အခန်း (၄၀၁-၄၀၂)
Vol. 41 Ch. 401-402
အခန်း (၄၀၁) ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဗေဒင်ပညာ
လုံချန်းနှင့် ချူးမြောင်တို့သည် အကာအကွယ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ခဏမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးသည်နှင့် ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မတ်စောက်သည့် လျှိုမြောင်အဆင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
အဝေးတစ်နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းမြင်နေရသော်လည်း သစ်ပင်များက ကွယ်နေသဖြင့် ဘာမှန်းသေချာမသိရဘဲ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကဲ့သို့သာ ထင်ရသည်။
"သတိထားဦး၊ ပြုတ်မကျစေနဲ့" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို သတိပေးရင်း လျှိုမြောင်အတိုင်း စတင်ဆင်းသက်လိုက်သည်။
ချူးမြောင်လည်း သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ လျှိုမြောင်မှာ အလွန်မတ်စောက်လှသဖြင့် ခြေကုပ်မြဲရန် ခက်ခဲနေပြီး ချူးမြောင်မှာမူ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုတ်ကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် လုံချန်းသည် လျှိုမြောင်၏အောက်ခြေ မြေပြန့်သို့ စတင်ခြေချနိုင်ခဲ့သည်။ သူ အနောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူးမြောင်မှာ ဆင်းလာဆဲဖြစ်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမှသာ သူရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
သူတို့သည် အပေါ်မှ လှမ်းမြင်ခဲ့ရသော အရာရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။ လုံချန်းသည် ဦးတည်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိထားသဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများက အမြင်အာရုံကို ကွယ်ထားသော်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို သူတို့ သိနေကြသည်။
နောက်ထပ် မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာသောအခါ သူတို့သွားလိုသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သူတို့က မျှော်စင်အသေးစားလေး တစ်စင်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ဧရာမ ရုပ်တုကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လုံချန်း ယခုအချိန်အထိ မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အကြီးဆုံး ရုပ်တုကြီး ဖြစ်ပြီး ရုပ်တု၏ ဒူးဆစ်အမြင့်လောက်ပင် သူတို့ မမှီကြပေ။
ရုပ်တုထဲမှ အမျိုးသားမှာ အသက် ၇၀၊ ၈၀ ခန့် ရှိပုံရပြီး ခါးအထိ ရှည်ကျနေသော ဆံပင်ရှည်ကြီးများ ရှိသည်။ ထိုရုပ်တု၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားသည်။ ညာဘက်လက်တွင် လုံချန်း ခုနက တဲလေးထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော ဖန်လုံး၏ ကျောက်သားပုံတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ဘယ်ဘက်လက်တွင်မူ ကျောက်သားစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းမှာလည်း အစစ်အမှန်တစ်ခုခု၏ ကျောက်သားပုံတူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လုံချန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူသည် ရုပ်တုအနားသို့ တိုးကပ်သွားရာ ကျောက်သားစာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် ရေးထားသော စာတချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံ ဗေဒင်ပညာရပ်" သူက ခေါင်းစဉ်ကို ဖတ်လိုက်သည်။
"အနာဂတ်ကို ဟောကိန်းထုတ်တဲ့ စာအုပ်နဲ့ တူတယ်" လုံချန်းက စာအုပ်အမည်ကို ဖတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ချူးမြောင်သည် ထိုအမည်ကို ကြားသည်နှင့် လုံချန်း ပေးထားသော ရယူရမည့် ရတနာစာရင်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီမှာပဲ၊ ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံ ဗေဒင်ပညာရပ် စာအုပ်တဲ့။ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့် ၂ မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ဒါက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိမှာပဲ" ချူးမြောင်က စာရင်းကို ပြရင်း လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မှတ်မိပါတယ်။ ငါ စာရင်းကို ဖတ်ပြီးပြီဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံ ဗေဒင်ပညာရပ် စာအုပ်အစစ် မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်တုထဲက လူနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် လုပ်ထားတဲ့ ကျောက်သားပုံတူပဲ။ အစစ်အမှန်စာအုပ်က ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် ကံကောင်းရင် ငါတို့ ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
အဝေးတစ်နေရာရှိ ကန္တာရတစ်ခုအတွင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူသည် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားပြီး ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ကောင်လေးတစ်ဦးက ကပ်လျက်လိုက်ပါလာသည်။
ထိုမျက်နှာဖုံးနှင့် အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် သူ၏ စာအုပ်ကို ထုတ်ကာ အထဲသို့ လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ကြယ်တာရာတွေ ပြောင်းလဲနေပြီ" သူက ရေရွတ်ရင်း စာအုပ်ကို ပြန်ပိတ်ကာ သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း တစ်ဦးတည်း စကားပြောနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောနေပြန်သည်။
"အလင်းကတော့ သူ့ရဲ့ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ အဆုံးမဲ့ ရုန်းကန်မှု သံသရာသစ်ကို ပြန်စတင်နေပြီ။ အမှောင်ထုကတော့ ဒီအောက်မှာ ကလေးဘဝပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အချိန်တွေ ရှေ့မှာ စောင့်ကြိုနေပြီ။ အမှောင်ထုက ကမ္ဘာကြီးကို ဝါးမြိုမသွားခင်မှာ အလင်းက လွတ်မြောက်လာမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလင်းဟာ ထာဝရ အကျဉ်းချခံထားရဖို့ ကံပါလာတာလား ဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်"
လုံချန်းသည် ရုပ်တုကြီးကို ပတ်ကြည့်ရင်း ထူးခြားချက် တစ်ခုခု ရှိ မရှိ လေ့လာနေသည်။
"ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ရှေ့ဆက်သွားသင့်ပြီ မဟုတ်လား။ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား" လုံချန်း ရုပ်တုကို ပတ်ကြည့်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ချူးမြောင်က မေးလိုက်သည်။
"နင် တစ်ခုခု သတိထားမိလား။ ဒီရုပ်တုက တည့်တည့်မတ်မတ် ရှိမနေဘူး။ နည်းနည်း စောင်းနေသလိုပဲ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"နင်ပြောမှပဲ ငါလည်း သတိထားမိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပဲ စောင်းနေတာဆိုတော့ ပုံမှန်ပဲလို့ ထင်ပါတယ်"
"အရင်က ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရုပ်တုတွေက တကယ့်ကို တည့်မတ်နေတာကို မတွေ့ခဲ့ရင်တော့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ရုပ်တုတွေရဲ့ တည်နေရာနဲ့ အနေအထားကို ဒီလောက်အထိ အသေအချာ ဂရုစိုက်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းဟာ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ရုပ်တုကျမှ ဒီလို အမှားမျိုး လုပ်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး" လုံချန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ဒီလူက အဲဒီလောက်အထိ အရေးကြီးတဲ့သူမှန်း နင် ဘယ်လိုသိလဲ။ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"
"ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံ ဗေဒင်ပညာရပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့သူက သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ရုပ်တုက ငါတို့ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲ။ တခြားဘယ်ရုပ်တုမှ ဒီအမြင့်ကို မမှီဘူးလေ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းပါပြီ... သူက ကြီးမြတ်တဲ့သူပဲ ထားဦး၊ ဒီမှာ ဒီလောက်အထိ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ လိုသေးလို့လား။ နင်ပြောသလိုပဲ ဒီရုပ်တုက အကြီးကြီးဆိုတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့အလေးချိန်ကြောင့် အောက်ခြေက နည်းနည်း စောင်းသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ဆက်လက် ရှာဖွေသော်လည်း ရုပ်တုပေါ်တွင် ထူးခြားချက် မတွေ့ရပေ။
'တကယ်ပဲ ဘာမှ မရှိတာလား' သူက အတွေးနက်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်မှာ ရုပ်တု၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရုပ်တုမှာ ဘယ်ဘက်သို့ စောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်" သူက ရေရွတ်ရင်း ရုပ်တု၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူသည် ရုပ်တု၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ မလိုက်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ရုပ်တုကို သူ အေးအေးဆေးဆေး မ,နိုင်သင့်သော်လည်း ၎င်းမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အလွန်အမင်း လေးလံနေသည်။ သူသည် သူ၏ အင်အား အားလုံး အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ပါ ထုတ်သုံးပြီးမှ ညာဘက်ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကြွတက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
"မြန်မြန်... ခြေထောက်အောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိလား ကြည့်လိုက်" လုံချန်းက ရုပ်တုအား မ,ထားရင်း ချူးမြောင်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများမှာလည်း အားစိုက်ထားရသဖြင့် ဖောင်းကားနေတော့သည်။
ချူးမြောင်က သူ့ဆီ ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ကာ ရုပ်တုခြေထောက်အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ခုခု ရှိတယ်" သူမက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လက်လှမ်းကာ တစ်ခုခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ်ရော ရှိသေးလား"
"မရှိတော့ဘူး"
ထိုအခါမှ လုံချန်းက ရုပ်တုခြေထောက်ကို ပြန်ချလိုက်ရာ ၎င်းက မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ "အင်း... အခုမှ ရုပ်တုက တည့်သွားတော့တယ်" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ရုပ်တုကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါ ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ" ချူးမြောင်က သူမ ရှာတွေ့ခဲ့သော အရာကို လုံချန်းကို ပေးလိုက်သည်။
၎င်းမှာ စာအုပ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော လေးထောင့်ပုံစံ သတ္တုပြားလေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများစွာ ယှက်နွယ်နေသော ပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားသည်။
"ဒါက ဝင်္ကပါချပ်ပြား တစ်ချပ်နဲ့ တူတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အထဲမှာ စွမ်းအင်တွေ ရှိနေသေးတာကို ငါ ခံစားလို့ရတယ်။ ဒါက အလုပ်လုပ်နိုင်ဦးမှာပဲ"
"ဒါကို သုံးကြည့်ပါလား။ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်လဲ သိရအောင်" ချူးမြောင်က အကြံပြုသည်။
"မလုပ်သေးဘူး။ ဒါကို မသုံးခင် သေချာ ထပ်လေ့လာဖို့ လိုသေးတယ်။ ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါလည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ။ တကယ်လို့ ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ ဖြစ်နေပြီး ငါက သုံးလိုက်ရင် နင် သေသွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း ထိုဝင်္ကပါချပ်ပြားကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ ကြားဖူးသလောက်တော့ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက အစွမ်းထက်ပေမဲ့ လူသတ်တဲ့ ဝင်္ကပါတွေကို မသုံးဘူးလို့ နာမည်ကြီးတာ။ သူတို့ရဲ့ အင်အားက အဲဒီလို ဝင်္ကပါတွေအပေါ်မှာ အခြေမခံဘူးလေ" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"နင် သိတာက အပြင်က သတင်းစကားတွေပဲ ရှိသေးတာ။ အဲဒီ သတင်းတွေကလည်း နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းရဲ့ နံရံတွေကြားက ထွက်လာတဲ့ ကောလာဟလတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့ ဘာတွေကို မသုံးခဲ့ဘူးလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သေချာ မပြောနိုင်ဘူး" လုံချန်းက သူမကို ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
အခန်း (၄၀၂) ရတနာခန်းမလား
"ဒါက ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့..."
"ဒါပေမဲ့တွေ မလုပ်နဲ့တော့။ ဒါက ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ နောက်မှ ငါပြမယ်။ အခုက စွန့်စားရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက သူမကို တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"နောက်ပြီး နင်မမေးခင် ငါအရင်ပြောပြမယ်၊ တကယ်လို့ ဒီဝင်္ကပါက မကောင်းဘဲ ငါတို့ ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် ပိတ်မိသွားတာမျိုးဖြစ်ရင် အဲဒါက ဟိုတောအုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိတာထက် အများကြီး ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလောက်အထိ စိတ်မလောပါနဲ့ဦး" သူက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
"ကောင်းပါပြီ" ချူးမြောင်က နားလည်သဘောပေါက်သည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဆက်သွားရအောင်။ သူတို့ရဲ့ ရတနာခန်းမ ဒါမှမဟုတ် ပညာရပ်ခန်းမကို ငါတို့ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မထူးဘူး" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှေ့သို့ စတင်လျှောက်လှမ်းရာ ချူးမြောင်လည်း သူ၏နောက်မှ ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။
သူတို့သည် ၂၄ နာရီကျော်ကြာအောင် ဘာကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ လမ်းခုလတ်တွင် ချူးမြောင်သည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမမှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရ၏။
"ငါ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒီထဲရောက်တာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ၊ ငါလည်း သေချာ မနားရသေးဘူး။ အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် နားလို့ရမလား" ချူးမြောင်က လုံချန်းကို မေးသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ဒီမှာပဲ နားကြတာပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်ရှိ အရိပ်ထဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ချူးမြောင်လည်း မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက တကယ်ကို ဘယ်လောက်အထိ ကြီးတာလဲ။ ဒီလောက် လျှောက်လာတာ ငါတို့ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းကိုဆိုရင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပတ်မိနေပြီ။ ဒါတောင် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်တောင် ရောက်ပုံမရသေးဘူး" သူမက ညည်းတွားလိုက်သည်။
လုံချန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"နင်ဆိုလိုတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒီနေရာက တကယ်ကို ကျယ်လွန်းတယ်။ အဲဒီခေတ်တုန်းက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ပြီး အာဏာကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါကြားဖူးသလောက်တော့ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက ဒါကို သေချာကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာပဲ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"အဲဒါကြောင့်ပဲ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရလဲဆိုတာ ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတာပေါ့။ ရန်သူက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကြောင့် သူတို့ပဲ ဂိုဏ်းကို စွန့်ခွာသွားကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဖြစ်ရပ်က ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပဲလေ" သူမက ဆက်ပြောသည်။
ချူးမြောင်မှာ မအိပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အိပ်ငိုက်လာကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ လုံချန်းကမူ ဝင်္ကပါချပ်ပြားကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ကာ စူးစမ်းလေ့လာနေသည်။
'ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် တစ်ခုခု နားလည်လား' လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ ထျန်းရှန်နဲ့ အတူရှိတုန်းက ဝင်္ကပါချပ်ပြား အချို့ကို မြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတွေက ငါမြင်ဖူးတာတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒီလမ်းကြောင်းတွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ ငါမြင်ဖူးတဲ့ အထက်ဘုံက ပစ္စည်းတွေထက် စွမ်းအားနည်းပုံရတယ်၊ ဒါကတော့ ဟုတ်တာပေါ့လေ" သူမက ပြန်ဖြေသည်။
"ဝင်္ကပါတွေနဲ့ ဝင်္ကပါချပ်ပြားတွေအကြောင်း ငါ ဘာမှမသိတာကတော့ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ" သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်ရင်း ဝင်္ကပါချပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ လေ့လာဖို့ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျပါဘူး။ ဝင်္ကပါတွေ သင်ပေးတဲ့နေရာတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ" ရွှင်းက အားပေးသည်။
"အဲဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း အားတဲ့အခါမှပဲ ကြည့်ရတာပေါ့" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူသည်လည်း မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ခဏမျှ မှေးလိုက်သည်။ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူလည်း မအိပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အချိန်ရတုန်း နာရီအနည်းငယ်ခန့် အိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ခုနစ်နာရီခန့် ကြာသွားသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။ ၈ နာရီခန့် ကြာသောအခါမှ ချူးမြောင် နိုးလာခဲ့သည်။
"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ငါ အိပ်ပျော်သွားတယ်... ဆက်သွားကြစို့" သူမက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း လုံချန်း အိပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားသည်။
"နင်လည်း တော်တော် ပင်ပန်းနေတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကို အပြင်မှာ မပြခဲ့တာပဲ" သူမက ပြုံးရင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်းကို နှိုးရန် မကြိုးစားဘဲ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေလိုက်သည်။
နောက်ထပ် နှစ်နာရီခန့် ကြာမှ လုံချန်း နိုးလာသည်။ သူသည် အကြောဆန့်ရင်း သမ်းဝေလိုက်သည်။ "အိပ်လိုက်ရတာ တော်တော် နေလို့ကောင်းသွားတာပဲ"
"အဲ... နိုးပြီလား။ သွားကြစို့" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို ပြောလိုက်ရာ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
လုံချန်းက လူအားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်ပြီးနောက် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းအတွင်း၌ လုံချန်းနှင့် ချူးမြောင်တို့မှလွဲ၍ မန်ရှန်းလီနှင့် သူ၏အဖွဲ့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တော့သည်။
မန်ရှန်းလီသည် ရတနာတစ်ခုခု တွေ့ခဲ့လျှင်လည်း လုံချန်းနှင့် ဝေစုခွဲရန် ငြင်းခုံနေမည် မဟုတ်ဘဲ လုံချန်းကိုသာ ပေးလိုက်မည်အား သိသဖြင့် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရွေးချယ်ကာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကံကောင်းသော တွေ့ဆုံမှုအချို့ ရှိခဲ့ပြီး သူတို့အတွက် အကျိုးရှိစေမည့် ရှားပါးသစ်သီးအချို့ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိခဲ့သကဲ့သို့ ဆုံးရှုံးမှုအချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။
မန်ရှန်းလီ၏ အဖွဲ့မှာ လုံချန်းနှင့် လမ်းခွဲခဲ့စဉ်က သူအပါအဝင် ၄ ယောက် ကျန်ရှိသော်လည်း၊ ကံကောင်းလှသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သစ်သီးများကို ရှာဖွေစဉ်မှာပင် ထောင်ချောက် ဝင်္ကပါတစ်ခုထဲသို့ မသိဘဲ ဝင်မိခဲ့ကြသည်။ ထို ၄ ယောက်အနက် ၂ ယောက်မှာ ထိုထောင်ချောက်အတွင်း၌ပင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ မိစ္ဆာကိုးကွယ်ခြင်းဂိုဏ်းမှ မန်ရှန်းလီနှင့် အမျိုးသမီးတပည့် လင်းမီနာတို့ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုသေဆုံးမှုများက သူတို့သည် မည်မျှ မသိနားမလည်ခဲ့ကြောင်းကို သိမြင်စေခဲ့သည်။ ဤဂိုဏ်းအတွင်း၌ သတိမထားမိပါက အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည့် ထောင်ချောက်များစွာ ရှိနေကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။ မန်ရှန်းလီသည် လင်းမီနာကို သူ့အနားတွင် အမြဲကပ်နေရန် အမိန့်ပေးထားလိုက်သည်။
နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း အပြင်ဘက်တွင်မူ အကြီးအကဲများ အားလုံးမှာ တပည့်များ ပြန်ထွက်လာသည်ကို ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်၍ စောင့်နေကြသည်။
"ငါးရက်တောင် ရှိသွားပြီ။ နောက်ထပ် ၉ ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အထဲဝင်သွားတဲ့ တပည့်တွေထဲက တစ်ဝက်လောက်တော့ အခုဆို သေကုန်ကြပြီ ထင်တာပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ အသေများတဲ့သူတွေက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက ဖြစ်လိမ့်မယ်" စုံတွဲကျင့်စဉ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မီယောင်ကမူ သူမ၏ ရန်စမှုကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိဘဲ ဂိုဏ်းရှိရာဘက်သို့သာ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
လုံချန်းနှင့် ချူးမြောင်တို့သည် ၇ နာရီခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် တစ်နေရာတွင် ထပ်မံ ရပ်တန့်လိုက်ရပြန်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိနေခြင်းပင်။
"နင် ရေကူးတတ်တယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို မေးသည်။
"ကူးတတ်ပါတယ်" ချူးမြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ကောင်းပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ ဒီမြစ်ကို ဖြတ်ရမှာမို့လို့ပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ မြစ်ရေစီးမှာ နှေးသဖြင့် လုံချန်းအတွက် ရေကူးရသည်မှာ မခက်ခဲလှပေ။
မြစ်၏ အကျယ်မှာ မီတာ ၁၀၀၀ ခန့် ရှိသဖြင့် ဖြတ်ကူးရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့ရသည်။ လုံချန်းသည် မြစ်၏ အခြားတစ်ဖက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူ အနောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချူးမြောင်မှာ မြစ်အလယ်လောက်တွင်ပင် ရှိသေးသည်။ သူမ၏ အရှိန်မှာ နှေးသဖြင့် လုံချန်းထက် နှစ်ဆခန့် အချိန်ပိုယူခဲ့ရသည်။
သူမ မြစ်ပြင်ပေါ်သို့ တက်လာသောအခါ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို အထင်းသား ပေါ်လွင်နေစေသည်။
"ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ အခု ပြန်လာခဲ့မယ်" ချူးမြောင်က ပြောပြီး လုံချန်းနှင့် ဝေးရာသို့ လျှောက်သွားသည်။ လုံချန်း၏ အမြင်အာရုံမှ သူမ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာသော်လည်း သူမ ပြန်မလာသေးပေ။
"သူ ဘယ်သွားတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူမကို ရှာရန် ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်လိုက်သော်လည်း သူမကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။ သူမသည် အဝတ်အစားများ မပါဘဲ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရေစိုအဝတ်အစားများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူမက အဝတ်အစား အသစ်လဲရန် ပြင်နေခြင်းပင်။
"သူ အဝတ်လဲဖို့ သွားတာပဲဆိုတာ ငါ ခန့်မှန်းခဲ့သင့်တာ။ ငါလည်း အဝတ်လဲရမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို လဲလိုက်တော့သည်။
ချူးမြောင် ပြန်လာသောအခါ လုံချန်းမှာလည်း အဝတ်အစားများ လဲပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ကြာသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"ရပါတယ်၊ ဒါတွေက အချိန်ယူရတာပဲလေ"
သူတို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး သူတို့ လိုချင်သော ရတနာများကို ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ၂ နာရီခန့် ကြာသောအခါ သူတို့ တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ သူယခုအချိန်အထိ တွေ့ဖူးသမျှ အဆောက်အဦးများထဲတွင် အကြီးဆုံးထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးသော ဧရာမ အဆောက်အဦးကြီး တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ ရတနာခန်းမ ဖြစ်ဖို့ များတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောရင်း ထိုအဆောက်အဦးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေတော့သည်။