အခန်း (၅၈၀-၅၈၂)

Chapter 580: ဟင်းလင်းပြင်သားရဲ

ရှန်မိုမှာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးများအလယ်တွင် ကြီးမားသော အပျက်အစီးတစ်ခုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် သောင်းကျန်းနေသော ဒီရေလှိုင်းများကြားမှ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုနှင့် တူလှပြီး လှိုင်းလုံးများ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ပါစေ မတုန်မလှုပ် ရှိနေပေသည်။

သူ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးပင်လယ်၏ ကိုးလွှာမြောက်မှ သူတူးဖော်ခဲ့သော နတ်ဆိုးကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၊ သောင်းချီကြာအောင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ စိမ့်ဝင်နေသော ကျောက်တုံးပင်။ ၎င်း၏ မာကျောမှုမှာ အံ့မခန်းပင်။

ဓမ္မရုပ်ပွါးတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းကုန် ရိုက်ချက်ဖြင့်ပင် အက်ကြောင်းလေးသာ ထင်စေနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုနတ်ဆိုးကျောက်တုံးသည် ဟင်းလင်းပြင်လွန်းပျံယာဉ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းများ၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ရှန်မိုမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားရ၏။ ဤမျှ မာကျောသော ကျောက်တုံးပင်လျှင် ဟင်းလင်းပြင်၏ တိုက်စားမှုဒဏ်ကို မခံနိုင်ချေ။

သို့ဆိုလျှင် ထိုအပျက်အစီးကြီးမှာ မည်သည့်ကုန်ကြမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ဤလှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသနည်း။

သူသည် ကံကြမ္မာစနစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ မကြာမီ ကြုံတွေ့ရမည့် အခွင့်အရေး သို့မဟုတ် အလှည့်အပြောင်း အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရသဖြင့် သူ၏ သိလိုစိတ်မှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာသည်။

ရှန်မိုတစ်ယောက် ဟင်းလင်းပြင်လွန်းပျံယာဉ်ကို ထိုအပျက်အစီးကြီးဆီသို့ ပို၍နီးကပ်အောင် မောင်းနှင်လိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် အပျက်အစီးကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အဝေးမှကြည့်စဉ်ကပင် ကျယ်ပြောလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယခု အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပို၍ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဖိအားပေးနိုင်လွန်းလှသည်။ "တံခါးမကြီးတစ်ခုတည်းတင် အတောင်တစ်ထောင်နီးပါး မြင့်နေတာပဲ… ဒါဟာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ လက်ရာတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်နိုင်ဘူး"

ရှန်မိုသည် ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးမကြီးကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တံခါးပတ်ပတ်လည်ရှိ ထုဆစ်မှုများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ နဂါးပုံစံများစွာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤအပျက်အစီးကြီးသည် နဂါးမျိုးနွယ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေပေလိမ့်မည်။ ရေနဂါးများမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော နဂါးစစ်စစ်များပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ အခွင့်အရေး… ဒါမှမဟုတ် အလှည့်အပြောင်းတွေကို မမြင်ရတာလဲ”

"ရတနာတွေ ဘာမှ မရှိလို့များလား"

ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ရှန်မိုသည် ဟင်းလင်းပြင်လွန်းပျံယာဉ်ဖြင့် အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မဝင်ရောက်မီမှာပင် ရုတ်တရက် ဘေးအန္တရာယ် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏။ သူသည် ဗီဇအရပင် ဟင်းလင်းပြင်လွန်းပျံယာဉ်ကို ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။

ရှူး!

နက်မှောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ဘေးမှ ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။ ထိုနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးများမှာ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားရန်အတွက် အသက်ရှူအကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်ဝက်ခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ရှန်မို၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားတော့၏။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားမှာ အနည်းဆုံး ဓမ္မအမှတ်အသား (၂၀) ရှိသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ညီမျှနေသည်။ သူ့ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဝုန်း!

ထစ်ချုန်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု အပျက်အစီး၏ အတွင်းပိုင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သတိပေးသံနှင့် တူလှ၏။ ရှန်မို နောက်မဆုတ်ဘဲ နေလိုက်သည့်အခါ မှောင်မည်းနေသော အပျက်အစီးအတွင်း၌ အိမ်ရှေ့မီးအိမ်ကြီးအလား ကြီးမားသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာတော့သည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များကလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှန်မိုသည် ထိုသားရဲကြီး၏ ကံကြမ္မာစနစ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်လိုက်တော့သည်။

[အမည် - ရှိကျဲ]

[အဆင့် - နဝမအဆင့်၊ အလယ်အလတ်]

[ကံကြမ္မာဗီဇ - ကမ္ဘာများကို ဝါးမြိုသည့် သားရဲ၊ ဟင်းလင်းပြင် လျှောက်လှမ်းသူ၊ ရတနာများအပေါ် စွဲလမ်းသူ၊ သူတော်စင်သတ် ဘေးဒုက္ခ၊ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရိုင်းစိုင်းမှု၊ မွေးရာပါ ကံကောင်းမှု]

[ကံကြမ္မာ - နောင်နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အကြာတွင် ၎င်းသည် ရှေးဟောင်းတိုက်ကြီးကို ဝါးမြိုပြီး သူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းလိမ့်မည်။]

[အလှည့်အပြောင်း - ယနေ့မှ သုံးနှစ်အကြာတွင် ၎င်းသည် အစာရှာထွက်စဉ် ရတနာရှာဖွေနေသော အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ကာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိလိမ့်မည်။]

[ကမ္ဘာများကို ဝါးမြိုသည့် သားရဲ - (အနီရောင်ဗီဇ)။ သင်သည် ကမ္ဘာလောကကြီးများကို စားသုံးရန် မွေးဖွားလာသူဖြစ်သည်။ လောကတစ်ခုလုံး၏ အလိုတော်ကပင် သင့်ကို ဆန့်ကျင်ရန် မစွမ်းသာပေ။]

[ဟင်းလင်းပြင် လျှောက်လှမ်းသူ - (ရွှေရောင်ဗီဇ)။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မွေးဖွားလာသူဖြစ်ရာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လှိုင်းတံပိုးများက သင့်ကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်ဘဲ သင့်အတွက် ခွန်အားများသာ ဖြစ်စေသည်။]

[ရတနာများအပေါ် စွဲလမ်းသူ - (ခရမ်းရောင်ဗီဇ)။ သင်သည် တောက်ပသော ရွှေရောင်ရတနာများကို တပ်မက်သည်။ သင့်ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ ရတနာတောင်ကြီးများ ပြည့်နှက်နေသည်။]

[သူတော်စင်သတ် ဘေးဒုက္ခ - (ရွှေရောင်ဗီဇ)။ သင့်ကံကြမ္မာတွင် သူတော်စင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် ပါဝင်နေပြီး ဆုံတွေ့မည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။]

[ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရိုင်းစိုင်းမှု - (ခရမ်းရောင်ဗီဇ)။ သင့်ရိုင်းစိုင်းသော ဗီဇကို ထိန်းချုပ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သင့်ထက် အဆင့်ကြီးတစ်ခု သာလွန်သော ကျင့်ကြံသူများပင် သင့်ကို ခေတ္တသာ နှိမ်နင်းထားနိုင်ပြီး အခွင့်အရေးရသည်နှင့် သင် လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မည်။]

[မွေးရာပါ ကံကောင်းမှု - (ရွှေရောင်ဗီဇ)။ သင့်ကံကောင်းမှုမှာ မွေးရာပါဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ လုယူ၍မရ၊ လျှော့ချ၍မရပေ။]

ရှန်မိုသည် ဖတ်ရှုရင်း အံ့ဩမှင်တက်သွားရ၏။

ဤသားရဲသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကိုပင် ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိပါလား။

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ဖော်ပြ၍မရအောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု အဆိုရှိသည်မှာ မမှားပေ။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ရှင်သန်နိုင်သော သားရဲများမှာ သာမန်သားရဲများထက် အဆပေါင်း သိန်းသန်းချီ၍ ပိုမိုထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

Chapter 581: အင်အားတိုးတက်မှု

ရှန်မိုတစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ သူ့အတွက် မကြာမီကြုံတွေ့ရမည့် အခွင့်အရေး သို့မဟုတ် အလှည့်အပြောင်းများကို အဘယ်ကြောင့် မမြင်ရသလဲဆိုသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ရှေ့မှပြိုင်ဘက်မှာ ပုံမှန်ထက်ထူးကဲစွာ အစွမ်းထက်နေသဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးသော လမ်းစဉ်ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ရတနာရှာဖွေနေတဲ့ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပညာရှင် သုံးယောက်ကြောင့် သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရတော့မှာပဲ… အဲဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ"

ရှန်မို၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှိကျဲသာ ဒဏ်ရာရသွားပါက သူ အခွင့်ကောင်းယူပြီး အတွင်းသို့ ခိုးဝင်နိုင်သည်။ ဤသားရဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို စိတ်တိုင်းကျ ဖြတ်သန်းနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ရာ ၎င်းကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက ကြီးမားသော အားကိုးရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဟင်းလင်းပြင်လွန်းပျံယာဉ် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင်ပင် ရှိကျဲကို အားကိုးပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်၏။

ထိန်းချုပ်နည်းများအတွက်မူ သာမန် ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ခြင်းထက် ပိုမိုသော နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။

ဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း အတတ်၊ ရုပ်သေးအတတ် စသည်ဖြင့် အလုံးစုံ ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းပေါင်း များစွာရှိသည်။

ထို့နောက် ရှန်မိုသည် ရှေးဟောင်းတိုက်ကြီးကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ၎င်းတို့၏ တိုက်စားမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော အရာမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ထိုကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးကြီးမှလွဲ၍ ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများနှင့် အဆောက်အဦး အကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကုန်ကြမ်း သို့မဟုတ် မြေကမ္ဘာရတနာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ သူ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ အတန်ငယ် တည်ငြိမ်သော ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးများ ရှိရာနေရာတစ်ခုတွင် အခြေချလိုက်သည်။ ရှန်မို့အနေဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်၏ စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားတော့မည် ဖြစ်၏။ ထိုသို့ နားလည်ရန်အတွက် ဤဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးများအကြားထက် ပိုကောင်းသောနေရာ မရှိပေ။

သို့သော် အန္တရာယ်က ကြီးမားလှသည်။ ထို့ကြောင့် မစတင်မီ သူ သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ရှန်မို အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။ စိတ်အာရုံတစ်ခုနှင့်တင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို လွန်းပျံယာဉ်၏ အပြင်ဘက်၊ လည်ပတ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးများဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှူး!

စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့ကိုယ်တွင်းသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်သွားသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ အသားများ လန်ထွက်သွားပြီး သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်နေချေပြီ။ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော မာကျောမှုရှိသည့် သံစုတ်ဘရပ်ရှ်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အသားနှင့် အရိုးကို သီးခြားစီ ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကုန်လွန်သွားသေးသော်လည်း သူ၏လက်မှာ ဖြူဖွေးသော အရိုးစုတစ်ခု ဖြစ်သွားလေပြီ။

"မသေနိုင်သောမြစ် ဓမ္မရုပ်ပွားတော်!"

ရှန်မိုမှ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံရင်း သူ၏ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုသရေးဆေးလုံး အမြောက်အမြားကို မျိုချလိုက်၏။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်မှုနှုန်းမှာ တိုက်စားမှုနှုန်းနှင့် မနည်း လိုက်မီသွားတော့သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများမှာ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်ကာစ ရှိသေး။ ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုး၏ တိုက်စားမှုကို ထပ်မံခံရပြန်သည်။

အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင်တို့မှာ အဆုံးမရှိ လိမ်ယှက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဤပြင်းထန်သော ရုန်းကန်မှုများကြားတွင် ရှန်မို၏ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား၏ အနှစ်သာရကို စတင်ခံစားမိလာ၏။

ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ပျောက်ကွယ်စေခြင်း၊ တိုက်စားခြင်း။

သက်ရှိနှင့် ဖန်တီးခြင်းတို့ကို ဆန့်ကျင်သော သဘောတရား အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို ဖော်ပြရန်အတွက် အထူးဖန်တီးထားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ နားလည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဇီဝအင်အားနှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြား တိုက်ပွဲမှာ အပြောင်းအလဲ စတင်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် လုံးဝ အသာစီးရယူခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဟန်ချက်ညီသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို ပြန်လည်တွန်းလှန်ပြီး သူ၏လက်အတွင်းမှ ဖယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့၏။

တစ်ရက်။ နှစ်ရက်။ တစ်လ။ နှစ်လ။ တစ်နှစ်။ နှစ်နှစ်။

မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

တစ်နေ့တွင် သူ၏ မျက်ခွံများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား နှစ်ခု!"

သူ၏ နတ်ဘုရားနန်းတော်အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် မြွေငယ်နှစ်ကောင်အလား ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား နှစ်ခုမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်မို့ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ တစ်ခုမှ နှစ်ခုသို့ တိုးလာခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ နှစ်ဆတိုးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ကျိရွှမ်နှင့် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရပါက ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား နှစ်ခုလုံးကို သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်တွင် ထည့်သွင်းအသုံးပြုရုံဖြင့် ကျိရွှမ်မှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရဘဲ ထိုနေရာမှာတင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"တခြား နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကော ဘယ်လိုနေမလဲ"

"ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားကို နားလည်တဲ့ အရှိန်အဝါက မြန်သလား၊ နှေးသလား"

ရှန်မို ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိသဖြင့် သူလည်း မဝေဖန်နိုင်ပေ။

"ငါ ပိုပြီး အရှိန်မြှင့်ဖို့ လိုဦးမယ်ထင်တယ်… နည်းနည်း ငြိမ်သက်တဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းတံပိုးတွေကြားမှာ ဒဏ်ရာမရဘဲ ရပ်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ ငါ မဟာကမ္ဘာဆီကို သွားဖို့ အသင့်ဖြစ်ပြီလို့ ပြောလို့ရပြီ"

Chapter 582: ရှိကျဲအား ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ရခြင်း

သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်။

ရှန်မိုသည် ကျယ်ပြောလှသော ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးကြီး၏ ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် ထိုနေရာ၏ သက်တမ်းရင့်မှုနှင့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော အရှိန်အဝါတို့ကို သူ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ အိပ်မောကျနေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် ချောင်းမြောင်းနေသည်နှင့် တူလှ၏။ လောဘရမ္မက်ကြီးသော ရတနာရှာဖွေသူများကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တွေ့သည်နှင့် တစ်လုပ်တည်း ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလားပင်။

ရှန်မိုမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သူ သတိပြုမိသွား၏။ အပျက်အစီး၏ အဝင်ဝရှိ ကြီးမားသော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် အပြာရောင် အစက်အပြောက်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ၎င်းတို့မှာ သွေးကွက်များနှင့် တူလှသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သားရဲကြီးသည် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ပြီး အသက်လုကာ ၎င်း၏ အသိုက်ဆီသို့ နောက်ဆုတ်ပြေးခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်... ဒါဟာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ အဆင့်ဖြစ်ရမယ်"

"ရှိကျဲက နဝမအဆင့် အလယ်အလတ်ပဲ ရှိသေးတာ… ဒါဟာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရဲ့ ဓမ္မအမှတ်အသား ၃၀ ဝန်းကျင်နဲ့ ညီမျှတယ်"

"ကိုယ့်ထက် အဆင့်ကြီးတစ်ခုလုံး သာလွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူကို ရင်ဆိုင်ပြီး လွတ်မြောက်အောင် ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှိကျဲရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတဲ့ အစွမ်းကို သက်သေပြနေတာပဲ"

ရှန်မိုသည် ဟင်းလင်းပြင်လွန်းပျံယာဉ်ကို အပျက်အစီးကြီးဆီသို့ ပို၍နီးကပ်အောင် မောင်းနှင်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်များနှင့် အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ချက်များမှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ဝုန်း!

အပျက်အစီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မှောင်မိုက်နေသော နေရာ၌ နီရဲသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ လင်းထိန်လာလေ၏။

ဖိအားပေးမှုများ၊ ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ဟိန်းဟောက်သံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုအသံမှာ အနှစ်သာရမရှိဘဲ အားအင်ကုန်ခမ်းနေဟန် ပေါက်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ စူးစိုက်ကြည့်မှုမှာပင် ယုံကြည်ချက်ထက် ခြိမ်းခြောက်မှုက ပိုများနေသည်။

"ငါ ပြန်လာပြီ"

ရှန်မိုမှာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

စမ်းချောင်းဝါ နတ်ဘုရားလှံမှာ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပျက်အစီးကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း!

ရှိကျဲသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် လှံကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရားလှံသည် ကျောက်နံရံကို ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သွားရောက်ထိမှန်သော်လည်း ကျောက်တုံးမှာ အက်ကြောင်းလေးပင် မထင်ခဲ့ချေ။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

လေးလံသော ခြေသံကြီးများမှာ အပျက်အစီးအတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ရှန်မို၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့၏။

ယခုမှသာ ရှိကျဲ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော အနက်ရောင် မိကျောင်းကြီးနှင့် တူသော်လည်း ခြေလက်လေးစုံ ပါရှိသည်။ ၎င်း၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော အသားတောင်ပံတစ်စုံ ပေါက်နေပြီး အမြီးမှာမူ ဆူးချွန်များပါသည့် ကြီးမားသော တုတ်ကြီးတစ်ချောင်းအလား အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ထိုအမြီးမှာ ၎င်း၏ အဓိက လက်နက်များထဲက တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ရှန်မိုသည် ၎င်း၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ အသားတောင်ပံ တစ်ဖက်မှာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ကျန်တော့၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ် ပညာရှင်နှင့် တိုက်ပွဲတွင် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!

ရှိကျဲသည် ရှန်မိုအား သတိပေးသည့်အနေဖြင့် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

ဝေးဝေးနေပါ၊ မဟုတ်ပါက အကျိုးဆက်ကို ခံစားရလိမ့်မည် ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။

လူနှင့် သားရဲမှာ လေထုထဲတွင် အကြည့်ချင်း ဆုံနေကြပြီး ၎င်းမှာ မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံတို့ ထိတွေ့သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

ရှန်မိုသည် စကားအများကြီး မပြောတော့ပေ။ 'ယွမ်ဆင်'၊ 'စစ်နတ်ဆိုး' နှင့် 'တောက်ပသော ကောင်းကင်မျက်လုံး' ဓမ္မရုပ်ပွားတော်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အနှစ်သာရသွေးများမှာ တိုးထွက်လာပြီး စမ်းချောင်းဝါ နတ်ဘုရားလှံအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကာ ဟင်းလင်းပြင် ရှေးဟောင်းဓားများ အဖြစ် ပုံဖော်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်ညှပ် တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

ရှိကျဲမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် ခြေလက် လေးစုံရှိသော်လည်း ရှန်မို၏ တိုက်ကွက်များကို မလိုက်မီတော့ချေ။ အချို့သော တိုက်ကွက်များမှာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလွဲမသွေ ထိမှန်ကုန်၏။

ရှန်မို၏ ရိုက်ချက်များမှာ တိကျပြီး ရက်စက်လှရာ အများစုမှာ ၎င်း၏ ကျောကုန်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းကိုသာ ဦးတည် တိုက်ခိုက်နေသည်။ အပြာရောင် သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများကို အပြာရောင် ရင့်ရင့်များဖြင့် စွန်းထင်သွားစေသည်။

ဝုန်း!

ရှိကျဲမှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာရထားသော ထိုအခြေအနေဖြင့် ဤလူသားကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။ သူ ထွက်ပြေးရမည်။

၎င်းသည် ကြီးမားသော အမြီးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှန်မို၏ တိုက်ကွက်များကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အပျက်အစီး၏ အနက်ဆုံးနေရာသို့ လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

"ငါက မင်းကို သေစေချင်ရင် မင်း သေကိုသေရမယ်"

"မင်းရဲ့ ဘဝမှာ အမှားဆုံးအလုပ်က ငါ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာပဲ"

ရှန်မို၏ အကြည့်မှာ ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှသွားသည်။ ဟင်းလင်းပြင် ရှေးဟောင်းဓား ခြောက်လက်မှာ တစ်လက်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားလေ၏။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအား နှစ်ခုမှာ ဓားသွားအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင် ရှေးဟောင်းဓားသည် လျှပ်စီးအလား ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ရှိကျဲ၏ ဦးခေါင်းခွံကို တည့်တည့် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအခါ သူ၏ သိစိတ်မှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။