အခန်း (၃၈၉-၃၉၀)
Vol. 39 Ch. 389-390
အခန်း (၃၈၉) စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ
"ရပါတယ်... နင်တို့ပဲ အရင်သွားကြပါ။ ငါ ဒီမှာပဲ ဆက်နေခဲ့မယ်" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"ဟွန်း... နင်တော့ ရူးသွားပြီပဲ။ နင် ဒီမှာတင် သေချင်သေတော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး" ဆူကျန်းက ပြောဆိုကာ မုကျိန်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "သွားကြစို့ အစ်ကိုမု"
သို့သော် မုကျိန်းက နေရာမှ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။ "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" မုကျိန်းက ဆူကျန်းကို ငေါက်ငမ်းလိုက်သဖြင့် သူမမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
"အစ်ကိုမု... ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာအစ်ကိုမုလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်နေတာပဲ၊ အစကတည်းက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ငါက လုံချန်းနားမှာ ကပ်နေပြီး အခွင့်အရေးရရင် သတ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကြောင့် ငါ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အဲဒီကောင်က လှေကားပေါ်မှာ သေသွားပြီ၊ ငါ သူ့နားကိုတောင် သွားလို့မရတော့ဘူး။ ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ခွင့်ရမှာကို မင်းကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားရတာ" မုကျိန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
"အဲဒီတုန်းက လုံချန်းကို မင်းကို သတ်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ပိုကောင်းဦးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိသွားတာပေါ့။ မင်းက ဘာကောင်မမို့လို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးနေရတာလဲ။ မင်းက ငါ့အတွက် ဘာမှ အရေးမပါတော့ဘူး။ ငါ လိုချင်တာ ရပြီးပြီဆိုတော့ မင်း သေသွားလည်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး" မုကျိန်းက ဆူကျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အဖွဲ့ထဲမှ ကျန်ရှိနေသော တပည့်နှစ်ဦးက မုကျိန်းကို စိတ်လျှော့ရန် ဝိုင်းပြောကြသော်လည်း မုကျိန်းက သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုနှစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် ခုတ်သတ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့လို အမှိုက်တွေက ငါ့ကို ထိရဲတယ်လား။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေ့သွားကြတာလား"
"နင်... နင် သူတို့ကို သတ်လိုက်ပြီ" ဆူကျန်းက ထိတ်လန့်တုန်ရင်စွာဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ "ငါ မှားသွားတယ်... နင်က တကယ့် မိစ္ဆာပဲ"
"မင်းက ငါ့ကို မိစ္ဆာလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့။ ဒါဆိုရင် တကယ့် မိစ္ဆာဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ ပြပေးမယ်" မုကျိန်းက သူမဆီသို့ တိုးလာသည်။
တိုင်ဟူက ကြားထဲမှ ဝင်တားသော်လည်း မုကျိန်းက "မင်းက ဒီအဖွဲ့မှာ အားအနည်းဆုံးပဲဆိုတာ မေ့နေတာလား" ထိုသို့ ပြောကာ တိုင်ဟူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ တိုင်ဟူမှာ နေရာတင်ပင် လဲကျ သေဆုံးသွားတော့သည်။
ချူးမြောင်က မုကျိန်းကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း မုကျိန်းက သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေသည်။ ချူးမြောင်မှာ လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
"မင်းဆီက ငါ လိုချင်တာ ရှိနေသေးလို့ ဝမ်းသာလိုက်ဦး၊ မဟုတ်ရင် မင်းကိုလည်း အခုချက်ချင်း သတ်လိုက်မှာ" မုကျိန်းက ပြောပြီး ဆူကျန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။
သူသည် ချူးမြောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "လုံချန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခြေအနေက ငါ့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်... အဲဒါက ဘာကိုမှ အချိန်ဆွဲမထားဖို့ပဲ။ ငါ အခွင့်အရေးရတုန်းက သူ့ကို သတ်ခဲ့ရင် အခုလို လှေကားပေါ်မှာ အသေခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လက်နဲ့ သတ်ခွင့်ရမှာကို ငါ အလွဲသုံးစား လုပ်ခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ အဲဒီအမှားမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အပျိုစင်စွမ်းအားကို ငါ ဒီနေရာမှာတင် ယူမယ်"
"နင် ရူးနေပြီ" ချူးမြောင် အနောက်သို့ ဆုတ်ရင်း အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လုံချန်း၊ ထပါဦး"
သူမသည် လုံချန်း သေပြီဟု မယုံကြည်ပေ။ မုကျိန်းက ရယ်မောရင်း "သေနေတဲ့လူက မင်းကို ကယ်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ မင်း တော်တော် တုံးတာပဲ ချူးမြောင်။ ကဲ... လိမိလိမ်မာမာနဲ့ ငါ့ဆီ လာစမ်း"
ထိုအချိန်တွင်... လုံချန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလာကာ သေဆုံးနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟင်" မုကျိန်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းကို မြင်သဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောတော့သည်။ "ဟားဟားဟား... ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို တကယ် ချစ်တာပဲ။ မင်းကို သတ်ချင်တဲ့ ငါ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝအောင် မင်းကို အသက်ပြန်ပေးလိုက်တာပဲ"
"တိုင်ဟူကို သတ်တာ သူလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"မင်း အရင်တစ်ခါက ငါ့ကို ဘယ်လို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့လဲ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်စေရဘူး။ ငါ ဘယ်လောက်တောင် သန်မာလာပြီလဲဆိုတာ မင်း စိတ်တောင် မကူးနိုင်ဘူး" မုကျိန်းက ကြွားဝါလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားအား ထုတ်ယူကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ မုကျိန်း၏ နောက်ကျောသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။
"ငါ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အခု ပိုစွမ်းအားကြီးနေပြီ။ မင်းရဲ့ အကွက်တွေက မအောင်မြင်တော့ဘူး" မုကျိန်းက လုံချန်း၏ ဓားချက်ကို လှည့်ပတ် ကာကွယ်လိုက်သည်။
"ဪ... ပြောပြလို့ ကျေးဇူးပဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အင်အားကိုပဲ သုံးရတော့မှာပေါ့" လုံချန်းသည် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင်ခန္ဓာကို အသက်သွင်းကာ မုကျိန်းကို ခုတ်လိုက်သည်။ မုကျိန်းက ကာကွယ်သော်လည်း လုံချန်း၏ ခွန်အားမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသဖြင့် သူသည် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးတစ်စင်း မုကျိန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာလေသည်။
မုကျိန်းမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်နေရသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လူများစွာ၏ သွေးအဆီအနှစ်များဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ထားသဖြင့် ပြန်ထလာသည်။
"မိုးကြိုးတစ်စင်းတည်းက ငါ့ကို တားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"
"မိုးကြိုးက တစ်စင်းတည်းလို့ ငါ ပြောခဲ့လို့လား" လုံချန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး နောက်ထပ် မိုးကြိုးများစွာကို မုကျိန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၃၉၀) တကယ့်ရတနာ
မုကျိန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မိုးကြိုးများ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ဆက်တိုက်ကျရောက်နေပြီး သူ့ကို ဒူးထောက်ကျသွားစေသည်။
"မီယောင်က ပြောဖူးတယ်။ တချို့ဂိုဏ်းတွေက သူတို့ခွန်အားတက်ဖို့ လူပေါင်းထောင်ချီကို သတ်ဖြတ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူးတဲ့။ အဲဒီတုန်းက ငါ သူမကို မယုံခဲ့ဘူး။ အခုတော့ မင်းက ငါ့အတွေးမှန်တယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ။ ဒီဂိုဏ်းတွေအားလုံးက အတူတူပါပဲ။ အပြင်ပန်းမှာတော့ တခြားသူတွေနဲ့ မတူသလိုလို ဟန်ဆောင်နေကြပေမဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ အားလုံးက အပုပ်ကောင်တွေချည်းပဲ" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ လဲလျောင်းနေသော မုကျိန်းဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ငါ မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်၊ မင်းလိုကောင်ကများ။ အရင်တစ်ခါကတော့ မင်း အသက်ရှင်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က အများကြီး ပိုသန်မာနေပြီ" မုကျိန်းက ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လုံချန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသော်လည်း လုံချန်းက အရင်တစ်ခါ ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် အဆင်သင့်ရှိနေသည်။ မြူခိုးများ သူ့ကို မထိမီမှာပင် သူသည် မုကျိန်း၏ နောက်ကျောသို့ ရုတ်တရက် ရောက်သွားကာ သူ၏ဓားဖြင့် မုကျိန်း၏ လည်ပင်းကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဓားသည် လည်ပင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး လုံချန်းက ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်လာသည်။ ထို့နောက် လုံချန်းသည် ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မုကျိန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ကိုယ်ထည်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ မုကျိန်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး လုံချန်းကို သတ်မည်ဟူသော သူ၏ အိမ်မက်မှာလည်း အကောင်အထည် မဖော်နိုင်တော့ပေ။
"မုကျိန်းက ဒီလိုလူစားမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံနိုင်ဘူး။ ဆူကျန်းရဲ့ အပျိုစင်စွမ်းအားကို ခိုးယူဖို့တောင် သူ ပြောခဲ့သေးတယ်။ တကယ့် တိရစ္ဆာန်ပဲ။ သူ့ကြောင့် ငါတို့အဖွဲ့တစ်ခုလုံး သေကုန်ပြီ" ချူးမြောင်က စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် ရေရွတ်သည်။
"ငါတို့အဖွဲ့ မသေသေးပါဘူး။ မင်းနဲ့ ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လေ" လုံချန်းက သူမ၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောသည် "ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ။ ငါ အဆောက်အဦးထဲ ဝင်ကြည့်ဦးမယ်။ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"
"နေဦး... နင် တကယ်ပဲ အပေါ်ဆုံးကို တက်နိုင်မှာလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်။ ရတနာတွေအတွက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်မပြုပါနဲ့" ချူးမြောင်က စိုးရိမ်တကြီး တားဆီးသည်။
"ခွန်အားတစ်ခုတည်းနဲ့ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တခြားအကွက်တွေ ရှိပါသေးတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း အဆောက်အဦးရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ သွားပုန်းနေပါ။ တခြားတပည့်တွေ ရောက်လာရင် မင်းကို မြင်သွားမှာ စိုးလို့။ ရန်သူတွေဆိုရင် မင်းကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ ငါပြန်လာရင် အဲဒီမှာ လာရှာမယ်"
လုံချန်းသည် လှေကားပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖိအားနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်၍ ယခင်ကလောက် မပြင်းထန်တော့ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် အထစ် ၆၀ အထိ မှန်မှန်တက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ သွေးမျိုးဆက်မှာလည်း ဖိအားအောက်တွင် ပိုမိုနိုးကြားလာကာ ခုခံမှုကို ကူညီပေးသည်။
သို့သော် အဆင့် ၇၅ သို့ ရောက်သောအခါ သူ ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရတော့ပေ။ ထပ်နင်းလိုက်ပါက သူ၏ ဒူးဆစ်များ ကြေမွသွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမျှအထိ ရောက်လာခြင်းကပင် လုံချန်းအတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အပေါ်ဆုံးထပ်ကို အသေအချာ မြင်နေရပြီ ဖြစ်ရာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ ချက်ချင်းပင် အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။
ထိပ်ဆုံးတွင် မည်သည့် ဆွဲငင်အားမှ မရှိပေ။ လုံချန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ တစ်နေရာလုံးမှာ ရွှေများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပကာ လှပနေသည်။ ကြမ်းပြင်တွင် ရှေးဟောင်း အက္ခရာများ ရှိပြီး နံရံတွင်လည်း ဂြိုဟ်အမျိုးမျိုးကို ထွင်းထုထားသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဂြိုဟ်များထဲတွင် ကမ္ဘာမြေနှင့် အတိအကျ တူညီသော ပုံစံတစ်ခု ပါဝင်နေခြင်းပင်။
"ဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ" လုံချန်းက ထိုကမ္ဘာမြေပုံစံကို ထိလိုက်ရာ ၎င်းမှာ နံရံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် ကမ္ဘာလုံးကြီးအဖြစ် တောက်ပလာသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဇာတိမြေကိုပင် ပြသနေလေသည်။
လုံချန်းသည် နံရံရှိ အခြားသော ဂြိုဟ်ပုံစံရာပေါင်းများစွာကို လိုက်ထိရာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။ "နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက ကမ္ဘာမြေအကြောင်းတောင် သိနေတာလား။ ငါသာ အခွင့်အရေးရရင် သူတို့ကို မေးကြည့်ချင်မိတယ်" သူ တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအရာများကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်၍ မရသဖြင့် သူ လက်လျှော့ကာ အောက်ထပ်များသို့ ဆက်လက်ဆင်းလာခဲ့သည်။
ကျမ်းစာတိုက်...
ပထမထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လုံချန်း ပြုံးမိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် စာအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် စင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိနေသည်။ "ဒါ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းရဲ့ ကျမ်းစာတိုက်ပဲ။ ဒီကျမ်းစာတွေက တကယ် အရေးကြီးမှာပဲ"
သူသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။ စာအုပ်အားလုံးမှာ ရှေးဟောင်းဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားသဖြင့် သူ ဖတ်မတတ်ပေ။ ရွှင်းမှာ ဖတ်တတ်သော်လည်း စာအုပ်ပေါင်း သိန်းချီကို သူမအား လိုက်ဖတ်ခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် လုံချန်းသည် ထိုစာအုပ်များကို လက်မလွှတ်ဘဲ စင်များနှင့်တကွ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဒုတိယထပ်မှ နဝမထပ်အထိ အလားတူ စာအုပ်များသာ ရှိနေပြီး အပေါ်ထပ် ရောက်လေလေ စာအုပ်အရေအတွက် နည်းသွားလေလေ ဖြစ်သည်။
"ရွှင်းကို ဒီရှေးဟောင်းဘာသာစကား သင်ပေးဖို့ပဲ ပြောရတော့မယ်။ ဒါမှသာ စာအုပ်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် ဖတ်နိုင်မှာ" လုံချန်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဆောက်အဦးပြင်ပသို့ ထွက်လာကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်လေတော့သည်။