အခန်း (၃၉၇-၃၉၈)
Vol. 40 Ch. 397-398
အခန်း (၃၉၇) မင်းက ငါ့သားမှ မဟုတ်တာ
လုံချန်း၏ ဒုတိယမြောက်မြားမှာလည်း ပစ်မှတ်ကို အမိအရ ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ အလင်းလုံးမှာ ထန်ကျင်းနှင့် ရန်ဆန်တို့ရှိရာ အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ စင်မြင့်လေး ငြိမ်သက်သွားသည်နှင့် သူသည် တတိယမြောက်မြားကိုပါ အဆင်သင့် ပြင်လိုက်သည်။
လုံချန်း ပစ်လိုက်သော တတိယမြားမှာလည်း ပစ်မှတ်ကို ထပ်မံထိမှန်သွားပြန်ရာ သူသည် အားလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ယခုဆိုလျှင် လုံချန်းသည် မျှော်စင်ထိပ်သို့ ရောက်ရန် ထက်ဝက်ခန့်သာ လိုတော့သည်။ ငှက်များအားလုံးနှင့် လေးမြားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"မြင်လား... ဟိုကောင်လေးက ထန်ကျင်းနဲ့ ရန်ဆန်တို့ထက်တောင် ပိုမြင့်တဲ့နေရာ ရောက်သွားပြီ။ သူက ဟိုတုန်းက ဆွဲအားလှေကားထစ်တွေမှာလည်း အဝေးဆုံးအထိ တက်နိုင်ခဲ့တာ။ သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"
လုံချန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် လူတိုင်းနီးပါး အံ့အားသင့်နေကြရသည်။ သူတို့မျက်စိထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ထားသူများကို လုံချန်းက နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျော်ဖြတ်ပြခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် ထိုနှစ်ဦးကဲ့သို့ပင် တကယ် အစွမ်းထက်နေသလား သို့မဟုတ် ကံကောင်းနေခြင်းလားဆိုသည်ကို သူတို့ တွေးတောမရ ဖြစ်နေကြသည်။
ရန်စန်းနှင့် ထန်ကျင်းတို့မှာမူ သူတို့ထက် ပိုမြင့်သောနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကို စော်ကားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် လုံချန်းအပေါ် အငြိုးအတေး ထားရှိလာကြတော့သည်။
'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီပုလွေကို ငါပဲ ရအောင်ယူမယ်' သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်စီ တွေးတောနေကြသည်။
လုံချန်းသည် စစ်ပုလွေကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤပုလွေက မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ၎င်းတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားတစ်ခု ရှိနေသည်ကိုလည်း သတိထားမိသည်။ ၎င်းမှာ သူယခုအချိန်အထိ မြင်ဖူးသမျှ ရတနာများထဲတွင် အလှပဆုံး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူ လေ့လာနေဆဲမှာပင် ရွှင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အဲဒီ စစ်ပုလွေကို ငါမှတ်မိတယ်။ သူတို့ အဲဒါကို စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ သုံးခဲ့ကြတာ။ တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ပစ္စည်းပဲ"
"ဘယ်သူတွေ သုံးခဲ့တာလဲ။ ဘယ်စစ်ပွဲမှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ထျန်းရှန်ကို တိုက်တဲ့ စစ်ပွဲမှာလေ။ အဲဒီစစ်ပွဲပြီးတော့ ဒါက အောက်ကမ္ဘာကို ကျလာပုံရတယ်၊ အဲဒါကို နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရှာတွေ့သွားတာပေါ့" ရွှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါက ဘာအတွက် သုံးတာလဲ။ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကလည်း ဒါကို လိုချင်နေကြတာပဲ။ အထက်ဘုံက လူတွေတောင် သုံးခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းမှာပဲ"
"တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာပဲ။ အင်အားနည်းတဲ့ စစ်တပ်တစ်တပ်နဲ့ မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ နင်ကိုယ်တိုင် ဒီပုလွေကို မှုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဟာ အဓိကအဆင့် တစ်ဆင့်စာ တက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီ စွမ်းအားတိုးလာတာဟာ တိုက်ပွဲပြီးတဲ့အထိ တည်မြဲနေမှာပဲ။ နောက်ပြီး နင့်ရဲ့ စစ်တပ်အတွက် ဒီပုလွေကို မှုတ်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း စစ်တပ်ထဲက လူတိုင်းဟာ အဓိကအဆင့် တစ်ဆင့်စီ တိုးတက်သွားကြလိမ့်မယ်။ တစ်ခုတည်းသော ကန့်သတ်ချက်ကတော့ စစ်တပ်ထဲက ဘယ်သူမှ ပုလွေမှုတ်တဲ့သူရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ထက်တော့ ကျော်သွားလို့ မရဘူး" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
"အံ့သြစရာပဲ။ စစ်ပွဲအတွက် တကယ့်ကို အသုံးဝင်တဲ့ ကိရိယာပဲ။ ငါက အခု ကမ္ဘာမြေအဆင့်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ငါ့မှာ ဝိညာဉ်အခြေတည်အဆင့် စစ်တပ်ရှိရင် သူတို့အားလုံးဟာ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ရွှေအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်သွားကြမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုယ်ငါ မြှင့်တင်ပြီး ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... ဒါကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင်တော့ တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာပဲ" ရွှင်းက ဆိုသည်။
လုံချန်းနှင့် ရွှင်းတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အလင်းလုံးမှာ စတင်တုန်ခါလာသည်။ မျှော်စင်ထဲမှ မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာအနှံ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ မြူခိုးများကြောင့် ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။
"အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ" လုံချန်းက ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူပင်လျှင် ဘာမှ မမြင်ရတော့ပေ။ ထိုစဉ် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် လုံချန်းက ချက်ချင်း ငုံ့လိုက်သည်။ တစ်ခုခုက သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဝှေ့ယမ်းဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"တစ်ခုခု ဒီမှာ ရှိနေပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်"
သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓား ဒေါသကို ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းက လုံချန်းအား ဝန်းရံကာ လှည့်ပတ်ပျံသန်းနေတော့သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်မှ လေလှုပ်ရှားသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသမှာ ချက်ချင်းပင် ဘယ်ဘက်သို့ ပျံသွားကာ တစ်ခုခုကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ထိုအရာ သေ မသေ သူ မသေချာပေ။ ရုတ်တရက် အခြားတစ်ဖက်မှလည်း သူ့ဆီသို့ တစ်ခုခု တိုးဝင်လာပြန်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ခုခုကို ခုတ်မိလိုက်ကြောင်း သေချာသွားသည်။
လုံချန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဤသို့ ကြုံတွေ့နေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်ရှိနေသော လူအားလုံးမှာလည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ဤမြူခိုးများသည် အမြင်အာရုံကိုသာ ကွယ်ပျောက်စေရုံမက အသံကိုပါ ပိတ်ပင်ထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင် အသံမှလွဲ၍ ဘာကိုမျှ မကြားရပေ။ အချို့သော လူများမှာမူ အမှောင်ထဲမှ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသက်ပျောက်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက သတိကြီးစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နေကြသော်လည်း အခြေအနေမှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ အစပိုင်းတွင် တစ်ဖက်တည်းမှသာ တိုက်ခိုက်မှု လာသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ တိုက်ခိုက်မှုများ ပိုမိုများပြားလာသဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသူမှာ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလာသည်။
မန်ရှန်းလီပင်လျှင် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ညာဘက်ပါးကို တစ်ခုခုက ခြစ်သွားသဖြင့် သွေးထွက်နေသော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားမှု ခံစားရတိုင်း တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။
ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်မှာ နာရီအနည်းငယ်ကြာအောင် တည်ရှိနေပြီးမှ တိုက်ခိုက်မှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ မြူခိုးများလည်း စတင်ပျောက်ကွယ်သွားရာ မြင်ကွင်းများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည်။
လေထဲတွင် လူ ၁၀ ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ကျန်ရှိသော သူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ အသက်မဲ့လျက် သော်လည်းကောင်း လဲကျနေကြသည်။ အလင်းလုံးများသည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်၍ အပေါ်သို့ ထပ်မံ မြင့်တက်လာကြသည်။
သူတို့ မမြင်ရသော်လည်း သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ သားရဲငယ်လေးများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို မည်မျှ သတ်နိုင်သလဲ ဆိုသည်အပေါ် မူတည်၍ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းမှာမူ တစ်ဖန် စွမ်းဆောင်ရည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြန်သည်။
အလင်းလုံး ရပ်တန့်သွားသောအခါ လုံချန်းသည် စစ်ပုလွေနှင့် ၁၀ မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည်။ ထန်ကျင်းနှင့် ရန်ဆန်မှာ ၅၀ မီတာ၊ မန်ရှန်းလီမှာ ၆၅ မီတာခန့် အသီးသီး ကွာဝေးနေကြပြီး ကျန်ရှိသော သူများမှာလည်း ၈၀ မီတာမှ ၁၀၀ မီတာအတွင်း ရှိနေကြသည်။
လုံချန်းက နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ကျန်ဦးမည်ဟု ထင်နေသဖြင့် မိနစ် ၂၀ ခန့် စောင့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမလာပေ။
"၁၀ မီတာပဲ ဝေးတော့တာပဲ... ငါ လှမ်းယူလို့ ရနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ခုန်ကူးရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူသည် ချီစွမ်းအားများကို ခြေထောက်တွင် စုစည်းလိုက်ပြီး စစ်ပုလွေ ရှိရာဆီသို့ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ခုန်လိုက်တော့သည်။ လုံချန်းသည် မျှော်စင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပုလွေကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မျှော်စင်၏ အခြားတစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
"စစ်ပုလွေကို ရပြီ။ လန်ကျင်းကို တိုက်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်တစ်လက်ပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုကာ ပုလွေကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ရန်ဆန်၊ ထန်ကျင်းနှင့် ကျန်ရှိသော သူများလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး လုံချန်းရှိရာသို့ လျှောက်လာကြသည်။
"အဲဒီပုလွေကို ငါ့ကိုပေး" ရန်ဆန်နှင့် ထန်ကျင်းတို့က လုံချန်းကို တစ်ပြိုင်တည်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ... ငါ့ပစ္စည်းက မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းတို့က ငါ့မိန်းမတွေလည်း မဟုတ်သလို၊ ကံကောင်းလို့ ငါ့သားတွေလည်း မဟုတ်ကြဘူးလေ" လုံချန်းက ပြောင်ချော်ချော်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ရိုင်းလှချည်လား။ အဲဒီပစ္စည်းက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး" ရန်ဆန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါနဲ့ မဆိုင်ရင် ဘယ်သူနဲ့ ဆိုင်မှာလဲ။ ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် ရအောင် ယူခဲ့တာပဲလေ" လုံချန်းက ကျန်ရှိသော လူများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
"ဒါက စမ်းသပ်မှုမှာ အနိုင်ရတဲ့သူနဲ့ပဲ ဆိုင်ရမယ်။ မင်းက စမ်းသပ်မှု မပြီးသေးခင်မှာ ခုန်ချပြီး ယူသွားတာပဲ။ မင်းက လူလိမ်ပဲ၊ ငါ့ဓားကို မထုတ်သေးခင်မှာ အဲဒါကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးစမ်း" ထန်ကျင်းက လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။
"ဓားကို ထုတ်ချင်ရင်လည်း ထုတ်လိုက်လေ။ ဒီကို ရောက်ကတည်းက ငါ လူအချို့ကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ထပ် တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စ ထပ်တိုးတာက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြောရင်း သူ၏ ဘုရင်ဓားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်လည်း သေပေတော့" ထန်ကျင်းက သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်းအား တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် လုံချန်းပင် ခဏမျှ အံ့သြသွားရသည်။ ထန်ကျင်း၏ အရှိန်မှာ လန်ကျင်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က အရှိန်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေသော်လည်း လန်ကျင်းထက်တော့ အများကြီး နှေးသေးသည်။
ထန်ကျင်းက ဓားဖြင့် အားကုန်လွှဲခုတ်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူ၏ လက်နက်ကိုပင် မမြှောက်လိုက်ရသေးပေ။ သို့သော် ထန်ကျင်း၏ ဓားမှာ လေထဲတွင်ပင် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
အခန်း (၃၉၈) သူမ သေသွားပြီ
"ဝိညာဉ်လက်နက်လား" ရန်ဆန်သည် ထန်ကျင်း၏ ဓားကို တားဆီးထားသော ဓားအား ကြည့်ရင်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ လုံချန်းသည် ထိုဓားကို ကိုင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှာ လေထဲတွင် အလိုအလျောက် ပျံသန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသူများလည်း မှင်တက်သွားကြသည်။ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆိုသည်မှာ လက်နက်အတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ကိန်းအောင်းနေသည့် အလွန်ထူးခြားသော လက်နက်အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ အဆင့်တူ အခြားလက်နက်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အင်အားအရာ၌ အလွန်အမင်း သာလွန်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူအတွက်မူ အလွန်အသုံးဝင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်ရှင်က ကိုင်တွယ်ရန်မလိုဘဲ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းတို့ကို အလိုအလျောက် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထန်ကျင်းသည် လုံချန်းအနီးတွင် ဝဲပျံနေသော ဓားကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
"ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ မင်းမှာ ဒီလိုရတနာမျိုး ရှိနေမယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ မင်းကို သတ်ပြီးရင်တော့ အဲဒါကို ငါ သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်ရမှာပဲ" ထန်ကျင်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လုံချန်းကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
"လေဓားသွားများ"
သူ့အနားတွင် သိပ်သည်းလှသော လေထုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မမြင်ရသော ဓားသွားအချို့ ပေါ်လာသည်။ ထိုလေဓားသွားများသည် လုံချန်း ထွက်ပြေး၍ မရအောင် တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းသည်လည်း လေအနှစ်သာရ ကို သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်သည်ကို ထန်ကျင်း မသိပေ။ လုံချန်းသည် သူ၏ သဘောပေါက်မှုမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသော ဓားသွားများကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။
သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို အချက်ပြလိုက်ရာ ဓားမှာ လေထဲတွင် ကခုန်ရင်း လေဓားသွားများကို တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
"ဓားသွားတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ" ထန်ကျင်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းမှာမူ သူရပ်နေသည့် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထန်ကျင်း၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထန်ကျင်းသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ အမြန်ရှောင်လိုက်ရာ လုံချန်း၏ ဘုရင်ဓား အချက်ကို သီသီလေး လွဲချော်သွားသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်ဓားက အခြားတစ်ဖက်တွင် အဆင်သင့် စောင့်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝိညာဉ်ဓားမှာ ထန်ကျင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကိုတော့ မထိမှန်ခဲ့ပေ။
လုံချန်းက နောက်ဆုံးအချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းကို သုံးကာ နေရာရွှေ့လိုက်ရသည်။ ရဲရဲတောက် မီးလုံးကြီးတစ်လုံးမှာ သူ ခုနက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"နောက်ကနေ တိုက်ခိုက်ရတာ ဘာထူးခြားလို့လဲ။ ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့လေ" လုံချန်းက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ရန်ဆန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ငါ့မျက်စိတောင် မလိုက်နိုင်လောက်အောင် မင်းရဲ့ အရှိန်က မြန်လွန်းတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ မင်း လှုပ်ရှားသွားတာကို ငါ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ" ရန်ဆန်က ဓားကို ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်... သေရမှာပဲ" ရန်ဆန်က ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။
"စီရင်ချက်ပေးခြင်း လက်ဖဝါး"
ကြီးမားသော ရွှေရောင်လက်ဖဝါးကြီးတစ်ဖက် လုံချန်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းကာ ဖိချလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ကျင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ရန်ဆန်မှာမူ စိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။
သူ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ဓားမှာ သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဓားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားသော်လည်း သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ရွှေအဆင့်ဓားက ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ဘယ်တော့မှ မဖောက်နိုင်ဘူး။ ကမ္ဘာမြေအဆင့် ရတနာတောင် မဖောက်နိုင်တာ။ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကာကွယ်ရေးရတနာနဲ့ အဓိကပညာရပ်ကို ပေါင်းစပ်ပြီး အားဖြည့်ထားတာ" ရန်ဆန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုစဉ် အော်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထန်ကျင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ကောင်းပြီ... ငတုံးတစ်ယောက်တော့ ပြီးသွားပြီ၊ အခု နောက်တစ်ယောက်ကို အာရုံစိုက်ရအောင်" လုံချန်းက ရန်ဆန်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အရှိန်နဲ့ ငါ့တိုက်ကွက်တွေကို ရှောင်နိုင်ပေမဲ့ ဒါက ကြာရှည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားမှာ ဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ်ကတော့ ရက်ပေါင်းများစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပဲ အသေခံလိုက်ပါတော့" ရန်ဆန်က လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ အဲဒီ မဖောက်နိုင်တဲ့ ခံစစ်ကို ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ပါရစေဦး" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ရန်ဆန်အနားသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် ရောက်သွားကာ ဘုရင်ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
"ဟားဟား... အလကားပဲ ကြိုးစားမနေစမ်းနဲ့" ရန်ဆန်က ရယ်မောသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ အကာအကွယ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာကြီးတစ်ချက် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။
"ဘ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..." သူ၏ အကာအကွယ် ပျက်စီးသွားသဖြင့် သူ အံ့သြလွန်းကာ ကြောင်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓားက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။
"မောက်မာမှုဟာ သေခြင်းတရားကို ခေါ်ဆောင်လာတာပဲ"
ရန်ဆန် မျက်လုံးမမှိတ်မီ လုံချန်းက သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
"ကဲ... အခု မင်းတို့ အားလုံးကိုပါ သတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ" လုံချန်းက ကျန်ရှိနေသော တပည့်များကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ငါ... ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးလေ" ကျန်ရှိနေသော တပည့်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား အနောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
လုံချန်းသည် ထိုစကားပြောသူ၏ နောက်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းဖြင့် ရောက်သွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
"ငါ အခုလေးတင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဂိုဏ်းကြီး နှစ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ခံသူတွေကို သတ်လိုက်တာ။ မင်းတို့ကိုပါ သတ်လိုက်ရတာ ပိုအဆင်ပြေမယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့က အပြင်ရောက်ရင် ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားကြဦးမှာ။ မင်းတို့တွေ လက်နက်တွေ အဆင်သင့် ပြင်နေတာကို ငါ မမြင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
သူသည် အနီးနားရှိ တပည့်များကို တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်။ လုံချန်း သတ်လိုက်သော တပည့်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စီးထွက်လာသော သွေးများကြောင့် မြေပြင်မှာ သွေးချင်းချင်း နီရဲသွားတော့သည်။
သူသည် မိစ္ဆာကိုးကွယ်ခြင်ယဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် ချူးမြောင်တို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ကိုရော မသတ်တော့ဘူးလား" မန်ရှန်းလီက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ငါ မင်းကို ယုံတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တပည့်တွေကိုလည်း ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားအောင် မင်း ဆုံးမပေးနိုင်မယ်ဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိပါတယ်" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။
"မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်သတ် ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တကယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ထဲက အများစုကို သတ်ချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" မန်ရှန်းလီက ဆိုသည်။
"ဘာက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လဲ"
"မင်း သန်မာမှန်း ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ကျိချွမ်းကို အနိုင်ယူတုန်းက မင်းကို ငါ လျှော့တွက်ခဲ့မိတယ်ဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။ အခုတော့ ထန်ကျင်း တစ်ယောက်တည်းကိုတောင် ငါ တစ်ယောက်တည်း အနိုင်မတိုက်နိုင်ဘူး၊ မင်းကတော့ ထန်ကျင်းရော ရန်ဆန်ရော နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပြလိုက်တာပဲ"
"ငါ့ဆီက ပုလွေကို လုဖို့ သူတို့တွေ လာကြမှာ ငါ သိနေတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ကို ဒီမှာတင် အပြတ်ရှင်းလိုက်ရတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ရတနာတွေအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့်သူ နည်းသွားတာပေါ့"
"ယှဉ်ပြိုင်ရမယ့်သူ နည်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနဲ့ ငါ့အဖွဲ့ပဲ ကျန်တော့တာလေ။ ရတနာတွေအတွက်နဲ့ မင်းကို တိုက်ဖို့ဆိုတာ ငါ ရူးမှပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတို့ ရှာကြည့်မယ်၊ ကံကောင်းရင် ငါလည်း ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ယှဉ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီရတနာတွေကို မင်းပဲ ယူပါတော့" မန်ရှန်းလီက ရယ်မောကာ ဆိုသည်။
"မင်း ရှာနေတဲ့ မိန်းကလေးကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်" လုံချန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ မန်ရှန်းလီကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့အတွက် စိတ်အေးသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံချန်း တွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘာမိန်းကလေးလဲ... ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာ ညီမလေးကို ပြောတာလား" မန်ရှန်းလီက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးသည်။
"အင်း"
"သူ ဘယ်မှာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမ ဘေးကင်းတယ်လို့ပဲ ပြောပါ" မန်ရှန်းလီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"သူ သေသွားပြီ" လုံချန်း၏ စကားကြောင့် မန်ရှန်းလီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။
"သူ... သူ သေသွားပြီလား"
"ဟုတ်တယ်။ ငါ ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူက သေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်တစ်ကောင်က ပူးကပ်ထားတာ။ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းရဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းထဲ ရောက်နေလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး" လုံချန်းက ပြောပြလိုက်သည်။
"သင်္ချိုင်းကုန်းထဲမှာလား... ငါ အခုချက်ချင်း သူ့ဆီ သွားရမယ်" မန်ရှန်းလီက ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
"သွားစရာ မလိုပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အလောင်းကို ငါ ယူလာခဲ့တယ်" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် မိန်းကလေး၏ အလောင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
မန်ရှန်းလီက မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ ထိုအလောင်းကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား" သူ၏ ငိုင်တိုင်တိုင် မျက်နှာကို ကြည့်ကာ လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သွားကြစို့" မန်ရှန်းလီက ပြောရင်း ရှေ့သို့ စတင်လျှောက်လှမ်းလေတော့သည်။
လုံချန်းလည်း ချူးမြောင်နှင့်အတူ ထိုလမ်းအတိုင်း လိုက်ပါခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ တစ်ရက်ကြာအောင် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ သဲကန္တာရကြီးမှလွဲ၍ ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ထိုသဲကန္တာရ၏ အဆုံး၌ တဲငယ်လေး တစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြလေသည်။