အခန်း (၃၈၁-၃၈၂)

အခန်း (၃၈၁) ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်း

​အတားအဆီး ပေါ်လာပြီးနောက် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူတိုင်းက ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်မျက်နှာနှစ်ဖက်မှ နောက်ထပ် အစွမ်းထက်ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

​ညာဘက်မှ ရောက်လာသူများမှာ အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်သော အဖြူရောင်ဂိုဏ်း ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှမူ အင်အားအကြီးဆုံး မိစ္ဆာဂိုဏ်းဖြစ်သည့် ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိုဏ်း ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းသည် အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းနှင့် အင်အားချင်း တန်းတူရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။

​ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းလုံးမှ လူများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မြင်လိုက်ရသော်လည်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုကြပေ။ အကြောင်းမှာ ဂိုဏ်းကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်၍ အခွင့်အရေးကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ချိန်တည်းနီးပါး ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

​လုံချန်းသည် အသစ်ရောက်လာသူများကို လေ့လာကြည့်ရာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါ ကိုယ်တိုင်က အလွန်အစွမ်းထက်နေသည့် လူနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားဂိုဏ်းများမှ ခေါင်းဆောင်တပည့်များမှာ ကမ္ဘာမြေ အဆင့် ၆ သို့မဟုတ် ၇ သာ ရှိကြသော်လည်း ဤဂိုဏ်းနှစ်ခုမှ ခေါင်းဆောင်တပည့်များမှာမူ ကမ္ဘာမြေအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကြသည်။ ကောင်းကင် အဆင့်သို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် သူများဖြစ်သည်။

​ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့သည် အဆင့်တက်ရန် လုံလောက်သော ချီစွမ်းအင်များ ရှိနေသော်လည်း အဆင့်မတက်ဘဲ ဖိနှိပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာမြေအဆင့်ရှိသူများသာ ဤနေရာသို့ ဝင်ခွင့်ရှိသောကြောင့် အခွင့်အရေး မဆုံးရှုံးစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

​"ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းလုံး ပေါ်လာပြီ" တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းသည် အပြင်ပန်းမှကြည့်လျှင် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ အခြားဂိုဏ်းများကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော အဆောက်အဦးများ မဟုတ်ဘဲ ဧရာမ အမိုးခုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ စင်ကြယ်လှသော အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ရိုးရှင်းသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

​ကောင်းကင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ ထန်ကျင်းနှင့် အမှန်တရားတာအိုဂိုဏ်းမှ ရန်ဆန်တို့သည် သူတို့၏ တံဆိပ်များကို အသုံးပြုကာ အတားအဆီးအား ဖြတ်ကျော်ပြီး အထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်သွားကြသည်။

​လုံချန်းသည်လည်း သူ၏ တံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး "ကဲ... ငါ့အပေါ် လက်တင်ထားကြ။ ငါ အထဲဝင်တော့မယ်" ထိုသို့ ပြောကာ အတားအဆီး အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

​အခြားအဖွဲ့များမှာ အလုအယက် ဝင်နေကြသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ လေအေးပေးစက်အောက် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင်။

​"ဘာလို့ ဒီလောက် နှေးနေရတာလဲ" ဆူကျန်းက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ လုံချန်းက တာဝန်ကို အလေးအနက်မထားဟု ထင်နေသဖြင့် သူမက စိတ်တိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

​"အရင်ဆုံး ဝင်သွားလို့လည်း ထူးခြားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး မရှိပါဘူး။ ငါတို့ထက် အရင်ဝင်သွားတဲ့ တပည့်တွေ အများကြီးရှိတယ်လေ။ လွယ်ကူတဲ့နေရာတွေကတော့ သူတို့ ရှင်းသွားလောက်ပြီ။ ခက်ခဲတဲ့နေရာတွေကျတော့ ဘယ်သူအရင်ရောက်ရောက် ဝင်နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ အဲဒီတော့ မိနစ်နည်းနည်းလောက် ကွာတာက ဘာမှ မထူးခြားဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"နင်..." ဆူကျန်းမှာ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိသော်လည်း ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ငါတို့သာ အဖွဲ့လိုက် မသွားရဘူးဆိုရင် အစ်ကိုမုနဲ့ ငါပဲ သွားပြီး ဂိုဏ်းအတွက် ရတနာတွေ ရှာပြီးသား ဖြစ်နေမှာ"

​"မင်း ထွက်သွားချင်ရင် သွားနိုင်ပါတယ်။ မင်းရှိနေလို့လည်း အဖွဲ့အတွက် ဘာမှ အကျိုးပြုမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"နင်... တော်တော် မောက်မာတာပဲ။ ငါတို့ အကူအညီ မလိုဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ နင် တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်မယ် ထင်နေလား။ နင့်လို အမှိုက်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။ အစ်ကိုမုလို လူမျိုးပဲ ဖြစ်သင့်တာ"

​လုံချန်းသည် ဆူကျန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို အတတ်နိုင်ဆုံး သည်းခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ "ကလေးမ... မင်း ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေလဲဆိုတာ မမေ့နဲ့။ မင်းရဲ့ ခေါင်း ဘယ်အချိန်မှာ ပြတ်သွားမလဲဆိုတာ မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းကို မသတ်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ပါးစပ်ကို မပိတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ သေချာပေါက် လုပ်မယ်"

​လုံချန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါနှင့် အကြည့်ကြောင့် ဆူကျန်းမှာ တုန်ရင်သွားသည်။ လုံချန်းသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ လူအများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြန်သတိရသွားသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မုကျိန်း၏ နောက်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

​"အစ်ကိုမု... အဲဒီမိစ္ဆာက ကျမကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ သူက ကျမတို့ရဲ့ တာဝန်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာ၊ သူက တခြားဂိုဏ်းက သူလျှို ဖြစ်ရမယ်"

​"လုံချန်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်း။ သူ့ထက် သန်မာတိုင်း နှိပ်စက်လို့ရတယ် ထင်နေတာလား။ မင်းကို ဘယ်သူမှ မဆုံးမနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား" မုကျိန်းကလည်း သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​အခြားဂိုဏ်းများ အားလုံး အထဲရောက်ကုန်ပြီဖြစ်ပြီး အဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း အဖွဲ့သာ အပြင်တွင် ကျန်ရှိနေကာ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရင်း အပြင်ဘက်မှ အကြီးအကဲများမှာလည်း စိတ်ပျက်နေကြသည်။ အဖြူရောင်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများကမူ အဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကို အမှိုက်သဖွယ် ကြည့်ကာ လှောင်ရယ်နေကြလေတော့သည်။

အခန်း (၃၈၂) ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသည့် လှေကားထစ်များ

​"မင်းက ငါ့နေရာငါသိအောင် ဆုံးမမယ့်သူလို့ ပြောနေတာလား" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

​"မင်းတို့ သီးသန့်သွားချင်ရင်လည်း သွား၊ တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အဖွဲ့ထဲမှာ လူနည်းနည်းလျော့သွားတာပဲ ရှိမှာပါ" သူက မုကျိန်းကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

​'အခုတော့ ပျော်ထားလိုက်ဦး ကောင်လေး။ နောက်မှ အထဲမှာ မင်းကို ငါ အပြတ်ရှင်းမယ်' မုကျိန်းက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေသည်။

​"စီနီယာမု... သွားကြစို့။ ဒီကောင်ကို ထားခဲ့လိုက်။ သူ ကျမတို့အဖွဲ့မှာ ပါတာ မပါတာ ဘာမှမထူးဘူး" ဆူကျန်းက ဆိုသည်။ သူမသည် မုကျိန်းကို စကားပြောခွင့်ပင်မပေးဘဲ ဆက်ပြောပြန်သည်။ "အစ်ကိုမုက နင့်ဆီက အကူအညီလိုမယ် ထင်နေတာလား။ ငါတို့ သီးသန့်သွားမယ်။ အစ်ကိုမုက နင်မပါဘဲ သွားဖို့ မကြောက်ဘူး"

​မုကျိန်းမှာတော့ အခြေအနေက သူ မရည်ရွယ်ထားဘဲ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားသဖြင့် မှင်သက်သွားသည်။ သူက လုံချန်းကို အနီးကပ်သတ်ရန် အတူတူသွားချင်ခဲ့သော်လည်း ဆူကျန်း၏ စကားများကြောင့် လုံချန်းနှင့် ဆက်နေပါက သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ 'ဒီအရူးမ... ငါ့အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အထဲမှာ ပြန်တွေ့မှာပဲလေ၊ အဲဒီကျမှ သတ်ရတာပေါ့' သူ တွေးလိုက်သည်။

​ဆူကျန်းက အခြားတပည့်များကို လှည့်ကြည့်ကာ "နင်တို့ရော၊ ငါတို့နဲ့ လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင်တို့ကို ဘယ်အချိန်မှာ သတ်မလဲမသိတဲ့ ဒီဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ပဲ နေခဲ့မလား" သူမ မေးလိုက်သည်။

​ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မုကျိန်းအနားသို့ တိုးသွားကြသည်။

​"တွေ့လား၊ တပည့်အများစုက ငါတို့နဲ့ပဲ လိုက်ချင်ကြတာ။ အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စီနီယာမုကပဲ တကယ့်ခေါင်းဆောင်ပဲ" ဆူကျန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဆိုသည်။ ထို့နောက် တိုင်ဟူကို လှည့်ကြည့်ကာ "နင်ကရော... ဒီမိစ္ဆာနဲ့ ဘာလို့ နေခဲ့တာလဲ။ ချူးမြောင်ကတော့ သူ့ရဲ့ ရည်စားမို့လို့ ကပ်နေတာ ငါနားလည်ပေးလို့ ရပေမဲ့ နင်က ဘာလို့လဲ"

​"ငါ သူ့ကို ယုံကြည်လို့ပဲ" တိုင်ဟူက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင်လည်း သဘောပဲ။ သွားကြစို့ အစ်ကိုမု" ဆူကျန်းသည် မုကျိန်း၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခေါ်သွားတော့သည်။ လုံချန်း၏ အဖွဲ့ ၁၀ ယောက်မှာ ယခုအခါ တိုင်ဟူနှင့် ချူးမြောင် အပါအဝင် ၃ ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

​နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းအတွင်းသို့ လုံချန်း လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ လှပလွန်းသော ကောင်းကင်နီကြီး ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်းသည် သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

​ထို့နောက် အာရုံအဖမ်းစားဆုံးအရာမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကောင်းကင်ဘုံလှေကားဟု ခေါ်ကြောင်း လုံချန်း သိထားသည်။ ဤလှေကားသည် ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်တွင် ထားရှိသော စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

​လှေကားထစ်များသည် လူတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် ခံယူချက်များကို စမ်းသပ်သည်။ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များပေါ် မူတည်ပြီး သတ္တိ၊ ယုံကြည်မှု၊ မိသားစု သို့မဟုတ် အချစ် စသဖြင့် စမ်းသပ်ချက် အမျိုးမျိုး ပေးတတ်သည်။

​လုံချန်းသည် လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အရှေ့မှ ဝင်သွားသော မုကျိန်း၊ ဆူကျန်းနှင့် မန်ရှန်းလီတို့မှာ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် စမ်းသပ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ် ၁၃ ထစ် ရှိသည့်အနက် မန်ရှန်းလီမှာ ၇ ထစ်မြောက်တွင် ရှိနေသည်။

​လုံချန်းသည် ပထမလှေကားထစ်ကို နင်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပေ။ ဒုတိယ၊ တတိယမှသည် ၇ ထစ်မြောက်အထိ အေးအေးဆေးဆေးပင် တက်သွားနိုင်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်ပင် သူသည် နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ ဆက်တက်သွားရာ နောက်ဆုံးလှေကားထစ်ကို နင်းမိချိန်မှာပင် စမ်းသပ်ချက် စတင်တော့သည်။

​ရုတ်တရက် လုံချန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် စားပွဲအသေးလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ စကားပြောသံကို ကြားနေရသည်။

​လုံချန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်ရှိ ကျောက်သင်ပုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆရာတစ်ယောက်သည် သင်္ချာပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားနေသည်။

​"ကဲ... ဒီပုစ္ဆာကို ဘယ်သူ တွက်ပြမလဲ။ လက်ထောင်ကြစမ်း။ ငါ X ရဲ့ တန်ဖိုးကို လိုချင်တယ်" ဆရာက အခန်းထဲကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

​မည်သူမျှ လက်မထောင်သဖြင့် ဆရာက "ကောင်းပြီ... ငါပဲ ရွေးလိုက်မယ်။ လုံချန်း... ကျောက်သင်ပုန်းဆီ လာခဲ့" သူ ခေါ်လိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်သလို ရှိနေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံလှေကား၏ အစွမ်းက လုံချန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ကန့်သတ်ထားသဖြင့် သူသည် ဤအရာမှာ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာသို့ ရောက်ခဲ့သည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ဘဲ ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖြစ်သာ ခံယူနေမိသည်။

​"ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ။ ပုစ္ဆာကို တွက်ပြီး X ရဲ့ တန်ဖိုးကို ရှာပေးစမ်း" ဆရာက ပြောသည်။

​"ဟုတ်ကဲ့... ဆရာ" လုံချန်းသည် မြေဖြူကိုယူကာ ပုစ္ဆာကို စတင်တွက်ချက်သည်။

​"X က ၂၇ ဖြစ်ရပါမယ်" လုံချန်းက နောက်ဆုံးတွင် ဖြေလိုက်သည်။

​"ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းနေရာမှာ မင်း ပြန်ထိုင်လို့ရပြီ" ဆရာက ချီးကျူးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ထမင်းစားချိန် ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာလေသည်။