အခန်း (၃၇၃-၃၇၄)
Vol. 38 Ch. 373-374
အခန်း ၃၇၃ မစ္စတာမိုလား
"မစ္စတာမို... မစ္စတာမို”
ဝမ်ကျန်းနှင့် စကားပြောနေသည့်သူမှာ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ပေ။
ယခင်က မိုဟန်ကျီဟူသော အမည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး လူချင်းမမြင်ဖူးသူများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ သတင်းများမှာ အွန်လိုင်းတစ်ခွင် ဟိုးဟိုးကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အေးစက်သော မျက်နှာထားနှင့် ခန့်ညားလှသော ထိုအမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကြတော့သည်။
ဝမ်ကျန်းသည်လည်း နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး စက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေသည့် ပုံစံမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ဖြစ်သွားကာ အခြေအနေနှင့် လိုက်ဖက်မည့် မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်လာစေရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေရတော့သည်။
"သခင်လေးဝမ်၊ ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ချင်ဘူး ထင်တယ်နော်”
မိုဟန်ကျီ၏ နောက်တွင် လက်ထောက် လင်ကျင်းက ရပ်နေပြီး အနားရှိသူများကလည်း ခရီးဦးကြိုပြုကာ နေရာပေးကြသည်။
ဆူညံနေသော ကလပ်အတွင်းမှ သီချင်းသံများသည်လည်း ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသယောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
"မစ္စတာမိုက ကျွန်တော့်ဆီ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ”
ဝမ်ကျန်းသည် အချိန်အတော်ကြာမှ စိတ်ကိုထိန်းကာ စကားပြန်ပြောနိုင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ "သခင်လေးဝမ်" ဟူသော ခေါ်သံက သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်။
"မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား”
မိုဟန်ကျီသည် ဤသို့သော အောက်တန်းကျသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်ပင် တစ်ပါးသူ မမီနိုင်သော အဆင့်အတန်းနှင့် အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။
လူတိုင်းက သခင်လေးဝမ်သည် မစ္စတာမိုကို သွားရောက်ပုတ်ခတ်မိပြီဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကြပြီး ပြဿနာမပတ်သက်စေရန် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ပြေးချင်နေကြသည်။
ဝမ်ကျန်းသည် ထျန်းယီ ဖျော်ဖြေရေး၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။
"မစ္စတာမို၊ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး အဲဒီမိန်းမ (ကျိုးရှီယန်) ကပဲ အကုန်လုပ်ခဲ့တာပါ”
သူသည် မိုဟန်ကျီကို မြင်သောအခါ ကြောင်ရှေ့ရောက်နေသည့် ကြွက်ကလေးနှယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
မိုဟန်ကျီက စကားများစွာ ပြောမနေတော့ဘဲ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ထောက် လင်ကျင်းက စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို သူ၏ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။
စာရွက်များကို လှန်ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သထက် ပျက်လာသည်။
ကျိုးရှီယန်ကို အသုံးချ၍ အွန်လိုင်းတိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း၊ ထိန်ဖေး နည်းပညာမှ လျူးယွဲ့ကို မြှောက်ပင့်ပေးကာ ကိစ္စများ ရှုပ်ထွေးအောင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း စသည့် သူ၏ အကွက်စေ့လှသော ကြံစည်မှုများမှာ အထောက်အထားနှင့်တကွ ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါတွေက သက်သေအဖြစ် သုံးလို့မရပါဘူးခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးလို့ မရဘူး”
ဝမ်ကျန်းသည် သေခါနီး ဆဲဆဲတွင် အားတင်း၍ ပြန်လည်ချေပသည်။
သူသည် တိုက်ရိုက်ခိုင်းစေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းများကိုသာ သုံးခဲ့သဖြင့် ဥပဒေကြောင်းအရ လွတ်မြောက်နိုင် မည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
"သခင်လေးဝမ်၊ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို ထောင်ချဖို့ လာခဲ့တာလို့ ထင်နေတာလား ခင်ဗျား ဘာကြောင့် သေရမယ်ဆိုတာကို သိသွားအောင် လာပြောပြတာပါ နောက်မှ ကျွန်တော်တို့က နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်တယ်လို့ အပြောမခံချင်လို့လေ”
မိုဟန်ကျီသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဝမ်ကျန်းမှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
"ထိန်ဖေး နည်းပညာက နုတ်ထွက်သွားပြီဆိုတော့ အဲဒီစီမံကိန်းက ကျွန်တော်တို့အတွက် အပိုင်ပဲအကျိုးအမြတ်ထဲက နှစ်ရာခိုင်နှုန်းကို မင်းအတွက် ပေးမယ်”
မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစီမံကိန်းမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် နှစ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုသည်မှာပင် မနည်းလှပေ။
"ဒါက ကုမ္ပဏီစီမံကိန်းလေ၊ ကျွန်မကို ပေးစရာ မလိုပါဘူး”
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေစုထဲက ပေးတာပါ မင်းက ဒီကိစ္စမှာ နာကျင်ခဲ့ရတာဆိုတော့ လျော်ကြေးအနေနဲ့ လက်ခံလိုက်ပါ”
မင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ မိုဟန်ကျီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင်ပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးရှီယန် ကျောင်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။
ကျောင်းနေဖက်များက သူမအား ဝိုင်းဝန်းနှုတ်ဆက်ကြပြီး အချို့ကမူ မိုဟန်ကျီ၏ လက်မှတ်ကိုပင် တောင်းကြလေသည်။
သောကြာနေ့သို့ ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်များကြားမှ အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက် သည်။
"မနက်ဖြန် မင်းဆီ လာခဲ့ရမလား”
"မနက်ဖြန် ကျွန်မ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိလို့”
မင်ယွဲ့က ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ယွမ်ပေါ့၏ အမွှေးလေးများကို ပွတ်သပ်နေကာ အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်ကို လေးစားသောကြောင့် ထပ်မမေးတော့ဘဲ စနေနေ့တွင် အလုပ်ဆက်လုပ် ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ကျန်ကျွင်းက မင်ယွဲ့ကို လာရောက်ကြိုဆိုသည်။
"အစ်မ... အကိုမို မလိုက်ဘူးလား”
"မလိုက်ဘူး၊ ဒီနေ့ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ သွားမှာ”
ကျန်ကျွင်းသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် -
"အကိုမို သိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာ မဟုတ်လား"
ဟု ပြောလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် သဝန်တိုတတ်မှန်း သူ သိထားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် လေလံပွဲ ကျင်းပရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤလေလံပွဲမှာ အဆင့်မြင့်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖိတ်ကြားစာရှိသူများသာ တက်ရောက်နိုင်သည်။ ကျန်ကျွင်းသည် မင်ယွဲ့၏ နောက်မှနေ၍ လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ကာကွယ်ပေးရင်း လိုက်ပါလာသည်။
လေလံခန်းမအတွင်း သူတို့နေရာ၌ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် လေလံပစ္စည်း စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းပေါင်း ၅၈ ခု ရှိသည့်အနက် သူမသည် နံပါတ် ၈ ပစ္စည်းကို သဘောကျသွားသည်။
"ကိုကျန်၊ ခင်ဗျားကို ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
ထိုစဉ် ဖီဂယ် ဟု ခေါ်သည့် လူငယ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာ ရှိသူဖြစ်သည်။
"ဒါ... ခင်ဗျားရဲ့ ဇနီးလောင်းလား တကယ် လှတာပဲ”
ဖီဂယ်၏ စကားကြောင့် ကျန်ကျွင်း ကျောချမ်းသွားကာ -
"ဒါ ငါ့အစ်မပါ၊ လျှောက်မပြောနဲ့"
ဟု အမြန်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။
မိုဟန်ကျီသာ ကြားသွားပါက သူ၏ ဘဝမှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။
မင်ယွဲ့သည် နံပါတ် ၈ ပစ္စည်းဖြစ်သည့် ရှေးဟောင်း ပန်းအိုးလေးကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ကျန်ကျွင်းသည် သူမအတွက် ဝယ်ပေးချင်သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေအလုံအလောက် မရှိသဖြင့် စိတ်ညစ်သွားသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဖုန်းဆက် အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
"အကိုမို... ကျွန်တော် အစ်မနဲ့အတူ လေလံပွဲကို ရောက်နေပါတယ်”
မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်လုပ်နေရင်း စာကိုမြင်သောအခါ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် မချိမဆန့် ဖြစ်သွားသည်။
မင်ယွဲ့သည် ဘာကြောင့် သူ့ကို မခေါ်ခဲ့သနည်းဟု တွေးတောမိသည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင်
- "ကောင်းပြီ၊ မင်းအစ်မ ဘာဝယ်ချင်ဝယ်၊ ငါ ပေးချေမယ်" ဟု ပြန်စာပို့လိုက်သည်။
ကျန်ကျွင်းသည် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝသွားပြီး လေလံပွဲကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် ကုမ္ပဏီ၌ ရှိနေသော်လည်း စိတ်မှာ လေလံပွဲသို့ ရောက်နေသည်။ သူသည် လက်ထောက် လင်ကျင်းကို ခေါ်ယူကာ လေလံပွဲအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။
လက်ထောက် လင်ကျင်းသည်လည်း သစ္စာရှိလှသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြင့်မားသော လစာကို ရရှိထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းထောင်မည့်အစား မိုဟန်ကျီ၏ လက်အောက်တွင်သာ ဆက်လက် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် လေလံပစ္စည်း စာရင်းများကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းကာ မိုဟန်ကျီထံသို့ ပေးပို့လိုက်လေသည်။
အခန်း (၃၇၄) မတူညီသော ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်များ
လက်ထောက် လင်ကျင်းသည် ရှင်းယောင်တွင် ရရှိသည့် လစာထက် ပိုမိုများပြားသော ဝင်ငွေမျိုး အခြားနေရာတွင် ရနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာနားလည်ထားသည်။ သူသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် လေလံပစ္စည်းများကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေရင်း နောက်ဆုံးပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။
၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော အနုပညာလက်ရာမြောက်သည့် ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးဖြစ်ပြီး စိမ်းပြာရောင်အဆင်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်နှင့် ပြာလွင်သော မိုးကောင်းကင်၊ သဘာဝတရားနှင့် လွတ်လပ်မှုတို့၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်ထားသည့် ထိုကျောက်မျက်ရတနာဆွဲကြိုးကို "မြရောင်ရိပ်" ဟု အမည်ပေးထားသည်။
ဤဆွဲကြိုးကို မင်ယွဲ့၏ ဖြူဝင်းဥနေသော လည်တိုင်လေးတွင် ဆင်မြန်းလိုက်ပါက သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ညှပ်ရိုးလေးပေါ်တွင် မြကျောက်သီးလေးက ဝင်းပနေမည်ဖြစ်ရာ ထိုမြင်ကွင်းသည် မည်မျှပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းမည်ကို သူ တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သိနေတော့သည်။
ဤဆွဲကြိုးမှာ ဥရောပတော်ဝင်မိသားစုတစ်ခုက သူတို့၏ အချစ်ဆုံးမင်းသမီးလေးအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
မင်းသမီးလေးသည် မတ်လ ၈ ရက်နေ့တွင် မွေးဖွားခဲ့သဖြင့် နီလာ ၃၈ လုံးဖြင့် စီခြယ်ထားပြီး အလယ်တွင် စစ်မှန်သော မြကျောက်ကြီးကို ထူးခြားသော ပုံစံများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ဈေးနှုန်းကိုပင် ကြည့်မနေတော့ဘဲ ကျန်ကျွင်းထံသို့ တိုက်ရိုက်စာပို့လိုက်သည်။
လေလံပွဲဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်း ဖုန်းများကို အသံပိတ်ထားကြသော်လည်း ကျန်ကျွင်းမှာမူ ဖုန်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်၍ ကစားနေသဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင် လင်းလာသည်နှင့် ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။
စာမှာ မိုဟန်ကျီဆီမှ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မင်ယွဲ့အတွက် ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
> အကိုမို: "နောက်ဆုံးပစ္စည်းကို လေလံဆွဲပေးပါ”
> ကျန်ကျွင်းသည် ယနေ့လေလံပစ္စည်းစာရင်းကို သေချာမကြည့်ခဲ့မိသဖြင့် ယခုမှ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စာအုပ်ကို အမြန်လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည်လည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ကျန်ကျွင်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။
ယခုအခါ ခုနစ်ခုမြောက် ပစ္စည်းကို လေလံတင်နေပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ မင်ယွဲ့ ဝယ်ယူလိုသည့် ပစ္စည်းအလှည့်သို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျန်ကျွင်းသည် စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သောအခါ ကြည်လင်တောက်ပသော စိမ်းပြာရောင်အဆင်းက သူ၏မျက်လုံးများကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။
ဓာတ်ပုံပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုကျောက်မျက်ရတနာ၏ ထည်ဝါမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။
သို့သော် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေသူပီပီ သူသည် အောက်ဆုံးရှိ ဈေးနှုန်းကို အရင်ကြည့်လိုက် မိသည်။
အခြေခံလေလံဈေးမှာ ယွမ် ၁၂၀ သန်း။
ဤကိန်းဂဏန်းမှာ သူ အရင်က ချမ်းသာစဉ်ကပင် အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော ပမာဏဖြစ်သည်။
"ဘာလဲ... မင်း အဲဒါကို လိုချင်လို့လား”
မင်ယွဲ့က သူ ငြိမ်ကျသွားသဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဤဆွဲကြိုးမှာ အမျိုးသမီးအသုံးအဆောင် ဖြစ်နေသည်။
"မင်း အမေကိုပေးမလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ရည်းစားကိုလား”
သူမက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အသံကို အလွန်နှိမ့်၍ ပြောဆိုနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများမှာလည်း စင်ပေါ်သို့သာ အာရုံရောက်နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။
ဤဆွဲကြိုးမှာ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက် သူ့ကို ဝယ်ခိုင်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျန်ကျွင်း သိသော်လည်း မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောလျှင် Surprise ဖြစ်မည် မဟုတ်သလို၊ လိမ်ပြောရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ပိုက်ဆံလိုလို့လား ငါ အရင်စိုက်ပေးထားမယ်၊ မင်း ပိုက်ဆံရှိမှ ပြန်ပေးပေါ့”
အနားရှိ ဖီဂယ်သည်လည်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို အကဲခတ်နေရင်း ကျန်ကျွင်း၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်တုန်သွားရသည်။
အခြေခံဈေး ယွမ်သန်း ၁၀၀ ကျော်တန်ပစ္စည်းကို သူတို့က အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးနေကြသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက်ချင်း တူသော်လည်း သူတို့နှင့် အဆင့်အတန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေတော့သည်။
ကျန်ကျွင်းသည် မိုဟန်ကျီ သတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ငွေထုတ်ပေးမည့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို မရဲတရဲ ငြင်းဆိုလိုက်ရသည်။
လေလံပစ္စည်း နံပါတ် ၈ ဖြစ်သည့် ရှေးဟောင်းပန်းအိုး စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မင်ယွဲ့သည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ စုန်ခေတ်လက်ရာ ရုဝဲ ပန်းအိုးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်ပုံစံများဖြင့် စီခြယ်ထားသည်။ အနီရောင်ပိတ်စကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ ပန်းအိုး၏ နူးညံ့သောအဆင်းနှင့် နွေးထွေးသော အရောင်အဝါမှာ တစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
"ဒီပန်းအိုးက စုံတွဲလိုက်ရှိရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျန်တဲ့တစ်လုံးက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အတွက် အခြေခံဈေးကို ယွမ်နှစ်သန်းကနေ စတင်ပါမယ်”
လေလံအရာရှိက ရှင်းပြသည်။
မင်ယွဲ့သည် ထိုပန်းအိုးကို အရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဈေးပြိုင်မှုများ ပြင်းထန်ခဲ့ပြီးနောက် သူမက ယွမ် ၇ သန်းဖြင့် အပြတ်အသတ် လေလံဆွဲလိုက်နိုင်လေသည်။
မင်ယွဲ့သည် သူမ လိုချင်သည့် ပစ္စည်းကို ရရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ပြန်ရန်ပြင်သော်လည်း ကျန်ကျွင်းက မိုဟန်ကျီ၏ တာဝန်ကြောင့် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အဆုံးတွင် နောက်ဆုံးပစ္စည်းဖြစ်သည့် "မြရောင်ရိပ်" ဆွဲကြိုး အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျန်ကျွင်းသည် မိုဟန်ကျီ၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဈေးပြိုင်လေသည်။ ယွမ် ၁၆၀ သန်း... ၁၈၀ သန်း... နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ယွမ် ၁၉၀ သန်းအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။ အနားရှိ လူချမ်းသာများပင် ထိုဈေးနှုန်းကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားကြရတော့သည်။
"သခင်လေးကျန်၊ ဒါကို ကျွန်တော့်ဇနီးအတွက် လက်ဆောင်ပေးချင်လို့ အလျှော့ပေးလို့ ရမလား”
လူကြီးတစ်ဦးက ကမ်းလှမ်းသော်လည်း ကျန်ကျွင်းက
"စိတ်မရှိပါနဲ့ မစ္စတာကျန်း၊ ဒီပစ္စည်းက ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသားမို့ ကျွန်တော်က ကိုယ်စားဝယ်ပေးနေရတာပါ"
ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
အဆုံးတွင် ကျန်ကျွင်းက ယွမ် ၁၉၀ သန်းဖြင့် အောင်နိုင်သွားခဲ့သည်။
လေလံပွဲအပြီး ငွေပေးချေရန် နောက်ကွယ်သို့ သွားသောအခါ ကျန်ကျွင်းက သူမဝယ်ခဲ့သည့် ပစ္စည်းများအတွက်ပါ ပိုက်ဆံရှင်းပေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မင်ယွဲ့က လက်မခံပေ။
"အကိုမိုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုက ကျွန်မဆီမှာပဲ ရှိတာ သူရှင်းရှင်း၊ ကျွန်မရှင်းရှင်း အတူတူပါပဲ ဒါကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းမယ်”
မင်ယွဲ့က သူမ၏ ကတ်ဖြင့် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာကို အေးဆေးစွာ ရှင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။
မိုဟန်ကျီသည် လက်မထပ်ရသေးခင်မှာပင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို မင်ယွဲ့အား ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်ထားသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။
မင်ယွဲ့ကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ကျန်ကျွင်းသည် ဆွဲကြိုးကိုယူ၍ ကုမ္ပဏီရှိ မိုဟန်ကျီထံသို့ သွားခဲ့သည်။
မိုဟန်ကျီသည် ဆွဲကြိုးကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။ မင်ယွဲ့က ပန်းအိုးဝယ်ရခြင်းမှာ ယွမ်ပေါ့ ခွဲပစ်ခဲ့သည့် မိုမိသားစုပိုင် ပန်းအိုးအတွက် အစားထိုးရန်ဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲမှ အလိုမကျမှုများမှာ နှင်းများနေရောင်ပြသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"မင်းအစ်မကို အဖော်လုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မိုဟန်ကျီ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကြောင့် ကျန်ကျွင်းမှာ ရင်ထိတ်သွားရသည်။
"ဒါနဲ့ မင်းအစ်ကို (ကျန်ချန်) ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘယ်လိုလဲ”
"ကျွန်တော့်အစ်ကိုလား... အဖေက သူ့ကို တစ်နေ့တည်း ချိန်းတွေ့ပွဲ ၃ ခု စီစဉ်ပေးလိုက်လို့ သူ စိတ်ပျက်ပြီး စစ်တပ်ထဲကို ပြန်ပြေးသွားပြီဗျ”
ကျန်ကျွင်းက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
သို့သော် သူက ဆက်၍ -
“တကယ်တော့ အစ်ကို ဒီလိုဖြစ်ရတာ အကိုမိုကြောင့်လည်း ပါတာပေါ့"
ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။