အခန်း (၃၈၃-၃၈၄)
Vol. 39 Ch. 383-384
အခန်း (၃၈၃) ညီလေးချန်း
"ဟေး... နင် ကန်တင်းကို လိုက်မှာလား၊ မလိုက်ဘူးလား" နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လုံချန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"စုမင်းလား" လုံချန်းက သူမကို ခဏမျှ ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ အမည်ကို ခေါ်လိုက်မိသည်။
"ဟယ်... ငါ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသလိုမျိုး ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြည့်နေရတာလဲ။ နင် အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်သင့်တယ်နော်။ အတန်းထဲမှာ အမြဲအိပ်နေလို့ အခုတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေပါ ထိခိုက်ကုန်ပြီထင်တယ်။ ငါ့နာမည်ကိုတောင် စဉ်းစားနေရတယ်လို့" ထိုမိန်းကလေးက လုံချန်း၏ ခေါင်းကို ခေါက်ရင်း တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။
"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ အိမ်မက်တစ်ခု မက်နေလို့ပါ။ ဘာအိမ်မက်လဲတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မက်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ" လုံချန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကန်တင်းကို လိုက်ခဲ့မယ်လေ" သူ ပြောကာ သူမနှင့်အတူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကန်တင်းသို့ သွားကာ နေ့လယ်စာ ယူပြီးနောက် စားပွဲတစ်ခုံတွင် အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
"နင် မနေ့ညကလည်း ဟို ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုတွေကို ဖတ်နေပြန်ပြီလား။ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ဦးလေ။ အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး မဖတ်ပါနဲ့။ ဖတ်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲကို" စုမင်းက လုံချန်းကို ဆုံးမစကား ဆိုသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီဝတ္ထုက အရမ်းကောင်းနေတာကို။ ပြီးတော့ စာရေးသူကလည်း အမြဲတမ်း အရေးကြီးတဲ့ နေရာရောက်ရင် ဖြတ်ဖြတ်ထားတော့ နောက်တစ်ပိုင်းကို မနှိပ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ" လုံချန်းက ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"အင်းပါ... အဲဒီစာအုပ်အကြောင်း ငါ့ကိုလည်း ပြောပြဦး။ ငါလည်း ဖတ်မယ်လေ၊ ဒါမှ အတန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တူတူ အိပ်လို့ရမှာ" စုမင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
"စာအုပ်နာမည်က မိစ္ဆာတဲ့၊ စာရေးသူအသစ် Demonic ရေးတာ။ တကယ်ကောင်းတယ်၊ နင်လည်း ဖတ်ကြည့်သင့်တယ်" လုံချန်းက သူမကို ပြန်ပြောပြသည်။
"အေးပါ... ဖတ်ကြည့်လိုက်မယ်။ ဒါနဲ့... နင် မနက်ဖြန် တနင်္ဂနွေနေ့ကျရင် ဘာလုပ်ဖို့ ရှိလဲ" သူမက လုံချန်းကို လှမ်းမေးသည်။
"မနက်ဖြန်လား၊ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး။ အိမ်မှာပဲ နားနားနေနေ နေမလို့ပဲ"
စုမင်းက လုံချန်းကို ခဏမျှတွေဝေစွာ ကြည့်နေပြီးမှ လက်ချောင်းလေးများကို ကစားရင်း "ဟိုလေ... မနက်ဖြန် အနီးအနားမှာ ကစားကွင်း အသစ်တစ်ကွင်း ဖွင့်မှာ။ အဲဒီနေရာက တော်တော်လှတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ့အဖေဆီက ဝင်ခွင့်လက်မှတ် နှစ်စောင် ရထားလို့လေ။ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား" နောက်ဆုံးတွင် သူမ မေးလိုက်လေသည်။
"ရတာပေါ့... ငါ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဟန်ဆောင်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပုံစံ ပြန်လုပ်လိုက်သည်။
ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် စုမင်း၏ ကားရောက်လာသဖြင့် သူမ ထွက်သွားသည်။ လုံချန်းသည်လည်း သူမကို ချစ်သူအဖြစ် ဖွင့်ပြောရန် အခွင့်အရေးကို မနက်ဖြန်တွင် အသုံးချမည်ဟု စိတ်ကူးရင်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လမ်းဘေးတွင် လျှောက်နေစဉ် နောက်ဘက်မှ အော်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ "သူခိုး သူ့ကို တားကြပါဦး"
လုံချန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးလက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ပြေးလာသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လုံချန်းသည် ထိုလူကို တားဆီးရန် ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်ပြီး လွှတ်ခနဲ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ထိုသူခိုးက လုံချန်း မသိလိုက်မီ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
သူခိုးက လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်သွားပြီး ဓားကို ဖမ်းကိုင်ကာ သူခိုး၏ အရေးကြီးသော နေရာကို ကန်လိုက်သည်။ သူခိုးမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး လူအများက ဝိုင်းဖမ်းလိုက်ကြသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ မွေးဖွားခြင်းသစ် သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝများကို မမှတ်မိတော့သော်လည်း သူ၏ စိတ်မသိစိတ် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 'ငါသာ အမြန် မတုံ့ပြန်နိုင်ရင် တခြားသူအတွက်နဲ့ ငါ အသေခံရတော့မှာပဲ' သူ တွေးနေမိသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် လုံချန်းသည် ကစားကွင်းသို့ ရောက်လာပြီး စုမင်းနှင့် တွေ့ဆုံကာ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ၂ နာရီခန့် ကစားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး အစားအသောက်ဆိုင်တန်းသို့ ရောက်လာသည်။
စုမင်းကို ထိုင်ခုံတွင် ထားခဲ့ကာ လုံချန်းက သူမအတွက် ရေခဲမုန့် သွားဝယ်ပေးသည်။ သူ ရေခဲမုန့်နှင့်အတူ ပြန်လာပြီး စုမင်းကို ချစ်သူအဖြစ် ဖွင့်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ စားပွဲအနား ရောက်သောအခါ စုမင်းမှာ မရှိတော့ပေ။
သူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့သဖြင့် သူမ၏ ဖုန်းအား ခေါ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်ဖက်မှ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
"စုမင်း၊ နင် ဘယ်မှာလဲ" သူ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"စုမင်းက ဖုန်းကိုင်လို့ မရတော့ဘူး... ညီလေးချန်း" တစ်ဖက်မှ ယောက်ျားလေး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံချန်း ထိုအသံကို ကြားဖူးနေသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"မင်း သတ်လိုက်တဲ့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို မေ့သွားတာလား။ ဟားဟားဟား... တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ငါက မင်းကို အိပ်ပျော်အောင်ပဲ လုပ်ခဲ့တာကို၊ မင်းကတော့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလား။ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ ညီလေးပဲ" တစ်ဖက်မှ လူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
အခန်း (၃၈၄) စမ်းသပ်ချက်များ
"မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ငါ့မှာ ဘယ်တုန်းကမှ ညီအစ်ကို မရှိခဲ့သလို ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မသတ်ခဲ့ဖူးဘူး" လုံချန်းက လူအများကြားထဲတွင်ဖြစ်၍ အသံကို တိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဟားဟား... အဲဒီလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ကောင်မလေးက အခု ငါ့လက်ထဲမှာ။ သူမကတော့ အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်နေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါခိုင်းတာ တစ်ခုခု မလုပ်ပေးရင်တော့ သူ ထာဝရ အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ သူ့ရဲ့ လည်ပင်းကို လှီးပစ်မှာမို့လို့လေ" တစ်ဖက်မှ လူက ဆိုသည်။
"ဒါ ဘယ်လို ဟာသ အစုတ်အပြတ်လဲ။ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း။ ငါ ရဲတိုင်လိုက်တာ မလိုချင်ရင် သူ့ကို ဖုန်းပေးလိုက်" လုံချန်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများပင် လှည့်ကြည့်ကုန်ကြသည်။
"ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကြိုက်တဲ့သူကို သွားတိုင်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိနစ် ၂၀ အတွင်း ငါပြောတဲ့အတိုင်း မလုပ်ရင်တော့ မင်းသူငယ်ချင်း သေပြီလို့သာ မှတ်လိုက်တော့"
"ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
"ဘာမှ အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရှေ့တည့်တည့်က အနီရောင်တဲဆီကို လာခဲ့ဖို့ပဲ။ ငါနဲ့ မင်းကောင်မလေး အထဲမှာ စောင့်နေမယ်။ အချိန်ဆွဲတာဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားသူကို ခေါ်လာတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ခဲ့ရင်တော့ သူ သေလိမ့်မယ်" တစ်ဖက်လူက ပြောကာ ဖုန်းချသွားသည်။
လုံချန်းသည် ရေခဲမုန့်များကို စားပွဲပေါ်တွင် ပစ်ထားခဲ့ကာ အနီရောင်တဲဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ တဲထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
တဲထဲတွင် ကုလားထိုင် နှစ်လုံးရှိပြီး မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုမိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဗုံးများ တပ်ဆင်ထားခြင်းပင်။ တစ်ယောက်မှာ စုမင်း ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ သူ မမှတ်မိသော်လည်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။
"ကြိုဆိုပါတယ် ညီလေး..." အမှောင်ထဲမှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် အသက် ၂၀ ခန့်ရှိပြီး ဆံပင်အရှည်နှင့် ဖြစ်သည်။
"မင်း ဘယ်သူလဲ။ ဒါတွေ ဘာလို့ လုပ်နေတာလဲ"
"ဟင်... မင်း ငါ့ကို မေ့သွားတာလား။ ငါက လုံစုလေကွာ။ မင်း ဒီနာမည်ကို မမေ့သွားအောင် ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်" လုံစုက ဆိုသည်။ "ငါ မင်းကို ဂိမ်းတစ်ခု ဆော့ဖို့ ခေါ်လိုက်တာ။ ဒါက မင်းရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို စမ်းသပ်တာပဲ။ တစ်ဖက်မှာက မင်းချစ်တဲ့ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ နောက်တစ်ဖက်မှာကတော့ လူစိမ်းတစ်ယောက်။ မင်း တစ်ယောက်ကိုပဲ ကယ်လို့ ရမယ်"
"သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဗုံးတွေက ဆက်သွယ်ထားတာ။ အနီရောင်ကြိုးကို ဖြတ်လိုက်ရင် ဗုံးက ကွဲမှာမဟုတ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ ကြိုးကို ဖြတ်လိုက်တာနဲ့ နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ ဗုံးက ချက်ချင်းပေါက်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။ ဘာမှ မလုပ်ဘူးဆိုရင်လည်း နောက် ၅ မိနစ်နေရင် နှစ်ယောက်လုံး ပေါက်ကွဲလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူ့ကို ကယ်မလဲဆိုတာ မင်း ဆုံးဖြတ်ပါ" လုံစုက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
လုံချန်းသည် လုံစုကို ပြေးဖမ်းသော်လည်း လုံစုက "ငါလည်း ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဗုံးတွေက စ,နေပြီ။ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... ၄ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်" သူက ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနားသို့ ပြေးသွားသည်။ သူသည် စုမင်းကို ချစ်သည်ဟု သူ၏ ဦးနှောက်က ပြောနေသော်လည်း ထိုလူစိမ်းမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြောမပြတတ်သည့် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် နာကျင်မှု ခံစားချက်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဒါက နှလုံးသားနှင့် ဦးနှောက်တို့၏ တိုက်ပွဲပင်။ ဦးနှောက်က စုမင်းကို ကယ်ရန် ပြောသော်လည်း နှလုံးသားကမူ လူစိမ်းမိန်းကလေး ဘက်သို့သာ ယိမ်းနေသည်။
"၁ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်" လုံစုက သတိပေးလိုက်သည်။
"ထားလိုက်တော့ကွာ"
လုံချန်းသည် မင်ယုရှိရာသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ ဗုံးမှ အနီရောင်ကြိုးကို ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်... မင်း စမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားပြီ" လုံစုက ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
"မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာ မေ့လို့မရနိုင်တဲ့ အချစ်... အမှောင်ထုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေရင်တောင် နှလုံးသားထဲမှာ နေရာယူထားနိုင်တဲ့ အချစ်... မင်း မမှတ်မိတဲ့ လူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုတောင် ရွေးချယ်စေနိုင်တဲ့ အချစ်... မင်း အချစ်ရဲ့စမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားပြီ။ မှတ်ထားပါ လူငယ်လေး... လောကမှာ အမှောင်ထုတွေ ရှိနေနိုင်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးသွားခွင့် ပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှသာ မင်း တကယ် ရှုံးနိမ့်သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ထိုသို့ ပြောပြီး လုံစု ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလှေကား၏ နောက်ဆုံးအထစ်တွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းကာ လှေကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချူးမြောင်နှင့် တိုင်ဟူတို့မှာလည်း သူတို့၏ စမ်းသပ်ချက်များကို ရင်ဆိုင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အချို့သော တပည့်များမှာ စမ်းသပ်ချက်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ လှေကားထစ်များပေါ်တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မုကျိန်းနှင့် ဆူကျန်းတို့မှာမူ အောက်ဘက် လှေကားထစ်များမှ စမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်ကာ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် ချူးမြောင်နှင့် တိုင်ဟူတို့လည်း စမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်ကာ လုံချန်းရှိရာသို့ ရောက်လာကြသည်။
"နင် ဘာစမ်းသပ်ချက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလဲ" ချူးမြောင်က လုံချန်းကို မေးသည်။
"အချစ်ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်လို့ ထင်တာပဲ။ ငါ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကယ်ခဲ့ရတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ချူးမြောင်ကတော့ သူမသည် သတ္တိ၏ စမ်းသပ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အစီအစဉ်ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ရကြောင်း ပြောပြသည်။ တိုင်ဟူကလည်း သူသည် မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန် သေမည်မှန်းသိလျက်နှင့် သတ္တိရှိရှိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရကြောင်း ရှင်းပြသည်။
ယခုအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် နတ်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေတော့သည်။