အခန်း (၄၀၃-၄၀၄)
Vol. 41 Ch. 403-404
အခန်း (၄၀၃) မျှော်စင်ကြီး
သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ အချင်း မီတာ ၆၀၀ ခန့်ရှိပြီး အမြင့် မီတာ ၉၀၀ ခန့်ရှိသော လုံးဝန်းသည့် ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော မျှော်စင်ကြီးတစ်စင် ဖြစ်သည်။ ထိုမျှော်စင်တွင် ပြတင်းပေါက်များ သို့မဟုတ် အခြား အပေါက်အယှက်များ မရှိဘဲ လုံချန်းတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသော တံခါးကြီးတစ်ချပ်သာ ရှိသည်။
လုံချန်းသည် မျှော်စင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ချူးမြောင်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ မျှော်စင်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဆွဲငင်အားက ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လှေကားထစ်များကို နင်းခဲ့စဉ်က ခံစားချက်မျိုးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ယခုမှာမူ လှေကားပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ မြေပြန့်ပေါ်တွင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဖိအားမှာလည်း ပထမဦးဆုံး လှေကားထစ်မှာ ခံစားခဲ့ရသည်ထက် အများကြီး ပို၍ လျော့နည်းနေသည်။
"သတိထားဦး။ ဒီနေရာကနေစပြီး ဆွဲငင်အားက ပြောင်းလဲသွားပြီ" သူက ချူးမြောင်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ ဆွဲငင်အား ပြောင်းလဲမှုကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ပြင်းထန်သော သက်ရောက်မှု မခံစားရသော်လည်း သူနှင့် ချူးမြောင်မှာ ကြံ့ခိုင်မှုချင်း အလွန်ကွာခြားကြောင်း သူ သိနေသည်။
ချူးမြောင်သည် ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ အသန်မာဆုံး တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား နှစ်ခုစလုံးတွင် လုံချန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး လိုအပ်နေသေးသည်။ မျှော်စင်၏ အနားဝန်းကျင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဆွဲငင်အားကြောင့် ချူးမြောင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာသဖြင့် လုံချန်း၏ အတွေးမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
"ငါ... အဆင်ပြေပါတယ်" သူမက ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ။ နင် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ ထင်မှ ရှေ့ဆက်တိုးပါ။ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီမြေပြင်က ဟိုလှေကားတွေလိုပဲ။ မျှော်စင်နဲ့ နီးကပ်လေလေ ဆွဲငင်အားက ပိုပြင်းထန်လေလေပဲ။ နင် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်ရင် လက်လျှော့လိုက်ပါ" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ငါ သိပါပြီ"
လုံချန်းသည် မျှော်စင်ဆီသို့ စတင် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဆွဲငင်အားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသော်လည်း လုံချန်းမှာ လှေကားထစ် ၆၀ အထိ ဆွဲငင်အားကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ခန္ဓာကိုယ်က ညှိယူထားပြီးဖြစ်၍ သိပ်ပြီး အခက်အခဲ မရှိပေ။ သူသည် မျှော်စင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆွဲငင်အားမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ဒီနေရာက အပြင်းဆုံး ဆွဲငင်အားက ဟိုလှေကားထစ် ၅၀ မြောက်လောက်ပဲ ရှိတာကို သူ မခံနိုင်ဘူးပဲ" ချူးမြောင် လက်လျှော့သွားသည်ကို ကြည့်ကာ လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မနိုင်တော့မှန်း သိသဖြင့် အတင်းမတိုးဘဲ ရပ်နားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဆင်ပြေရဲ့လား" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အမောတကော အသက်ရှူနေသော သူမကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ အဲဒီအထိ မလာနိုင်တော့ဘူး။ နင်ပဲ ရှေ့ဆက်သွားပါ၊ ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်" ချူးမြောင်က လှမ်းပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ငါ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့မယ်"
လုံချန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အထဲသို့ ရောက်သောအခါ အပေါ်သို့ လှည့်ပတ်တက်သွားသော ခရုပတ်လှေကားရှည်ကြီးမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒီလောက် မြင့်တဲ့ အဆောက်အဦးကြီးကို ဘာမှမရှိဘဲ ဆောက်ထားတာလား" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "လှေကားထစ်တွေကလည်း အများကြီးပဲ" သူက ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ပထမဆုံး လှေကားထစ်ကို နင်းကာ အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ် ၁၀၀ မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရတော့ပေ။ ထိုစဉ် သူ၏နားထဲတွင် အသံတစ်သံက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာသည်။
"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အဓိကထားပြီး ကြိုးပမ်းအားထုတ်သင့်တဲ့ အရာက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြပါ"
လုံချန်းသည် ထိုအသံကြောင့် အံ့သြသွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။
'ရွှင်း... ဒီမှာ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ရှိနေတာလား' လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဒီလိုမေးခွန်းမေးဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဝင်္ကပါတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ နင် ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ အဖြေကို ဖြေလိုက်ပါ" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အဓိကထားပြီး ကြိုးပမ်းအားထုတ်သင့်တဲ့ အရာက ဘာလဲ" အသံက ထပ်မံ မေးလာသည်။
"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ အင်အားအတွက် အမြဲတမ်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်သင့်တယ်" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။
သူသည် တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေသော်လည်း ထိုအသံက ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သို့သော် သူ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့် တားဆီးမှုမျှ မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသည်။
"သြော်... ဒါကိုး။ အဖြေပေးမှ ရှေ့ဆက်သွားလို့ ရမှာပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဆက်လက် တက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ် ၂၀၀ မြောက်တွင် နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဆက်လက် တက်လှမ်းလာခဲ့ရာ လှေကားထစ် ၅၀၀ မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ ထပ်မံ တားဆီးခံလိုက်ရပြန်သည်။
"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အင်အားက ဘာကြောင့် အရေးကြီးတာလဲ"
"အင်အားဆိုတာ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ အင်အားနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါ့အပြင် အင်အားက ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေကို မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးတယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တက်ခွင့်ရပြန်သည်။ သူသည် တရွေ့ရွေ့နှင့် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ရာ လှေကားထစ် ၁၀၀၀ မြောက်တွင် ထပ်မံ ရပ်တန့်လိုက်ရပြန်သည်။
"ကျင့်ကြံသူတွေက ဘာကြောင့် သတ်ဖြတ်ကြတာလဲ"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးစီ၌ သတ်ဖြတ်ရခြင်း အကြောင်းရင်း မတူညီကြသဖြင့် လုံချန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
"ကျင့်ကြံသူတွေဟာ လောဘ ကြောင့် သတ်ဖြတ်ကြတာပဲ။ သူတို့ဟာ လောဘကြီးလို့ သတ်ဖြတ်ကြတာ။ မိသားစုရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် လောဘကြီးကြတယ်။ အချို့က ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လောဘကြီးလို့ သတ်ဖြတ်ကြတယ်။ သူတို့ လိုချင်တဲ့အရာနဲ့ သူတို့ကြားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခံနေရင် အဲဒါကို သတ်ပစ်ကြတယ်၊ ဒါဟာလည်း လောဘပဲ။ အချို့က နယ်မြေအတွက် လောဘကြီးသလို၊ အချို့က ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်တွေအတွက် လောဘကြီးကြတယ်၊ အချို့ကတော့ လောကီစည်းစိမ်တွေအတွက် လောဘကြီးကြလို့ သတ်ဖြတ်ကြတာပဲ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။
အသံက ပြန်မဖြေသော်လည်း သူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုမှာ လှေကားထစ် ၅၀၀၀ မြောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မေးခွန်းမှာ ယခင်မေးခွန်းများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို အရင် ကယ်တင်သင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကလေးတွေကို အရင် ကယ်တင်သင့်သလား"
လုံချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူ တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့သော ခက်ခဲလှသည့် မေးခွန်းပင်။ တကယ်လို့ သူ၏ မိခင်နှင့် သူ၏ ကလေးတို့ အန္တရာယ် ကြုံနေရလျှင် သူ မည်သူ့ကို အရင် ကယ်မည်နည်း။ သူ အတွေးနက်သွားသည်။
လုံချန်းတွင် ကလေးမရှိသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ လွယ်ကူသော ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။
"ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို အရင် ကယ်တင်သင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကလေးတွေကို အရင် ကယ်တင်သင့်သလား" လုံချန်း ပြန်မဖြေသဖြင့် အသံက ထပ်မေးလာသည်။
"သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ မိသားစုကို ရန်မူဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူကို အရင်ဆုံး သတ်ပစ်သင့်တယ်" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။ သူ မည်မျှပင် စဉ်းစားပါစေ၊ မည်သူ့ကို ဦးစွာ ကယ်ရမည်နည်းဆိုသည့် ရွေးချယ်မှုကို မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
အသံက သူ၏ အဖြေ မှန်မမှန် မပြောသော်လည်း ရှေ့ဆက်သွားခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အဖြေကို ကြားချင်ရုံသာ ဖြစ်ပုံရပြီး အဖြေ၏ ယုတ္တိ သို့မဟုတ် အမှားအမှန်ကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။
လုံချန်းသည် နောက်ထပ် လှေကားထစ် ၅၀၀၀ ကျော် တက်ခဲ့ပြီး လှေကားထစ် ၁၀၀၀၀ မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရပြန်သည်။
"ဘယ်သူက ပိုသန်မာသလဲ။ နတ်ဘုရားတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုးတွေလား"
"ငါက နတ်ဘုရားတွေကိုရော နတ်ဆိုးတွေကိုရော မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲက နတ်ဆိုးတွေဟာ သူ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ သူ့ကို ကျဆုံးအောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာတော့ ငါသိတယ်။ အဲဒါကြောင့် နတ်ဆိုးတွေက ပိုသန်မာတယ်လို့ ငါပြောမယ်"
သူသည် ဆက်လက် တက်လာခဲ့သည်။
"လှေကားထစ်တွေက ဘယ်လောက်တောင် များတာလဲ။ တစ်ဝက်တောင် မရောက်သေးဘူးပဲ" လုံချန်းက အပေါ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် လှေကားထစ် ၂၀၀၀၀ မြောက်သို့ ရောက်သွားသည်။
"နတ်ဆိုးတွေက ပိုသန်မာတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်။ မင်းရော နတ်ဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာလား"
"ငါက ငါလိုချင်တာကို လုပ်နိုင်ဖို့ အင်အားပဲ လိုချင်တာ။ နတ်ဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ နတ်ဆိုး ဖြစ်လာမှာပဲ။ တကယ်တော့ ငါတို့လက်တွေမှာ သွေးတွေ စွန်းထင်နေကတည်းက ငါတို့ဟာ နတ်ဆိုးတွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
သူသည် ဆက်လက် တက်လှမ်းပြန်သည်။ လှေကားထစ် ၅၀၀၀၀ မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ လှေကားတက်နေသည်မှာ ၂ နာရီခန့် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအသံက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးပြန်သည်။
"မင်းရဲ့ အသက်နဲ့ မင်းချစ်ရသူရဲ့ အသက် ကြားထဲမှာ ဘယ်အရာကို ရွေးမလဲ"
လုံချန်းက ပုံသေကားကျ မဟုတ်သော အဖြေတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ "ငါက နှစ်ခုလုံးကို ရွေးမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနှစ်ခုစလုံးက အတူတူပဲမို့လို့ပဲ။ ငါချစ်ရသူရဲ့ အသက်ဟာ ငါ့အသက်ပဲ၊ ငါ့အသက်ဟာလည်း ငါချစ်ရသူရဲ့ အသက်ပဲ"
သူသည် ဆက်လက် တက်လာခဲ့ပြီး လှေကားထစ် ၇၀၀၀၀ မြောက်သို့ ရောက်သောအခါ ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၄၀၄) ငါတို့ မှားသွားကြပြီ
"နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းကတော့ တကယ်ကို အရူးတွေပဲ။ ဘာလို့ လှေကားထစ်တွေ ဒီလောက်အထိ အများကြီး လုပ်ထားရတာလဲ။ အပေါ်ရောက်လို့ အသုံးဝင်တာ တစ်ခုမှ မရရင်တော့ တကယ် ဒေါသထွက်မိတော့မှာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် နာရီဝက်ခန့် နားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လှေကားကို ဆက်လက်တက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့၏။
"ရွှင်း... နင်က ဒီလောကမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီဆိုတော့ အထက်ဘုံက ပြက်လုံးတွေ ဘာတွေ သိမှာပေါ့။ ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြပါလား"
သူသည် ပျင်းလာသဖြင့် ရွှင်းကို စကားလှမ်းပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ အဲဒါမျိုးတွေ မသိဘူး။ ထျန်းရှန်က တကယ့်ကို တည်ကြည်တဲ့သူ။ သူ့ရှေ့မှာ ဘယ်သူမှ ပြက်လုံးထုတ်ဖို့ သတ္တိမရှိကြဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"သြော်... ဒါဆို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။ သူနဲ့ ငါနဲ့ ဘယ်သူက ပိုပြီး ပျော်ဖို့ကောင်းလဲ"
"နင်ကတော့... တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးတာပဲ"
"ဒါဆို ငါလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်မယ်။ အဲဒီတော့ အပေါ်ကို ရောက်ဖို့ အချိန်လိုသေးတာဆိုတော့ အဲဒီကြားထဲမှာ ရှေးဟောင်း ဘာသာစကားလေး ဘာလေး သင်ရအောင်လေ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ငါက မင်နဲ့ စက္ကူကို ကိုင်ပြီး ပြပေးလို့ မရတော့ နင့်ကို ရေးနည်း သင်ပေးလို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စကားပြောနည်းတော့ သင်ပေးလို့ ရတယ်"
"အဲဒါလည်း လောလောဆယ်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ။ တစ်ခုခု ပြောကြည့်၊ အဲဒါကို ရှေးဟောင်းဘာသာစကားနဲ့ ဘယ်လိုပြောလဲဆိုတာ ငါပြောပြမယ်"
"ဟုတ်ပြီ"
"သိုက်ကန်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ငါ မစရသေးဘူးလေ" သူက ခပ်နွမ်းနွမ်း အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။
"စီချဲ ရွှင်းဝူ" ရွှင်းက ထပ်ပြောပြန်သည်။
"အဲဒါ မဟုတ်သေးပါဘူး"
"တိ နင် အေ့"
သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ သူ့ကို စနောက်နေမှန်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"စစ် အိုက် ချီ" ဟု ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
"စစ် အိုက် ချီ" လုံချန်းက လိုက်ဆိုသည်။
"ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်" ရွှင်းက ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်လည် ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း နင့်ကို ချစ်ပါတယ်" လုံချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
"ဟေ့... အဲဒါကိုရော ဘာသာမပြန်ပေးတော့ဘူးလား" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
"နင်... လူလည်ပဲ။ ငါ့ကို အဲဒါပြောအောင် လှည့်စားတာပဲ"
"ဟုတ်လို့လား။ ငါ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ ဒါနဲ့ နင် အပြင်ကို ထွက်မလာဘူးလား"
"ဟွန့်" ရွှင်းက နှာမှုတ်သံ ပေးလိုက်ပြီး စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
"ဟေ့... အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီခရီးရှည်ကြီးမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောရရင် ငါ ပျင်းလို့ သေလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဝင်္ကပါက သူ့ကို တားဆီးလိုက်ပြန်သည်။ လှေကားထစ် ၁၀၀၀၀၀ မြောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။ ထိုအသံက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာပြန်သည်။
"တိုက်စစ်နဲ့ ခံစစ်... ဘယ်အရာက ပိုပြီး အသုံးဝင်သလဲ"
"တိုက်စစ်ပေါ့။ အမြဲတမ်း ခံစစ်ပဲ လုပ်နေရင် ဘယ်တော့မှ အောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။
"မေးခွန်းတွေကလည်း တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မဆိုင်လိုက်တာ။ ဒီဝင်္ကပါကို ဘာလို့ လုပ်ထားတာလဲ မသိဘူး။ ငါသာ မမှားဘူးဆိုရင် ဒါက ငါမသိသေးတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိရမယ်" ရေရွတ်ရင်း သူ ရှေ့ဆက်တက်လာခဲ့သည်။
ခရုပတ်လှေကားမှာ မျှော်စင်ကြီးအတွင်း ရစ်ပတ်ထားသဖြင့် အမှန်တကယ် ရှိသင့်သည်ထက် ပို၍ ရှည်လျားနေသည်။ လုံချန်းသည် မေးခွန်းများ ဖြေဆိုရင်း၊ ရွှင်းနှင့် စကားပြောရင်း အပေါ်သို့ ဆက်တက်လာခဲ့ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှေးဟောင်းဘာသာစကားကို အလေးအနက် စတင် လေ့လာမိတော့သည်။ အချိန်အများကြီး ရရှိသဖြင့် စကားလုံးများစွာကို သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုဆိုလျှင် ရှေးဟောင်းဘာသာစကားဖြင့် အခြေခံစကားပြောဆိုမှု အတိုလေးများကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ လုံချန်းသည် လှေကား၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အမည်းရောင် တံခါးတစ်ချပ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားခြင်းပင်။ လုံချန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခန်းအတွင်း၌ သူ၏ရှေ့တွင် အရာတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အနီရောင် အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသော အမည်းရောင် လက်အိတ်တစ်စုံပင် ဖြစ်သည်။
"ရတနာခန်းမဟာ မင်းရဲ့ အဖြေတွေနဲ့ အပေါ်ကို တက်လာတဲ့ အချိန်အပေါ်မှာ မူတည်ပြီး မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ ရတနာကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်ပြီ" ထိုအသံက ထပ်မံ ပြောကြားသည်။
"သြော်... ဒါကိုး။ ဒီနေရာက လူတစ်ယောက်က စိတ်ကြိုက်ရွေးလို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘဲ ဝင်္ကပါက ကျင့်ကြံသူရဲ့ အဖြေတွေအပေါ် မူတည်ပြီး လက်နက်ကို ရွေးပေးတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လက်အိတ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကောက်ယူလိုက်သည်။
၎င်းတို့မှာ မည်သည့် အဆင့်ရှိသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ရွှေအဆင့်ရှိသော ဒေါသဓားထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
"အဲဒီအသံက ဒီလက်အိတ်တွေအကြောင်း ဘာမှမပြောသွားဘူး။ အရင်ခေတ်က တပည့်တွေဆိုရင်တော့ အကြီးအကဲတွေကို မေးလို့ရမှာပေါ့၊ အခုတော့ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ငါပဲ နာမည်ပေးလိုက်တော့မယ်။ မင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးသူလို့ ခေါ်မယ်" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လက်အိတ်ကို ဝတ်လိုက်သည်။
သူ ဖျက်ဆီးသူဟု နာမည်ပေးလိုက်သော ထိုလက်အိတ်များ၏ အမည်ရင်းမှာ ပင်လယ်ခွင်းလက်အိတ် ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။ ဤလက်အိတ်များသည် နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ရတနာများ ဖြစ်သော်လည်း အပြင်လောကကမူ ၎င်းတို့အကြောင်း မသိရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် လုံချန်းကို ပေးလိုက်သော စာရင်းထဲတွင် ဤလက်အိတ်များ မပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် တပည့်တစ်ဦးသည် ဤလက်အိတ်များကို မည်သည့်အခါမျှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖြေများမှာ အလွန်ပင် တိကျရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းမှာမူ တိကျသော အဖြေများကို ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
ဤဝင်္ကပါကို တည်ဆောက်စဉ်က ပင်လယ်ခွင်းလက်အိတ် ရရှိရန်အတွက် လိုအပ်သော အဖြေများကို ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်ဘုံ ဗေဒင်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပညာရပ်က မည်သူရရှိမည်ကို အတိအကျ မပြခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကိုမူ အဖြေများမှာ မည်သို့ ဖြစ်သင့်သည်ကို အရိပ်အယောင် ပြသခဲ့ဖူးလေသည်။
လုံချန်းသည် ရတနာခန်းမ၏ အခြားရတနာများကို ရှာဖွေသော်လည်း အခန်းထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့ပေ။ ဤနေရာမှနေ၍ အခြားရတနာများဆီသို့ သွားရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ထိုအထပ်ကို ရှာဖွေသော်လည်း ပင်လယ်ခွင်းလက်အိတ် ရရှိခဲ့သည့် အခန်းတစ်ခန်းတည်းသာ ရှိသည်။
"နောက်ထပ် ရတနာတွေ ရမယ့်ပုံ မပေါ်တော့ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လှေကားအတိုင်း ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဆင်းသည့်အခါ တက်စဉ်ကထက် အများကြီး ပိုမြန်ခဲ့သည်။ သူသည် မျှော်စင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးပေ။
"နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း ကောင်းစားစဉ်ကဆိုရင် အထက်လူကြီးတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရှိရင် တပည့်တစ်ယောက်က ဒီမှာ ရတနာ ထပ်ယူလို့ ရရမှာပဲ။ ဒါက တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်ရင် ကောင်းမလား။ ဒီတစ်ခါတော့ တခြားအဖြေတွေ ပေးကြည့်မယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ အထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် သူ လှေကားကို နင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ဘဲ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။ "ဒါက အဲဒီလို အလုပ်မလုပ်ဘူး ထင်တယ်" လုံချန်းက စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းယမ်းရင်း မျှော်စင်အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် မျှော်စင်နှင့် အတန်ငယ်ဝေးသော သစ်ပင်အနားတွင် စောင့်နေသည့် ချူးမြောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"အဲဒါ တကယ်ပဲ ရတနာဆောင်လား။ ရတနာတွေ ရခဲ့လား" ချူးမြောင်က မေးသည်။
"ရတနာဆောင်တော့ ဟုတ်ပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံး မှားသွားကြတာပဲ။ ရတနာဆောင်ဆိုတာ တပည့်တွေ စိတ်ကြိုက်ရွေးလို့ရအောင် လက်နက်တွေကို ခင်းကျင်းပြသထားတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက လူတစ်ယောက်ကို ရတနာတစ်ခုပဲ ပေးတာ၊ အဲဒါကလည်း လှေကားထစ် သိန်းချီတက်ပြီးမှ ပေးတာ" လုံချန်းက ပြောပြလိုက်သည်။
"ဒီလက်အိတ်တွေလား။ ဒါက လှေကားတက်ပြီးလို့ နင့်အတွက် ရွေးချယ်ပေးလိုက်တဲ့ အရာလား"
"အင်း... ငါတော့ ဒါကို ဖျက်ဆီးသူလို့ပဲ ခေါ်လိုက်တယ်"
"အဲဒါက ဘာလုပ်နိုင်တာလဲ။ နင့်ရဲ့ အင်အားကို မြှင့်ပေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ကွက်တွေကို ပိုပြင်းထန်စေတာလား"
"ဒါက ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ မသိသေးဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို အမည်မသိ နယ်ပယ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်လို့တော့ တော်တော်မိုက်တယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"တစ်ခုခုကို ထိုးကြည့်သေးလား"
"အကုန်စမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ငါ့အင်အားကိုလည်း မမြှင့်ပေးသလို၊ လက်သီးတိုက်ကွက်ကိုလည်း ပိုပြင်းအောင် မလုပ်ပေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝတ်ထားလိုက်ပါဦးမယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီဟာရဲ့ တကယ့်အသုံးဝင်ပုံကို သိလာရမှာပါ"
"ရှေ့ဆက်သွားကြမလား။ ငါတို့ လိုအပ်တဲ့ ရတနာတွေ ရှိမယ့်နေရာတွေ နောက်ထပ် ရှိဦးမှာပါ။ အခုထိတော့ ငါတို့ စာရင်းထဲက စစ်ပုလွေကလွဲလို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးဘူးလေ" ချူးမြောင်က ပြောလိုက်လေတော့သည်။