ ယူမယ်" လျောင်က အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များနောက်တွင် ရပ်နေသော မုန့်ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"မင်းတို့လို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို ဒီနေရာကနေ အရှင်ထွက်သွားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ မင်းတို့ ငါ့ညီကို သတ်ခဲ့တယ်၊ အခု မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် သေရမယ့်အလှည့်ပဲ" ရုရှန်သည် ပြောပြောဆိုဆို ရှောင်လီထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
ကျန်ရှိသော အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူ ၅ ဦးသည်လည်း စုံတွဲကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ ၄ ဦးထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။
ရုရှန်နှင့် ရှောင်လီတို့၏ ဓားချင်း ထိတွေ့ကာ တိုက်ပွဲစတင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အင်အားမှာ တူညီလုနီးပါး ရှိသည်။ ရုရှန်က ရှောင်လီထက် အနည်းငယ် ပို၍ သန်မာသော်လည်း သိသာထင်ရှားသည့် ကွာခြားမှုမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထို့အတူ ရှောင်လီက အနည်းငယ် ပိုမြန်သော်လည်း ရုရှန်က လိုက်မီအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ရံဖန်ရံခါတွင် ကိုယ်ပိုင်သိုင်းပညာများဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ပြိုင်ဘက်က ရှောင်တိမ်းနိုင်သဖြင့် ထိုတိုက်ကွက်များသည် အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံများပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ ပျက်စီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မြို့သူမြို့သားများမှာ တိုက်ပွဲနှင့် ဝေးရာသို့ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသည်။
တုချန်သည် လျောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း တူညီကြသည်။
လူနှစ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နေရသူမှာ ညီမငယ်လင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လျောင်ကဲ့သို့ပင် သန်မာသူဖြစ်ရာ အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်း တပည့်နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက် ထိန်းထားနိုင်သည်။ ကျင့်ကြံသူများက သူမကို ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူမက ရှောင်တိမ်းနေသည်။ သူမ ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း ဓားဖျားများက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ခဏခဏ ဖြတ်သွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ တစ်ချက်ကလေးမျှ မထိမှန်ပေ။
၎င်းမှာ ဓားမထိခြင်းက သူမ ကံကောင်း၍လား၊ သို့မဟုတ် သူမက သူတို့ထက် များစွာ ပိုမြန်သဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖြတ်ခိုင်းနေခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မရေရာပေ။
ဤသို့ဖြင့် သူမ၏ ပုခုံးနှင့် လက်မောင်းအနီးရှိ အဝတ်အစားများမှာ ပြဲထွက်ကုန်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာလည်း အလားတူပင်။ အဝတ်ပြဲများကြားမှ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို မြင်တွေ့နေရသည်။
"အင်း... သူတို့က ငါတို့ကို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ နင်တို့က ငါတို့ထက်တောင် ပိုဆိုးနေသေးတယ်လို့ ပြောရမယ်။ နင်တို့ဓားတွေနဲ့ ငါ့အဝတ်အစားတွေကို ခဏခဏ ဖြတ်နေတာကြည့်ရင် အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ မြင်ချင်နေတာလား။ နင်က လိမ္မာတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းဆိုမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ပြဖို့ စိတ်မရှိပါဘူး" ထိုမိန်းကလေးက ရှောင်တိမ်းရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း။ နင့်ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေ ငါတို့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး" ထိုလူက ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုက်စစ်ကို မြှင့်လိုက်သည်။
"ခစ်ခစ်... နင်က ကုတင်ပေါ်မှာလည်း အခုလိုပဲ ကြမ်းတမ်းမလားဆိုတာ သိချင်မိတယ်။ အခုတော့ ငါ တကယ်ကို မြင်ချင်သွားပြီ။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား။ ငါတို့ အခန်းတစ်ခန်းငှားပြီး အိပ်ရာထဲမှာ ဆက်တိုက်ကြတာပေါ့။ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ငါ စိတ်မရှိပါဘူး" လင်းက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ ရင်သားများက သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူတို့ကို ပို၍ပင် မှင်သက်သွားစေသည်။
လင်းသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တိုက်ကွက်တစ်ကွက်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမက မရပ်ဘဲ တစ်ပတ် ဝှေ့ယမ်းကာ ဒုတိယကျင့်ကြံသူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ရင်သားများမှာ အပြည့်အဝ ပေါ်နေသော်လည်း သူမက ဖုံးကွယ်ရန်ပင် မကြိုးစားပေ။ သူမသည် မီမီကို ကူညီရန် ပြေးသွားသည်။
"နင် ငါ့ညီတွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့" ရုရှန်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း ရှောင်လီ၏ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်ကာ လင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
"ဖြောင့်မတ်သော ဓားဒဏ်ခတ်ခြင်း" သူ ဟိန်းဟောက်ရင်း ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းတစ်တန်း သူ၏ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုတိုက်ကွက်မှာ အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် သူမ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။
လင်းသည် မျက်လုံးပင် မှိတ်ခွင့်မရလိုက်ဘဲ သေဆုံးသွားသည်။
"မင်း... ခွေးကောင်" လင်း သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်လီ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံ နှိမ်နင်းခြင်း သိုင်းကွက်" ရှောင်လီက သူ၏ အသန်မာဆုံး ဓားသိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
"ဖြောင့်မတ်သော ဓားဒဏ်ခတ်ခြင်း" ရုရှန်ကလည်း ထိုတိုက်ကွက်ကိုပင် ထပ်မံ အသုံးပြုသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်လည်း ဖြစ်သည်။
ရုရှန်၏ ဓားမှ အပြာရောင် အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်လီ၏ ဓားမှ အမည်းရောင် အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုက်ကွက်နှစ်ကွက်မှာ အလယ်တွင် ထိတွေ့မိပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပေါ်သည်။
ရှောင်လီနှင့် ရုရှန် နှစ်ဦးလုံးမှာ ထိုဒဏ်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးတစ်လုပ်စီ အန်လိုက်ကြရသည်။ ရှောင်လီက ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်မှ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာသည်။
"လျောင်... လင်းရဲ့ အလောင်းကို မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်။ ငါတို့ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားကြမယ်" ရှောင်လီက ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို..."
"ဒါပေမဲ့ မနေနဲ့။ ထွက်သွားမယ်လို့ ငါပြောနေတယ်" ရှောင်လီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့" လျောင်က နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လင်း၏ အလောင်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ကျန်နှစ်ယောက်လည်း နောက်သို့ဆုတ်ကာ ရှောင်လီနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းသည်။
"မင်းတို့ ဒီလောက်တွေ လုပ်ထားပြီးမှ ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေတာလား" ရုရှန်က ရှောင်လီကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်းအဖေတောင် ငါတို့ကို တားလို့မရဘူး" ရှောင်လီက အလေးအနက် ပြန်ဖြေရင်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မီးခိုးရောင် ဘောလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရုရှန်ထံသို့ ပစ်လိုက်သည်။
"နောက်ဆုတ်ကြ" ရုရှန်က လူတိုင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းက ဘာမှန်း သူ မသိသော်လည်း ပေါက်ကွဲစေတတ်သည့် အရာဟု သူ ခံစားရသည်။
သို့သော် သူ၏ ယူဆချက်မှာ မှားယွင်းနေသည်။ ထိုဘောလုံးလေးမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်စက္ကန့်မပြည့်မီမှာပင် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းက ၁ စတုရန်းကီလိုမီတာ ပတ်လည်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
"ငါ မင်းတို့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်မပေးဘူး" ရုရှန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း ရှောင်လီကို နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြေးသွားသည်။ သို့သော် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
သူသည် ထိုမြူခိုးများကြားတွင် သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရပေ။ ၂ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီးခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရုရှန်သည် လေတိုက်လာသော ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အကြီးအကဲ" ရုရှန်က ထိုအမျိုးသမီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ထိုအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။
"ဒါက စုံတွဲကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေရဲ့ လက်ချက်ပါ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်က ကျွန်တော်တို့ညီတွေကို သတ်ခဲ့တာလည်း သူတို့ပါပဲ။ သူတို့ကို ရှာတွေ့လို့ ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် သတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကုဟောင်နဲ့ စုလီတို့လည်း အသတ်ခံလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့က မီးခိုးထုတ်တဲ့ ကိရိယာကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်" ရုရှန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
"စုံတွဲကျင့်စဉ်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား" အကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
စုံတွဲကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် သူတို့ တည်းခိုရာအိမ်သို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။ ထိုအိမ်မှာ ယခင်က ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူတို့က ထိုဇနီးမောင်နှံကို သတ်ကာ အိမ်ကို သိမ်းပိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောင်လီနှင့် ကျန်သူများသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ပထမထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အခန်း (၃၇၀) မုန့်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
"ဒီနေ့တော့ နင်တို့ တော်တော်လေး ဆူညံအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား" မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အသက် ၄၀ ကျော်ခန့် ရှိပုံရသည်။
"ဒါ ကျွန်တော်တို့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်းက ကောင်တွေကြောင့်ပါ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို တားပြီး ကျွန်တော်တို့ မလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် စွပ်စွဲကြတာ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားလို့ ကျွန်တော်တို့က ပြန်ပြီး ခုခံရုံတင်ပါ" ရှောင်လီက ပြန်ဖြေသည်။
"နင်တို့ ခုခံတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ လင်းကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ပြောစမ်း... အဲဒါက တန်ရဲ့လား" အမျိုးသမီးက မေးသည်။
"မ... မတန်ပါဘူး" ရှောင်လီက ဖြေသည်။
"မှန်တယ်။ နင်တို့သာ သူတို့အားလုံးကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင်တော့ တန်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ ရှုံးခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"ဒါ အစ်ကိုရှောင်လီရဲ့ အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို သတ်နိုင်မှာ သေချာပေမဲ့ ထွက်လာခဲ့ရလို့ပါ" လျောင်က ဝင်ပြောသည်။
"နင်တို့ ထွက်လာခဲ့ရမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ရှောင်လီကို ထွက်ခဲ့ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။ သူတို့ရဲ့ အကြီးအကဲက နင်တို့ဆီကို လာနေပြီလေ။ မြို့လယ်ခေါင်မှာ တိုက်ခိုက်နေပြီး အဲဒီလောက်တောင် မစဉ်းစားမိတာ နင်တို့ တော်တော်အူတာပဲ။ ဒီမှာ အဖြူရောင်ဂိုဏ်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် များလဲ" အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။
"အဖြူရောင်ဂိုဏ်းတွေ ရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒီ တရားတယ်ဆိုတဲ့ လူမိုက်တွေကို ကျွန်တော်တို့က ကြောက်နေရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ကျွန်တော်တော့ အဲဒီလို မနေနိုင်ဘူး" ရှောင်လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"နင်တို့ ကြောက်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ မြန်ဆန်ဖို့ လိုတယ်။ သတ်ဖို့အတွက်ပဲ တိုက်ရမယ်။ တိုက်ပွဲက အရမ်းရှည်ကြာသွားရင် မသေချာတဲ့ အခြေအနေတွေ အများကြီး ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ကဲ... နင်တို့ အခန်းတွေကို သွားကြတော့" အမျိုးသမီးက သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ အကြီးအကဲ စီမာ" တပည့်များက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လှည့်ထွက်သွားကြသည်။
"ရှောင်လီ... နင် ခဏနေဦး" အမျိုးသမီးက ရှောင်လီကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ကျန်သူများ ထွက်သွားပြီး တံခါးပိတ်သွားသောအခါ အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်သည်။
"အကြီးအကဲ စီမာ" ရှောင်လီက အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာတောင် နင်က ငါ့ကို အကြီးအကဲလို့ ခေါ်နေတုန်းလား။ ငါ မှတ်မိသလောက်တော့ မနေ့ညက နင် ငါ့ကို ပြုစုယုယနေတုန်းက အကြီးအကဲလို့ မခေါ်ခဲ့ပါဘူးနော်" အမျိုးသမီးက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။
"ငါ့ရဲ့ အချစ်တော် စီမာ... မင်းက ထပ်ပြီး လိုချင်နေပြန်ပြီ ထင်တယ်" ရှောင်လီက ပြုံးစစဖြင့် သူမအနားသို့ တိုးသွားကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်လေတော့သည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မကြာမီ ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် လုံချန်းသည် သူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ မန်ရှန်းလီ၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ အချိန်တန်ပြီပေါ့။ ငါတောင် ပျင်းလာပြီ" မန်ရှန်းလီက တံခါးဖွင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အေး... အချိန်တန်ပြီ။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ ငါတို့ နန်းတော်ကို သွားကြမယ်" လုံချန်းက ပြောပြီး ရှေ့မှ လျှောက်သွားသည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန် ဖြစ်သော်လည်း လမ်းမများပေါ်တွင် လူများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာ၏ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ညဘက်တွင်လည်း စည်ကားလှသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့သည် နေ့လယ်က အစွမ်းထက်ဓားဂိုဏ်း တပည့်များကို သတ်ခဲ့သည့် မျက်နှာဖုံးစွပ်များကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
"ဟေး... ငါ့မှာ တခြား အကြံတစ်ခု ရလာပြီ။ အရင်အစီအစဉ်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ ကလဲ့စားချေနည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် မင်းကို အခုချက်ချင်း မလိုသေးဘူး။ မနက်ဖြန်ကျမှ မင်းကို လိုလိမ့်မယ်" လုံချန်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။
"ဟင်... ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ။ အစီအစဉ်အသစ်က ဘာလဲ" မန်ရှန်းလီက အံ့သြတကြီး မေးသည်။
လုံချန်းက သူ၏ အစီအစဉ်သစ်ကို ပြောပြလိုက်သောအခါ မန်ရှန်းလီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ အရင်တစ်ခုထက်တောင် ငါ ပိုသဘောကျသေးတယ်။ ဒါက သူ့အတွက် တကယ်ကို ဆိုးရွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို ဘာလို့ လုပ်မှာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး"
"ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်။ မင်း ဒီညအတွက် အခန်းထဲကိုပဲ ပြန်သွားပြီး နားလိုက်ပါ။ ငါ ဟိုမှာ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို မနက်ဖြန်အထိ ငါ စောင့်နေမယ်။ အဲဒီ တရားတယ်ဆိုတဲ့ လူမိုက်တွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်ရမှာ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ" မန်ရှန်းလီက ရယ်မောရင်း ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။
လုံချန်းသည် နန်းတော်အနားသို့ ရောက်သောအခါ အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်ပျောက်လိုက်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ပြီး နန်းတော်၏ ဝရံတာပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ နန်းတော်အတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ ရှာနေသည့်သူအား တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နန်းတော်အတွင်းသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် ဝင်လိုက်သည်။
သူသည် နန်းတော်စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ လျှောက်သွားပြီး မုန့်၏ အခန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ဒေါက်... ဒေါက်"
သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
"အပြင်မှာ ဘယ်သူလဲ" မုန်းက မေးရင်း တံခါးဖွင့်ကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ လုံချန်းက အရိပ်အသွင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အပြင်ဘက် စင်္ကြံတစ်လျှောက် ဘယ်ညာ ကြည့်သော်လည်း လူရိပ်လူယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။
"ငါ့စိတ်ကပဲ ထင်နေတာလား" သူမက ရေရွတ်ရင်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ သူမ တံခါးပိတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ အပြင်သို့ ခဏထွက်သွားသည့် အချိန်မှာပင် သူမ သေပြီဟု ထင်ထားသော လူတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး ယခု သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို သူမ မသိရှိပေ။
လုံချန်းသည် အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့၊ မုန့်..." လုံချန်းက သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
မုန့်မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အား... အင်း..." လုံချန်း၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် သူမ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ။ မင်း သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသလိုမျိုးပဲနော်။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာ မေ့သွားပြီလား" လုံချန်းက ဆိုသည်။
မုန့်သည် လုံချန်း၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ အင်အားမှာ လုံချန်းရှေ့တွင် အလွန်အားနည်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ရသည်။
"အင်း... အင်း..." မုန့်က တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက ပါးစပ်ပိတ်ထားသဖြင့် အသံက မပီပြင်ပေ။
"ဪ... စကားပြောချင်လို့လား။ ကောင်းပြီ။ ခဏစောင့်ဦး။ မင်းကို အရင်ဆုံး လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးရဦးမယ်။ မင်းကို လွှတ်ပေးပြီးရင် အဲဒီလက်ဆောင်ကို ဘယ်လောက်တောင် သဘောကျလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနော်၊ ဟုတ်ပြီလား" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ဘတ်နှင့် တစ်စင်တီမီတာခန့် အကွာတွင် လက်ကို ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နှလုံးစားပိုးကောင် ပိုးဖလံ ဖြစ်သည်။
"ကောင်လေး... သူက တကယ်လှတာပဲ။ လူအများကြီးက သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နေရာယူချင်နေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တကယ်ကို နေရာယူနိုင်တဲ့ ပထမဆုံးသူ ဖြစ်တော့မှာပဲ။ ငါတောင် မနာလိုဖြစ်မိတယ်" လုံချန်းက ပိုးဖလံကို ကြည့်ကာ သာသာလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
မုန့်သည် နှလုံးစားပိုးကောင်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုများက သူမ၏ နှလုံးသားကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ သူမ ထပ်မံ ရုန်းကန်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ။
"မုန့်... ဒါက မသင့်တော်ဘူးနော်။ ငါ့မှာ ငါ့ကို စောင့်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ ရှိပြီးသား။ မင်းက ငါ့ကို အခုလိုမျိုး ဆွဲဆောင်နေလို့ မရဘူးလေ" လုံချန်းက သူမ၏ နားထဲသို့ ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"ကဲ... ပိုးဖလံ၊ မုန့်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမနေနဲ့တော့" လုံချန်းက ပြောလိုက်သောအခါ နှလုံးစားပိုးကောင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှတစ်ဆင့် နှလုံးသားဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
"ကဲ... မုန့်၊ မင်း ဒီကောင်လေးအကြောင်း သိ မသိတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ရှင်းပြပါရစေ။ သူက နှလုံးစားပိုးကောင်လေ။ နာမည်လေးက မိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို မိုက်တာ။ တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်မယ်ဆိုရင် သူက မင်းကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။