အခန်း (၃၇၅-၃၇၆)

အခန်း (၃၇၅) ကြည့်မဝနိုင်သော မြင်ကွင်း

ကျန်ကျွင်းသည် ဆိုဖာလက်တံပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်နေရင်း ချမ်းသာသည့် ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ပေါ့ပျက်ပျက်အမူအရာကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေသည်။

မိုဟန်ကျီ၏ ရှေ့တွင်မူ သူသည် ဟန်ဆောင်မှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူ၏ပင်ကိုယ်သဘာဝကို ထုတ်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အော်... ဟုတ်လား”

မိုဟန်ကျီသည် ကျန်ချန်နှင့် သူ၏မိသားစုကြားမှ ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို အမှန်တကယ် မသိရှိခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ အဖေက ကိုမိုမှာ ရည်းစားရနေပြီဆိုတာ ကြားတော့ အစ်ကို့ကိုပါ အားကျပြီး စစ်တပ်ကနေ ခွင့်ပေးလိုက်တာလေ အမြန်ဆုံး ချိန်းတွေ့ပွဲတွေတက်ပြီး အဖော်ရှာတော့ဆိုပြီး ဖိအားပေးနေကြတာ”

မိုဟန်ကျီသည် ကျန်ချန်၏ ချိန်းတွေ့ပွဲများမှာ သူ၏ အချစ်ရေးကြောင့် အစပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသော်လည်း ထိုသူ့အပေါ် အနည်းငယ်မျှ သနားစိတ် မရှိခဲ့ပေ။

မင်ယွဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စနစ် ဟင်းလင်းပြင် ထဲရှိ သင်ယူရေးအခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ယခင်က မိုဟန်ကျီအတွက် ဆွဲပေးထားသည့် မိသားစုပုံတူ ပန်းချီကားမှာ ခြောက်သွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပုံတူပန်းချီ ဆွဲရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဟန်ကျီအနေဖြင့် အခြားပုံစံမျိုးကို ပိုမိုနှစ်သက် လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

မင်ယွဲ့သည် သုံးမီတာခန့် ရှည်လျားသော စက္ကူလိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ခေါက်ချိုးစာအုပ်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်၌ ဖြန့်ခင်းလျက် စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။

သူမသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။ ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ထိပ်သီးအစည်းအဝေးပွဲတစ်ခုတွင် သူမက ထိုင်နေပြီး သူက မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက စတင်၍ စကားစမြည်ပြောခဲ့ကာ စီးပွားရေးကတ်ကိုပင် ပေးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအမှတ်တရများကို ပြန်လည်ပုံဖော်နေစဉ် မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြုံးရွှင်နေတော့သည်။

ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ် ချပ်ကို ထပ်မံရေးဆွဲသည်။ ၎င်းမှာ ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် မိုဟန်ကျီ ဟောပြောပွဲလုပ်စဉ်က လူအုပ်ကြီးကြားမှ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အာရုံစိုက်ကာ ဆွဲနေရင်း အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်နေတော့သည်။

အဘိုးဟယ်သည် မိုဟန်ကျီထံသို့ ဖုန်းဆက် သွယ်လာသည်။

"အဘိုး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ”

မိုဟန်ကျီ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

သူ၏ မိသားစုဝင်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမှီအခိုကင်းစွာ နေထိုင်တတ်ကြပြီး ထူးခြားသည့် ကိစ္စမရှိဘဲ ဖုန်းဆက်လေ့မရှိကြပေ။

"မင်ယွဲ့လေး အချိန်ရမလား ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူမနဲ့ တွေ့ချင်နေလို့လေ၊ မင်းပဲ တစ်ချက်လောက် မေးပေးပါဦး”

အဘိုးဖြစ်သူသည် မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းနံပါတ် ရှိသော်လည်း လူကြီးဖြစ်သူက တောင်းဆိုလျှင် အားနာစရာ ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် မြေးဖြစ်သူမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုဟန်ကျီကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက် သည်။

ယနေ့တွင် သူ အလုပ်မတက်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

"ရောက်လာပြီလား”

တံခါးခေါက်သံကြားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ပေါင်မုန့်ကို ပါးစပ်မှကိုက်လျက် တံခါးသွားဖွင့်ပေးသည်။

"မနက်စာ မစားရသေးဘူးလား၊ ကိုယ် ဝယ်လာပေးတယ်”

သူ ယူဆောင်လာသည့် အရာများကို ထမင်းစားပွဲပေါ်၌ တင်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် မိုမိသားစု စားဖိုမှူး၏ လက်ရာများကို အားရပါးရ စားသောက်နေစဉ် မိုဟန်ကျီ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ”

"မင်းကို ကြည့်နေတာလေ”

"ဒါဆို... ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်သူက အလှဆုံးလဲ”

မေးပြီးမှ ဤမေးခွန်းမှာ ယွမ်ပေါ့၏ စကားများအတိုင်း ဖြစ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့ ပြုံးမိသွားသည်။

"ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ ယွဲ့ယွဲ့က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးပါပဲ”

မိုဟန်ကျီက အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။

မင်ယွဲ့သည် ရယ်မောရင်း သူ၏အနားသို့ တိုးသွားကာ ပါးပြင်ကို အမြန်နမ်းလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ အငိုက်မိသွားတော့သည်။

"ဒါဆို... ကိုယ်က အလေးအနက် မှတ်ယူလိုက်တော့မယ်နော်”

"အစကတည်းက အလေးအနက်ပါပဲ”

ထိုစဉ် ယွမ်ပေါ့သည် အစားအသောက်နံ့ရသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့အတွက် သီးသန့်ပန်းကန်ဖြင့် အစာကျွေးပြီးနောက် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မိုဟန်ကျီသည် လေလံပွဲမှ ဝယ်ယူလာသည့် ကျောက်မျက်ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်ပြလိုက် သည်။

"ဒါကြောင့် ကျန်ကျွင်းက အဲဒီလောက် ဈေးကြီးပေးပြီး ဝယ်နေတာကိုး နောက်ကွယ်မှာ ရှင်ရှိနေတာပဲ”

"စမ်းဝတ်ကြည့်ပါဦး၊ မင်းနဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်မှာပါ”

မိုဟန်ကျီသည် ဆွဲကြိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ သပ်ချလိုက်ပြီး သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ နုညံ့သော အရေပြားနှင့် ထိမိသွားသောအခါ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားချက် တစ်ခု နှစ်ဦးသားကြားတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"တကယ် လှတာပဲ”

"ကျွန်မက ရတနာထက် ပိုလှလား”

မင်ယွဲ့က စနောက်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လက်ထောက်ကာ သူ၏မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်သွားရာ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ဤမျှ နီးကပ်သော အနေအထားတွင် သူမ၏ မျက်တောင်ဖျားလေးများကိုပင် သူ မြင်နေရသည်။

"ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလား”

"ဟုတ်ပါတယ်... ကြည့်မဝနိုင်လောက်အောင် လှပါတယ်”

မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှောက်လျက်သား ကျသွားတော့သည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းနှင့် သူ၏ မေးစေ့ တိုက်မိသွားသဖြင့် နှစ်ဦးသား နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ကြသော်လည်း မိုဟန်ကျီက လွှတ်မပေးပေ။

"ဖယ်ဦးလေ”

သူက ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း -

"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို ဒီထက်ပိုပြီး မစပါနဲ့တော့ မင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက သုညပဲ”

ဟု သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် မိုဟန်ကျီက အဘိုးဖြစ်သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောပြသည်။ အဘိုးဟယ်၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ကျန်းမင်းက သူမကို တွေ့ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ချိန်းဆိုထားသည့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အဘိုးဟယ်နှင့်အတူ ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိသည့် အဘွားအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ ငါ့ရဲ့ မြေးချွေးမလောင်း မင်ယွဲ့လေ ယွဲ့ယွဲ့... ဒါက မင်းရဲ့ အဘွားကျန်း”

"နေကောင်းပါသလား အဘွားကျန်း”

နှုတ်ဆက်စကားများအပြီးတွင် အဘွားကျန်းက ယနေ့တွေ့ဆုံရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းကို စတင်ပြောဆိုသည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့၏ စူးကျိုး ပန်းထိုးပညာရပ်အကြောင်းကို ကြားသိထားခြင်းဖြစ်သည်။

"အဘွားရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အဘွားအတွက် ပဝါလေးတွေ ထိုးပေးခဲ့ဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီပဝါလေးတွေက ပျောက်ဆုံးသွားပြီ အဲဒါကို ယွဲ့ယွဲ့လေးက ပုံတူပြန်ထိုးပေးနိုင်မလား”

အဘွားကျန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လွမ်းဆွတ် ရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်ကပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုပဝါလေးများမှာ သူမအတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အမှတ်တရများ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ် အဘွား... ကျွန်မ ထိုးပေးပါ့မယ်“

မင်ယွဲ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကတိပေးလိုက် သည်။

အဘွားကျန်းသည် ဝမ်းသာသွားပြီး ထိုပဝါပေါ်တွင် ပါဝင်သည့် "ကိုးဆစ်သစ်ခွ" ပုံစံနှင့် အမှတ်တရများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေတော့သည်။

အဘိုးဟယ်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ကမူ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေကြလေတော့သည်။

အခန်း (၃၇၆) ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ

"သစ်ခွပန်းလေးရဲ့ ဘေးနားမှာ ကျွန်မရဲ့အမည် 'ကျန်းလန်' ဆိုတာကို နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးစနစ်နဲ့ ထိုးထားတာပါ”

အဘွားကျန်းသည် စကားကို ခဏရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို မယုံကြည်သည်မဟုတ်သော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်သူ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

အထူးသဖြင့် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးအဖို့ ဤပညာရပ်မှာ ခက်ခဲလွန်းမည်ကို သူမ စိုးရိမ် မိသည်။

"နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးဖို့က သိပ်ခက်ခဲနေရင် တစ်ဖက်တည်းပဲ ထိုးပေးလည်း ရပါတယ် ကွယ်”

သူမက အလျှော့ပေးကာ ဆိုသော်လည်း မင်ယွဲ့က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် - "နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး အဘွား" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ပန်းထိုးခြင်း၏ အနှစ်သာရကို ဖော်ဆောင်နိုင်ရန် အဘွားကျန်းနှင့် သူမ၏သူငယ်ချင်းကြားမှ သံယောဇဉ်များကို အာရုံစိုက်နားထောင်ခဲ့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ပါဝင်သော အနုပညာလက်ရာတစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ရန်မှာ ပညာရပ်ထက် ခံစားချက်က ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်း သူမ နားလည်ထားသည်။

နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် ပြန်မသွားသေးဘဲ မင်ယွဲ့အား ကူညီပေးသည်။ သူသည် လေးလံသော ပန်းထိုးစင်ကို ဧည့်ခန်းရှိ ပြတင်းပေါက်ကြီးများအနားသို့ ရွှေ့ပေးလိုက် သည်။

နေရောင်ခြည်သည် ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ စီးဝင်လာကာ မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြန်းပက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် အာရုံစိုက်ကာ ပန်းထိုးနေစဉ် သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များက မျက်နှာပေါ်သို့ ခဏခဏ ဝဲကျလာသည်။

မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏နောက်မှနေ၍ သူ၏လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပတ်ထားသော အနက်ရောင် သားရေကွင်းလေးဖြင့် သူမ၏ဆံပင်များကို သေသပ်စွာ စုစည်းချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသားရေကွင်းလေးမှာ ယခင်က မင်ယွဲ့ ခေါင်းလျှော်စဉ်က သူ သိမ်းထားခဲ့သော အမှတ်တရပစ္စည်းလေးပင် ဖြစ်သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ညောင်းညာနေသော လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် အနားသို့ရောက်လာပြီး ပုခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။

"ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို လိမ်မာတဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းလေးပဲ”

"ဒါဆို... ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့ ရာထူးတိုးပေးမှာလဲ”

မိုဟန်ကျီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ရှင့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပေါ့”

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏လက်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပုလင်းနုရောင် သစ်ခွပန်းလေးများသည် စိမ်းလန်းသော သစ်ရွက်ရှည်များကြားတွင် တင့်တယ်စွာ ပွင့်လန်းနေပြီး၊ တစ်ဖက်တွင်မူ ပြာလွင်သော ပန်းပွင့်လေးများက 'ကျန်းလန်' ဟူသော စာလုံးနှင့်အတူ လှပစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ဖက်လှပန်းထိုးပညာရပ်၏ ဆန်းကြယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

"အိမ်မှာပဲ စားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်ထွက်စားမလား”

မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အိမ်မှာပဲ စားကြတာပေါ့၊ ကိုယ်ပဲ ချက်ပေးမယ်”

မိုဟန်ကျီသည် အပြင်ထွက်၍ ပစ္စည်းဝယ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ စူပါမားကတ်အတွင်း လူအုပ်ကြား၌ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဈေးဝယ်လှည်းကို တွန်းကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ထူးခြားလှပသော ရုပ်ရည်ကြောင့် အနားရှိ လူများမှာ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြရတော့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီသည် အင်္ကျီလက်ကို နားထိလိပ်တင်ကာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

ခရမ်းချဉ်သီးများကို ဆေးကြောနေသည့် သူ၏ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော လက်မောင်းသားများနှင့် အာရုံစိုက်နေသော ပုံစံမှာ မင်ယွဲ့အတွက်တော့ ကြည့်မဝနိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခရမ်းချဉ်သီးဟင်းချို၊ ဝက်နံရိုးချိုချဉ်၊ ကိုလာကြက်တောင်ပံနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ထိုလှပသော အခိုက်အတန့်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ WeChat Momentsပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

> "နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ပျော်ရွှင်မှု... ရှင် ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းတစ်နပ်”

> ဤပို့စ်အောက်တွင် မင်မိသားစုဝင်များနှင့် သူငယ်ချင်းများ၏ မှတ်ချက်များ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ကျန်းကျွန်းသည် ကလပ်တစ်ခုတွင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ပျော်ပါးနေစဉ် မင်ယွဲ့၏ ပို့စ်ကို မြင် လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကာ ထအော် တော့သည်။

"ဒါ... ဒါ အကိုမိုလား ခါးစည်းဝတ်ပြီး ဟင်းချက်နေတာလား”

သူသည် ဓာတ်ပုံကို Screenshot ရိုက်ကာ သူငယ်ချင်းများ အုပ်စုချက် (Group Chat) ထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

> "ရှင်တို့ ဘယ်လိုထင်လဲ”

> မုန်ရှု့နှင့် ကျန်းရှုယွီတို့က ကျန်းကျွန်းကို ပြန်လည် နောက်ပြောင်ကြသည်။

> "မင်းကတော့ လူပျိုကြီးမို့ နားမလည်ပါဘူးကွာ၊ ဒါက ဇနီးမယားအပေါ် ထားတဲ့ ချစ်သူတွေရဲ့ အရသာလေ”

> မုန်ရှု့က သူလည်း ရည်းစားရနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံကြေညာလိုက်သောအခါ ကျန်းကျွန်းမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် -

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ဝိုင်းနှိပ်စက်နေကြတာပဲ"

ဟု အော်ဟစ်ကာ ကလပ်ထဲမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့လေသည်။