အခန်း (၂၂၉-၂၃၀)

အခန်း (၂၂၉) - တူရန်းကျင်း

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေအရိပ်များနှင့် သေဆုံးသူများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအားနှင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့ထက် ပိုမိုဆိုးဝါးသော မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုဆိုးဝါးသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။

ထိုကောင်းကင်ကို ထိသော မြစ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကတည်းက သူသည် တစ်ခဏတာအတွင်းမှာပင် ဆိုးဝါးသော စိတ်ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ခဏတာလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆိုးဝါးသည့် စိတ်ဆန္ဒမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

သို့သော်

ထိုအကြည့်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ထိုကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင် ကျန်ရှိနေသော လူမျက်နှာနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသည့် မိစ္ဆာကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်မှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ကောင်းကင်တွင် မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ပိုမို မှောင်မိုက်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ပိုမို နီးကပ်သွားသကဲ့သို့ပင်

“အော်... မင်းပဲ တချိန်လုံး ငါ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေတာကိုး ”

“မိစ္ဆာကောင် ဒီနေ့ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ် ”

လီယန်ချူမှာ ကောင်းကင်ယံကို လှုပ်ခတ်နိုင်သော ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာကြီး၏ သက်ရောက်မှုကို လုံးဝ မခံရပေ။

ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ခန္ဓာကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဝေါင်းး

လူမျက်နှာနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသည့် မိစ္ဆာကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်

မိစ္ဆာအသံများ နားထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စိတ်ထဲရှိ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း စသည့် စိတ်ခံစားမှုများ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော အတွေးများမှာ သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ရွှေရောင် ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ လောကကို ရှာဖွေ၊ ရွှေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်၍ တန်ခိုးပြ ”

“မိစ္ဆာကို သတ် ”

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ပင်

အမိန့်တော်အတိုင်း ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့

လူမျက်နှာနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသည့် မိစ္ဆာကြီး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော မိစ္ဆာအသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် အရပ်ဆယ်ပေကျော်ရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တိုက်ရိုက် လီယန်ချူထံသို့ ခုန်အုပ် တိုက်ခိုက်လာသည်။

ဘုန်း

ဘုန်း

မြေပြင်မှာ လူမျက်နှာနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသည့် မိစ္ဆာကြီး၏ နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော အသံများ ထွက်ပေါ်ကာ မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်မှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

ဘုန်း

တောက်ပသော နတ်ဘုရား အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် လှပသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် အစီရင်ဝတ်စုံ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အေးစက်ကာ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရား စစ်သည်တော်တစ်ပါး မိစ္ဆာကို သတ်ရန် ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ဘုန်း

တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သွားသည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားသည်

တောင်ငယ်တစ်ခုနှင့် တူသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကျသွားသည်။

လေးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသည့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင်မှာ ကြီးမားသော တန်ခိုးကို ပြသလိုက်သည်။

ထိုသည်မှာ တာအိုဂိုဏ်းသားများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာများ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ပျက်စီးနေသော နန်းတော်နယ်မြေတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အစွမ်းဖြင့် လူမျက်နှာနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသည့် မိစ္ဆာကြီးကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်။

ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသည်။

ထိုနတ်ဘုရား နန်းတော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲမှာ မည်မျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဤကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာများပင်လျှင် ထိုမျှ အစွမ်းထက်နေပြီ။

ရှေးယခင် ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေတွင်။

ထိုတာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသနည်း။

ထိုကြောင့်ပင် မြေပြင် နတ်ဘုရားများ ပင်လျှင် ပျက်စီးသွားရသည်

ကြီးမားသော နတ်ဘုရား နန်းတော်မှာ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံ၏ အထွတ်အမြတ် နေရာနှင့် တူသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မျှ မကျန်ခဲ့ပေ

အနည်းဆုံးတော့

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဤကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ စစ်ပွဲသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တာအိုဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်နေသည်။

ကောင်းကင်ပေါ်ကို တာအိုဂိုဏ်း၏ နှုတ်ဆက်ခြင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဤတာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များကို လေးစားကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုန်း

ကမ္ဘာလောကကြီးတွင် မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် မိုးကြိုးများ အမြောက်အမြား ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ပင်

တာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အရိပ်များမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလွန်ကြည်လင် တောက်ပသော အရှိန်အဟုန်များဖြင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

သူတို့ထဲမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှာ မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်နှင့် ရွှေရောင် ဦးရစ်သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။

မိုးကြိုးသံများနှင့်အတူ ရှေ့ဆုံးမှ ရင်ဆိုင်သွားသည်။

လူအများ၏ နားထဲတွင် ကြီးမားသော ရွတ်ဖတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှေးယခင် တာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များ နားနားတွင် ရွတ်ဖတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လူတို့၏ လမ်းကြောင်းမှာ ဝေဝါးလှသည်။

တာအိုလမ်းကြောင်းမှာ ကျယ်ပြန့်လှပြီး တစ္ဆေလမ်းကြောင်းမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည်။

လူတို့၏ အသက်ဝင်ရာဖြစ်သည်။

တာအိုလမ်းကြောင်းမှာ အသက်ကို တန်ဖိုးထားသည်။

တစ္ဆေလမ်းကြောင်းမှာ အဆုံးသတ်ကို တန်ဖိုးထားသည်။

တာအိုလမ်းကြောင်းမှာ အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ပြီး တစ္ဆေလမ်းကြောင်းမှာ အမြဲတမ်း ဆိုးဝါးသည်။

အမြင့်ဆုံးသော ရှင်းလင်းမှုများ၊ ဝမ်းနည်းဖွယ် သီချင်းသံများမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။

တာအိုလမ်းကြောင်း ပြည့်စုံရန်သာ ဆန္ဒရှိပြီး လူတို့၏ လမ်းကြောင်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရန် မဆန္ဒရှိပေ။

ကောင်းကင်ဘုံသည် ကျယ်ပြန့်လှသည်။

ငါ့၏ လမ်းကြောင်းမှာ နေ့စဉ် ပိုမို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပါစေ

တာအိုဂိုဏ်း၏ ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

ဤသည်မှာ တူရန်းကျင်း (လူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းကျမ်း) ဖြစ်သည်။

အမည်အပြည့်အစုံမှာ တိုင်ရှန်းတုန်းရွှမ်းလင်ပေါင်ဝူလျန်တူရန်ရှန်ဖင်းမြောက်ကျင်း ဖြစ်သည်။

သီလဆောက်တည်ပြီး ကျမ်းစာကို ရွတ်ဖတ်ပါက ကောင်းကင်ဘေးအန္တရာယ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်၊ အုပ်ချုပ်သူများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်၊ အောက်ဘက်တွင် အဆိပ်အတောက်များကို ဖယ်ရှားကာ လူအများကို ကယ်တင်နိုင်သည်၊ အမျိုးသား အမျိုးသမီးများအားလုံး ကာကွယ်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ စွမ်းအားမှာ အဖြူရောင် သက်တန့်ကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူသည် ယခုအခါ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် အဆောင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး အစီရင်ဝတ်စုံနှင့် အခြားသော လက်နက်များ ရှိနေသဖြင့်၊ မိမိအတွက် မကောင်းမွန်ပါက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ လုံးဝ ကျရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အလားတူ အရှိန်ဝါကိုကြည့်ရှုသည့်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သူရှိပါက လီယန်ချူ၏ ကံကြမ္မာကို ကြည့်ရှုလျှင်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးခြားမှုများကို တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူများသည် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အရှိန်ဝါကို ကြည့်ရှုသည့်အတတ် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားမျက်လုံးကို ကျွမ်းကျင်သူ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိကြပေ။

ရှောင်စဲ့မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ရှေ့သို့တိုးပြီး ဂုဏ်ပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဤကောင်းကင်မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏ

သူတို့ လူအစုအဝေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းသို့ လုံးဝ ရောက်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးနေပြီး လေထဲတွင် မျောလွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်။

သူ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် တိမ်ပင်လယ် အထက်တွင် ရှိနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးမိုးများ ရွာသွန်းနေပြီး ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်များစွာမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်များကြောင့် ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ တုန်ခါနေပြီး မိုးကြိုးသံများမှာ ရှေးဟောင်း မိုးကြိုးကန်ကြီး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူသည် မက်မွန်သစ်သားဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြေမီးများကို နင်းလျှောက်ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် မိုးကြိုးများ ပတ်လည်ဝိုင်းနေပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် သစ်သားပြားတစ်ခုဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ စွမ်းအင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

မာ နတ်ဘုရား

လီယန်ချူ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်မှာပင် မှတ်မိလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရန်သူများစွာက ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူသည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ ရန်သူများကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

“ကောင်းကင်မြေပြင်မှာ အဆုံးမရှိ၊ စကြဝဠာ၏ တန်ခိုးကို ငှားယူ၍၊ ငါးမျိုး မိုးကြိုးဘုရင်များကို ဆင်းသက်ပေးပါရန် ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်၊ နတ်ဘုရား စစ်သည်များ မီးကဲ့သို့ အမိန့်ကို လိုက်နာကြပါ ”

အစွမ်းထက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်နှလုံးကို တုန်ခါစေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုးကြိုးများစွာမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး ကောင်းကင်မြေပြင်ကို လင်းလက်သွားစေသည်။

လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ ဘာမှ လုပ်၍ မရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ကိုလည်း မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ပေ။

လမ်းသွားသူ တစ်ယောက်နှင့် တူလှသည်။

ထိုနတ်ဘုရား၏ အစွမ်းသတ္တိကို ကြည့်ရှုနေသည်။

ရန်သူများစွာကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်နေသည်။

“ဒါဟာ ထိုနတ်ဘုရား၏ မှတ်ဉာဏ်များလား”

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူ ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မွန်းကျပ်နေသည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေသည်။

ကောင်းကင်မြေပြင်မှ လက်မခံနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်များကို သူ အလွန် မုန်းတီးသည်။

လုံးဝ နှိမ်နင်း ပစ်ချင်သည်။!

ဘုန်းဘုန်းဘုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်များစွာမှာ ဤမိုးကြိုး စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြာမှုန့် ဖြစ်သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် အဖြူရောင်များသာ မြင်နေရပြီး ထိုမြင်ကွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လီယန်ချူ ပြန်လည် နိုးထလာသောအခါ သူ့အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ ရင်းနှီးသော အရာများ ဖြစ်သည်။

အခန်း၏ ပရိဘောဂများမှာ ရိုးရှင်းသည်။

သူနေထိုင်သော ချင်းယွန်းကျောင်း ပင် ဖြစ်သည်။

“ပြန်ရောက်လာတာလား”

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ရှေ့ဆောင်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ တူရန်းကျင်း (လူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းကျမ်း)။

သို့မဟုတ် အခုလေးတင်က နတ်ဘုရား မာ၏ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းခဲ့သော အစွမ်းအစ။

သူ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာများ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိမိ၏ တိတ်ဆိတ်ပြီး ပျက်စီးနေသော ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ့ကို အချိန်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ပြန်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ငေးမောသွားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး သူ ထွက်ခွာသွားသော အချိန်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၃၀) - အံ့ဩစရာ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာက ကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ရခြင်း၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ...

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

“ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့တာ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်က အချိန်ကတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားဘူးလား”

သူ့စိတ်ထဲတွင် ယုတ္တိမရှိသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင်

သူသည် ဤအယူအဆကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာ နေ့ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း အပြင်ဘက်မှာမူ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။

လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူစည်ကားပြီး လူအများ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။

လူတို့၏ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တည်းခိုခန်းမှာလည်း စီးပွားရေး အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး၊ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် အားမာန်ပါသော စာလုံးကြီး လေးလုံး ရေးထိုးထားသည်။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့ ”

သူ့အကြည့်သည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

ရုပ်ရည် အလွန်ချောမောပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ

ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အလှတရားများဖြင့် ပြည့်စုံသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး

သူ့ကို တည့်တည့် ကြည့်နေသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ အရိပ်အယောင်များ ပြောင်းလဲနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိသည်။

သူမမှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ ရင့်ကျက်ပြည့်ဖြိုးသော ဆိုင်ရှင်မ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာတစ်ခုမှ နောက်ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မှောင်မိုက်၍ တိတ်ဆိတ်နေသော ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ထွက်လာပြီး၊ လူစည်ကားသော ဝေမြို့တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူမှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကျင့်သားမရ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရေနွေးချိုးပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဝန်ဆောင်မှုကို ခံယူပြီးနောက်၊ သူ၏ တင်းမာနေသော စိတ်အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှာ လူအများ ဝင်ထွက်သွားလာရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ စာပေပညာရှင်များ၊ နယ်လှည့်သူများ၊ ရဟန်းများနှင့် တာအိုဆရာများ၊ သူဌေးကြီးများနှင့် ကုန်သည်များ၊ အလုပ်သမားများ။

အားလုံး တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုကြသည်။

တည်းခိုခန်းမှာလည်း သိုင်းလောကတွင် ဇာတ်လမ်းများ အများဆုံး ဖြစ်ပွားရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ အောင်မြင်မှုများ စုဝေးရာ ဖြစ်သည်။

လူစည်ကားမှု အရှိဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တည်းခိုခန်းတွင် လက်ဖက်ရည်ကောင်းတစ်ခွက် မှာယူကာ၊ အရပ်ရပ် လှည့်လည်နေသော ပုံပြင်ပြောသူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သိုင်းလောက အကြောင်းအရာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြည်သူများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ချီးမွမ်းကြသည်။

သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရုတ်တရက်

သူ့စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဆရာက တိတ်ဆိတ်သော တောင်တန်းတစ်ခု တွင် ကျောင်းမတည်ဘဲ

ဤလူစည်ကားရာ နေရာတွင် မြေနေရာငှားပြီး ကျောင်းတည်ထားရသနည်း။

ထိုလူမှုလောက၏ အတွေ့အကြုံများဖြင့် စိတ်ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ဖြစ်မည်လော

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သည့်အခါ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

မူလက ဆရာသည် မိစ္ဆာဖမ်းနည်း အနည်းငယ်သာ တတ်သော သာမန် တာအိုဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်သုံးပြီး

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အိတ်ဆောင်ငွေ မရှိရသော ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာမှာမူ အရင်းအမြစ် ကြီးမားသော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယုံရှင်းကျောင်းမှ ယွမ်ယီတာအိုဆရာက သိရုံသာမက လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီး လေးဦး၏ အကြီးအကဲကပင် ဆရာနှင့် ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံပြီး အလွန် ရင်းနှီးသည်။

ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များက တစ်စုံတစ်ရာ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ရှိလိမ့်မည်ဟု သံသယဖြစ်မိသည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက်၊ လူစည်ကားရာ နေရာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းဟောင်းလေးကို ကြည့်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။

“အခြားအရာတွေ မပြောနဲ့၊ ဆရာ သင်ပေးတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းက အရင်းအမြစ် ကြီးမားတာ သေချာတယ်၊ သာမန်ကျင့်စဉ်တွေထက် ကျင့်ရတာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုခက်ခဲတယ်”

“ပြီးတော့ အထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အစွမ်းသတ္တိတွေနဲ့ တန်ခိုးတွေက ချန်နိုင်ငံ တာအိုဂိုဏ်းမှာ မြင်ရလေ့ရှိတဲ့ တာအိုကျင့်စဥ်တွေထက် အများကြီး သာလွန်ပြီး နက်နဲလှတယ်”

သူ စဉ်းစားနေစဉ်

လှပသော အရိပ်တစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

အရပ်မြင့်မြင့်၊ အေးစက်သော အသွင်ရှိပြီး၊ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ကြာရှည် မတွေ့ရတော့သော နယ်လှည့်သူရဲကောင်းမလေး ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်

ဆိုင်ရှင်မမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူ၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာသည့်အတွက် ဖန့်ချင်းလန် အလွန် ဒေါသထွက်သည်။

ငါက အရင်ရောက်တာလေ။

သို့သော် သူမက ဖွင့်မပြောနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် နေ့တိုင်း အစိုးရရုံးတွင် အမှုတွဲများကိုသာ ကိုင်တွယ်နေသည်။

လီယန်ချူကို တွေ့သည့်အခါတွင်လည်း အေးစက်စက် အသွင်ဖြင့်သာ ဆက်ဆံသည်။

သို့သော် ယနေ့

ဖန့်ချင်းလန်မှာ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဆုံမိသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်လုံးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ပြောမပြနိုင်သော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူကမူ ဘာမှ မဖြစ်သလို ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ချင်းလန်လေး”

အပြုအမူမှာ နူးညံ့ပြီး၊ အပြုံးမှာလည်း နွေးထွေးသည်။

ဖန့်ချင်းလန် ခဏရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ မေးစေ့ကို မော့ကာ တစ်ချက် နှာမှုတ်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

လီယန်ချူမှာမူ နားမလည်စွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဆ်ုင်ရှင်မမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ နောက်သို့ ရောက်လာသည်။

“အဲဒီကောင်မလေးက ရှက်တတ်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အရမ်း ဒေါသထွက်နေတာ”

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်။

“သူမ ဘာကို ဒေါသထွက်တာလဲ ”

လီယန်ချူ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်၍ နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ချင်းလန်က မင်းကို ကြိုက်တာလေ၊ ငါ မသိဘူးများ ထင်နေလား၊ သူမရဲ့ အသေးအဖွဲ စိတ်ကူးတွေကို သူမ တစ်ယောက်တည်းပဲ သိတယ် ထင်နေတာ”

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

“ဘာလဲ၊ လီတာအိုဆရာကြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူးလား၊ မင်းအစက သူမကို အရမ်း သဘောကျခဲ့တာ မဟုတ်လား ”

ဆိုင်ရှင်မ ရုတ်တရက် မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်ပြီး

“ခုနက မင်း ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ဒေါသထွက်နေတာလား ”

ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး

“မင်း ကိစ္စပဲ မင်းလုပ် ဟွန့် ”

သူမသည် ဖြူဖွေးပြီး ချောမောသော လက်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာလေး ထုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းကို အသာလေး ကိုက်လိုက်သည်။

“မင်းနဲ့ သူမရဲ့ ကိစ္စကို ငါ မကန့်ကွက်ပါဘူး၊ စိတ်ချပါ”

လီယန်ချူ- “....”

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

“မင်းက တကယ်ကို စိတ်သဘောထား ကျယ်ပြန့်တဲ့ အမျိုးသမီးပဲ၊ လောကမှာ ရှားတယ် ”

လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး

ရင့်ကျက်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းရှိ အမျိုးသားများ၏ စိတ်နှလုံးကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

စာပေပညာရှင်များ၊ နယ်လှည့်သူများ၊ သူဌေးကြီးများမှာ ထိုမျှ လှပရင့်ကျက်သော ဆိုင်ရှင်မကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်ကြသည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ အနားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဝေးကွာနေသော အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသည်။

ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာနှင့် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

ထို့အပြင် နှစ်ဦးသား၏ စကားဝိုင်းကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများ ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် မနာလို ဖြစ်မိကြသည်။

ထိုမျှ နားလည်ပေးနိုင်သော အမျိုးသမီးမျိုး ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။

သက်လတ်ပိုင်း ကုန်သည်တစ်ဦးမှာ စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုး ခံစားရပြီး မနာလို ဖြစ်မိသည်။

“သူငယ်ချင်း၊ အရက်ယူခဲ့ ”

ကုန်သည်မှာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီ တာအိုဆရာကို ကြည့်စမ်း၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းနေတာလဲ

အဝါရောင် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

မိန်းကလေးမှာ ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး ရုပ်ရည် ချောမောသည်။

ချက်ချင်းပင် တည်းခိုခန်းရှိ လူများ၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။

ကြာပန်းကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသွင်ရှိသော်လည်း မျက်ခုံးကြားတွင် ဖုံးကွယ်မရသော စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသည်။

မိန်းကလေးမှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးဆေး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လီယန်ချူကို မြင်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

မြန်မြန် လျှောက်လာသည်။

“တာအိုဆရာ ”

မိန်းကလေးမှာ အမြန် လျှောက်လာသည်။

တည်းခိုခန်းရှိ လူများ၏ အမူအရာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်လာသည်

ထိုလီတာအိုဆရာမှာ ဘာလို့ အမျိုးသမီးတွေ ကြိုက်တာလဲ

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မည်သည့်လှိုင်းမျှ မထပါ၊ အကြောင်းမှာ ထိုမိန်းကလေးမှာ အခြားသူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ ညိုကီ၏ ဇနီး... လက်မထပ်ရသေးသော ဇနီး ဖြစ်သည်။

ရွှီလင်းစု မှာ အမြန် လျှောက်လာသည်။

“ယန်ချူတာအိုဆရာ၊ မကောင်းတော့ဘူး၊ ဟုန်ထူအကို၊ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ ”

လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ် ”

ရွှီလင်းစု က ပြောသည်။

“ဟုန်ထူအကိုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖမ်းသွားတယ် အသက်အန္တရာယ် ရှိမရှိ မသိရဘူး ”

အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ တည်းခိုခန်းရှိ လူများမှာ ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ အေးခဲသွားပြီး အပူချိန်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သိုင်းပညာရှင် သုံးလေးဦးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် အန္တရာယ်ကြားတွင် ဖြတ်သန်းလာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤသို့သော အငွေ့အသက်ကို အလွန် အာရုံခံနိုင်ကြသည်။

အစွမ်းထက်ပြီး အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူ ဘာမှ မပြောဘဲ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွန်းကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ရွှီလင်းစု မှာ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။