အခန်း (၄၁၉-၄၂၀)
Vol. 42 Ch. 419-420
အခန်း (၄၁၉) လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော သီချင်း
လုံချန်း ရေထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ချူးမြောင်က လှမ်း၍ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ချူးမြောင်သည် သူမ၏ အဝတ်ဟောင်းများ စိုရွှဲသွားသဖြင့် ယခုအခါ အဝတ်အစား အသစ်တစ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။
"နင် ပြန်လာပြီပဲ။ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား" လုံချန်းကို မြင်သောအခါ ချူးမြောင်က မတ်တပ်ရပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရင် ဒီရေက အန္တရာယ်မရှိပါဘူး" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် ရေစိုရွှဲနေသော မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ခဏလောက် နောက်လှည့်ပေးထားလို့ ရမလား။ ငါ အဝတ်လဲဖို့ လိုနေလို့" သူက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
ချူးမြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လုံချန်းကို ကျောခိုင်း၍ လှည့်ပေးလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ရေစိုနေသောအဝတ်များကို ချွတ်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြောက်သွေ့သော အဝတ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
"ပြီးပြီ။ လှည့်လာလို့ ရပြီ" အဝတ်လဲပြီးနောက် သူ သူမကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ချူးမြောင် ပြန်လှည့်လာပြီးနောက် "ရေထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။ နင့်ရဲ့ သားရဲက ဘာလို့ ရေထဲကို ခုန်ချသွားတာလဲ။ ပြီးတော့ သူက သားရဲအိတ် ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်တာလဲ။ ငါလည်း ငါ့ရဲ့သားရဲကို ခေါ်ကြည့်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မရဘူး" သူမ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော မေးခွန်းများကို စတင်မေးမြန်းတော့သည်။
"ဂိုဏ်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က သားရဲအမျိုးအစားနဲ့ အင်အားအပေါ်မှာ မူတည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ တခြားသားရဲတွေ ခေါ်မရပေမဲ့ သူကတော့ သက်ရောက်မှု မရှိတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက အားနည်းလွန်းသေးတာလည်း ပါမှာပေါ့"
"ပြီးတော့ ရေကန်ထဲမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ သူက ရေကြိုက်လို့ ခုန်ချသွားတာ ဖြစ်မှာပါ" သူ ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူမကို နတ်သုခငါးနှင့် ဘုရင်နတ်ဘုရား သားရဲများအကြောင်း အသိပေးဖို့ မလိုအပ်ပေ။
"ငါလည်း နင့်နောက်ကနေ ခုန်ချခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရေက အရမ်းအေးလွန်းလို့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားတာပဲ။ အပေါ်ယံက သွေးလို နီနေပေမဲ့ အထဲက ရေတွေက တကယ်ကို ကြည်လင်နေတာ တွေ့ရတာ ထူးဆန်းတယ်နော်" သူမက ဆိုသည်။
"ငါ့မှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့ရင် သေသွားနိုင်တယ်။ အဲဒါက နင့်အတွက်ရော ငါ့အတွက်ရော ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမှာပဲ။ အချိန်မှန်မှာ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ" လုံချန်းက သူမကို ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဆက်သွားကြစို့။ အချိန်က ကုန်တာ မြန်တယ်။ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ကြည့်စရာ နေရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်လိုက်သည်။
"နင် ထပ်မအိပ်တော့ဘူးလား" သူမက မေးသည်။
"ရပါတယ်။ ဒီအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ဒီနေရာက ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ခွင့်ပေးမယ့်ပုံ မရဘူး။ အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား ရတနာတွေ ထပ်ရှာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့ သူတို့ရဲ့ ပညာရပ်ခန်းမနဲ့ တခြား ဆုလာဘ်ပေးတဲ့ နေရာတွေကို ရှာဖို့ ကျန်သေးတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ပညာရပ်ခန်းမကတော့ ရတနာခန်းမလိုမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။ ဒီအသုံးမကျတဲ့ လက်အိတ်တွေလိုမျိုး အသုံးမဝင်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခု ထပ်မရချင်တော့ဘူး" သူ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်အိတ်ကို ကြည့်ကာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
ထိုလက်အိတ်အကြောင်း တွေးမိလေလေ သူ ပိုပြီး စိတ်တိုလေလေပင်။
"ဒါတွေက နည်းနည်းလေးတောင် အသုံးမဝင်တဲ့အပြင် ငါက ဒါတွေအကြောင်း ဘာမှလည်း မသိရသေးဘူး။ သာမန် လက်အိတ်တွေထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်။ ဒါတွေက ငါ့လက်ကိုတောင် နွေးအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ ရတနာခန်းမက ငါ့ရဲ့ အဖြေတွေကို သဘောမကျလို့ ဒီအမှိုက်တွေကို ပစ်ပေးလိုက်တာ ထင်တယ်။ ငါ ဒါတွေကို ဘာလို့ ဝတ်ထားမိလဲတောင် မသိတော့ဘူး" သူ ညည်းတွားလိုက်သည်။
"တချို့ အရာဝတ္ထုတွေက ငါတို့ မသိနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ အသုံးဝင်မှုတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒီအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဒါက ကြည့်ကောင်းတဲ့ အဆင်တန်ဆာတစ်ခုပေါ့။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါက နင်နဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်ပါတယ်" ချူးမြောင်က မြှောက်ပင့်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါကပဲ သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသုံးဝင်မှု ဖြစ်မှာပေါ့" လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့ သွားကြစို့။ အနားကို လာခဲ့ဦး" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ချူးမြောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူ့အနီးသို့ တိုးလာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးမှာ မီတာဝက်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်အထိ သူမ အနားတိုးလာသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။
လုံချန်းက ကျန်ရှိသော အကွာအဝေးကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးတစ်ဖက်နှင့် ဒူးအောက်မှ လက်ထည့်ကာ သူမကို မင်းသမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ဓားသည် မြေပြင်အထက် လက်မအနည်းငယ်ခန့်တွင် ပျံဝဲနေသည်။ သူသည် ဓားပေါ်သို့ တက်လိုက်ရာ ဓားသည် လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားပြီး လုံချန်းနှင့် ချူးမြောင်ကို တင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။
ရွှင်းသည် သူတို့၏ ဘေးနားမှ ကပ်၍ ပျံသန်းနေသည်။ လုံချန်းအတွက် ထူးဆန်းနေသည်မှာ ရွှင်းသည် ချူးမြောင်ကိုသာ ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေခြင်းပင်။
'တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။ ငါ နင့်ကိုပါ ပွေ့ချီထားပေးရမလား' လုံချန်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖြင့် ရွှင်းကို စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး... အရူးရဲ့" ရွှင်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
'ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ။ သူ့ဆီမှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု တွေ့လို့လား။ သူ့ကို ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကောင် ပူးနေပြန်ပြီလား'
ရွှင်းက မဟုတ်ကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို တစ်ခုလောက် မေးပေးပါဦး။ အဲဒီသီချင်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲဆိုတာကို" ရွှင်းက ပြောသည်။
'ဘယ်သီချင်းလဲ'
"နင် အိပ်ပျော်နေတုန်းက သူ ဆိုနေတဲ့ သီချင်းလေ။ အဲဒီသီချင်းကို သူ ဘယ်လို သိတာလဲဆိုတာ မေးကြည့်စမ်းပါ"
လုံချန်းသည် ချူးမြောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရွှင်းကို အံ့သြသွားစေလောက်အောင် ထိုသီချင်းမှာ ဘာများ ထူးခြားနေသလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ ထိုသီချင်းတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသနည်း။
"ငါ အိပ်နေတုန်းက နင် သီချင်းဆိုနေတာလား" လုံချန်းက သူမကို မေးလိုက်သည်။
ချူးမြောင်သည် သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့သြသွားပုံရသည်။ သူမသည် လုံချန်း အိပ်ပျော်နေပြီဟု သေချာမှသာ ထိုသီချင်းကို ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ထိုသီချင်းအကြောင်း ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
"နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" သူမ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် အိပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"အိပ်တော့ အိပ်နေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အိပ်မက်ထဲမှာ သီချင်းသံ ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ အဲဒီသီချင်းကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်ဆိုပြလို့ ရမလား။ ငါ ထပ်ကြားချင်လို့" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
သူမ ထိုသီချင်းကို ဘယ်က ကြားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို မမေးခင် ရွှင်းကို အံ့သြသွားစေသည့် ထိုသီချင်းကို သူကိုယ်တိုင် အရင် နားထောင်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"အာ... ငါ ဘယ်သူ့ရှေ့မှာမှ ဒါကို မဆိုဖူးဘူး။ ငါ့ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ငါရှိနေတဲ့ ဂိုဏ်းကို ကြည့်ရင် ဒါက နည်းနည်းတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်" သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက စိတ်သဘောထား ကြီးပါတယ်။ ဘာမှ ဝေဖန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နင့်သီချင်းကို ငါ သဘောကျလို့ ထပ်ကြားချင်တာပါ" လုံချန်းက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"အင်း... ကောင်းပါပြီ။ ဒါက ငါတို့လို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ဆိုလေ့ရှိတဲ့ သာမန်သီချင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးနော်" သူမက ရှင်းပြပြီးနောက် စတင် သီဆိုလိုက်သည်။
လုံချန်းသည် သီချင်းစာသားများကို နားထောင်ရင်း သီချင်းထဲမှတစ်ဆင့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုပုံပြင်ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရန် မခက်ခဲပေ။ သီချင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မြင်ကွင်းများမှာ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။
ချူးမြောင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ် မှီထားရင်း သီချင်းကို ဆိုနေသည်။ ပုံပြင်လေး တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သီချင်းသံမှာလည်း ဆက်လက် စီးမျောနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သီချင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။
"ဘယ်လိုလဲ... ကောင်းရဲ့လား" ချူးမြောင်က မေးသည်။
"တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။ ငါ ကြားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ။ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ အသံကလည်း အရမ်းကောင်းတော့ နားထောင်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်အေးချမ်းတယ်" လုံချန်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"နင် သီချင်းအပေါ် စပ်စုချင်တာတွေ ပြီးပြီဆိုရင် သူမ ဒါကို ဘယ်က ကြားခဲ့တာလဲဆိုတာ မေးတော့လေ" ရွှင်းက လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အဓိကအချက်ကို သိရန် စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဒီသီချင်းကို နင် ဘယ်က ကြားခဲ့တာလဲ" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့အမေက ငါ့ကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်တဲ့အခါ ဒီသီချင်းကို အမြဲဆိုပြလေ့ရှိတယ်။ ကြားဖူးတာ များလွန်းလို့ ငါ အလွတ်ရနေတာ" ချူးမြောင်က ပြန်ဖြေသည်။
"သူ့ရဲ့ အမေကကော ဘယ်သူ့ဆီက ကြားခဲ့တာလဲဆိုတာကို မေးကြည့်ဦး" ရွှင်းက လုံချန်းကို ထပ်ပြောသည်။
လုံချန်းသည် ရွှင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ တည်ကြည်လေးနက်နေသော မျက်နှာထားကြောင့် သူ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။
'ငါ ဒီသီချင်းကို နားထောင်ကြည့်တော့ တကယ်ကောင်းတဲ့ သီချင်းဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် ဖြစ်နေဖို့ လိုလို့လား' သူ ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"နင်က ဒီသီချင်းရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို မသိလို့ နားမလည်နိုင်တာပါ။ ငါပြောတာကိုပဲ မေးပေးပါ" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"ဒီသီချင်းကို နင့်အမေကို ဘယ်သူသင်ပေးခဲ့တာလဲဆိုတာ နင် သိလား။ သူ အဲဒီအကြောင်း ပြောဖူးလား" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို မေးလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၄၂၀) ပညာရပ်ခန်းမ
"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ့အမေကပဲ ဒီသီချင်းကို ကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တယ် ထင်တာပဲ" ချူးမြောင်က လုံချန်းကို ပြောပြသည်။
"အဲဒါ မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒီပုံပြင်အကြောင်း တခြားတစ်ယောက်က ဒီသီချင်းနဲ့ ထပ်တူကျအောင် ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒါဟာ အဲဒီလူနဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေတာပဲ" ရွှင်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် ရွှင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
'ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီသီချင်းက ဘာအကြောင်းလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အရေးကြီးနေရတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ မရဘူးလား။ ချူးမြောင်ကတော့ သူ့အမေကို ဘယ်သူသင်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ မသိတာ ရှင်းနေပြီပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါက ဘာလို့ အရေးကြီးနေရတာလဲဆိုတာ ငါလည်း နားမလည်ဘူး' လုံချန်းက ရွှင်းကို စိတ်ထဲမှ ပြောလိုက်သည်။
ရွှင်းသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါပြကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ဟိုးအရင်တုန်းက သိခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပြန်တွေ့ရနိုးနိုးနဲ့ တွေးမိသွားလို့ပါ။ ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး" ရွှင်း၏ အသံမှာ လုံချန်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
လုံချန်းသည် သူမ၏ စကားများကို တွေးတောကြည့်ရင်း ၎င်းမှာ သူမ မပြောချင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူနှင့်လည်း သက်ဆိုင်သော ကိစ္စမဟုတ်သလို ဘာအကြောင်းလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။
'စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆုံစည်းဖို့ ကံပါလာရင်တော့ ဒီသီချင်းကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူနဲ့ ငါတို့ တွေ့ရမှာပါ' လုံချန်းက သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်အတွင်း မည်သူမျှ စကားမပြောဖြစ်ကြဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် အဆောက်အဦး အချို့ကို တွေ့ခဲ့သော်လည်း အထဲသို့ ဝင်ကြည့်သောအခါ ဘာမှမရှိဘဲ အလွတ်များသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း၏ အရေးကြီးသော နေရာများကို ရှာဖွေရင်း ထိုအဆောက်အဦးများအား ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အတော်ကြာပြီးနောက်မှသာ ချူးမြောင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ နေရာတော်တော်များများကို ရောက်ခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်း တပည့်တွေရဲ့ ဝင်းခြံတွေရယ်၊ ပညာရပ်ခန်းမတွေကိုရယ် မတွေ့သေးဘူး။ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက ဒါတွေကို ရတနာခန်းမနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဝေးဝေးမှာ ထားလိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး။ ငါတို့ လမ်းကြောင်း မှားနေတာများလား" သူမက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။ သူမ ဤအကြောင်းကို တွေးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါတို့မှာက လမ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းပဲ သွားလို့ရတာလေ။ အခု သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းကတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာအချို့ကို တွေ့ခဲ့ရတာဆိုတော့ မှန်တယ်လို့ ပြောလို့ရပေမဲ့ ရှေ့မှာ ဘာမှ အသုံးဝင်တာ မတွေ့ရတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"မိစ္ဆာကိုးကွယ်ခြင်းဂိုဏ်းက လူတွေကတော့ ငါတို့နဲ့ မတူတဲ့ လမ်းကြောင်းကို သွားကြတာ။ သူတို့ကတော့ ပညာရပ်ခန်းမကို တွေ့သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်" ချူးမြောင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တကယ်လို့ သူတို့ တွေ့သွားတယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ ကံကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ မြေပုံတွေက မပြည့်စုံတဲ့အပြင် အချို့နေရာတွေမှာ မှားတောင် မှားနေသေးတာ။ အဲဒါကြောင့် ဒီလိုနေရာမျိုးတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ ကံတရားပေါ်မှာပဲ အများကြီး မူတည်တယ်။ ငါတို့လည်း ကံကောင်းခဲ့သလို သူတို့လည်း ရတနာအချို့ တွေ့နိုင်တာပဲလေ" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ဟူး... ငါလည်း တစ်ခုခု တွေ့ဖို့ တကယ် မျှော်လင့်မိပါတယ်။ အခုထိ ငါ ဘာမှ မရသေးဘူး။ ဆွဲအားမျှော်စင်တွေထဲမှာတောင် ငါ သေမလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်" ချူးမြောင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ သူမ ပုံစံမှာ စိတ်ပျက်အားလျော့နေပုံရသည်။
"နင် လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာအချို့ကို ပေးနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပထမအဆင့် တိုင်းပြည်တစ်ပြည်၏ ဘုရင်ထံမှ ရတနာတိုက် တစ်တိုက်လုံးကို ခိုးယူခဲ့သဖြင့် သူ့ထံတွင် ရတနာများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုအရာအများစုမှာ သူ့အတွက် သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှသဖြင့် ပြန်ရောက်လျှင် သူ၏ အဖိုးကို ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အချို့ကို ချူးမြောင်အား ပေးလိုက်ခြင်းကလည်း မဆိုးလှဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူ့ကို ကူညီခဲ့သလို ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ တွေ့ရှိစဉ်ကလည်း သူမ၏ ဝေစုကို မတောင်းခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် တခြားကိစ္စများတွင်လည်း သူမက အတော်လေး နားလည်မှု ရှိခဲ့သည်။
သူမ သဘောတူမည်ဆိုလျှင် သူ၏ မိသားစုအတွက် ကျန်ရှိသော အရာများကို ချန်လှပ်ထားပြီး အချို့ကို သူမအား ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်... ငါ အဲဒီလို အရာတွေကို မလိုချင်ပါဘူး။ ရှေ့မှာ ငါ့ဘာသာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ" ချူးမြောင်က ငြင်းလိုက်သည်။
"အင်း... ငါတို့ ဆေးပင်တွေကို အတူတူ ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က မယူခဲ့ဘူး။ အဲဒီတော့ ငါ အဲဒီအပင်တွေကနေ ဖော်စပ်မယ့် ဆေးလုံးအချို့ကို ပေးရင်ကော" လုံချန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။
"အဲဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒါကိုတော့ ငါ လက်ခံနိုင်ပါတယ်။ ဆေးလုံးတွေက တကယ့်ကို အသုံးဝင်တာ။ ငါ အာရုံစူးစိုက်မှု ဆေးလုံးတွေက ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ ကြာပြီ။ နင် အဲဒီဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်နိုင်လား" သူမက မေးသည်။
"ဖော်နိုင်တာပေါ့။ အဲဒါတွေက ဖော်စပ်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ ငါတို့ ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ နင့်အတွက် ငါ ဖော်ပေးမယ်" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"နေဦး... ဟိုမှာ တစ်ခုခု တွေ့ပြီ!" ချူးမြောင်က ရှေ့ကို ညွှန်ပြရင်း အော်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
လုံချန်းသည် သူမ ညွှန်ပြရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရတနာခန်းမနှင့် ဆင်တူသော အဆောက်အဦးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"နောက်ထပ် ရတနာခန်းမ တစ်ခုလား" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အံ့သြသွားသည်။
"ဒါက ရတနာခန်းမနဲ့ တူနေတဲ့ ပညာရပ်ခန်းမ ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့ဆီမှာ ရတနာခန်းမ နှစ်ခု ရှိစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ" ချူးမြောင်က သုံးသပ်ပြသည်။
"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မကြာခင် သိရမှာပေါ့"
သူတို့သည် ထိုမျှော်စင်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ လုံချန်းသည် အနားအထိ ပျံသန်းမသွားခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင်လည်း ဆွဲအားတိုးမြင့်မှုများ ရှိနေပါက ထိုသက်ရောက်မှုကြောင့် သူတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆွဲအား သက်ရောက်မှုရှိသော နေရာများတွင် လမ်းလျှောက်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားတစ်ခုလုံးကို သုံး၍ ဆွဲအားကို တွန်းလှန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
"ဆွဲအား ပြောင်းလဲမှု ရှိမရှိ ငါ အရင် စစ်ကြည့်လိုက်မယ်" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ ချူးမြောင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လုံချန်း ရှေ့သို့ လှောက်သွားသည်ကို အနောက်မှ စောင့်ကြည့်နေသည်။
လုံချန်းသည် ရတနာမျှော်စင်မှာကဲ့သို့ ဆွဲအားပြောင်းလဲမှုမျိုးကို တွေ့ရမလားဟု တွေးတောရင်း မျှော်စင်အနီးသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။ သူသည် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် မျှော်စင်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ထူးခြားမှု ဘာမှမခံစားရပေ။
"စိတ်ချလက်ချ လာခဲ့လို့ ရပြီ။ ဒီမှာတော့ ဆွဲအားက ပုံမှန်ပဲ" လုံချန်းက ချူးမြောင်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဝမ်းသာလိုက်တာ" ချူးမြောင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြရင်း မျှော်စင်ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။
လုံချန်းသည် မျှော်စင်၏ တံခါးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းဘက်ရှိ ခန်းမကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ချူးမြောင်နှင့်အတူ မျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တစ်ပတ် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ နံရံများပေါ်တွင် သူ ဖတ်မရသော စာလုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ခန်းမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် တံခါးနှစ်ချပ် ရှိသည်။ ထိုတံခါးနှစ်ချပ်လုံးတွင်လည်း စာလုံးအချို့ ရေးသားထားသည်။ ထိုတံခါးများပေါ်ရှိ စာလုံးများကိုသာ သူ ဖတ်နိုင်သည်။
ညာဘက်တံခါးတွင် မိန်းကလေးများဟု ရေးထားပြီး၊ ဘယ်ဘက်တံခါးတွင်မူ ယောက်ျားလေးများဟု ရေးသားထားသည်။
'ရွှင်း... နံရံပေါ်မှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ' လုံချန်းက ရှေးဟောင်းဘာသာစကားများကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်သော ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ပါ ဆိုတာမျိုးလို အသုံးမဝင်တဲ့ စကားပုံလေးတွေ နံရံမှာ ရေးထားတာပါ။ ဒါက တက်ကြွလာအောင် လုပ်ပေးတာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။
လုံချန်းသည် တံခါးများအနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ အရင်ဝင်ခဲ့တဲ့ ရတနာခန်းမနဲ့ မတူဘူး။ ဒါက တကယ်ပဲ ပညာရပ်ခန်းမ ဖြစ်လောက်တယ်" လုံချန်းက တံခါးများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်ဘက်တံခါးက နင့်လို ယောက်ျားလေးတွေအတွက်၊ ညာဘက်တံခါးကတော့ မိန်းကလေးတွေအတွက် ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကို မူတည်ပြီး ရမယ့်ပညာရပ်တွေကို ဆုံးဖြတ်ပေးတာများလား" ချူးမြောင်က အကြံပြုသည်။
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်လည်း ရှိနိုင်တယ်နော်" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ရပါတယ်... နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းက ဒီလောက်အထိတော့ မတရားလောက်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဒါက ငါတို့ရမယ့် ပညာရပ်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တပည့်တွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးကိုတော့ သူတို့ လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး" ချူးမြောင်က ဆိုသည်။
"မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ နတ်ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းကလူတွေ စိတ်ပုံမှန်ရှိတယ်လို့ ငါ မယုံသေးဘူး" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့ဆီ ရောက်လာမယ့် ဘယ်လိုအရာကိုမဆို ငါ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်" ချူးမြောင်က ပြောရင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
"အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့" လုံချန်းကလည်း ရေရွတ်ရင်း သူ၏ဘက်မှ တံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
လုံချန်းသည် အစေခံများ၏ အခန်းထက်ပင် ပိုမိုသေးငယ်သော အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝင်္ကပါ တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းမှာ စတင်တောက်ပလာတော့သည်။
လုံချန်း၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။