အခန်း (၄၁၁-၄၁၂)

အခန်း (၄၁၁) ဆုလာဘ်

​"အစစ် ဖြစ်ပုံရတယ်" လုံချန်းက သေတ္တာထဲမှ ထိုအရာကို ထုတ်ယူရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား။ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ... ငါတို့ နောင်တစ်ချိန် သီးသန့်အချိန်တွေကျရင် ဒါကို သုံးဖြစ်မှာပေါ့" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ရွှင်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

​"ချီး... အဲဒီစာအုပ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်စမ်းပါ။ နင့်အတွက် ဒါတွေ မလိုပါဘူး" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​"နေဦးလေ... ဒါက ကောင်းလား၊ ဆိုးလားဆိုတာ ချက်ချင်းကြီး ဆုံးဖြတ်မချလိုက်ပါနဲ့ဦး။ ဘယ်သူသိမလဲ... တစ်မျိုးမျိုး ကွဲပြားနေတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အထဲက အကြောင်းအရာတွေကို ဖတ်ကြည့်ပါဦးမယ်၊ အဲဒါမှ ငါတို့ ထင်သလိုမျိုးလား ဒါမှမဟုတ် တခြားလားဆိုတာ သိရမှာပေါ့" လုံချန်းက လက်ထဲက စာအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

​စာအုပ်၏ အဖုံးပေါ်တွင် စင်ကြယ်သော ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ဟု စာလုံးအကြီးကြီးများဖြင့် ရေးထိုးထားသည်။

​လုံချန်းသည် စာအုပ်အဖုံးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းမှ အကြောင်းအရာများကို စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ သူ ဖတ်ရှုလေလေ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲလာလေလေ ဖြစ်သည်။

​"အံ့သြစရာပဲ။ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက မယုံနိုင်အောင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​"ရွှင်း... ဒါက ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ဆိုတာတော့ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကောင်းတဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ ယေဘုယျအားဖြင့် ယင်ယန်ကျင့်စဉ်တွေက တစ်ဖက်လူဆီက ချီစွမ်းအင်၊ သက်ရှိစွမ်းအား ဒါမှမဟုတ် ယင်ယန်စွမ်းအင်တွေကို ခိုးယူပြီး ကိုယ့်အတွက်ပဲ အကျိုးရှိအောင် လုပ်တာမျိုးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျင့်စဉ်က အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး"

​"ဒါဆို ဘယ်လို အလုပ်လုပ်တာလဲ" ရွှင်းက စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

​"ဒါက တစ်ဖက်လူကို ထိခိုက်စေပြီး ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိအောင် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးကို အကျိုးရှိစေတာ။ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်အတိုင်း ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ချီစွမ်းအင်ကို ပိုပြီး လျင်လျင်မြန်မြန် စုပ်ယူနိုင်ကြတယ်။ ဆိုလိုတာက ချစ်တင်းနှီးနှောနေချိန်မှာ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်က ပေါင်းစည်းသွားပြီး အကျိုးကျေးဇူး ရကြတာပေါ့။ ဒါပေါ့... ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်တဲ့သူနဲ့ ပါရမီ နည်းတဲ့သူက ပိုပြီး အကျိုးကျေးဇူး ရမှာ ဆိုပေမဲ့ ကွာခြားချက်ကတော့ သိပ်မရှိလှဘူး" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။

​"အဲဒါကတော့ နည်းနည်း တော်သေးတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီပညာရပ်ကို သုံးဖို့အတွက် ဟိုလိုလုပ်ရမှာကတော့ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား" ရွှင်းက ဆိုသည်။

​"ဘာလုပ်ရမှာလဲ" လုံချန်းက သိလိုဟန်ဖြင့် မေးသည်။

​"ချစ်တင်းနှီးနှောတာကို ပြောတာပေါ့" ရွှင်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

​"အဲဒါက ဘာမှားလို့လဲ။ ငါတို့ရဲ့ သီးသန့်အချိန်လေးတွေကိုတောင် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်ဖို့အတွက် အသုံးချလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာလေ။ မဟုတ်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ ဒါကို မကောင်းတဲ့အရာလို့ မတွေးပါနဲ့။ နင် ခန္ဓာကိုယ်အစစ် ရလာတဲ့အခါ ကျင့်စဉ်အဆင့်က သုညကနေပဲ စရမှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါနဲ့ အတူရှိနေတာက နင့်အတွက် အကျိုးကျေးဇူး အများဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ချီး... နင်နဲ့တော့ ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို မလုပ်ဘူး" ရွှင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း မျက်နှာလွှဲသွားသည်။

​လုံချန်းက သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "နင် တကယ် ပြောတာလား" သူက သူမ၏ နားနားတွင် ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

​"ငါ... ငါ..." ရွှင်းခမျာ ရုတ်တရက် အဖက်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ဦးနှောက်ထဲ ဗလာဖြစ်သွားသည်။ သူမ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

​"နင်" ရွှင်းသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​"နင် မုန်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်" လုံချန်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် စင်ကြယ်သော ယင်ယန်ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ၄ ထပ်သို့ တက်ရန် လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​သူ ၄ ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ နေရာတစ်နေရာလုံးမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မရှိပေ။ ကြမ်းပြင်မှာလည်း အလွတ်ဖြစ်သလို နံရံများပေါ်တွင်လည်း စာသားများ မရှိချေ။

​သူသည် အခန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုန်ခါမှုအချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ အန္တရာယ်ကို အာရုံရလိုက်သည်။

​ဝှူး... ဝှူး...

​ထိုအသံများနှင့်အတူ သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ အောက်ထပ်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်း လိုက်သည်။ သူသည် ၃ ထပ်ကို မြင်ဖူးထားပြီးဖြစ်သလို ၎င်းမှာ သူ၏ အကွာအဝေး မီတာ ၂၀၀ အတွင်းမှာ ရှိနေသဖြင့် နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​လုံချန်း ၃ ထပ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခဲ့သော်လည်း မြားတစ်စင်းမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်မှ သွေးများ ထွက်လာပြီး နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားရသည်။

​သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် စိုက်ဝင်နေသော မြားကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မြားကို ဖမ်းကိုင်ကာ တစ်ဖက်မှ ချိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်တစ်ဖက်အား လက်မောင်းထဲမှ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ နာကျင်သော်လည်း သူ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ပေ။

​မြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် လက်တွင် အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ကျန်ခဲ့ပြီး သွေးထွက်နှုန်းမှာ ပိုမို များပြားလာသည်။ လုံချန်းသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အမည်းရောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ချက်ချင်း သောက်လိုက်သည်။ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကြောင့် သွေးထွက်ခြင်းမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

​ဒဏ်ရာမှာလည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် အမာရွတ်တစ်ချက်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

​"မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ။ ငါ မှားသွားတယ်။ အမြဲ သတိရှိနေသင့်တာ။ အခန်းက အလွတ်ကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ထောင်ချောက်အခန်း ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက လှေကားထစ်များကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ၄ ထပ်သို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ အပေါ်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် မချိပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​မြေပြင်ပေါ်တွင် မြားပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသာ အချိန်မီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မလုပ်ခဲ့ပါက ထိုမြားများမှာ သူ့ကို ထိမှန်သွားမည် သေချာသည်။

​"တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ထောင်ချောက်ပဲ။ အချိန်မီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မလုပ်ခဲ့ရင် ငါ သေချာပေါက် အသတ်ခံလိုက်ရမှာ" လုံချန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြားများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နံရံများတွင်လည်း မြားအချို့ စိုက်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ပြင်းအားမှာ မသေးလှကြောင်း သိနိုင်သည်။

​သူသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထောင်ချောက်မှာ ပထမတစ်ကြိမ်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ယခု အလုပ်မလုပ်တော့ဟု သူ ယုံကြည်သော်လည်း သတိတော့ အပြည့်ထားရှိသည်။ သူသည် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပြီး လှေကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။

​သူ ၅ ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းမှာ ၄ ထပ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း ဘာမှ မရှိပေ။ လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း နံရံများကို စောင့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

​သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အလောင်းတစ်လောင်းကို ထုတ်ကာ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ အလောင်းမှာ မြေပြင်သို့ ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလောင်းကျသံနှင့် မတူသော အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။

​သူ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာကျက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သေတ္တာတစ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။

​လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သေတ္တာဆီသို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်မရွေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားရင်း သေတ္တာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

​သေတ္တာပွင့်သွားသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သေတ္တာထဲတွင် အသက်ပေးဆေးလုံးနှင့် တူသော ဆေးလုံးလေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

​"မဆိုးပါဘူး... ရိတ်သိမ်းမှုက အောင်မြင်တယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆေးလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

​"ကြည့်ရတာ ဒါက လှည့်ကွက်တစ်ခုပဲ။ ၄ ထပ်က ထောင်ချောက်ကနေ အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့သူဟာ ၅ ထပ်မှာလည်း ထောင်ချောက်ရှိမယ် ထင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ကို ဘယ်တော့မှ ခြေမချတော့ဘူး။ တကယ်လို့ ဒီမှာ လမ်းမလျှောက်ဘူးဆိုရင် ဒီဆေးလုံးကို ရမယ့် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက တမင်တကာ စီစဉ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ အများကြီး တွေးနေတာလားတော့ မသိဘူး" ရေရွတ်ရင်း သူ ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

​သူသည် ၆ ထပ်သို့ တက်ရန် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် တက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လှေကား၏ အလယ်သို့ ရောက်သောအခါ လှေကားထစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူသည် ၄ ထပ်သို့ ပြန်လည် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

​"ဒါက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပြီ။ ငါ့ကို လှည့်စားနေကြတာပဲ" လုံချန်းက ဆိုကာ ၅ ထပ်သို့ ပြန်တက်ပြီး ၆ ထပ်သို့ ထပ်မံ တက်ရန် ကြိုးစားပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထောင်ချောက်ကို အလုပ်လုပ်စေခဲ့သော လှေကားထစ်ကို သူ မနင်းမိအောင် သတိထားလိုက်သည်။

​သူသည် ထိုလှေကားထစ်ကို ကျော်နင်းလိုက်ရာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ၆ ထပ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၄၁၂) ဘုရင်ချင်း တိုက်ပွဲ

​၆ ထပ်သည် ပြီးခဲ့သော နှစ်ထပ်နှင့် မတူဘဲ ထူးခြားမှု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မနေဘဲ တစ်ခုခုနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ကြမ်းပြင်အနှံ့တွင် ပိုးကောင်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ တွားသွားနေကြပြီး ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးအချက်မှာ ထိုပိုးကောင်များအားလုံးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိပ်အပြင်းဆုံးအမျိုးအစားများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

​၎င်းတို့မှာ အလောင်းရုပ်သေးများ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဆိပ်မှာမူ အစစ်အမှန်အတိုင်း ပြင်းထန်ဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ထပ်လုံးတွင် ၎င်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ခြေချစရာ နေရာပင် မရှိပေ။ ရှေ့ရှိ လှေကားထစ်များမှာလည်း မီတာ ၄၀၀ ခန့် ဝေးကွာနေသဖြင့် သူ နေရာရွှေ့ပြောင်း၍ မရနိုင်ချေ။

​"အရင်ကဆိုရင်တော့ ဒါက ငါ့အတွက် အခက်အခဲ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဓားရှိတာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ကာ ၎င်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

​ဓားသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပိုးကောင်များကို ကျော်ဖြတ်ပျံသန်းကာ လုံချန်းကို အခြားတစ်ဖက်ရှိ လှေကားထစ်များဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဆင်းမနေတော့ဘဲ ဓားပေါ်တွင် ရပ်လျက်ပင် ၇ ထပ်သို့ ဆက်လက် ပျံတက်ခဲ့သည်။

​၇ ထပ်တွင် အခြေအနေမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ လုံချန်းသည် ဤနေရာရှိ လေထုမှာ ထူးဆန်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ့ကို အိပ်ငိုက်လာစေသော အာနိသင်တစ်ခု ရှိနေ၏။ သူသည် အသက်ရှူခြင်းကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဓားကို အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လိုက်သည်။

​သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားသလို အသက်မရှူမိစေရန် ပါးစပ်ကိုလည်း ပိတ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် အိပ်ပျော်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထာဝရ နိုးထလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအိပ်မွေ့ချ အငွေ့မှာ အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်သာ ပိုမိုသိပ်သည်းခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းကမူ အစကတည်းက ကြိုတင်ကာကွယ်ထားသဖြင့် မထိခိုက်ခဲ့ပေ။

​လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရန်နှင့် ဓား၏ ဦးတည်ရာကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ရာ ၎င်းမှာ အလုပ်ဖြစ်ပြီး လမ်းကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ ပြသပေးခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ဓားသည် သူ့ကို ၈ ထပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

​လုံချန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သော အဆင့်မှာ ရှိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အချိန်မီ ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

​"ငါ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ဒီမျှော်စင်က ဘာလဲ။ ဆုလာဘ်ပေးတဲ့ မျှော်စင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ပေးတဲ့ မျှော်စင်လား၊ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းလား" လုံချန်းက ဓားပေါ်မှ ဆင်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူ့ရှေ့တွင် လူသားပုံစံ ရုပ်သေးရုပ် ၂၀ ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။ သူ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ထားသော်လည်း ထိုရုပ်သေးများမှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

​သူသည် ဇဝေဇဝါမျက်နှာဖြင့် ၎င်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ လှေကားထစ်များဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း ရုပ်သေးများမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ "ဒါတွေက ပျက်နေတာလား" လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် ဆိုကာ ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အပေါ်သို့ ဆက်တက်ခဲ့သည်။

​သူ ၉ ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာက သူ့ကို ထပ်မံ အံ့သြသွားစေပြန်သည်။ အခန်းမှာ အခန်းနှင့် မတူဘဲ စစ်တုရင်ခုံနှင့် ပိုတူနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စစ်တုရင်ခုံ ပုံစံတစ်ခု ဖော်ထားပြီး ၈ ကွက် ပတ်လည် ပုံစံ အကွက် ၆၄ ကွက် ရှိနေသည်။

​အခန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရုပ်သေး ၁၆ ရုပ် ရပ်နေပြီး သူ၏ဘက်ခြမ်းတွင်မူ ရုပ်သေး ၁၅ ရုပ် ရပ်နေသည်။ သူ၏ဘက်ခြမ်းရှိ ဘုရင်နေရာမှာ လစ်လပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"အရင်တုန်းက ပုလွေအတွက် တိုက်ခိုက်တုန်းကလည်း ကြမ်းပြင်က စစ်တုရင်ခုံနဲ့ တူတယ်လို့ ငါတွေးမိခဲ့သားပဲ။ အခုတော့ ဒါက သေချာသွားပြီ။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက စစ်တုရင်အကြောင်း သိခဲ့ကြတာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ ဒီမှာ ဒါမျိုး ထားရှိတာပေါ့"

​သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ရုပ်သေးများကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့ပင်လုပ်စေကာမူ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ တတိယမြောက် အကွက်အတန်းကို သူ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

​"ဒါက ဟိုရတနာတိုက်မှာတုန်းက လှေကားပေါ်မှာ တားဆီးခံရသလိုမျိုးပဲ။ မေးခွန်းဖြေမှ ရှေ့ဆက်လို့ ရတာမျိုးပေါ့။ ကြည့်ရတာ ဒီမှာလည်း သူတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်း ငါကစားပေးရမယ် ထင်တယ်။ သူတို့က ငါ့ကို အမည်းရောင်ဘက်က ဘုရင်အဖြစ် ကစားစေချင်နေတာပဲ"

​သူသည် အမည်းရောင်ဘက်ခြမ်း၏ ဘုရင်နေရာ ဖြစ်သော အကွက်အလွတ်ထဲသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ ရုပ်သေးများမှာ လက်ထဲတွင် ဓားကိုင်ထားသော နယ်ရုပ်နှင့် တူသည်။

​မိဖုရား နေရာမှာမူ တော်ဝင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး ရုပ်သေးများ ဖြစ်သည်။ အမတ် နေရာများတွင်မူ တော်ဝင်နန်းတော်မှ သူဌေးကြီး ဝန်ကြီးများနှင့် တူသော ဗိုက်ပူရုပ်သေးများ ဖြစ်သည်။ မြင်းနေရာတွင်မူ ဝံပုလွေကဲ့သို့သော သားရဲရုပ်သေးများက နေရာယူထားသည်။ ရထား နေရာတွင်မူ ကောင်းကင်တုန်ခါခြင်း ဆင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော ရုပ်သေးများ ရှိနေသည်။

​အဖြူရောင်ဘက်ခြမ်းမှ ဘုရင်မှာမူ မင်းဝတ်မင်းစား ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်ဖြူများ ရှိနေကာ ဦးခေါင်းတွင်မူ ကျောက်မျက်ရတနာများ စီခြယ်ထားသော သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ လုံချန်း သူ၏နေရာတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်မှ နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လာခဲ့သည်။

​"မင်း... ရှေ့ကို တက်စမ်း" လုံချန်းသည် မိဖုရားရှေ့တွင် ရှိနေသော ရုပ်သေးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​အဖြူရောင်ဘုရင်သည် အခြား နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ရှေ့သို့ ထပ်လွှတ်လိုက်သည်။ လုံချန်းကလည်း နောက်ထပ် နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ရှေ့သို့ လွှတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြင်းရှေ့တွင် ရှိသော နယ်ရုပ်ကို လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင်ဘုရင်သည် သူ၏ နယ်ရုပ်ကို နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တက်စေခဲ့သည်။

​လုံချန်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နယ်ရုပ်ကို မသုံးတော့ဘဲ မြင်းကို စစ်မြေပြင်သို့ စတင်စေလွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဖြူရောင်ဘုရင်၏ နယ်ရုပ်အနားတွင် ရပ်နေသည်။ အကယ်၍ အဖြူရောင်ဘုရင်က ထိုနယ်ရုပ်ကို မရွှေ့ပါက ၎င်းမှာ သေရတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း အဖြူရောင်ဘုရင်က မရွှေ့ခဲ့ပေ။ အစား သူသည် သူ၏ အမတ်ကို အပြင်သို့ ထွက်စေခဲ့ပြီး လုံချန်း၏ မြင်းကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

​"အဲဒီ နယ်ရုပ်ကို သတ်စမ်း" လုံချန်းက မြင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဝံပုလွေရုပ်သေးမှာ နယ်ရုပ်၏ နေရာသို့ ရွှေ့သွားကာ ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်သည်။

​အဖြူရောင်ဘုရင်မှာမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူ၏ မြင်းကိုပါ ထပ်မံ ထွက်စေခဲ့သည်။ စစ်ဗျူဟာ တိုက်ပွဲမှာ နောက်ထပ် မိနစ် ၂၀ ခန့် ဆက်လက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်လုံးတွင် အကျအဆုံး တူညီနေသော်လည်း အဖြူရောင်ဘက်က ထိခိုက်မှု ပိုများသည်။

​အဖြူရောင်ဘက်တွင် မြင်းနှစ်ရုပ်လုံး၊ ရထားတစ်ရုပ်၊ အမတ်နှစ်ရုပ်နှင့် နယ်ရုပ်သုံးရုပ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး လုံချန်းဘက်တွင်မူ မြင်းတစ်ရုပ်၊ ရထားတစ်ရုပ်နှင့် နယ်ရုပ်ခြောက်ရုပ် စတေးခဲ့ရသည်။

​"မြင်း... အဲဒီ ရထားကို သတ်စမ်း" လုံချန်း၏ အမိန့်အရ မြင်းရုပ်သေးသည် နှစ်လှမ်းခွဲ ရွှေ့သွားကာ အဖြူရောင်ဘုရင်၏ နောက်ဆုံး ရထားကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ အဖြူရောင်ဘက်တွင် ဘုရင်၊ မိဖုရားနှင့် နယ်ရုပ်ငါးရုပ်သာ ကျန်တော့သော်လည်း လုံချန်းတွင်မူ စစ်အင်အား အများအပြား ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

​အဖြူရောင်ဘက်မှ မိဖုရားသည် လှုပ်ရှားလာပြီး လုံချန်း၏ ဒုတိယမြောက် ရထားကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်သည်။

​"မိဖုရားတစ်ယောက်ဟာ နောက်ထပ် မိဖုရားတစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ အထင်မသေးသင့်ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အမည်းရောင် မိဖုရား... အဖြူရောင် မိဖုရားကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း"

​လုံချန်း၏ မိဖုရားသည် လှုပ်ရှားသွားကာ အဖြူရောင် မိဖုရားကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ အဖြူရောင်ဘုရင်တွင် အားကိုးစရာ မရှိတော့ဘဲ နယ်ရုပ်ငါးရုပ်သာ ကျန်တော့သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏စစ်တပ်ကို ဆက်လက် အမိန့်ပေးကာ ဘုရင်ကို ကာကွယ်နေသော နယ်ရုပ်များကို တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် သုတ်သင်ခိုင်းလိုက်သည်။

​မကြာခင်မှာပင် အဖြူရောင်ဘက်တွင် နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်မျှ မကျန်တော့ပေ။ အဖြူရောင်ဘုရင်မှာ ပတ်ပတ်လည်မှ ဝိုင်းရံခြင်း ခံထားရသည်။ သူ ဘယ်ကိုပဲ ရွှေ့ရွှေ့ အသတ်ခံရတော့မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘယ်ဘက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

​"မိဖုရား... အဆုံးသတ်လိုက်တော့။ အဖြူရောင်ဘုရင်ကို သတ်ပစ်လိုက်" လုံချန်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​အမည်းရောင် မိဖုရားသည် ညာဘက်သို့ ရွှေ့သွားကာ ဘုရင်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

​လုံချန်း လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဒုတိယမြောက် အကွက်အတန်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားခွင့် ရခဲ့သော်လည်း အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ မရောက်မီမှာပင် မျက်နှာကျက်မှာ ထပ်မံ ပွင့်သွားပြီး သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။

​"နောက်ထပ် ဆုလာဘ်လား" လုံချန်းက သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သေတ္တာထဲတွင် ထောင်ချောက်ပါလာပါက နေရာရွှေ့ပြောင်းရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

​သူသည် သေတ္တာငယ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒါက ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" သူ ဇဝေဇဝါမျက်နှာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။