အခန်း (၄၁၃-၄၁၄)

အခန်း (၄၁၃) ချူးမြောင်

​သေတ္တာအတွင်းကို ကြည့်လိုက်မိသော လုံချန်းသည် တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးလောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သေတ္တာထဲတွင် နားကပ်တစ်ဖက် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ထူးထူးခြားခြား မရှိလှသော အပြာရောင် နားကပ်လေးတစ်ဖက် ဖြစ်သော်လည်း လုံချန်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုနားကပ်အား သူ မြင်ဖူးနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

​ချူးမြောင်နှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က သူမ ဤနားကပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို လုံချန်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သူမ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော အဆင်တန်ဆာဖြစ်ပြီး သူမ၏အလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည့် အရာလည်း ဖြစ်သည်။

​"ဒါက အဲဒီနားကပ်ပဲလား။ မဟုတ်နိုင်တာ... တူရုံပဲ တူတာနေမှာပါ။ သူက ဒီကို ဘယ်လိုမှ မရောက်နိုင်ဘူး၊ သူက မပျံနိုင်ဘူးလေ" လုံချန်းက နားကပ်ကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နားကပ်တစ်ဖက်က ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ဒီမှာ ရှိနေရတာလဲ။ ဒါက ကြည့်ရတာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဒါမှမဟုတ် ရတနာတစ်ခုနဲ့လည်း မတူဘူး။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ" လုံချန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

​"သိမ်းထားလိုက်ပါ။ တချို့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက ဒီလိုပဲ သာမန်လို ထင်ရပေမဲ့ အထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဝှက်ထားတတ်ကြတယ်။ ငါတောင် သေချာမသိပေမဲ့ ဒါက အဲဒီလို ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ဟုတ်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ နင် သိလာမှာပါ" ရွှင်းက လုံချန်းအား ပြောကြားလိုက်သည်။

​"အင်း... နင်ပြောတာ မှန်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက ရတနာတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။ ဒီဗိမာန်က အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုကိုတော့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းသည် ဆိုကာ နားကပ်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​သူသည် လှေကားထစ်များဆီသို့ လျှောက်သွားရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံလိုက်မိသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အနောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ရာ အချိန်က ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

​"ဝိညာဉ်ဓားနဲ့ပဲ ဆက်သွားသင့်တာ" လုံချန်းက လှေကားရှိခဲ့သော နေရာလွတ်ကို ကြည့်ကာ မချိပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် မတ်တပ်ရပ်၍ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့တွင် ပေါ်လောမျောနေသော ဓားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းဘဲ ၁၀ ထပ်ရှိရာသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သူသည် နာရီဝက်ခန့်ကြာအောင် အပေါ်သို့ ပျံတက်ခဲ့သော်လည်း နောက်တစ်ထပ်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ အပေါ်သို့ တက်လေလေ အပေါ်ထပ်၏ ဝင်ပေါက်မှာ ပိုမို ဝေးကွာသွားလေလေ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ဆက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ဓားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ ဆက်တက်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

​သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ထပ်ကိုပင် မမြင်ရတော့လောက်အောင် မြင့်နေပြီဖြစ်၍ သူ အမှန်တကယ် အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း အပေါ်ထပ်သို့မူ မရောက်နိုင်သေးပေ။ အဘယ်အရာက သူ့ကို နောက်တစ်ထပ်သို့ မရောက်အောင် တားဆီးနေသနည်းဆိုသည်ကို သူ ဇဝေဇဝါဖြင့် စဉ်းစားနေမိသည်။ တစ်ခုခုတော့ တော်တော်လေး မှားယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မီတာ ၅၀၀ ခန့် အကွာတွင် ရှိနေပုံရသော အပေါ်ထပ်၏ ဝင်ပေါက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

​"နေရာရွှေ့ပြောင်းဖို့တောင် မမီဘူး။ ငါ ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ဘူးလား" သူက ဝေခွဲမရသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"နေဦး... အကြောင်းရင်းကို ငါ သိပြီ ထင်တယ်" ရွှင်းက လုံချန်းအား ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာအကြောင်းရင်းလဲ။ ငါ အဲဒီကို ဘယ်လို ရောက်နိုင်မလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး လေထဲ၌ ပေါ်လောမျောနေရင်း "နင့်ရဲ့ အနောက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး" ထိုသို့ ဆိုကာ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

​လုံချန်း လှည့်ကြည့်ကာ သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ "ငါ ဘာမှ မမြင်ရဘူး"

​"ငါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းရဲ့ ဝိညာဉ်ဖြစ်နေလို့ ဒါကို မြင်နိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ နင့်ရဲ့ အနောက်မှာ မှန်တစ်ချပ် ရှိနေတယ်။ အဲဒါက မီတာ ၃၀၀ လောက် ဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာ။ အဲဒီမှန်ထဲမှာ နင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ကိုတောင် ငါ မြင်နေရပြီ" ရွှင်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

​"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သွားကြည့်ရမှာပေါ့။ ဒါကပဲ အရာအားလုံးကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းသည် ဆိုကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို လှည့်ပြီး ရွှင်းညွှန်ပြရာဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။ ခဏမျှ ပျံပြီးသောအခါ ရွှင်းက သူ့ကို တားလိုက်သည်။ "ဆက်မသွားနဲ့တော့။ အဲဒီမှန်ကလည်း အနောက်ကို ဆုတ်နေတာပဲ။ နင် နီးကပ်လာလေလေ သူက ဝေးဝေးသွားလေလေပဲ"

​"ဒါဆိုရင်တော့ ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ ဒါ ပျက်သွားရင် ပြဿနာ ပြေလည်သွားမှာပဲ" လုံချန်းသည် ဆိုကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။

​"မှန်တယ်... သာမန်နည်းလမ်းနဲ့ မရရင် ပြဿနာကိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံပဲ" ရွှင်းက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

​"အဲဒီမှန်ရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိအကျကို ပြော။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ ခွဲပစ်မယ်"

​ရွှင်းက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ လက်ထဲက ဓားမှာ မှန်ရှိရာဘက်သို့ တည့်တည့်ဦးတည်နေအောင် ချိန်ညှိပေးသည်။ "အဲဒီမှာပဲ။ အခုတော့ မီတာ ၅၀၀ လောက် ဝေးသွားပြီ"

​"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆို ရပြီ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဓားကို လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်သည်။

​"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ ဆဌမ ပုံစံ၊ ဗြောင်းဆန်ခြင်း"

​လုံချန်း ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ဓားမှ ထွက်ပေါ်သွားသည်။ ထိုအလင်းမှာ မှောင်မိုက်နေသော နေရာကို လင်းထိန်သွားစေသလို ၎င်း၏ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် လေထုမှာပင် ပူပြင်းလာသည်။ အလင်းတန်းသည် ပစ်မှတ်ကို အမြန်ဆုံး ဖျက်ဆီးရန် ဦးတည်နေသော တိုက်ကွက်တစ်ခုအလား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ လုံချန်း၏ တိုက်ကွက်သည် မှန်ကို ထိမှန်သွားပြီး မှန်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

​ခွမ်း...

​မှန်ကွဲသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော နေရာကို ဖြတ်သန်းကာ လုံချန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မှန်ကွဲသွားသောအခါမှသာ လုံချန်းသည် ထိုမှန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရပြီး မှန်စများမှာ အောက်သို့ လွင့်စင်ကျသွားသည်။

​"တကယ့်ကို လှပတဲ့ မှန်တစ်ချပ်ပဲ။ ဖျက်ဆီးလိုက်ရတာတော့ နှမြောစရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှင်းဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီလို လှပတဲ့ အရာတွေကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ရတာမျိုး ရှိတာပေါ့" လုံချန်းသည် ရွှင်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ၁၀ ထပ်၏ ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမြင့်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ဓား၏ အကူအညီဖြင့် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားရာ ဝင်ပေါက်မှာ သူ့ထံမှ ဝေးမသွားတော့ဘဲ မူလနေရာမှာပင် ရှိနေသည်။ သူသည် နောက်တစ်ထပ်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ "ဒီနေရာကို တည်ဆောက်တဲ့သူနဲ့ ငါ တကယ် တွေ့ချင်မိတယ်။ သူက အရာရာကို ထူးဆန်းအောင် လုပ်ရတာနဲ့ လူတွေ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတွေကို ထည့်သွင်းရတာကို တကယ် ဝါသနာပါပုံရတယ်"

​အခန်းတစ်ခန်းလုံးမှာ ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုရေများမှာ ဝင်ပေါက်မှ အပြင်သို့ လျှံမကျလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အင်အားတစ်ခုက ရေများကို ထိန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အခန်းထဲတွင် အပေါ်အထိ ရေများ ပြည့်နေပြီး လေဟာနယ် လုံးဝ မရှိပေ။

​"အခု ရေစိုရတော့မှာကို ငါ တကယ် မကြိုက်ဘူး" လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို ရှေ့သို့ ရွေ့လျားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဓားသည် ရေထဲတွင် ပျံသန်းသွားပြီး လုံချန်းက ဓားလက်ကိုင်ကို ဆွဲထားခြင်းဖြင့် အခြားတစ်ဖက်သို့ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။

​သူသည် အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သောအခါ ရေထဲတွင် ရေဝဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရေများမှာ စက်ဝိုင်းပုံစံ စတင်လှည့်ပတ်လာပြီး လုံချန်းကို လမ်းကြောင်းလွဲသွားအောင် အတင်းအကျပ် တွန်းပို့နေသည်။ သို့သော် သူသည် သူ့ကို ဆွဲခေါ်နေသော ဝိညာဉ်ဓားကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ရေဝဲထဲတွင် ပိတ်မိမသွားဘဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရေထဲမှ ထွက်ကာ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားပေါ်သို့ ထပ်မံတက်ကာ အပေါ်သို့ ဆက်လက် ပျံတက်ခဲ့သည်။ "တကယ်လို့ ငါက ရေကူးပြီး သွားမယ်ဆိုရင် ဒီရေဝဲထဲမှာ မိနေမှာ သေချာတယ်။ ထောင်ချောက်တွေက ရိုးရှင်းပုံရပေမဲ့ တကယ်တော့ မရိုးရှင်းဘူး။ သင့်တော်တဲ့ ကိရိယာတွေနဲ့ စွမ်းရည်တွေ မရှိဘဲ ဒီလောက်အမြင့်အထိ ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ" လုံချန်းသည် ရေများကို ပြန်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် အပေါ်သို့ ဆက်လက် ပျံတက်ခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် ၁၁ ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​"ချူးမြောင်... နင် ဒီမှာ ရှိနေတာလား" လုံချန်းသည် ၁၁ ထပ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း ချူးမြောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိလေတော့သည်။

အခန်း (၄၁၄) သေဆုံးခြင်း

​လုံချန်းသည် ၁၁ ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျောပေးထားသော်လည်း လုံချန်းအနေဖြင့် သူမမှာ ချူးမြောင်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေသည်။

​"ချူးမြောင်... နင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" သူက သူမကို မေးလိုက်သည်။

​ချူးမြောင်သည် သူ့စကားကို မကြားသကဲ့သို့ပင် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ပေ။

​"ဟေ့... ဒီကို ကြည့်စမ်းပါ။ လာပြီး လျှို့ဝှက်သလိုတွေ လုပ်မနေနဲ့" လုံချန်းသည် ဓားပေါ်မှ ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

​နောက်ဆုံးတွင် ချူးမြောင်သည် လုံချန်းဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ပြင်လုံး ဖြူဖွေးနေသည်။

​"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်က နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပူးဝင်သွားပြန်ပြီလား" လုံချန်း၏ အသံမှာ အခန်းကျယ်ကြီးအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်။

​"ရွှင်း... သူ အပူးခံထားရတာလား" လုံချန်းသည် တစ်ဦးတည်းသော အဖြေပေးနိုင်သူ ရွှင်းကို မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​"အဲဒီလိုပုံစံပဲ" ရွှင်းက မှတ်ချက်ပေးသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရသည်။

​"နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပဲ လုံချန်း။ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ" ချူးမြောင်က ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မူလအသံမဟုတ်ဘဲ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"နိမိတ်ဖတ်ချက်အရ မင်း ရောက်လာမှာကို သိထားပေမဲ့ အချိန်အတိအကျကိုတော့ မသိခဲ့ဘူး။ မင်းကို တွေ့ဖို့ ဒီလောက်တောင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ချူးမြောင်က လုံချန်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောစမ်းပါ။ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားရတာလဲ" လုံချန်းက စူးစမ်းလိုက်သည်။

​"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါက မေ့လျော့ခြင်း ခံထားရတဲ့ အချိန်ကာလထဲက လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့တဲ့ အတိတ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တစ်ခုပေါ့။ နိမိတ်ဖတ်ချက်က မင်းရောက်လာမယ့်အကြောင်း ပြောထားပေမဲ့ အချိန်ကိုတော့ မဖော်ပြခဲ့ဘူး။ မင်း ဒီလောက် ကြာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ ချူးမြောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုသက်ပြင်းသံထဲတွင် မေ့လျော့နေသော အချိန်ကာလများမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

​"ဘယ်လို နိမိတ်ဖတ်ချက်လဲ။ ခင်ဗျား ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ" လုံချန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"အနာဂတ်ရဲ့ နိမိတ်ဖတ်ချက်ပါ။ ဘာတွေ ဖြစ်လာမယ်၊ ဘယ်လို ဖြစ်ရမယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြတဲ့ နိမိတ်ဖတ်ချက်ပေါ့"

​"ခင်ဗျားက နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက လူလား" လုံချန်းက စုံစမ်းလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မဟုတ်တော့ဘူးလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်။ ငါက နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းဆိုတာ ကျန်ရှိနေသေးလို့လား"

​"ချူးမြောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရင် ထွက်ပေးလို့ ရမလား။ သူ မပါဘဲလည်း ကျွန်တော်တို့ စကားပြောလို့ ရပါတယ်" လုံချန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

​"ငါ လုပ်နိုင်ရင် လုပ်ပေးချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သူ့ကို လိုအပ်နေတယ်။ ငါ့စကားတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ ကြားခံတစ်ခု လိုအပ်လို့ပါ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ သူ့ကို အန္တရာယ် လုံးဝ မပေးပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ဒီအဖိုးကြီးက ကလေးတွေကို ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ် မပြုဘူး" သူက ဆိုကာ လုံချန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားကို ယုံပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိခဲ့ရင်တော့ တစ်ခု သတိထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သိတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်ခဲ့တဲ့ တခြားဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကို ဝိညာဉ်ဓားဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးခဲ့ဖူးတယ်။ ခင်ဗျားသာ သူ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဓားစုဆောင်းမှုထဲမှာ နောက်ထပ် ဓားတစ်လက် တိုးလာလိမ့်မယ်။ ဝိညာဉ်ဓားဆိုတာ များများရှိလေ ကောင်းလေပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ထိုဝိညာဉ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

​"ဒါကိုတော့ စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ငါ မနာကျင်စေချင်ပါဘူး။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုပဲ ထိခိုက်စေမှာပါ"

​"ခင်ဗျား ပြောနေတဲ့ နိမိတ်ဖတ်ချက်က ဘာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်း မပျက်စီးခင်ကတည်းက အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နေခဲ့တာလား" လုံချန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်။ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ နိမိတ်ဖတ်ချက်ကို ရဖို့အတွက် ငါ့ဘဝရဲ့ အချိန်အတော်များများကို အကုန်ခံခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနိမိတ်က ဝေဝေဝါးဝါးပဲ ရှိခဲ့ပြီး ငါတို့ ဘယ်လို တွေ့ဆုံမယ် ဆိုတာနဲ့ တခြားအရာ နည်းနည်းကိုပဲ ပြောပြနိုင်ခဲ့တယ်"

​"အဲဒီ နိမိတ်ဖတ်ချက်က ခင်ဗျား ဒီလောက်ကြာကြာ စောင့်နေရလောက်အောင် တန်ဖိုးရှိလို့လား။ အားလုံးက ပျက်စီးသွားပြီပဲ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်ခံနေတာလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်များအကြောင်း အများကြီး မသိသော်လည်း လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရန် ဤမျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းမှာ မလွယ်ကူမှန်း သူ သိသည်။

​"တန်ဖိုးရှိတာပေါ့... တကယ်လို့ ဒါက ငါတို့ရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် တန်ဖိုးရှိပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမက ပြုံးလိုက်သည်။

​"နောက်မျိုးဆက် ဟုတ်လား။ ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်းလုံး ပျက်စီးသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားမှာ လျှို့ဝှက်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မိသားစု ရှိနေလို့လား"

​"ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက မဟာအကြီးအကဲက ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်ကို နိမိတ်ဖတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ ပျက်စီးခြင်းကို သူ မြင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကြောင့်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ အသက်မဆုံးရှုံးခင်မှာ မမြင်ခဲ့ရပေမဲ့ ငါတို့ကို အဲဒီအကြောင်း သတိပေးနိုင်ခဲ့တယ်"

​"ဘာလို့ သူ မမြင်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ သူ့အသက်နဲ့ မလုံလောက်လို့လား။ ခင်ဗျားတောင် ကျွန်တော့်အကြောင်းကို မြင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးသွားတဲ့ ရန်သူထက်တောင် အချိန်ကာလအရ အများကြီး နောက်ကျသေးတာပဲ။ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေပြီး တားဆီးရတာက ကျွန်တော့်အကြောင်း မြင်ရတာထက် ပိုမလွယ်ကူဘူးလား" လုံချန်းက သူ နားမလည်နိုင်သည့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ ထိုဝိညာဉ်၏ စကားများမှာ ယခုထိ ယုတ္တိမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​"မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ အသက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ ဂိုဏ်းပျက်စီးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အခု ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ သိခဲ့ရင်တောင် အဲဒါကို တားဆီးဖို့ ငါတို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

​"ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းကို ဘာက ဖျက်ဆီးလိုက်တာလဲ။ အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူလား ဒါမှမဟုတ် အထက်ဘုံက တစ်စုံတစ်ယောက်လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

​"ငါ အဲဒါကို ပြောလို့ မရဘူး။ ပြောလိုက်ရင် အနာဂတ်က ပြောင်းလဲသွားနိုင်လို့ပဲ။ ငါ နိမိတ်ဖတ်ချက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့တဲ့အတိုင်း မင်းကို ပြောရမယ့် အကြောင်းအရာတွေကိုပဲ ငါ ပြောလို့ရမယ်"

​လုံချန်းသည် ခေါင်းခါရင်း မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "အနာဂတ် ပြောင်းလဲသွားတာက အရေးကြီးလို့လား။ အနာဂတ်ဆိုတာ အမြဲ ပြောင်းလဲနေတာပဲလေ။ အဲဒါကို ဘယ်သူမှ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က အနာဂတ်ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှာပဲ နေမယ်ဆိုရင် ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကျွန်တော်တို့ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ လက်ထဲ အပ်ထားသလိုပဲ။ ကျွန်တော် အဲဒါကို မကြိုက်ဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပိုပြောပြနိုင်လေ ကျွန်တော့်အတွက် ပိုကောင်းလေပဲ"

​"မင်းက အဲဒီလို ထင်ပေမဲ့ အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့အားလုံးက ကံကြမ္မာရဲ့ စည်းနှောင်မှုအောက်မှာ ရှိနေကြတာ။ ငါတို့ ပျက်စီးရမှာက ကံကြမ္မာပဲ၊ ငါ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံရမှာကလည်း ကံကြမ္မာပဲ" သူမက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ကံကြမ္မာရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုကို ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို ဘာတွေလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ကူညီမိရင် နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မိရင် ချောက်ထဲကို တွန်းချခံရတယ်။ ကျွန်တော် ကံကြမ္မာကို မယုံကြည်ချင်တော့ဘူး၊ ခင်ဗျားလည်း မယုံသင့်ဘူး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော့်အကြောင်း နိမိတ်ဖတ်ချက်ကိုပဲ ပြောပြပါ။ အဲဒါက အဓိကပဲ မဟုတ်လား" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

​"နိမိတ်ဖတ်ချက်က သေဆုံးခြင်း အကြောင်းပဲ။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သေဆုံးခြင်းပေါ့" ထိုဝိညာဉ်က ပြောလိုက်ရာ လုံချန်း ဆွံ့အသွားရသည်။

​ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် လုံချန်းမှာ နေရာတွင်တင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

​"ဘယ်သူ သေမှာလဲ။ ဘယ်သူကများ ကျွန်တော်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရဲရတာလဲ" လုံချန်း၏ အသံမှာ စစ်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... မင်းသာ အနာဂတ် လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာပြီး ငါတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ကယ်တင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီသေဆုံးမှုကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ချူးမြောင်သည် လုံချန်းထံသို့ ခြေလှမ်းအသာအယာဖြင့် တိုးလာခဲ့သည်။

​"ဒါဆို ခင်ဗျား ပြောချင်တာက... ခင်ဗျားပြောတဲ့ အနာဂတ်ကို လိုက်နာပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ကယ်တင်ရမယ်၊ အဲဒီလို လုပ်မှသာ အနာဂတ်ကို မလိုက်နာရင် သေရမယ့်သူကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ပြောတာလား" လုံချန်းသည် နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ဘယ်သူ သေမှာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဖြေပါ" သူက ချူးမြောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လေးလံသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​ချူးမြောင်သည် သူ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်လေတော့သည်။