အခန်း (၄၁၇-၄၁၈)
Vol. 42 Ch. 417-418
အခန်း (၄၁၇) နှင်းခဲလေး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူ
"အဲဒီဝိညာဉ်က ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ပူးတာလဲ။ နင် တစ်ခုခု သိခဲ့ရလား" ချူးမြောင်က မေးလိုက်သည်။
"ဪ... အဲဒါက ကာမရူးအဖိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ။ သူက ကလေးတွေကို ခုနက ငါ့ကို လုပ်သလိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နောက်ပြောင်မှုတွေ လုပ်ရတာ ဝါသနာပါတာ။ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ သူ နင့်ကို အန္တရာယ်ပြုချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိပုံတော့ မရပါဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အဲဒါလေး လုပ်ဖို့အတွက်နဲ့ပဲ ဒါတွေအားလုံး လုပ်တာလား။ နင် ငါ့ဆီကနေ အဲဒီဝိညာဉ်ကို ဘယ်လို ဖယ်ထုတ်လိုက်တာလဲ" သူမက ထပ်မေးသည်။
"ငါက အဖိုးကြီးတစ်ယောက်က မိန်းကလေးငယ်လေးကို ပူးကပ်နေတာဟာ တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလေ။ သူကလည်း နားလည်သွားပြီး နင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်သွားတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ" လုံချန်းက မျက်နှာသေဖြင့် ညာပြောလိုက်သည်။
"ခုနလေးတင် သူ နင့်ကို နောက်ပြောင်သွားသေးတယ်ဆို။ နင် သတ်လိုက်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒါကို လုပ်နိုင်မှာလဲ"
"အဲဒါက... သူက သေပြီးသွားတာတောင် ပြန်လာတာလေ။ သူက ဝိညာဉ်ပဲဟာကို" လုံချန်းက မတုန်မလှုပ် ပြန်ဖြေသည်။
ချူးမြောင်သည် လုံချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏အဖြေကို ကြားသောအခါ သူ၏ ရင်ဘတ်သို့ ပိုမို တိုးကပ်သွားမိသည်။ "ဪ..."
လုံချန်းသည် ၂ နာရီကျော်ကြာအောင် ပျံသန်းပြီးနောက် ရေကန်ငယ်လေး တစ်ကန်အနီးတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။ ထိုရေကန်အနီးတွင် သစ်ပင်နှစ်ပင် ရှိနေသည်။
"ဒီမှာ ခဏနားကြစို့။ ငါ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဒီထက် ပိုသွားဖို့ဆိုတာ မလွယ်တော့ဘူး" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို ပြောလိုက်သည်။
မျှော်စင်ထဲ စဝင်ကတည်းက သူ မနားရသေးပေ။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်ဓားအား အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေရခြင်းကလည်း အနည်းငယ်ဖြစ်စေ သူ၏ ခွန်အားကို စားသုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူးမြောင်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆင်းလိုက်ပြီး ရေကန်ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက နားခိုဖို့ တကယ့်ကို ပြည့်စုံတာပဲ။ သစ်ပင်ရိပ်ရယ်၊ နူးညံ့တဲ့ မြက်ခင်းရယ်၊ ပြီးတော့ ရေကန်ကနေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ အေးမြတဲ့ လေညင်းလေးရယ်" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် ရေကန်နှင့် အနီးဆုံးသစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အောက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ချူးမြောင်ကလည်း သူ၏နောက်မှ လိုက်လာပြီး ထိုသစ်ပင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ လုံချန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"နင် မအိပ်သေးဘူးလား။ ငါတော့ ခဏလောက် အိပ်ချင်နေပြီ" သူက မေးသည်။
"ရပါတယ်။ နင် အိပ်တော့လေ။ ငါကတော့ အခုလောလောဆယ် အိပ်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အကြာကြီး အိပ်ခဲ့ပြီးပြီလို့ ခံစားနေရတယ်" ချူးမြောင်က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပေမဲ့လို့ တကယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တော့ ငါ့ကို နှိုးလိုက်ပါ" ထိုသို့ ပြောကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ကို ကျောမှီကာ သက်တောင့်သက်သာ နားလိုက်တော့သည်။
'ရွှင်း... ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်လောက် စောင့်ကြည့်ပေးထားပါဦး။ ငါ ခဏလောက် မှေးလိုက်ဦးမယ်' သူက ရွှင်းကို စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ" ရွှင်း၏ အသံမှာ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
လုံချန်း အိပ်ပျော်နေစဉ် ရွှင်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ကြည့်မည့်အစား လုံချန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လုံချန်း၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာပေါ်မှ မခွာပေ။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှသာ သူမ ကြည့်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
သူ အိပ်နေစဉ် သူမသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် လုံချန်း၏ ပတ်လည်တွင် လျှောက်သွားနေမိသည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် ချူးမြောင်၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချူးမြောင်ကလည်း ပျင်းနေပုံရသည်။ သူမသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို အမှတ်မထင် ညည်းဆိုနေလေသည်။
ထိုသီချင်းမှာ သူမ ငယ်စဉ်က သူမ၏ မြို့လေးတွင် ကြားခဲ့ဖူးသော သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင်သည် သူမ အိပ်ပျော်စေရန် ညတိုင်း ဤသီချင်းကို ဆိုပြလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ လိုအပ်နေသူများကို ကူညီပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းပေးသည့် ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူမကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း ဤသီချင်းအပေါ် သူမ၏ မြတ်နိုးမှုကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။
"ဒီသီချင်းကို ငါ အရင်က ကြားဖူးသလိုပဲ။ သူက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ" ရွှင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်ကာ မိန်းကလေး၏ အနီးသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို မေးစေ့အောက်မှာ ထားကာ သူမကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
"သေချာ ကြည့်လိုက်တော့မှ သူမက အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ တူနေတာပဲ။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုလား။ အဲဒီမိန်းကလေးက ဒီလို လူသားလောကကို ဆင်းလာစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသီချင်းကတော့..."
ရွှင်းသည် ချူးမြောင်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူမ၏ အနောက်က ရေကန်ထဲတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်အား သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခင်က ကြည်လင်နေသော ရေကန်သည် အရောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ မူလအရောင်မှ အနီရောင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှင်းကတော့ ချူးမြောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ်လုံးက ထပ်တူကျနေသည်လား သို့မဟုတ် အစပိုင်းလေးသာ တူသည်လားဆိုသည်အား ခွဲခြားရန် ကြိုးစားနေသည်။
သီချင်းသည် ၁၀ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
"တူတူပဲ။ အားလုံးက ထပ်တူပဲ၊ စကားလုံးတိုင်းကအစ။ ဘာမှ ကွဲပြားတာ မရှိဘူး။ သူက တကယ်ပဲ အောက်ကို ဆင်းလာပြီး တခြားသူတွေကို ဒီသီချင်း သင်ပေးခဲ့တာလား" ရွှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။
ချူးမြောင်သည် သီချင်းဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" သူမ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။
ရွှင်းသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပြီး ရေကန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ရေကန်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ" သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ချူးမြောင်သည် ထလိုက်ပြီး လုံချန်းကို နှိုးရန် ကြိုးစားသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားသည်မှာ နာရီအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လုံချန်းသည် ချက်ချင်းပင် နိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေရာမှ ရုတ်တရက် နိုးလာသဖြင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ချူးမြောင်သည် ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အမြင်ကို ကွယ်ထားသည်။ "ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ။ ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ဦး" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ရေကန်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ရေကန်က အနီရောင် ပြောင်းသွားပြီ" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။
"အနီရောင် ပြောင်းသွားတယ် ဟုတ်လား" လုံချန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် ရေကန်နားသို့ သွားကာ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရေက သွေးတွေနဲ့ တူနေတာပဲ။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဆိုတာ နင် သိလား ရွှင်း" လုံချန်းက ချူးမြောင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရွှင်းကို မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူးမြောင်ကတော့ လုံချန်းက သူမကို မေးနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ "ငါ မသိဘူး။ ငါ သတိထားမိတော့ ဒီလို ဖြစ်နေပြီ" ချူးမြောင်က ပြန်ဖြေသည်။
"ငါလည်း သေချာ မသိဘူး။ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ ရေထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေပြီး အဲဒါကြောင့် အခုလို ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ နားမလည်ဘူး" ရွှင်းက ဝေခွဲမရသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးပြီး အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါလား"
လုံချန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ဧရိယာအတော်များများသို့ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရေကန်ကို အဓိက အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"ရေကန်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူးလား" ရွှင်းက မေးသည်။
"ငါ မသိဘူး။ ရေကန်ထဲမှာ ဘာကိုမှ မမြင်ရဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက ရေကို ဖြတ်ပြီး မမြင်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ အနီရောင် အရာက ငါ့ရဲ့ အာရုံကို ပိတ်ထားတယ်"
သူသည် ရေပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ရာ ရေများမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပိုမို နီမြန်းလာနေသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်သည်။
"ငါ တစ်ခုခု စမ်းကြည့်မယ်"
လုံချန်းသည် ကျောက်ခဲကို ကောက်ယူကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ရေထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ကျောက်ခဲသည် ရေထဲသို့ မြုပ်ဝင်သွားပြီး မည်သည့် ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။
လုံချန်းသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ချိုးယူလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ နှစ်ကြည့်ကာ ရေမှာ အက်ဆစ်ဓာတ် ပါမပါ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူသည် သစ်ကိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ နှစ်လိုက်ပြီး ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။ သစ်ကိုင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သာမန်ရေထဲ နှစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသည်။
"ရေက ကြည့်ရတာ အန္တရာယ်ရှိပုံမရဘူး။ အရောင်ပြောင်းသွားတာပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံက အထဲကို မမြင်နိုင်တာကတော့ ဒါဟာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် နှင်းခဲလေးသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အလိုအလျောက် ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဟင်... မင်းက ဂိုဏ်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာတောင် အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်တာလား" လုံချန်း အံ့သြတကြီး အော်လိုက်မိသော်လည်း နှင်းခဲလေးက ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြမှုမှာ တုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။
အခန်း (၄၁၈) ဘုရင်နတ်ဘုရားသားရဲ
လုံချန်းသည် ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဘာကိုမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ နှင်းခဲလေးနောက်မှ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ ရေမှာ အာတိတ်စက်ဝိုင်းရှိ ရေခဲတောင်အနီးမှ ရေများကဲ့သို့ပင် အလွန်အေးစက်နေသည်။
အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤရေထဲသို့ ခုန်ချမိပါက ထိုအေးစက်လှသော အရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း လုံချန်းအတွက်မူ ထိုအအေးဒဏ်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။ သူသည် အအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီစွမ်းအင် အလွှာပါးလေး တစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။
လုံချန်း အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားသောအခါ ရေကန်ထဲရှိ ရေများမှာ အမှန်တကယ် ကြည်လင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာပြင် အပေါ်ယံလွှာသာ အနီရောင် ပြောင်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ရေကန်အတွင်းပိုင်း ကျန်ရှိသော ရေများမှာ သာမန်ရေကဲ့သို့ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ချူးမြောင်သည်လည်း ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ချခဲ့သော်လည်း အနက်သို့ သိပ်မငုပ်နိုင်ခင်မှာပင် အပြင်သို့ ပြန်ကူးထွက်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိုရေ၏ အပူချိန်ကို မခံနိုင်ပေ။ ၎င်းက လုံချန်းထက် သူမကို ပို၍ ထိခိုက်စေသည်။ သူမ မည်မျှပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပါစေ လုံချန်းနောက်သို့ မလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ရေထဲမှ ထွက်လာသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်များမှာ အေးခဲနေသဖြင့် ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်တော့သော်လည်း သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်ထက် လုံချန်းအတွက် ပို၍ စိတ်ပူနေမိသည်။
လုံချန်းကတော့ နှင်းခဲလေးနောက်သို့ လိုက်ရင်း အောက်သို့ ဆက်လက် ငုပ်လျှိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် ငုပ်လျှိုးခဲ့သော်လည်း ရေကန်၏ အောက်ခြေအစစ်သို့ ရောက်ရှိပုံမရသေးပေ။ ရေကန်မှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုနက်နေသည်။ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် နောက်ဆုံး၌ ရေကန်အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော နှင်းခဲလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နှင်းခဲလေး၏ ရှေ့တွင် လဲလျောင်းနေသော ငါးလေးတစ်ကောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုငါးမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အရောင်ရှိပြီး အမြီးမှာ အနီရောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိဘဲ သက်မဲ့အတိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုကြည့်ရာ အလုပ်လုပ်သည်အား တွေ့ရသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် ရေကန်အတွင်း၌သာ အလုပ်လုပ်ပြီး ရေကန်၏ အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်၍ မရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
'ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံကို တားဆီးထားတာက အပေါ်က အနီရောင်အလွှာပေါ့။ ငါ အပြင်မှာ ရှိတုန်းက အထဲကို မမြင်ရသလို၊ အခု အထဲရောက်နေတော့လည်း အပြင်ကို မမြင်ရဘူး' သူ တွေးလိုက်မိသည်။
သူသည် ရှေ့တွင်ရှိသော ငါးလေးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ 'သူ့ဆီက ဘာသက်စောင့်စွမ်းအားမှ မခံစားရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာတော့ ခံစားလို့ရတဲ့ ချီစွမ်းအင် အချို့ ရှိနေသေးတယ်'
'ဒါက သေချာပေါက် သေနေတာပဲ။ ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားလောကထဲမှာ နတ်သုခငါးကို တွေ့ရတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်' ရွှင်းက သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
'နတ်သုခငါး ဟုတ်လား' လုံချန်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ ရွှင်း မပြောခင်အထိ သူ ထိုသားရဲအကြောင်း မကြားဖူးပေ။
'ဟုတ်တယ်။ ဒါက အထက်ဘုံတွေမှာပဲ အများဆုံး တွေ့ရတတ်တဲ့ ရှားပါးငါးမျိုးပဲ။ ဘုရင်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝန်ကြီးတွေပဲ ဒီငါးတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ ရေကန်တွေထဲမှာ မွေးမြူခွင့်ရှိတာ' ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
'ဒီငါးမှာ ဘာထူးခြားချက် ရှိလို့လဲ' လုံချန်းက စူးစမ်းလိုက်သည်။
'အင်း... သူ့နာမည်အတိုင်းပဲ၊ ဒီငါးဟာ လူတစ်ယောက်ဆီကို သုခချမ်းသာနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ယူဆောင်လာပေးတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဘုရင်တစ်ပါးမှာ နတ်သုခငါး ရှိနေရင် သူ စစ်ပွဲတွေမှာ ရှုံးနိမ့်ဖို့ အခွင့်အလမ်းဟာ မရှိသလောက်ပဲလို့ ဆိုရိုးရှိတယ်' ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
'နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း ဘေးဒုက္ခ မကြုံရခင်ကတည်းက ဒီငါးက သေနေခဲ့တာများလား' လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်သည်။
'သူ့ရဲ့ အရွယ်အစားအရ ကြည့်ရင် သူက အသက် ၂ သောင်းတောင် မရှိသေးဘူးဆိုတာ သိသာတယ်။ သဘာဝအတိုင်း သေတာ မဟုတ်ဘူး။ နတ်သုခငါးတွေရဲ့ ပျမ်းမျှသက်တမ်းက နှစ်ပေါင်း ၁ သိန်းလောက် ရှိတာ' ရွှင်းက ပြောသည်။
'ဒါဆို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ်လိုက်တာပေါ့။ ဒီပျက်စီးခြင်းတွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေ ဖြစ်နိုင်မလား' လုံချန်းက သူမကို မေးလိုက်သည်။
သူ အဖြေမရခင်မှာပင် သူ၏ အာရုံက အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။ နှင်းခဲလေးသည် ငါးလေးအနီးသို့ တိုးသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ လုံချန်း ရပ်နေသည့် အနေအထားအရ နှင်းခဲလေး၏ မျက်လုံးများကို မမြင်ရသော်လည်း မြင်ရမည်ဆိုပါက ထိုငါးလေးနှင့် အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
နှင်းခဲလေးသည် သူမ၏ ခြေဖဝါးကို ရှေ့သို့ဆန့်ထုတ်ကာ နတ်သုခငါးကို ထိလိုက်သည်။ သေနေပြီဟု ထင်ရသော ထိုငါးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ ၎င်းသည် အားနည်းနေဆဲဖြစ်သော ဖြူစင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် နှင်းခဲလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးလေးသည် နှင်းခဲလေးကိုသာ ကြည့်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ မလှုပ်ရှားပေ။ ၎င်းမှာ တမင်မလှုပ်သည်လား သို့မဟုတ် မလှုပ်နိုင်သည်လားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။
နတ်သုခငါး၏ မျက်လုံးများ စတင်တောက်ပလာချိန်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်တောက်ပလွန်းသဖြင့် လုံချန်းပင် ကြည့်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ ထိုငါးသည် အလင်းစက်ကလေး တစ်စက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှင်းခဲလေးထံသို့ လွင့်မြောသွားသည်။ နှင်းခဲလေးသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလင်းစက်ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ရာ ၎င်းက အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ" ရွှင်းသည် သူမ မယုံကြည်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
'နှင်းခဲလေးက အဲဒီငါးကို စားလိုက်တာလား။ အင်း... ငါ သိတာကတော့ သူမက ဝိညာဉ်လမင်းကြောင် ဆိုတော့ ကြောင်တွေက ငါးကြိုက်တာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့သြနေရတာလဲ" လုံချန်းက မှင်သက်နေဆဲဖြစ်သော ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဒါက စားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သက်စောင့်အား စုပ်ယူခြင်းပဲ။ ဘုရင်နတ်ဘုရား သားရဲတွေပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးဎ သူမသာ ဘုရင်နတ်ဘုရားသားရဲ မဟုတ်ရင် ဒါကို မလုပ်နိုင်ရဘူး" ရွှင်းက အော်ပြောလိုက်သည်။
"ဘုရင်နတ်ဘုရားသားရဲ ဟုတ်လား"
"နတ်ဘုရားသားရဲ မျိုးနွယ်စု ၉ စု ရှိတယ်။ အဲဒီ မျိုးနွယ်စုတိုင်းမှာ ဘုရင် မဟုတ်ရင် ဘုရင်မ တစ်ပါးစီ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကို ဘုရင်နတ်ဘုရားသားရဲတွေလို့ ခေါ်တာ။ သက်စောင့်အား စုပ်ယူခြင်း ဆိုတာ သူတို့ပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာပဲ" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"ဒီ သက်စောင့်အား စုပ်ယူခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်သေးဘူး"
"သားရဲတစ်ကောင်က တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် အလွန်အမင်း သစ္စာရှိပြီး သူ့ရဲ့ အသက်ကို ဘုရင်နတ်ဘုရားသားရဲဆီ ဆက်သချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီလို လုပ်လို့ရတယ်။ အဲဒီလို အနစ်နာခံမှုကို ရရှိတဲ့ ဘုရင်နတ်ဘုရား သားရဲဟာ အဲဒီသားရဲရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ အသက်ဓာတ်နဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ရရှိနိုင်တယ်"
"ဒါဆိုရင် ရေခဲဖီးနစ် တစ်ကောင်က သူ့အသက်ကို မီးဖီးနစ်ဘုရင်ဆီ ဆက်သမယ်ဆိုရင် မီးဖီးနစ်ဘုရင်က ရေခဲဖီးနစ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ရမှာပေါ့။ ဒါဆိုရင် နင်ပြောတဲ့ မျိုးနွယ်စု ၉ စုကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ ပြဿနာတက်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"အဲဒီမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ အဲဒီစွမ်းအားတွေက ဘုရင်နတ်ဘုရားသားရဲရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ကိုက်ညီမှု မရှိရင် စွမ်းအားကို မရနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအားကိုတော့ ရမှာပဲ။ ရေခဲက မီးနဲ့ မကိုက်ညီဘူး၊ ဒါကြောင့် နင်ပေးတဲ့ ဥပမာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ တခြား နတ်ဘုရားသားရဲ မျိုးနွယ်စုတွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ"
လုံချန်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော နှင်းခဲလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဝင်လာသည်။
သူသည် ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသော နတ်သုခငါးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ရေပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုအရိပ်မှာ ဘယ်သူ့အရိပ်ဆိုသည်ကိုမူ ငါးလေး မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ မကြာမီမှာပင် ရေများမှာ အဆိပ်သင့်သွားပြီး ငါးလေးမှာ အသက်ရှူရန် ခက်ခဲလာသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ ရေကန်အောက်ခြေသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် ၎င်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။
မှတ်ဉာဏ်များ ရပ်တန့်သွားသည်။
"ငါ မှတ်ဉာဏ်အချို့ ရလိုက်တယ်။ နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ အဲဒီငါးက အသတ်ခံလိုက်ရတာ။ ရေကန်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ထင်သားပဲ။ နင်က သူမနဲ့ ဆက်နွယ်နေတာဆိုတော့ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ရခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက ရှင်းနေတာပဲ၊ ဒီလောက် အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ သေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
နှင်းခဲလေးသည် ဘာမှမသိနားမလည်သော ပုံစံဖြင့် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် လုံချန်းထံသို့ ကူးလာပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
'နင်ကတော့ တကယ့် မိစ္ဆာမလေးပဲ။ လောလောဆယ်တော့ လက်စွပ်ထဲကို ပြန်သွားဦး'
လုံချန်းသည် နှင်းခဲလေးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ သားရဲနယ်မြေသို့ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ စတင် ကူးတက်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူ ရေထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုရွှဲနေတော့သည်။
"နင် ပြန်လာပြီပဲ။ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား" လုံချန်းကို မြင်သောအခါ ချူးမြောင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း မေးလိုက်လေတော့သည်။