အခန်း (၃၉၁-၃၉၂)
Vol. 40 Ch. 391-392
အခန်း (၃၉၁) ပထမဆုံး အနမ်း
လှေကားမှ ပြန်အဆင်းတွင် ဆွဲငင်အားက အလုပ်မလုပ်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း လုံချန်းက ထိုသို့သော စွန့်စားမှုကို မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ အထစ် ၁၀၀ မြောက်၏ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကို တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်လိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် အဆောက်အဦး၏ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော ချူးမြောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား" သူက မေးလိုက်သည်။
"ဪ... အင်း၊ ပြေပါတယ်။ နင့်ကို စောင့်နေရတာ နည်းနည်း ပျင်းလာလို့ပါ။ ဒါနဲ့ အထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲ... ဘာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့လဲ။ စာရင်းထဲမှာ ပါတဲ့ ရတနာတွေရော ရှိရဲ့လား" သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းရှာသည်။
"အထဲမှာ စာကြည့်တိုက်တစ်တိုက်ပဲ ရှိတယ်၊ စာအုပ်တွေချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက ရှေးဟောင်းဘာသာစကားတွေနဲ့ ရေးထားတာဆိုတော့ ဖတ်လို့မရဘူး။ ငါ ဒုတိယ အဆောက်အဦးကို သွားဦးမယ်၊ အဲဒါကြောင့် နင် နည်းနည်း ထပ်စောင့်ရဦးမယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ရပါတယ်၊ ငါလည်း အထဲဝင်လို့ရတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါက အားနည်းနေတာကိုး" ချူးမြောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားငယ်သည့် လေသံဖြင့် ရေရွတ်သည်။
"အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင်တောင် နည်းလမ်းတစ်ခု မသုံးဘဲနဲ့ အထဲကို ဝင်လို့မရဘူး၊ အဲဒါကြောင့် နင့်ကိုယ်နင် အားနည်းတယ်လို့ မတွေးပါနဲ့" လုံချန်းက သူမကို အားပေးစကား ဆိုပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"အဲဒီနည်းလမ်းကို ငါ့ကိုရော သုံးပေးလို့မရဘူးလား၊ ငါလည်း အထဲကို ကြည့်ချင်လို့" ချူးမြောင်က လှမ်းမေးသည်။
"အဲဒါက အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ခေါ်သွားလို့ရရင် ခေါ်သွားမှာပေါ့။ ခဏလေး ထပ်စောင့်ပါ၊ ငါ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်"
သူသည် ဒုတိယ အဆောက်အဦး၏ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အထစ် ၆၀ အထိ ရောက်သောအခါ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြု၍ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ ဤအဆောက်အဦးမှာ ပထမတစ်ခုထက် အများကြီး သေးငယ်သော်လည်း တံခါးမှာမူ ပို၍ ကြီးမားလှသည်။
လုံချန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် သူ၏ မိစ္ဆာဘုရင်ခန္ဓာကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ရသည်။
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက လုံချန်းကို ဆီးကြိုနေ၏။ ပထမအဆောက်အဦးမှာ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော်လည်း ဤဒုတိယ အဆောက်အဦးမှာမူ ငွေရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ခန်းမအလယ်တွင် ရေပန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
"ဒီရေပန်းအောက်မှာ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောသင့်တယ်"
လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ရွှင်း ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ... ငါ ရေချိုးတာကို ကြည့်ချင်လို့လား" လုံချန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
"ငါက နင့်ကို မမြင်ဖူးဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ရွှင်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူမပြောလိုက်သော စကားမှာ မည်မျှ နားထောင်ရ ဆိုးသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
"ဒီရေပန်းကရေကို ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ရေလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါက နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်။ နင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးသွေးမျိုးဆက်က အညစ်အကြေးအချို့ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပေမဲ့ သွေးမျိုးဆက်က တကယ် မနိုးထသေးတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အညစ်အကြေးအချို့ ကျန်နေသေးတယ်" သူမက ရှင်းပြသည်။ "ဒီရေပန်းကို တကယ် သုံးသင့်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်က နည်းနည်း ပိုမြန်လာလိမ့်မယ်"
"ကောင်းပြီလေ၊ အကျိုးရှိမယ့်ပုံပဲ" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အဝတ်အစားများကို စတင် ချွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဗလာကျင်းဖြစ်သွားပြီး ရေပန်းအောက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"နင်ကတော့ ရှက်ရကောင်းမှန်းကို မသိဘူးပဲ။ အဝတ်ချွတ်ဖို့တောင် တစ်ချက်မှ မစဉ်းစားဘူး" ရွှင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
"ကဲပါ... ငါ ဗလာကျင်းဖြစ်နေတာကို နင် မမြင်ဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘူးပဲ။ နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ ပြီးတော့ ငါ့မိန်းမတွေနဲ့ ချစ်တင်းနှီးနှောတာကိုတောင် နင် မြင်ဖူးတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"
"အဲ... အဲဒါက နင် မြင်သမျှကို ငါက မြင်နေရလို့လေ။ ငါက ကြည့်ချင်လို့ ကြည့်တာ မဟုတ်ဘူး။ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ ကြည့်ရတာ" ရွှင်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ရှာသည်။
"ဟားဟားဟား... ဒီအတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကိုယ့်လူ ဗလာကျင်းဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရတာ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်လေ" ရွှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နေဦး... နင် အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ" သူမက လုံချန်းပြောသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
"ငါ ပြောတာက ကိုယ့်လူ ဗလာကျင်းဖြစ်နေတာကို ကြည့်ရတာ ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူးလို့လေ"
"ချီး... ဘယ်သူက နင့်လူလဲ။ နင်က ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲ"
"နင့်လူက နင့်တပည့် ဖြစ်နေတာလား။ ဒါက တော်တော်လေးကို သိက္ခာမဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးပဲနော် အချစ်လေး" လုံချန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောသည်။
"နင်... နင် ရှက်ရကောင်းမှန်းမသိတဲ့ တပည့်။ ငါ နင့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်" ရွှင်းက ပြောပြီး သူ့ဆီ လှမ်းလာသည်။ သူမက သူ့နောက်တွင် အိုင်နေသော ရေထဲသို့ သူ့ကို တွန်းချလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူမကို အမြန်ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ ရေထဲသို့ လဲကျသွားတော့သည်။ ရေမှာ သိပ်မနက်လှပေ။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရေထဲတွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး အခြေအနေမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွား၏။ လုံချန်းက ပက်လက် လဲနေပြီး ရွှင်းက သူ့အပေါ်တွင် ခွလျက်သား ဖြစ်နေသည်။
လုံချန်းက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှင်းကိုယ်တိုင်လည်း အခြေအနေ မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို အံ့သြနေမိသည်။
သူမ၏ ချိုမြိန်သော နှုတ်ခမ်းအစုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုံချန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် ခေါင်းအား အသာအယာ မော့ကာ သူမ၏ နူးညံ့လှသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ဖိကပ် နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။
"နင်... နင်" ရွှင်းက ခေါင်းကို အမြန်ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာနီနီဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ရွှင်းသည် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ လုံချန်းသည် သူ၏ အမှောင်နိယာမကြောင့် သူမကို ပထမဆုံး ထိတွေ့နိုင်သူ ဖြစ်ခဲ့သလို ယခုတွင်မူ သူမကို ပထမဆုံး နမ်းသည့်လူလည်း ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။ သူမသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်မိသည်။
"ဪ... အနမ်းတစ်ပွင့်ရဲ့ အရသာက ဒီလိုမျိုးလား" သူမက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ရေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက်ဆေးကြောနေ၏။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အညစ်အကြေးများ လွင့်စင်သွားသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ သန့်စင်ရေ၏ အာနိသင် လျော့ပါးသွားပြီဟု ခံစားရသောအခါမှ သူ ရေထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူ အဝတ်အစားပြန်ဝတ်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ရေပန်းတစ်ခု ရှိနေပေမည့် ရေ၏ အမျိုးအစားမှာ မတူညီပေ။
"ရွှင်း... အဲဒါက ဘာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သော်လည်း သူမက ပြန်မဖြေပေ။
"ကဲပါ... အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား" လုံချန်းက သူမ စိတ်ပြေအောင် ချော့မော့လိုက်သည်။
"ဟွန်း... ဆရာက သဘောထားကြီးလို့ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်" ရွှင်းက သူ့အနားတွင် ပေါ်လာပြီး ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်း သူမကို မြင်သောအခါ ခုနက အနမ်းကို ပြန်သတိရသွားသည်။
"ငါ့ရဲ့ သဘောထားကြီးတဲ့ ဆရာမကို နောက်တစ်ခါ ထပ်နမ်းလို့ ရမလား" လုံချန်းက ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ ထွက်သွားတာကို လိုချင်လို့လား" သူမက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
"ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ လိမ္မာပါ့မယ်။ အဲဒီရေပန်းက ဘာလဲ"
"အဲဒီရေပန်းလား။ ရေပုံစံက သိဒ္ဓိရေ နဲ့ တူတယ်၊ အံ့သြစရာပဲ။ အဲဒါက အခု နင့်အတွက် အရမ်း အသုံးဝင်တယ်။ သွားသောက်လိုက်" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"အဲဒါက ဘာလုပ်ပေးတာလဲ" လုံချန်းက မေးရင်း ရေပန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
"ဒီရေက တကယ်ကို မှော်ဆန်တယ်။ ဘယ်လို ရောဂါဝေဒနာနဲ့ အဆိပ်ကိုမဆို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်"
"အဆိပ်ကို ကုသနိုင်တယ် ဟုတ်လား" လုံချန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှည့်မေးသည်။
"အင်း... နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကိုလည်း ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်"
"ကောင်းလိုက်တာ။ အခုဆိုရင် ငါ့ထဲက အဆိပ်အတွက် မစိုးရိမ်ရတော့ဘူးပေါ့" လုံချန်းက ဝမ်းသာအားရ ဆိုပြီး ရေပန်းမှ ရေကို သောက်လိုက်သည်။
ရေများက ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် အပူရှိန်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဲဒါအတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အဆိပ်တွေ ပျက်စီးသွားလို့ ဖြစ်ရတာပါ။ ခဏနေရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ပြောသည်။
လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် အားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
"အလုပ်ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့ သေချာတော့ မသိဘူး" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"သံသယဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ဒီရေက မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆိပ်လို လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အဆိပ်လောက်ပဲ မကုပေးနိုင်တာ။ နင် ခံထားရတဲ့ အဆိပ်က ရှားပါးပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆိပ် အဆင့်တော့ မဟုတ်ဘူး"
"အဲဒါ သိရတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အခု ငါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ၊ အဆိပ်ထိန်းဆေးတွေကို အချိန်မှန် သောက်ဖို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီရေက တကယ် အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါ နည်းနည်းလောက် သိမ်းထားဦးမှ" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဘူးတစ်ဘူးကို ထုတ်ယူလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၃၉၂) ထျန်းရှန်၏ စကား
လုံချန်းသည် ဘူးကို ရေထဲနှစ်၍ ခပ်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့ပင်လုပ်စေကာမူ ရေတစ်စက်မှ ဘူးထဲ၌ ကျန်ရစ်ခြင်းမရှိပေ။
"အလကားပဲ... ဒီရေကို ဒီနေရာမှာပဲ သောက်လို့ရတာ၊ ဘာနဲ့မှ ခပ်ယူသွားလို့မရဘူး။ အချိန်ကုန်ခံပြီး မကြိုးစားနဲ့တော့" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"ယူသွားလို့ မရဘူးလား... တကယ် နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"စိတ်မပျက်ပါနဲ့... လောကကြီးထဲမှာ ဒီထက်ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတဲ့ ရတနာတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။ မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက် အမွေအနှစ်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီအရာတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ ကံပါလာပြီးသားပဲ" ရွှင်းက လုံချန်းကို နှစ်သိမ့်ပေးရှာသည်။
"နားလည်ပါပြီ... ဒါလည်း မဆိုးပါဘူးလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေ ပျောက်ကင်းသွားပြီပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း ရွှင်းအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ "ဪ... ဒါနဲ့ ရွှင်း၊ နင့်မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာကြီးလဲ"
"ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာရှိလို့လဲ" ရွှင်းက နားမလည်စွာ ပြန်မေးသည်။
"ငါ အသေအချာ မြင်နေရတယ်... သေးသေးလေးပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏မျက်နှာကို သူမမျက်နှာအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ ရွှင်းမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်လို့ပါ။ ဒါက တကယ်ကို စွဲလမ်းဖို့ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ရှက်ရကောင်းမှန်းမသိတဲ့ လူမိုက်ကောင်။ နင့်ဆရာကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံစမ်း" ရွှင်းက လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ သူ့ကို ငေါက်ငမ်းလေတော့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဆရာမ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "သိလား ဆရာမ... နင့်ကို ငါ တကယ် ထိတွေ့နိုင်နေပြီဆိုတာ သိရလို့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာနေလဲဆိုတာ ပြောပြလို့တောင် မရဘူး"
"ဆရာမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ဒီလောက် ချိုမြိန်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ငါ့ကို ဒီလိုစွမ်းအား ပေးခဲ့တဲ့ အမှောင်နိယာမကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်"
"ဟွန်း... အရှက်မရှိတဲ့ကောင်။ ငါက အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် မသေချင်သေးရင်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်း" ရွှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသော်လည်း သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိပေ။
"ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အာမတော့ မခံနိုင်ဘူးနော်။ နင်က ငါနဲ့ အကြာဆုံး အတူရှိနေခဲ့သူဆိုတော့ ငါ အချစ်ရဆုံး ပထမဆုံးဇနီးလို ဖြစ်နေပြီလေ" လုံချန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
ရွှင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလားတူ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာ၏။
'မင်းက ငါနဲ့ အကြာဆုံး အတူရှိနေခဲ့သူပဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ပဲ ရွှင်း'
ထျန်းရှန်၏ စကားသံများက သူမ၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။
"ဟေး... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ။ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို သွားရအောင်လေ" လုံချန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဪ... အင်း" ရွှင်းက အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူ့ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တက်လာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင်လည်း ရေပန်းတစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိရပြန်သည်။
"ပုံစံတစ်ခုကို ငါ သတိထားမိလာပြီ။ ပထမအဆောက်အဦးမှာ အထပ်တိုင်းက စာကြည့်တိုက်တွေဖြစ်ပြီး ဒီမှာကျတော့ အထပ်တိုင်းက ရေပန်းတွေ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါကရော ဘာအတွက်လဲ"
"ဒါက ဖီးနစ်ကောင်းချီးရေပဲ။ လူသားလောကက ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းမှာ ဒါမျိုး ဘယ်လိုရှိနေနိုင်တာလဲ" ရွှင်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဖီးနစ်ကောင်းချီးရေ ဟုတ်လား"
"ဖီးနစ်ငှက်က ဆုတောင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ ရေပေါ့။ ဒီရေဟာ ဖီးနစ်အဆီအနှစ် ဒါမှမဟုတ် ဖီးနစ်သွေးလောက် အစွမ်းမထက်ပေမဲ့ တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာပဲ"
"အာနိသင်က ဘာလဲ"
"ဒီရေကို တစ်ငုံထက် ပိုသောက်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ငုံတည်းနဲ့တင် နင့် ဝိညာဉ်အာရုံရဲ့ အတိုင်းအတာကို တိုးမြင့်ပေးနိုင်သလို၊ နင့်ရဲ့ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီအခါ ခက်ခဲတဲ့ သိုင်းပညာရပ်တွေကို ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ နားလည်လာလိမ့်မယ်" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။ "ပြီးတော့... နင် မမေးခင် ကြိုပြောထားမယ်၊ ဒါကိုလည်း ခပ်ယူသွားလို့ မရဘူး"
လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့အထင် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီနေရာဟာ တပည့်သစ်တွေ ဂိုဏ်းထဲဝင်လာတဲ့အခါ ခေါ်လာတဲ့ နေရာဖြစ်မှာပဲ။ ပထမထပ်မှာ အညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်တယ်၊ ဒုတိယထပ်မှာ ရောဂါဝေဒနာတွေကို ကုသပေးတယ်၊ ပြီးတော့ တတိယထပ်မှာ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးတာပေါ့"
"ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်" ရွှင်းက ထောက်ခံသည်။
လုံချန်းသည် ရေပန်းဆီသို့ တိုးကပ်သွားကာ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ထူးခြားမှုကို မခံစားရသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို စမ်းသပ်ထုတ်ဖော်ကြည့်သည့်အခါ အတိုင်းအတာမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်း တိုးတက်လာသည်အား လက်တွေ့မပြနိုင်သော်လည်း ရွှင်း၏ စကားကို သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။
"ဒီခရီးစဉ်က ငါ့အတွက် တကယ့်ကို အကျိုးရှိတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးပျော်လျက် ဆိုသည်။ "အခု ငါ လိုအပ်တာက အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာအချို့ပဲ။ အဲဒါဆိုရင် လန်ကျင်းကို သတ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ"
"ဒီမှာ အဆောက်အဦး နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ခုမှာ ရတနာတွေ ရှိနိုင်တယ်"
လုံချန်းသည် လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ရေပန်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ နှမြောသော်လည်း ယူသွား၍ မရသဖြင့် လက်လျှော့ကာ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူသည် တတိယမြောက် အဆောက်အဦးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ဤအဆောက်အဦးမှာ အောက်ထပ်နှင့် ပထမထပ်သာ ရှိသည်။ လုံချန်းသည် လှေကားကို ဝက်ခန့်တက်ပြီးနောက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် အပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သို့သော် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြာများမှတစ်ပါး ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ တစ်ခုခုက တစ်အဆောက်အဦးလုံးကို အကုန်အစင် လောင်ကျွမ်းပစ်ခဲ့သည့်အလားပင်။
"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြာများကို လိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
"ငါလည်း နားမလည်ဘူး။ လူတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကြောင့် ဒီနေရာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့တာ ထင်တယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာလို့ တခြားနေရာတွေကို ချန်ထားပြီး ဒီနေရာကိုမှ ရွေးပြီး ဖျက်ဆီးတာလဲ။ စာကြည့်တိုက်တောင် မီးမလောင်ဘဲ ကျန်ခဲ့တာပဲကို" လုံချန်းက အနီးကပ် လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း မည်သည့် သဲလွန်စမှ မတွေ့ရပေ။ ဒုတိယထပ်တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
"ဟင်... ဒါက မျက်နှာဖုံးလား" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြတ်ကျနေသော မျက်နှာဖုံး အပိုင်းအစတစ်ခုကို တွေ့သဖြင့် ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ "မျက်နှာဖုံး တစ်ခြမ်းပဲ... ထူးထူးခြားခြား စွမ်းအားရှိတဲ့ပုံတော့ မရဘူး"
"ဒါက မူလမျက်နှာဖုံးကနေ ပြတ်ထွက်နေတဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုပဲ။ ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် တိုက်ခိုက်ရင်း ပြတ်ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
လုံချန်းသည် ထိုမျက်နှာဖုံးအပိုင်းအစကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုံး အဆောက်အဦးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
သူသည် လှေကားထစ် ၆၀ အထိ တက်လာခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင်မူ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို မသုံးသေးပေ။ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ပြီးနောက် သူ မည်မျှ ပိုသန်မာလာသည်ကို စမ်းသပ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် အထစ် ၆၉ အထိ တက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုထက်ပို၍ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံးကာ အပေါ်ဆုံးသို့ တက်လိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လိုက်သော်လည်း သူ ထင်ထားသလို မဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်က ကြည့်လျှင် အထပ်နှစ်ထပ် ရှိပုံရသော်လည်း အထဲတွင်မူ မည်သည့်အထပ်မှ မရှိဘဲ ခန်းမကျယ်ကြီး တစ်ခန်းသာ ရှိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ အပေါ်သို့ တက်သည့် လှေကားအစား အောက်သို့ ဆင်းသည့် လှေကားများ ရှိနေခြင်းပင်။
"ဒီအောက်မှာ မြေအောက်ခန်း ရှိနေတာပဲ"
လုံချန်းသည် လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့ရာ လိုဏ်ဂူကဲ့သို့ နေရာတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် မညီမညာ ဖြစ်နေသော်လည်း အလင်းရောင်တော့ ရှိနေသည်။ ၁၀ မိနစ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် ခန်းမကျယ်ကြီး တစ်ခန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲကွာ"
လုံချန်းက ရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ သူက ရတနာများကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အခုတွေ့လိုက်ရသည်က လုံးဝကို မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။