အခန်း (၄၀၅-၄၀၆)
Vol. 41 Ch. 405-406
အခန်း (၄၀၅) အကျဉ်းကျနေသူ
"စစ်ပုလွေက စာရင်းထဲမှာ အဆင့် ၂ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းပဲ။ ဒါကို အစောကြီး ရှာတွေ့ထားတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
'ပြီးတော့ ငါ ရတနာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် ဂိုဏ်းကို တစ်ခုမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး' သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
"မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှာဖွေတာကိုတော့ မရပ်သင့်သေးဘူး။ ရှာဖွေစရာတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်။ ငါတို့က ဂိုဏ်းရဲ့ အပေါ်ယံလောက်ကိုပဲ စမ်းတဝါးဝါး လုပ်နေကြရသေးတာ" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ ရခဲ့တဲ့ ဆုလာဘ်တွေကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။
အတော်ကြာ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်ထပ် တောအုပ်တစ်အုပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခု ရောက်နေသော တောအုပ်၏ မြေပြင်တွင် သစ်ပင်များမှ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူတို့ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေထောက်အောက်ရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်များနှင့် သစ်ခက်များ ကျိုးပဲ့သံမှာ တဖြောက်ဖြောက် ထွက်ပေါ်နေ၏။
ခဏအကြာတွင် သူတို့၏ ခြေသံမဟုတ်သော အခြားအသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော တဝီဝီမြည်သံပင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသော ဧရာမ ပျားအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဒေါသဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုပျားများအား ရှင်းထုတ်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။
"မိုးကြိုးဓားသွား" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ ပျားအုပ်ရှိရာဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းနှိမ့်ချလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး အုန်းအုန်းခြိမ်းသံများနှင့်အတူ ကြီးမားသော မိုးကြိုးစက်ကွင်းကြီးမှာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကာ နတ်ဘုရား၏ အပြစ်ပေးမှုအလား ပျားအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် ပျားအများစုမှာ သေဆုံးသွားရပြီး အုပ်စုနှင့် ကွဲထွက်သွားသော ပျားများကိုမူ ဝိညာဉ်ဓားဖြစ်သော ဒေါသဓားက လိုက်လံ သုတ်သင်လိုက်သည်။
ပျားများအားလုံး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဓားမှာ သူ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ လုံချန်းက ဓားကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး "ကောင်းတယ် ဒေါသဓား" သူ ရေရွတ်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေသော ချူးမြောင်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေ၏။ သူမသည် လက်ညှိုးထိုးပြကာ "နင်... နင့်အနောက်မှာ" သူမက ဆိုသည်။
လုံချန်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ပျားများထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုကြီးသော ပျားကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းလည်း ပိုထက်ပုံရ၏။ လုံချန်း၏ အမြင်အရ ထိုပျားမှာ ကောင်းကင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
"ဒါ သူတို့ရဲ့ ဘုရင် ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်မ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ... သူ့အမျိုးတွေလိုပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ" လုံချန်းက ဆိုရင်း ဒေါသဓားကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ဓားမှာ ပျားကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသော်လည်း လုံချန်းက ထိုမျှနှင့် အားမရသေးပေ။ ကောင်းကင်ယံမှာ ထပ်မံ မှောင်မိုက်လာပြီး မိုးကြိုးဓားသွားကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။ လုံချန်းသည် ဧရာမပျားကြီး၏ ဘယ်ဘက်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ "သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ဆဌမမြောက် ပုံစံ " ထိုသို့ ရေရွတ်ရင်း ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်းမှာ ဓားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျားကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ အရာ သုံးခုမှာ ဧရာမပျားကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်မှတ်ထားတိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းပင်။ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးကြီးက ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ရှေ့တည့်တည့်မှ ဝိညာဉ်ဓားက ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်က ပျားကြီးကို နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားစေတော့သည်။
"အံ့သြစရာပဲ။ နင်က ကောင်းကင်အဆင့် သားရဲကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ သတ်လိုက်နိုင်တာလား" ချူးမြောင်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ရန်သူက ပိုသန်မာနေနိုင်တဲ့အခါ သူတို့ကို အင်အားချင်း ဖိနှိပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ" လုံချန်းက ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
"ဒါက နည်းဗျူဟာတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်လိုမျိုး ဘက်စုံတော်တဲ့ ရန်သူမျိုးကိုတော့ အဲဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူမက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။ "နင့်ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ့်သူ ရှိပါဦးမလားတောင် ငါ မသိတော့ဘူး"
"မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဲဒါကို မကြိုက်ပေမဲ့... ငါလည်း အရင်က ရှုံးနိမ့်ဖူးပါတယ်" လုံချန်းက ဘုရင်ဓားနှင့် ဝိညာဉ်ဓားတို့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အို... တကယ်လား။ အဲဒီလူက နင့်ထက် ကျင့်စဉ်အဆင့် အများကြီး မြင့်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်" ချူးမြောင်က ခေါင်းယမ်းရင်း ဆိုသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ သူက ကျင့်စဉ်အဆင့် ပိုမြင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဆင်ခြေတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ရန်သူက ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ မရှုံးနိမ့်အောင် ကြိုးစားရမယ်။ အဲဒီလိုမှသာ တကယ့်ကို သန်မာတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်လို့ရမှာ"
"ကျင့်စဉ်အဆင့် ပိုမြင့်တဲ့သူကို မရှုံးအောင် နေနိုင်တဲ့သူဆိုတာ ဒီလောကမှာ မရှိသလောက်ပါပဲ။ တစ်တောင်ထက် မြင့်တဲ့တောင်တွေ ရှိစမြဲလေ။ နင်ကတော့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တူသူတွေထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း နေပါပြီ။ ငါမြင်သလောက်ဆိုရင် နင်က နင့်ထက် ကျင့်စဉ်မြင့်တဲ့သူတွေကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်နေတာပဲ" သူမက ဆိုသည်။
"ဒီအကြောင်းကို ဒီမှာပဲ ရပ်ကြရအောင်။ ဒါက တော်တော်လေး ကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်။ နင်က ငါ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ မြင်နေပြီး၊ ငါကတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း မဖြစ်သေးလို့ ပိတ်မိနေသလို ခံစားနေရတာဆိုတော့ ဘယ်တော့မှ နိဂုံးချုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင့်စကားတွေကို နားလည်ရတာ တကယ် ခက်ခဲတယ်" သူမက သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်ရင်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လန်ကျင်း၏ အခန်းထဲတွင် သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အခြားလူတစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။
"ဒါက ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ မင်း သိတယ်မဟုတ်လား" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ပြောသည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော် လွှတ်လိုက်တဲ့သူက ပန်းတိုင်ကို သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာပါ။ စိတ်ချပါ" လန်ကျင်းက ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ။ ငါတို့သာ အောင်မြင်မယ်ဆိုရင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ အရာရာဟာ ရှိသင့်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက ဆိုသည်။ "တစ်ဖက်မှာလည်း တကယ်လို့ ကျရှုံးခဲ့ရင် ငါတို့မှာ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
"ကျွန်တော်တို့ မကျရှုံးစေရပါဘူး အဖေ။ အခုထိတော့ အရာအားလုံးက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ အခု နောက်ဆုံး လိုအပ်နေတဲ့ အပိုင်းလေးသာ နေရာတကျ ဖြစ်သွားရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ" လန်ကျင်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။
"သူ(ဂိုဏ်းချုပ်) ကတော့ အခုထိ မသိသေးဘူး မဟုတ်လား"
"သူက ရိုးအအပါ။ ဘာတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာကို သူ လုံးဝ မသိသေးဘူး။ အရာအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ တော်တော် တန်ဖိုးရှိမှာပဲ" လန်ကျင်းက ဆိုလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ထိုင်ရင်း စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။
"ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ" သူမက ရေရွတ်ရင်း ထိုစက္ကူကို လုံးချေကာ နံရံဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်နေသော လမင်းကြီးကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။
အဝေးတစ်နေရာမှ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ကျွန်းကြီးတစ်ကျွန်း ရှိသည်။ ထိုကျွန်းပေါ်တွင် လူပေါင်းများစွာ နေထိုင်ကြပြီး ထိုလူအားလုံးမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ကျွန်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော အမည်းရောင် မျှော်စင်ကြီးတစ်စင် ရှိသည်။
ထိုမျှော်စင်ကို လူများကို အကျဉ်းချရန် အသုံးပြုပြီး မျှော်စင်၏ အကျဉ်းခန်းတစ်ခန်းအတွင်းရှိ မှောင်မိုက်သော နေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူသည် အင်္ကျီမပါဘဲ ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်။ အချို့မှာ ဓားဒဏ်ရာများ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ကြိမ်ဒဏ်ပေးခံထားရသော ဒဏ်ရာများနှင့် တူသည်။
ထိုအမျိုးသားတွင် ရှုပ်ပွနေသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးများ ရှိသည်။ ဆံပင်များက သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အကယ်၍ ထိုဆံပင်များကို ဖယ်ရှားကြည့်လိုက်ပါက မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်နှာမှာ လုံချန်း၏ မျက်နှာနှင့် ဆင်တူသလို ရှိလှသည်။
အမှောင်ထုကြောင့် မမြင်ရသော်လည်း ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပြင်တွင် ထူးခြားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။ အမျိုးသားမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အတူတူ တုပ်နှောင်ထားပြီး ခြေထောက်များကိုမူ သံကြိုးများဖြင့် နံရံတွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ အခြေအနေမှာ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
အကျဉ်းခန်း၏ သံတံခါးမှာ တကျွီကျွီ မြည်သံနှင့်အတူ ပွင့်လာသည်။ အကျဉ်းကျနေသူမှာ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း မျက်လုံးအား ဖွင့်မကြည့်ပေ။
အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် လှပသော အပြာရောင် ဆံပင်များ ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေ၏။
"နင် အခုထိ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒမရှိသေးဘူးလား" ထိုမိန်းကလေးက အမျိုးသားကို မေးလိုက်သည်။ အမျိုးသားက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
"နင် သိထားဖို့က... အထက်လူကြီးတွေက နင် သဘောတူသည်ဖြစ်စေ၊ သဘောမတူသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဖြစ်ကိုဖြစ်လာတော့မယ့် အရာပဲ" မိန်းကလေးက ဆိုလိုက်လေသည်။
အခန်း (၄၀၆) ဘိုးဘေး
"သူတို့က နင့်ဆီက လိုချင်တာကို ရဖို့အတွက် နင့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို မလိုဘူး။ တကယ်လို့ ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်ဆိုရင် သူတို့က နင့်ရဲ့ မိသားစုကို အစောကြီးကတည်းက ပြန်ပေးဆွဲပြီး နင့်ကို အကျပ်ကိုင် ခိုင်းစေခဲ့မှာပေါ့" ထိုမိန်းကလေးက ဆိုသည်။
အမျိုးသားမှာမူ ဘာမှပြန်မပြောသေးပေ။
"နင် နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား" မိန်းကလေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အချိန်ကတော့ မကြာခင် ရောက်တော့မှာပါ။ နင် အလိုရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဒါက ဖြစ်လာမှာပဲ" သူမက ထိုသို့ပြောပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ထိုအခါမှ အမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအရောင်မှာ လုံချန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေလေသည်။
လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသော သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသည့် တိမ်မည်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိုးကြိုးဓားသွားကြောင့် ပေါ်လာသော တိမ်တိုက်များနှင့် မတူပေ။
လေတိုက်နေသော်လည်း ထိုတိမ်တိုက်မှာ ရွေ့လျားခြင်းမရှိဘဲ တစ်နေရာတည်းတွင် ကပ်ငြိနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ချူးမြောင်မှာ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသော်လည်း လုံချန်း ကျန်ခဲ့သဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူမက လုံချန်းကို မေးသည်။ "ဒါကလည်း တည့်တည့်မတ်မတ် မရှိလို့လား" သူမက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
လုံချန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိမ်တိုက်၏ အရိပ်ကျနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့သာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး "ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်" သူ ရေရွတ်ရင်း တိမ်ရိပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် ဒေါသဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြေကျင်းတူးရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ဓားမှာ မြေပြင်မှ မြေကြီးများကို ဖယ်ရှားကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စတင်တူးဆွတော့သည်။ ချူးမြောင်ကမူ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။
ဆယ်မိနစ်ခန့် တူးပြီးနောက်တွင် လုံချန်းသည် သတ္တုနှင့် ထိခိုက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ "တွေ့ပြီ" သူက ဆိုရင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ မြေကြီးများအား လက်ဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် စာအုပ်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို မြေထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့တာလား။ နင့်အတွက်ကျတော့ ဒါတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် လွယ်နေရတာလဲ" ချူးမြောင်က လုံချန်းအနားသို့ တိုးကပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းက သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲမှ ပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
"စက္ကူတစ်ရွက်တည်းလား" ချူးမြောင်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုသည်။ လုံချန်းက ပြုံးရင်း ထိုစက္ကူနှင့် သေတ္တာကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
"အဲဒီပေါ်မှာ ဘာရေးထားလဲဆိုတာ မဖတ်ကြည့်ဘူးလား။ စာလုံးတချို့ကို ငါ မြင်လိုက်သလိုပဲ" သူမက မေးသည်။
"နင်ထင်တာ မမှားပါဘူး။ အဲဒီပေါ်မှာ စာတွေ ရေးထားတယ်"
"တကယ်လား။ ဘာလို့ မဖတ်တာလဲ"
"အချိန်မကျသေးလို့ပါ။ ဖတ်ရမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ဒါကို နင် ကြိုသိနေသလိုပဲ။ ငါတို့ကို ညွှန်ကြားချက် ပေးတုန်းက မပြောပြဘဲ နင့်ကိုပဲ သီးသန့်ပြောပြလိုက်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတာလား" ချူးမြောင်က သံသယဝင်လာသည်။
"ငါက ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်သီးတပည့်လေ... နင် ဘယ်လိုထင်လဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
"နင် ဒါကို ကြိုသိနေပြီး ဘယ်မှာ ရှာရမလဲဆိုတာကိုပါ သိနေတာလို့ ငါထင်တယ်"
"နင် ထင်တာ မှန်နိုင်ပါတယ်"
"ဒါဆို အဲဒီစာက ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား။ သိချင်လွန်းလို့ ရူးတော့မှာပဲ"
"ဒီစာက ငါတကယ် လိုအပ်တဲ့ဆီကို ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ့် အရာပဲ။ ဒါက သော့တစ်ချောင်းပဲ" လုံချန်းက ပြောရင်း ဝိညာဉ်ဓားကို လက်စွပ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
"ဒီစာက သော့တစ်ချောင်း ဟုတ်လား။ နင်သွားမယ့် နေရာအတွက် လမ်းညွှန်ချက်တွေ ပါတာလား။ သြော်... သိပြီ၊ တစ်ခုခုကို ဖွင့်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ ဖြစ်မှာပေါ့" သူမက လုံချန်း၏ စကားကို တွေးတောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အင်း... အဲဒီလို သဘောမျိုးပါပဲ" လုံချန်းက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
'အဲဒီတိမ်တိုက်ကို တွေ့ပြီဆိုမှတော့ အဲဒီအရာက သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ လန်ကျင်းက ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို ဘယ်လိုများ ရခဲ့တာပါလိမ့်။ ဒီလိုသတင်းမျိုးက ဂိုဏ်းရဲ့ နံရံတွေအပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကြားခွင့် မရှိသင့်တဲ့အရာပဲ' သူ တွေးတောနေမိသည်။
သူသည် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အမည်းရောင် အကာအကွယ် တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို မမြင်ရသလို တစ်ဖက်ခြမ်းသို့လည်း ဖောက်မမြင်နိုင်ပေ။
"နောက်ထပ် အကာအကွယ်တစ်ခုလား။ ဒါကို ပတ်သွားရအောင်။ ငါတော့ အထဲမှာ ထပ်ပြီး အပိတ်မခံချင်တော့ဘူး" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး။ ဒါက ငါသွားရမယ့် ပန်းတိုင်မို့လို့ ပတ်သွားလို့ မရဘူး" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
"နင့်ရဲ့ ပန်းတိုင် ဟုတ်လား။ ဟိုစာထဲမှာ ပါတဲ့နေရာကို ပြောတာလား"
"အင်း... နင်ကတော့ အပြင်မှာပဲ နေခဲ့ပါ။ ငါတစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားမယ်။ နင်ဝင်လာရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်"
"နင်ကျတော့ရော။ အဲဒီလောက် အန္တရာယ်ရှိတာကို ဘာလို့ ဝင်မှာလဲ"
"ငါက ပိုသန်မာတယ်လေ။ ငါတော့ အဆင်ပြေမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နင်ပါလာရင် ငါ နင့်ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ စိုးလို့။ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ" ထိုသို့ ပြောကာ သူသည် အကာအကွယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အကာအကွယ်၏ အနားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ခုနက ရှာတွေ့ခဲ့သော စက္ကူကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် စက္ကူကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အထဲမှ စာသားများအား ဖတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းကင်ဘုံသည် မြင့်မြတ်၏၊ မြင့်မြတ်ခြင်းသည် လူသားတို့၏ သဘောတည်း။ ရှေးဟောင်းကာလသည် အတိတ်ဖြစ်၍ အတိတ်သည် သေဆုံးလေပြီ။ အို... သနားကြင်နာတတ်သော အရှင်သခင်၊ ဤသူအား မြင့်မြတ်ခြင်း၏ ဘုန်းအာနုဘော်အပေါင်းကို ဖူးမြင်နိုင်ရန် အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုတော်မူပါ။ အာခွန်ဘား မိခါကူး ဇာလာမီ ဆန်ဆန် ကဲကဲနီ"
စာဖတ်ပြီးသည်နှင့် အကာအကွယ်တွင် တံခါးကဲ့သို့သော အပေါက်တစ်ပေါက် ပေါ်လာသည်။ လုံချန်းသည် ချက်ချင်းပင် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ချူးမြောင်သည် လုံချန်းအား တစ်ယောက်တည်း လွှတ်သင့်မသင့် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းနောက်သို့ ပြေးလိုက်သော်လည်း သူ ဝင်သွားသည်နှင့် အကာအကွယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ပိတ်သွားလေတော့သည်။
"နင် ဘေးကင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်" သူမက ထိုအမည်းရောင် အကာအကွယ်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အကာအကွယ်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြုံနေသော မြေရိုင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ချီစွမ်းအင် လုံးဝမရှိပေ။ သစ်ပင်များ ရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ သေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
"အတိအကျပဲ။ လန်ကျင်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိကျတာပဲ။ ဒီနေရာက သူဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက တစ်ယောက်ယောက်က ဒီသတင်းကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့လို့ လန်ကျင်းဆီ ရောက်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်" ရေရွတ်ရင်း သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။
ထိုမှောင်မှောက်နေသော နေရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ သူ တစ်ယောက်တည်း ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် စိတ်ထဲမှ အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မြွေဘုရင်က သူ့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂိုဏ်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု လုံချန်း ထင်ထားသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မြွေဘုရင်ကို လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
'ကြည့်ရတာ ဒီနေရာမှာတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိဘူး ထင်တယ်' သူ တွေးလိုက်သည်။
"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဘာလို့ အပြင်ကို ဒီလောက် ထွက်ချင်နေရတာလဲ" လုံချန်းက မြွေဘုရင်ကို မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ဘာနေရာလဲ။ ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ" မြွေဘုရင်က ပြန်မေးသည်။
"ငါတို့ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းထဲမှာလေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က တစ်ခုခုကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားရလို့။ ဒီမှာ ငါ့အတွက် တကယ် အသုံးဝင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေပုံပဲ။ ငါ မင်းအနားမှာပဲ နေပါရစေ" ဟု မြွေဘုရင်က ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူတို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်၏ လဲလှယ်ထားသော အရေခွံဟောင်းကြီးနှင့် တူနေသည်။
"ဟိုမှာပဲ" မြွေဘုရင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ရင်း အရှိန်မြှင့်သွားသည်။
"အဲဒါ ဘာလဲ"
"ဒါ ငါ့ဘိုးဘေးရဲ့ အရာတစ်ခုပဲလို့ ငါထင်တယ်။ ငါတို့မျိုးနွယ်တွေ သေဆုံးတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က ချီစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သဘာဝတရားနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အရေခွံကိုတော့ ချန်ထားရစ်ခဲ့ကြတာ" မြွေဘုရင်က ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီအရာက မင်းအတွက် အသုံးဝင်လို့လား"
"အသုံးဝင်တာထက်ကို ပိုတယ်။ ဒါကို ငါ စုပ်ယူနိုင်ရင် ငါဟာ ကောင်းကင်အဆင့် အလယ်အလတ် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" မြွေဘုရင်က ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။
"တကယ်လား"
"ဘာအံ့သြစရာ ရှိလို့လဲ။ ဒီမှာ ရှိခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးဟာ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီအရေခွံမှာ ချီစွမ်းအင်မရှိတော့ပေမဲ့ ငါတို့က မျိုးနွယ်တူတွေ ဖြစ်နေတော့ ဒါကို စုပ်ယူပြီး ငါ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို မြန်အောင် လုပ်လို့ရတယ်။ ဝမ်းသာစမ်းပါ လူသားလေး... မင်းဟာ မကြာခင်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်တော့မှာ" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။