အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အပိုင်း (၁၇၁)

ယခုလောလောဆယ်တွင် မိုးရွာပြီးနောက် ရေမြေမတည့်၍ သေဆုံးသွားသော ၁၀ ကောင်ကျော်မှလွဲလျှင် ကျန်သောကောင်များသည် ပြန့်ကျင်းမြို့၏ ရာသီဥတုနှင့် အသားကျနေပြီဖြစ်ကာ သာမန်ဘဲများထက် နှစ်ဆမြန်သောနှုန်းဖြင့် သန်စွမ်းစွာ ကြီးထွားလာကြလေသည်။

ယခုအခါ ဘဲပေါက်စလေးများ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ "အဝါရောင်အမွေးနု" များ တဖြည်းဖြည်း ကျွတ်သွားပြီး အတောင်ပံနှင့် အမြီးပိုင်းတွင် အမွေးအတောင်များ စုံလင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အဒေါ်လီ ထံမှလည်း သတင်းကောင်း ရောက်လာခဲ့သည်။ အစားအသောက် အကောင်းဆုံး ဘဲတစ်သုတ်သည် ၁ ကျင်း အလေးချိန် ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး အကောင်သေးသော အသုတ်သည်လည်း ၆ လျန် အလေးချိန် ရှိလာပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ပြင် အဒေါ်လီ ၏ ယခင်က ဘဲဖြူမွေးမြူဖူးသော အတွေ့အကြုံအရ ငါးစာ၊ လယ်ခရုနှင့် စပါးများကို ရောစပ်ကျွေးမွေးပါက ဤဘဲများသည် တစ်လခွဲခန့်ကြာလျှင် ၅ ကျင်းမှ ၆ ကျင်းအထိ ကြီးထွားလာနိုင်ပြီး ဆိုင်သို့ ပို့ဆောင်ကာ ဘဲကင် ပြုလုပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မျိုးဘဲများကိုတော့ ရွေးထုတ်ထားရပေဦးမည်။

အဒေါ်လီ ယခင်က ရှန်မြောင် အတွက် အိမ်တွင် မွေးမြူပေးထားသော ဘဲဖြူ ၁၀ ကောင်ကျော်နှင့် ဥဝပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ကြက်မကြီးများကိုလည်း ဘဲခြံသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဘဲများသည် ၆ လခန့် မွေးမြူထားပြီးဖြစ်ရာ တစ်နေ့လျှင် ဘဲတစ်ကောင်က ဥ ၂ လုံး ဥနိုင်သည်။ ပထမအသုတ် ရရှိသော ဥ ၃၀ ကျော်ကို အဝပ်ရဆုံး ကြက်မကြီးအား ပေး၍ ဝပ်ခိုင်းထားရာ ယခုဆိုလျှင် ၁၀ ရက်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် လဝက်ကျော်ကြာလျှင် ဘဲပေါက်စလေးများ ပေါက်ဖွားလာတော့မည်။

ရှန်မြောင် သည် အဒေါ်လီ ကို ဝပ်ကြက်မ အနည်းငယ် ထပ်ဝယ်ရန် ငွေအများကြီး ပေးလိုက်သေးသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘဲခြံ၏ "သားဖောက်ဝန်ထမ်း" များ ဖြစ်ကြပြီး ကြက်မတစ်ကောင်လျှင် ဥ ၁၀ လုံးမှ ၂၀ အထိ ဝပ်ပေးနိုင်သည့်အပြင် ခြေသည်းများဖြင့် ဥများကို လှန်ပေးသည့် အလုပ်ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ကိုင်ကြလေသည်။

ကြက်မအနည်းငယ် ထပ်ဝယ်သည်မှလွဲလျှင် ဟုန်ပါး က အခြားဘဲခြံများတွင် စဉ့်အိုး သို့မဟုတ် သစ်သားပုံးများ အသုံးပြု၍ ဥဖောက်လေ့ရှိကြောင်း ပြောပြလေသည်။ သစ်သားပုံးထဲတွင် ဝါဂွမ်းနှင့် စပါးခွံများ ခင်းပြီး မီးဖိုချောင်ရှိ မီးဖိုအနီးတွင် ထားကာ မီးဖိုမှ ကျန်ရှိသော အပူငွေ့ဖြင့် ဥဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နေ့ရောညပါ ၁၂ နာရီလုံးလုံး စောင့်ကြည့်ရန် လူလိုအပ်ပြီး နေ့စဉ် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် လူကိုယ်တိုင် ဥလှန်ပေးရသည်။ ဤနည်းလမ်းသည် လူပင်ပန်းသော်လည်း ဥအများအပြား ထွက်ရှိချိန်တွင် ကြက်မ မလောက်ငပါက မဖြစ်မနေ သုံးရမည့် နည်းလမ်းဖြစ်လေသည်။

ဘဲခြံဘေးရှိ ဂျုံခင်းကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဘဲခြံဆောက်ပြီးနောက် လက်ကျန် ၈ ဧကခန့်တွင် ဂျုံပင်ပေါက်များ စိုက်ပျိုးထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှန်မြောင် သည် ပိုင်လောင်စန်း ကို အကူအညီတောင်းကာ ပိုင်မိသားစုရွာမှ ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော မြေမဲ့ယာမဲ့ လယ်သမားတစ်ဦးကို ငှားရမ်းလိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြေငှားခသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထွက်ကုန်၏ ၅ ပုံ (၅၀ ရာခိုင်နှုန်း) ခန့် ပေးရလေ့ရှိပြီး မြေဆီကောင်းသော လယ်များဆိုလျှင် ၆ ပုံအထိ ပေးရတတ်သည်။ သို့သော် ရှန်မြောင် က လျှော့ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ပိုင်လောင်စန်း ခေါ်လာသော ထိုဆင်းရဲသားလင်မယားတွင် ကလေး ၄ ယောက် ရှိပြီး ဖိနပ်တစ်ရန်ပင် မဝယ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် စဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့နှင့် ၂ နှစ် စာချုပ် ချုပ်ဆိုလိုက်ကာ ရာသီအလိုက် ထွက်ရှိသော ဂျုံ ၄ ပုံ (၄၀ ရာခိုင်နှုန်း) သာ ပေးရန် သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် ရှန်မြောင် ၏ လယ်ကွက်တွင် အစိုးရက မသိမ်းဆည်းမီကပင် စိုက်ပျိုးထားသော ပျိုးပင်များ ရှိနေပြီးသားဖြစ်ရာ ရှန်မြောင် က ထိုအစိတ်အပိုင်းအတွက် ငွေမယူတော့ဘဲ သူတို့အတွက် မျိုးစေ့ဖိုး သက်သာစေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုမိသားစု ၆ ယောက်သည် ရှန်မြောင် က အခွန် ၄ ပုံသာ ယူမည်ဖြစ်ပြီး မျိုးစေ့ဖိုးလည်း မဖြတ်တောက်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စာချုပ်တွင် လက်ဗွေနှိပ်သော နေ့၌ပင် ပိုင်မိသားစုရွာမှ ဂျုံခင်းဘေးသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြလေသည်။

သူတို့သည် ဘဲခြံနှင့် ဂျုံခင်း ဆက်စပ်နေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် နေရာယူလိုက်ပြီး ဘဲခြံ၏ အုတ်တံတိုင်းကို ဝန်ထမ်းနံရံအဖြစ် အသုံးပြုကာ သစ်သားတိုင်အနည်းငယ်ဖြင့် သက်ကယ်မိုးတဲ ၄ လုံး ဆောက်လုပ်၍ နေထိုင်လိုက်ကြသည်။

ရှန်မြောင်လည်း မြင်ရသည်မှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသဖြင့် နောက်ပိုင်း ဘဲခြံသို့ ဘဲသွားကြည့်ချိန်တွင် ဂိုဒေါင်ထဲ၌ ဖုန်တက်နေသော စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်အစုတ်များ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို သူတို့ထံ ယူသွားပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရှန်းအာ ၊ ကျိအာ နှင့် ချန်ချွမ်း တို့၏ အဝတ်အစားဟောင်း၊ ဖိနပ်ဟောင်းများကိုလည်း သူတို့ကလေးများ ဝတ်ဆင်ရန် ပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့သည် ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် ရှန်မြောင် ပြန်ခါနီးတွင် လမ်းမကြီးဘေးအထိ လိုက်ပို့ကြပြီး သူမ၏လှည်း ထွက်သွားသည်အထိ မတ်တပ်ရပ်ကာ လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြလေသည်။

ဤကဲ့သို့ စီမံခန့်ခွဲပြီးနောက် သူမသည် မြေပိုင်ရှင်ပေါက်စလေး ဖြစ်လာသလိုပင်။

သို့သော် သူမ လယ်ငှားလိုက်ရခြင်းမှာ မြေပိုင်ရှင် ဖြစ်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဤလယ်မြေကို စီမံခန့်ခွဲရန် အားအင်မရှိသောကြောင့်သာ။ ယခုအခါ ဘဲခြံ၏ ပမာဏကို ၁၀ ဧကအထိ ချဲ့ထွင်ပြီး ဘဲကောင်ရေ ထောင်သောင်းချီ မွေးမြူရန် မဖြစ်နိုင်သေးသလို မြေကို ပစ်ထားလိုက်လျှင်လည်း နှမြောစရာ ကောင်းသဖြင့် တခြားသူကို ငှားရမ်း စိုက်ပျိုးခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဤမြေမှရသော အသီးအပွင့်ကို မှီခိုစားသောက်နေရသူ မဟုတ်သဖြင့် သီးနှံ ၁ ပုံ (၁၀ ရာခိုင်နှုန်း) လျှော့ယူလိုက်ခြင်းဖြင့် လယ်ငှားများအနေဖြင့် ကလေးများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်နိုင်လိမ့်မည်။

အမြန်စားသောက်ဆိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ တင်းဝူရှီသည် နေ့စဉ် ဒယ်အိုးကြီးဖြင့် ချက်ပြုတ်နေရသဖြင့် လူက အနည်းငယ် ပိန်သွားသော်လည်း လက်မောင်းများကမူ ပိုမိုသန်မာ တုတ်ခိုင်လာသည်။ ယခုအခါ သူသည် လေးလံသော ဒယ်အိုးကြီးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ မွှေနှောက်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ဟင်းချက်ရာတွင်လည်း ပိုမိုသွက်လက်လာလေသည်။

ယခုအခါ အစားအသောက် မှာယူမှု ပမာဏသည် အစုံ ၂၀၀ နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့ပြင်တွင်လည်း "အုပ်စုလိုက် ထမင်းချိုင့်" လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သော ဆိုင်အများအပြား ပေါ်ပေါက်လာပြီး အချို့ဆိုလျှင် မြို့ပြင်ရှိ ဆိပ်ကမ်းကြီး ၉ ခု၌ တဲထိုးကာ ချက်ချင်းကြော် ချက်ချင်းရောင်းကြသည်။ မြို့ပြင်ဆိပ်ကမ်းများသည် ချန်လျို ၊ ချန်ချောင် မြို့နယ်များနှင့် ပိုနီးသဖြင့် တောင်သူများထံမှ ဈေးသက်သာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ အစားအသောက်များသည် ကုန်ထမ်းသမားများနှင့် အထုပ်သယ်သမားများကို အဓိက ရည်ရွယ်သဖြင့် လည်ပတ်ပုံမှာ ရှန်မြောင် နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားလေသည်။

မြို့ပြင်တွင် တဲထိုးရောင်းချသော ပုံစံသည် ခေတ်သစ်မှ "ဘူဖေးအမြန်စားဆိုင်" များနှင့် တူညီသည်။ တောင်သူများက လာပို့သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပေါ် မူတည်ပြီး ထိုနေ့အတွက် ဟင်းချက်ကြသည်။ အများအားဖြင့် အသီးအရွက်ဟင်းများနှင့် မန်ထိုကို တွဲဖက်ရောင်းချကြပြီး ဟင်းရွေးချယ်ခွင့် မရှိသော်လည်း ပမာဏများကာ ဗိုက်ဝစေပြီး ဈေးနှုန်းလည်း သက်သာလေသည်။

ထို့ပြင် သူတို့သည် တစ်နေ့လုံး ရောင်းချကြသည်။ ကြားသိရသလောက် စားဖိုမှူး အများအပြားက မိသားစုလိုက် စုပေါင်းလုပ်ကိုင်ကြပြီး အလှည့်ကျ ချက်ပြုတ်ကြသဖြင့် ညဉ့်နက်သည်အထိ မီးဖို မနားကြဟု ဆိုသည်။

လျိုတို့ခို သည် ထိုဆိုင်များမှ ထမင်းဘူး ၂ ဘူးကို တကူးတက သွားဝယ်ပြီး စားကြည့်ဖူးသည်။ အရသာက မဆိုးသည့်အပြင် ဈေးနှုန်းလည်း အလွန်သက်သာလေသည်။ သက်သတ်လွတ်ဟင်း ၃ မျိုးပါသော ထမင်းပူပူ ဟင်းပူပူ တစ်ပွဲမှ ၁၂ ဝမ်သာ ကျသင့်ပြီး ဟင်းတစ်မျိုးတည်းနှင့် မန်ထိုပူပူ တွဲစားလျှင် ၇ ဝမ်သာ ကျသင့်သည်။

စီးပွားရေး အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ကြားသိရပြီး ကုန်ထမ်းသမားများကို အုပ်ချုပ်သော ခေါင်းဆောင်များပင် တစ်ခါတစ်ရံ သွားရောက်အားပေးကြသည်ဟု ဆိုသည်။

တို့ခို သည် မြို့ပြင်မှ ဝယ်လာသော မန်ထိုကို အားပါးတရ ကိုက်ဝါးရင်း မကျေမနပ် ပြောလေသည်။

"ဒါ ရှန်အိမ်က မကြီး စဉ်းစားခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်လေ၊ အခုတော့ သူတို့က ယူသုံးပြီး ပိုက်ဆံရှာနေကြတယ်"

ရှန်မြောင် က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ လုပ်ပုံလုပ်နည်းက မတူပါဘူး၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး"

သူမ ရင်ထဲတွင် မခံချင်စိတ် မရှိသည့်အပြင် စုန့်ခေတ် ကုန်သည်များ၏ ဆန်းသစ်တီထွင်နိုင်စွမ်းကိုပင် လေးစားမိသည်။ စီးပွားရေးဖြင့် ကျော်ကြားသော ခေတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ ပြန့်ကျင်းမြို့တွင် လုပ်ငန်းတိုင်း၌ ပြိုင်ဆိုင်မှု ကြီးမားကြပြီး အထူးသဖြင့် မြို့တွင်း၌ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ဆိုင်ခန်းများ ပြည့်နှက်နေကာ ရောင်းချသည့် ပစ္စည်းများလည်း စုံလင်လှသည်။

ရှန်မြောင် ၏ "အုပ်စုလိုက် ထမင်းချိုင့်" လုပ်ငန်း အောင်မြင်သည်မှာ ဈေးကွက်ကို မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး မြို့ပြင်မှ တဲထိုးရောင်းချသူများသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဒီအကြောင်း တွေးမိတော့ ခန်းကျိဆိုင် ကို သတိရသွားသည်။

ဒီရက်ပိုင်း ဈေးဝယ်ထွက်ရင်း ခန်းကျိဆိုင် ရှေ့မှ ဖြတ်သွားတိုင်း ရပ်ကြည့်မိသည်။ ဆိုင်တံခါးတွင် ငှားရန် စာရွက်နီ ကပ်ထားဆဲဖြစ်ရာ မငှားရသေးဟု ထင်ရသည်။

ရှန်မြောင်သည် မော့ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့မိ၏။ ခန်းကျိဆိုင် သည် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းသော်လည်း နေရာကျယ်ဝန်းသည်။ သူမ၏ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ပေါင်းထက်ပင် ကြီးမားပြီး နှစ်ထပ်တိုက် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်အနောက်ဘက်သည် ပြန့်မြစ် နှင့် ကပ်လျက်ရှိပြီး ဒုတိယထပ်တွင် တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်ထားသော လသာဆောင် ရှိသဖြင့် ထိုနေရာမှနေ၍ မြစ်ရှုခင်းကို ခံစားနိုင်သည်။

ဒီလို နေရာကောင်းမျိုးဆိုလျှင် ငှားရမ်းခ ဈေးကြီးမှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ ရှန်မြောင် သာဆိုလျှင် ဒီလောက်ကြီးမားသော ဆိုင်မျိုး၌ သာမန်ပြည်သူများ စားသောက်သည့် ခေါက်ဆွဲဆိုင်မျိုး ဖွင့်မည် မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ သူဌေးခန်းသည် အစကတည်းက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကြီးကြီးမားမား ပြုလုပ်ပြီး ဆိုင်ကို ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်သင့်သည်။ ဖန်လို စားသောက်ဆိုင်ကြီးလောက် မမီလျှင်တောင် ပြန့်ကျင်းမြို့ရှိ "အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင် ၇၂ ဆိုင်" စာရင်းဝင်အောင် လုပ်သင့်သည်။

သို့သော် သူဌေးခန်း အနေဖြင့် "အဆင့်မြင့်ဆိုင်" လိုင်စင် မရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုလိုင်စင် ရရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

စုန့်ခေတ်တွင် အရက်ချက်လုပ်ခွင့်ကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အစိုးရထံမှ တဆေးဝယ်ယူခွင့်ရှိသော "အဆင့်မြင့်ဆိုင်" များသာလျှင် အရက်ချက်လုပ် ရောင်းချခွင့် ရှိသည်။ အခြား လယ်သမားများ၊ ပြည်သူများ၊ အရာရှိများနှင့် ဆွေကြီးမျိုးကြီးများသည် အရက်ချက်လုပ်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်သောက်သုံးရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ရောင်းချခွင့် မရှိပေ။

ဥပမာ - ကုမိသားစု၏ အရက်ဆိုင်လေးတွင် ဆေးသားများ ကွာကျနေသော "အဆင့်မြင့်ဆိုင်" ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ၎င်းသည် သူတို့မိသားစု၏ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် အဖိုးတန်ဆုံး အမွေအနှစ် ဖြစ်သည်။ ယင်းက သူတို့မိသားစုသည် မူလက အစိုးရခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အရက်ချက်လုပ် ရောင်းချခွင့်ရသော အဆင့်မြင့်ဆိုင် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ယခင်က အဒေါ်လီ ပြောပြဖူးသည်မှာ ကုမိသားစုသည် တစ်ချိန်က လမ်းကြားထဲတွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဆိုင်ခန်း ၃-၄ ခန်းနှင့် မြို့ပြင်တွင် လယ်မြေအများအပြား ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကုအဖိုးကြီးသည် အသက်ကြီးမှ စိတ်ဖောက်ပြန်ကာ လောင်းကစားကြိုက်သော သားငယ် (ကုထူစူး ၏ ဦးလေး) ကို အလိုလိုက်ခဲ့သည်။ မိသားစု စီးပွားရေး ပျက်စီးသွားသည်သာမက ကုဦးလေး သည်လည်း လောင်းကစားရုံမှ အကြွေးတောင်းရင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုအဖိုးကြီးလည်း ဒေါသထွက်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဦးလေးကု အရက်ဆိုင်ကို လွှဲပြောင်းယူချိန်တွင် လက်ရှိ ဆိုင်ခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်း၊ တဆေးတစ်အိုးနှင့် ကြွေးမြီများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကုမိသားစုသည် ယခုအချိန်ထိ ထိုဆိုင်ခန်းလေးကို ခြစ်ကုတ် ရုန်းကန်နေရပြီး ကြွေးကြေမကြေတော့ မသိပေ။

အချုပ်အားဖြင့် ပြောရလျှင် ရှန်မြောင်သည် ခန်းကျိဆိုင် ၏ ဈေးကွက်ဝင်ပုံမှာ အစကတည်းက မလျော်ကန်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ခေါက်ဆွဲရောင်းရုံနှင့် ဒီလောက်ဆိုင်အကြီးကြီး လိုအပ်လို့လား။ နောက်ပိုင်း သူတို့ အုပ်စုလိုက် ထမင်းချိုင့် လုပ်ငန်းကို လိုက်လုပ်ခြင်းသည်လည်း သူများယောင်လို့ လိုက်ယောင်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူတို့ဆိုင် ပိတ်သွားပြီဖြစ်ရာ ရှန်မြောင် စိတ်ထဲမှ အကြံဉာဏ်များသည်လည်း အရာမဝင်တော့ပေ။

"ဟော... ဒါ ရှန်ညန်ဇီ မဟုတ်လား"

အနောက်ဘက်မှ ဝမ်းသာအားရ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရှန်မြောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခါးတွင် သော့တွဲကြီး ချိတ်ထားပြီး လမ်းလျှောက်တိုင်း ဂလောက်ဂလောက် မြည်နေသော ယောက်လော်ကဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာနှုတ်ဆက်သည်။

"ရှန်ညန်ဇီ ဝင်ကြည့်ချင်လို့လား။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အိမ်ရှင် အပ်ထားတဲ့ သော့ ပါလာတယ်"

ရှန်မြောင် က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မကြည့်တော့ပါဘူး၊ ကျွန်မက မငှားနိုင်ပါဘူး"

"တစ်လမှ ၃၀ ကွမ် တည်းပါ"

ရှန်မြောင်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားသည်။

"တည်းပါ ဟုတ်လား။ ဈေးကြီးလိုက်တာ"

ယောက်လော်ကဲ့ ၏ အပြုံး မပျက်ပေ။

"ရှန်ညန်ဇီ ဈေးကြီးတယ်လို့ ပြောတာတော့ ကျွန်တော် မယုံပါဘူး။ ရှန်ညန်ဇီ ဆိုင်က အရမ်းရောင်းကောင်းနေတာ၊ ရက်နည်းနည်းလောက်ဆို ဒီပိုက်ဆံ ရနေပြီကို"

ငွေရှိကြောင်း ဘယ်ထုတ်ပြလို့ ဖြစ်မလဲ။ ရှန်မြောင် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး ငြင်းလိုက်သည်။

"လျှောက်မပြောပါနဲ့၊ မိုးပေါ်က ကြေးပြား ကျလာသလိုမျိုး ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ။ ရှိရင် ပြောပါဦး၊ ကျွန်မ ဂုန်လျှော်အိတ်နဲ့ သွားကောက်မလို့"

"ဒါဆို ရှန်ညန်ဇီ က ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ"

ယောက်လော်ကဲ့ က ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်မြောင် လည်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခန်းကျိဆိုင် ပိတ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းလိုက်သည်။

ယောက်လော်ကဲ့က အကြောင်းစုံ သိထားသလို ရှန်မြောင် နှင့်လည်း ရင်းနှီးသူဖြစ်သဖြင့် ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ ပဲများ သွန်ချလိုက်သကဲ့သို့ အကုန်ပြောပြလေသည်။

"သူဌေးခန်း က အစက ဆိုင်သေးသေးလေးရဲ့ သူဌေးပါ။ သူက လက်ရာကောင်းတဲ့ စားဖိုမှူးအိုကြီး တစ်ယောက်ကို ငှားထားတယ်။ အဲဒီ စားဖိုမှူးအိုကြီး လုပ်တဲ့ ဆိတ်သားခေါက်ဆွဲပြုတ်က အရမ်းကောင်းလို့ ခန်းကျိဆိုင် နာမည်ကြီးလာတာပေါ့။ နောက်တော့ စီးပွားရေး ပိုကောင်းလာတော့ သူဌေးခန်း က ဒီဆိုင်ခန်းအကြီးကြီးကို ငှားလိုက်ပြီး စားဖိုမှူးတွေ ထပ်ခေါ်ကာ တခြားဟင်းပွဲတွေပါ ရောင်းတယ်။ အစတုန်းကတော့ မဆိုးပါဘူး၊ နောက်ပိုင်းကျတော့..."

ယောက်လော်ကဲ့ က ရှန်မြောင် ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ဆက်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပိုင်းကျတော့... စီးပွားရေး သိပ်မကောင်းတော့ဘူး။ ဟိုစားဖိုမှူးအိုကြီးကလည်း လက်ရာကောင်းတာကို အကြောင်းပြပြီး စိတ်ကြီးဝင်လာတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲက တခြားစားဖိုမှူးတွေနဲ့ မတည့်ဘူး၊ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဆူညံနေတာပဲ။ သူဌေးခန်း က စားဖိုမှူးအိုကြီးကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီတော့ ခန်းကျိဆိုင် ရဲ့ ဟင်းလက်ရာတွေ ညံ့သွားပြီး ဧည့်သည် နည်းသွားတာပေါ့။ နောက်တော့ စီးပွားရေးလမ်းကြောင်းသစ် လုပ်တာလည်း မအောင်မြင်ဘူး၊ အသစ်ငှားထားတဲ့ စားဖိုမှူးတွေလည်း တစ်ဝက်လောက် ထွက်သွားကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဝန်ထမ်းလစာတောင် မပေးနိုင်တော့ဘဲ... ဒီလိုနဲ့ ပိတ်လိုက်ရတာပါပဲ"

စျေးကွက် မလေ့လာဘဲ အကန်းယုံပြီး တိုးချဲ့တာနဲ့ ဝန်ထမ်း စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းတာကြောင့်ကိုး။

ရှန်မြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယောက်လော်ကဲ့ ကြည့်လိုက်သော အကြည့်က တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူမနှင့် ခန်းကျိဆိုင် ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးလေ။

သေချာပြောရရင် သူမက ကိုယ့်ဆိုင် ကိုယ်ကြိုးစားပြီး ဖွင့်နေတာ၊ သူများကို ဒုက္ခရောက်အောင် ဘာမှ မလုပ်ဖူးဘူး။ သူများဘာသာ စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့လို့ ပိတ်သွားတာကို သူမဆိုင် ရောင်းကောင်းတာနဲ့ လာပြီး မချိတ်ဆက်သင့်ဘူး။

အတင်းပြောပြီးနောက် ရှန်မြောင် လည်း ယောက်လော်ကဲ့ ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယောက်လော်ကဲ့ က နောက်မှ လှမ်းအော်နေသေးသည်။

"ရှန်ညန်ဇီ တကယ် မငှားချင်ဘူးလား။ စိတ်မဝင်စားဘူးလား။ တစ်လမှ ၃၀ ကွမ်း တည်းနော်၊ မြစ်ကမ်းဘေးက နှစ်ထပ်ဆိုင်ကြီးနော်"

"မငှားဘူး"

ရှန်မြောင် ပြတ်သားစွာ ပြောပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူမ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ထွက်လာပြီး လမ်းဘေးတွင် တောင်းရွက်လာရောင်းသော အဘွားအိုထံမှ လတ်ဆတ်သော ဖက်ရွက်များ ဝယ်ယူလိုက်သည်။

တွမ်းဝူပွဲတော် နီးလာပြီဖြစ်သဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် တရုတ်မုန့်၊ သစ်နံရွက်၊ ထင်းရှူးစေ့နှင့် ရောင်စုံချည်မျှင်များ ရောင်းချသော ဈေးသည်များ များပြားလာသည်။

ရှန်မြောင် လည်း တွမ်းဝူပွဲတော် ကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အတွက် ပွဲတော်နှင့် လိုက်ဖက်သော ဟင်းပွဲသစ်တစ်ခု စဉ်းစားထားသည်။

ထို့ပြင် ကျိအာ နှင့် ရှဲ့ချီ တို့လည်း ပွဲတော်ရက် ကျောင်းပိတ်သဖြင့် ပြန်လာကြမည်။ စုန့်ခေတ် ဥပဒေအရ တွမ်းဝူပွဲတော် တွင် တစ်ရက် ပိတ်သည်။

ထို့အပြင် ကျိုကောကို အသားကောက်ညှင်းထုပ် လုပ်ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားသေးသည်။

ယခုအချိန် ပြန့်ကျင်းမြို့ရှိ ကောက်ညှင်းထုပ် အများစုသည် အချိုများ ဖြစ်ကြသည်။ ပြုလုပ်ပုံမှာ "ကောက်ညှင်းဆန်ကို ရေဆေး၊ စွန်ပလွံသီး၊ သစ်အယ်သီး၊ တည်သီးခြောက်၊ ဂင်းခိုသီး၊ ပဲနီလေး တို့နှင့် ရောပြီး ဖက်ရွက်ဖြင့် ထုပ်ခြင်း" ဖြစ်သည်။ ဒီခေတ်က နာမည်ကြီး အစားအသောက် ဝေဖန်ရေးဆရာကြီး စူးရှစ် ကလည်း "လော်ကွတ်သီး တင်မကဘူး၊ ကောက်ညှင်းထုပ်ထဲမှာ Bayberryသီးပါ တွေ့ရတယ်" ဟု ဆိုဖူးသည်။ သူက Bayberryသီး ကောက်ညှင်းထုပ် ကြိုက်တာကိုး။ တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့သူပဲ။

သို့သော် ရှန်မြောင် ကတော့ အငန်ကြိုက်သည့် "အသားကောက်ညှင်းထုပ် ဝါဒီ" တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

ဂရုမစိုက်ဘူး။ တွမ်းဝူပွဲတော်မှာ အသားကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ရမယ်။ အသားကောက်ညှင်းထုပ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

..

အပိုင်း (၁၇၂.၁) အသားကောက်ညှင်းထုပ်

စားဖူးသမျှထဲမှာ ဘယ်ကောက်ညှင်းထုပ်က အကောင်းဆုံးလဲ။

ရှန်မြောင် အတွက်တော့ အရင်ဘဝက အဘွားထုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အသားကောက်ညှင်းထုပ်က အကောင်းဆုံးပါပဲ။

အဘွား၏ ဇာတိက မင်နန်ဒေသဖြစ်ပြီး ရှေးရိုးရာ အသားကောက်ညှင်းထုပ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ပြုလုပ်တတ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ အိမ်ထောင်ကျခဲ့ပြီး မိဘများ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဇာတိမြေသို့ တစ်ခါမှ ပြန်မရောက်ခဲ့တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် တည်သီးကောက်ညှင်းထုပ်နှင့် သကြားကောက်ညှင်းထုပ်များသာ လွှမ်းမိုးနေသော မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် သူမသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အငန်ကောက်ညှင်းထုပ် (အသားကောက်ညှင်းထုပ်) ထုပ်သော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

အိမ်တွင် စားဖိုမှူးများစွာ ရှိသဖြင့် တွမ်းဝူပွဲတော် ရောက်တိုင်း ကောက်ညှင်းထုပ် ၇ မျိုး ၈ မျိုးလောက် ထုပ်လေ့ရှိသည်။ ရှန်မြောင် ၏ အဖေက ဒူးရင်းကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ဖူးရာ အိမ်မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး ရက်အတော်ကြာ အနံ့မပျောက်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်နှစ်က အဘိုးဖြစ်သူသည် ချူကျိုး ဒေသမှ လူတစ်ယောက်ထံမှ ချဉ်စပ်အရသာ မုန်ညင်းချဉ်ကောက်ညှင်းထုပ် လုပ်နည်းကို သင်ယူခဲ့ပြီး အစပ်လွန်ကဲသော ပုံစံဖြင့် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနှစ်က တစ်မိသားစုလုံး နှစ်ရက်ဆက်တိုက် အိမ်သာတက်ရပြီး စအိုဝပင် နာကျင်ခဲ့ရသည်။

ထိုအရာများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အဘွား၏ အသားကောက်ညှင်းထုပ်သည် ထူးဆန်းသည်ဟု မဆိုသာတော့ပေ။

သို့သော် ရှန်မြောင် ရင်ထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုများ ပါဝင်နေသော အဘွား၏ ကောက်ညှင်းထုပ်သည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ရှန်မြောင် ၏ အရင်ဘဝက ကပြား (တောင်ပိုင်းသားနှင့် မြောက်ပိုင်းသား ကပြား) ဖြစ်သည်။ တရုတ်ပြည်တွင်းမှ ကပြားဖြစ်သော်လည်း အကွာအဝေး အတော်ဝေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ အစားအသောက် အလေ့အထ အများစုသည် မြောက်ပိုင်းဆန်ပြီး အမဲသား၊ ဆိတ်သား၊ ဂျုံအစားအစာနှင့် ပြုတ်ဟင်းများကို နှစ်သက်သော်လည်း ကောက်ညှင်းထုပ်နှင့် ပတ်သက်လျှင် အဘွားနှင့် တူညီသည်။ ထို့ကြောင့် အဘွားက သူမကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ချစ်ခင်ပြီး ပွေ့ဖက်ကာ မြောင်မြောင် က အဘွားနဲ့ အတူဆုံးပဲဟု ပြောလေ့ရှိသည်။

အဘွားသည် သူမကို ဖက်လျက် ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်နည်းကို လက်ထပ်သင်ကြားပေးလေ့ရှိပြီး မျက်နှာလိုက်တတ်သည်။ သူမအတွက် သီးသန့် ဘဲဥငန်အနှစ် ၂ လုံးနှင့် ကမာခြောက်အကြီးကြီးများ ထည့်ထားသော အသားကောက်ညှင်းထုပ် အကြီးကြီးကို ထုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ အခြား ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ လာယူလျှင် တူဖြင့် လက်ကို ရိုက်ပြီး မကျွေးဘဲ နေတတ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် တစ်မိသားစုလုံး သိသွားကြသည်။ အိုးထဲတွင် လက်သီးဆုပ် နှစ်ဆုပ်စာလောက် ရှိသော ကောက်ညှင်းထုပ်ကြီး ပါလာလျှင် အဲဒါ "မြောင်မြောင် အတွက် သီးသန့်" ဆိုတာကိုလေ။

အဘွားက ပြောဖူးသည်။ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက တံခါးခုံပေါ် ထိုင်ပြီး တြိဂံကောက်ညှင်းထုပ်ကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ကာ ကိုက်စားနေသည်ကို တစ်နေ့လုံး ထိုင်ကြည့်နေရရင်တောင် မရိုးဘူး ဟူ၍။

ယခု ရှန်မြောင် က ရှန်းအာ အတွက် အစားအစာ အကြီးကြီး လုပ်ပေးချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေရခြင်း အကြောင်းရင်းသည်လည်း ထိုအချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ ဆံပင်နှစ်ဖက်စည်းထားသော ချစ်စရာ ကောင်းသည့် ကလေးမလေးက အစားအစာ အကြီးကြီးကို ပိုက်စားနေပြီး ခြေလက်လှုပ်ရှားကာ မွှေးမွှေးကြိုင်ကြိုင် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ဘယ်တော့မှ ရိုးမသွားနိုင်ပေ။

နောက်ပိုင်း တက္ကသိုလ်တက်တော့ အဘွားက လေစုပ်အိတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးပြီး အအေးခန်းစနစ်ဖြင့် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးသော နေရာသို့ အသားကောက်ညှင်းထုပ်များ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ရှန်မြောင်သည် ကောက်ညှင်းထုပ် အမျိုးမျိုး လုပ်နည်းကို တတ်ကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘွား ဆုံးသွားပြီးနောက် သူမသည် အဘွားကိုယ်စား အိမ်တွင် အသားကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်သော တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဖူကျန့်ဒေသတွင် တစ်ရက်မှ မနေဖူးသော်လည်း အဘွား၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဝက်သားချဉ်ကြော်၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ၅ မျိုးပါ အသားချောင်း၊ အသားကောက်ညှင်းထုပ် နှင့် မုန့်အမျိုးမျိုး လုပ်နည်းများကို တတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ပွဲတော်များသည် သမိုင်းကြောင်းကို သယ်ဆောင်ထားပြီး အစားအသောက်များသည် သံယောဇဉ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုသံယောဇဉ်သည် အစားအသောက်ကြောင့် အချိန်အကြာကြီး တည်တံ့နေတတ်သည်။

ဒီဘဝတွင် ရှန်မြောင်သည် မိမိကိုယ်ကို လွမ်းဆွတ်နေတာလား၊ သို့မဟုတ် အဘွားလိုပဲ ဘဝရဲ့ အမှတ်တရကောင်းတွေကို ကောက်ညှင်းထုပ်ထဲ ထည့်ချုပ်ချင်နေတာလား ဆိုသည်ကိုတော့ မကွဲပြားတော့ပေ။

တွမ်းဝူပွဲတော် မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် ရှန်မြောင်သည် ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ရန် ပစ္စည်းများကို အလေးအနက်ထား ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး လိုအပ်သည်မှာ ဖက်ရွက် ဖြစ်သည်။

ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ရန်အတွက် အသုံးအများဆုံးမှာ ဝါးရွက်ပြား ဖြစ်သော်လည်း ပြန့်ကျင်းမြို့တွင် ကျူရွက်၊ ငှက်ပျောရွက်တို့ဖြင့်လည်း ထုပ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ယခုအချိန် ပြန့်ကျင်းတွင် ဝါးရွက်ပြား မရှိသောကြောင့်ပင်။ ဝါးရွက်ပြားသည် စိုစွတ်နွေးထွေးသော တောင်ဘက်ဒေသတွင်သာ ပေါက်ရောက်သဖြင့် ပြန့်ကျင်းမြို့သို့ ရောက်လာသော ဝါးရွက်ပြားများသည် တောင်ဘက်မှ ရေကြောင်းဖြင့် သယ်ယူလာရသောကြောင့် အခြားရွက်များထက် ဈေးကြီးသည်။

သို့သော် ရှန်မြောင် က တောင်းနှစ်လုံးစာ ဝယ်လိုက်သည်။

သူမက ဝါးရွက်ပြားဖြင့် ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ရသည်ကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဝါးရွက်ပြားကို ပြုတ်လိုက်လျှင် ထွက်ပေါ်လာသော သင်းပျံ့သော ရနံ့သည် ကောက်ညှင်းထုပ်ကို ပိုမို အရသာရှိစေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရောင်းရန် မဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်းများနှင့် ကိုယ်တိုင်စားရန်သာ ဖြစ်သဖြင့် အရင်းအနှီးကို တွက်မနေတော့ဘဲ ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းသောက်ရန်သာ ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

တောင်ပိုင်းမှ လာသော ဤဝါးရွက်ပြားများကို သယ်ယူပို့ဆောင်ရ လွယ်ကူစေရန် အခြောက်လှန်းထားသည်။ ရှန်မြောင်သည် တစ်ရက်ကြိုတင်၍ တစ်ညလုံး ရေစိမ်ထားလိုက်၏။ ရေစိမ်ပြီး ပျော့သွားမှ အိုးထဲတွင် ထည့်ပြုတ်သည်။ ပြုတ်ပြီးသော ဝါးရွက်ပြား၏ အမျှင်များသည် ပျော့ပျောင်းလာသဖြင့် ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်သည့်အခါ ခေါက်ရ ကွေးရ လွယ်ကူပြီး မကျိုးပဲ့၊ ဆန်မထွက်တော့ဘဲ ပုံစံမျိုးစုံ ထုပ်ပိုးနိုင်သည်။

ထို့ပြင် ပြုတ်ပြီးလျှင် ဝါးရွက်ပြားက ပိုမွှေးလာသည်။

ကောက်ညှင်းထုပ်ထဲ ထည့်မည့် ကောက်ညှင်းဆန်ကို ဖူရှင်း အား အထူးမှာကြားပြီး ဝယ်ခိုင်းထားသော ကောက်ညှင်းဆန်ရှည် ဖြစ်သည်။ ဤကောက်ညှင်းဆန်သည် ချက်ပြီးလျှင် စေးကပ်မနေဘဲ ဝါးရသည်မှာ အိစက်ညက်ညောပြီး အရသာ ပိုကောင်းသည်။ ကောက်ညှင်းဆန်ကို ဝယ်လာပြီးနောက် ဝါးဆန်ခါဖြင့် ဆန်ကွဲများ ပြာထုတ်ကာ ၂ နာရီခန့် ရေစိမ်ထားရသည်။

ရှန်မြောင် က ယိုယွီ ကို ကောက်ညှင်းဆန် ရေဆေးခိုင်းပြီး သူမက အသားပေါင်းရန် ပြင်ဆင်သည်။

ယိုယွီ သည် ကောက်ညှင်းဆန် ဇလုံကြီးကို ပွေ့ပြီး ရေချိုးကန်ဘေးရှိ ကျောက်ရေတိုင်ကီတွင် ၃ ကြိမ် ဆေးကြောကာ ရေတွင်းမှ ရေဖြင့် စိမ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဇလုံကြီးဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ရေထဲမှ ကောက်ညှင်းဆန်များကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြန်ချလိုက်၊ လက်ထဲတွင် ကပ်ကျန်နေသော ဆန်စေ့များကို ရေတွက်လိုက်ဖြင့် အာရုံစိုက် ကစားနေလေသည်။ အလုံး ၃၀ ရောက်တိုင်း မေ့သွားပြီး အစကနေ ပြန်ရေတွက်နေသော်လည်း မငြီးငွေ့နိုင်ပေ။

ဒီနေ့ ဝယ်လာသော ဝက်သုံးထပ်သားကလည်း အလွန်ကောင်းသည်။

ရှန်မြောင် ကိုယ်တိုင် ကျန့်ဝက်သားဆိုင် သို့ သွားရောက် ရွေးချယ်ဝယ်ယူခဲ့သော အဆီ ၃ အသား ၂ အချိုးအစားရှိသည့် ဝက်ဗိုက်သား ဖြစ်သည်။ မာကျောက်အတုံးလောက် အတုံးများ တုံးပြီး ကောင်းလျန်အရက်ဖြင့် နယ်ကာ အညှီပျောက်အောင် ဆေးကြောသည်။ ထို့နောက် သံဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီထွက်လာပြီး ပယင်းရောင် သန်းလာသည်အထိ လှော်သည်။ ထွက်လာသော ဝက်ဆီများကို မသွန်ပစ်ဘဲ အခြားဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ကြော်ရန် ချန်ထားလိုက်သည်။

ရှန်မြောင် အသားလှော်ပြီးချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲမှ ကလေးများ၏ ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ခပ်ထည့်ရင်း မီးဖိုချောင် ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အားထောင်၊ တို့ခို၊ အဒေါ်ကု၊ အဘွားကျန့်၊ အဒေါ်ဖန်း၊ အဒေါ်လျို နှင့် နျန်သာ့စောင်တို့သည် သူမ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်လာကြပြီး လမ်းကြားထဲမှ ကလေးငယ်များကို စုပေါင်း ရေချိုးပေးနေကြသည်။ ဒီနေ့သည် နေသာသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်သည် နွေလယ်ခေါင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်နေသဖြင့် နေပူထဲ ရေချိုးလျှင် အေးမည် မဟုတ်ပေ။

ကွေ့ဟွားပင်အိုကြီး၏ အရိပ်အောက်တွင် ရွှေမှုန်ကဲ့သို့ နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျနေပြီး လေထဲတွင် သစ်နံရွက်နံ့ သင်းပျံ့နေသည်။ အဒေါ်ကု သည် ကလေးတစ်ယောက် ထည့်ပြုတ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော သံဒယ်အိုးမည်းကြီးကို သယ်လာပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် မြေမီးဖို ပြုလုပ်ကာ လင်းနေမြက် ၊ ပေလန်ရွက်နှင့် သစ်နံရွက် တို့ကို ရောပြုတ်နေသည်။

ဆေးရည်သည် အညိုရောင် ပြောင်းသွားပြီး အငွေ့များထဲတွင် ဆေးနံ့များ ပါဝင်နေသည်။

ဝါးကပ်အကာဖြင့် ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေး ခွဲခြားထားသည်။ ဆေးရည်ပြုတ်ပြီးနောက် ရေအေး အနည်းငယ် ရောစပ်ကာ ပူပူနွေးနွေး အချိန်တွင် ကလေးများကို ပွတ်တိုက် ဆေးကြောပေးရသည်။ သို့မှသာ အညစ်အကြေး ကင်းစင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

အဒေါ်ကြီးများ၏ ကြမ်းတမ်းသန်မာသော လက်များဖြင့် ပွတ်တိုက်ပေးသဖြင့် ကလေးများ အော်ဟစ်နေကြပြီး အရေပြားများပင် နီရဲကုန်သည်။ လျိုတို့ဟွားက အဆိုးဆုံးပင်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက ရေချိုးပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လျိုတို့ခိုက ရေမှုတ်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ခြေဖျားထောက်ကာ နောက်ဆုတ်ပြီး ရေချိုးကန်ထဲမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

ခြေထောက် မကြွရသေးခင်မှာပင် တို့ခို က ကြက်ပေါက်စ ဖမ်းသလို နောက်ဂုတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဘယ်ပြေးမလို့လဲ။ ပူမှ အဆိပ်အတောက် ပြေမှာဟဲ့။ သေချာ ရပ်နေ"

ပြောရင်းဆိုရင်း အညိုရောင် ဆေးရည်တစ်ခွက်ကို ခေါင်းမှလောင်းချလိုက်သည်။

"အရမ်းပူတယ်၊ အမေရေ... လာကြည့်ပါဦး..."

လျိုတို့ဟွားတစ်ယောက် ခေါင်းမော့ပြီး အော်ငိုတော့သည်။

လျိုတို့ခို က လက်ဝါးမြှောက်ပြီး မျက်လုံးမှေးကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ထပ်ငိုရင် ခဏနေ ကောက်ညှင်းထုပ် မကျွေးဘူးနော်"

"တကယ် ပူတာကို..."

လျိုတို့ဟွား ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဘေးနားမှ အဒေါ်ကု ၏ လက်ချက်ဖြင့် အော်ဟစ်နေသော ရှန်းအာကို ကြည့်လိုက်၏။ သူငယ်ချင်း ဖြစ်သူလည်း ဒီလိုအဖြစ်ဆိုး ကြုံနေရသည်ကို တွေ့လိုက်ရမှ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့မှန်း သိကာ မျက်ရည်များဖြင့် အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။

ဘေးနားမှ ကူမိသားစု အမြွှာမောင်နှမ၏ ဝက်သတ်သလို အော်ငိုသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူသာ့စောင်သည် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်နေသော အားတိကို ဖိထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အားပေါင်၏ ဗလာကျင်းနေသော လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အားထောင် ကို ရေလောင်းခိုင်းနေသည်။

အားတိသည် ယောက်ျားလေးဘက်တွင် သွားမချိုးဘဲ အားပေါင် နှင့် အတူတူ နေချင်သည်ဟု ဂျီကျနေသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ယောက်က အငယ်ဆုံးများ ဖြစ်သဖြင့် ကူသာ့စောင် လည်း လိုက်လျောလိုက်ရသည်။

ရေချိုးနေရင်းတန်းလန်း အားပေါင် က ရုတ်တရက် ရှိုက်ငိုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေးကို ရေတစ်ခွက် ပိုလောင်းပေးတယ်၊ သမီးကို လျှော့လောင်းတယ်"

ကူသာ့စောင် က အမြန်ချော့လိုက်သည်။

"ရတယ် ရတယ်၊ နင့်ကို တစ်ခွက် ပိုလောင်းပေးမယ်"

အားပေါင် က မကျေနပ်သေးပေ။

"မောင်လေးရဲ့ ခွက်က ပိုကြီးတယ်"

"ဒါဆို ခွက်ကြီး ယူမလား"

"မယူဘူး"

အားတိ ကလည်း အငိုရပ်ပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။

"သား ခွက်ကြီး လိုချင်တယ်"

"သမီးလည်း ခွက်ကြီး လိုချင်တယ်၊ အတူတူ လိုချင်တာ"

"တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ ခွက်ကြီး ဘယ်က သွားရှာရမလဲ။ မြန်မြန်ချိုး"

ကူသာ့စောင် က အသံကုန် အော်ဟောက်လိုက်သည်။

မနည်း ချော့မော့ ရေချိုးပေးပြီးပြန်တော့လည်း တဘက် တူချင်သည်၊ အဝတ်အစား တူချင်သည်၊ ပြိုင်တူ ဝတ်ချင်သည် စသည်ဖြင့် ပြဿနာ ရှာပြန်သည်။ အဝတ်အစား ဝတ်ပြီးနောက် အားထောင် က ရှန်ဟွမ်အရက် စိမ်ထားသော ရောင်စုံချည်မျှင်များကို ပတ်ပေးရာ အားပေါင်က ညာဘက်လက်တွင် ပတ်ချင်သည်။ အားတိ ကလည်း ညာဘက်လက်တွင် လိုက်ပတ်ချင်သည်။

ကူသာ့စောင် က ပြောလိုက်သည်။ "ယောက်ျားလေး ဘယ်၊ မိန်းကလေး ညာ၊ နင်က ဘယ်ဘက်လက် ပတ်ရမယ်"

"မရဘူး၊ အစ်မနဲ့ တူတူပဲ လုပ်မှာ"

အားတိက သေမတတ် ငြင်းဆန်ပြီး မျက်ရည်များဖြင့် အော်ငိုလေသည်။ ကူသာ့စောင်လည်း နားငြီးသဖြင့် ညာဘက်လက် ပေးပတ်လိုက်ရသည်။ သူမလည်း စိတ်ညစ်မိသည်။ အားတိက အရာရာ အားပေါင် ကို လိုက်တုနေသည်။ ဒီလောက်ကြီးနေပြီ ဂါရဝပြုတာတောင် မိန်းကလေးလို ပြုနေတုန်း။ နောင်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ကလေးနှစ်ယောက် ချည်မျှင်ပတ်ပြီးသောအခါ တစ်ယောက်လက် တစ်ယောက် သေချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီး ကြိုးချည်သည့် ပုံစံပါ တူညီမှ ကျေနပ်ကြသည်။

အားထောင်က ချွေးသုတ်လိုက်ပြီး ကူသာ့စောင် ကို သနားစွာ ပြောလိုက်၏။ "အမြွှာမွေးရတာ မလွယ်ပါလားနော်။ အိမ်မှာလည်း အရာရာ တူမှ ရတာလား"

"နင် မသိပါဘူးအေ၊ ဒီနေ့က တော်သေးတယ်"

ကူသာ့စောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဝတ်တာစားတာ တူရုံတင် မကဘူး၊ ဒီနေ့ အပြင်က ပြန်လာတော့ မျက်လှည့်ပွဲနဲ့ တိုးတယ်၊ အားပေါင် က ခွေးကလေး မီးကွင်းကျော်တာ မြင်လိုက်ရတယ်၊ အားတိ က မမြင်လိုက်ရဘူး။ နင် ဘာဖြစ်မယ် ထင်လဲ။ ပြန်သွားပြီး နောက်တစ်ခေါက် သွားကြည့်ရတယ်၊ မဟုတ်ရင် မိုးမီးလောင်မတတ် ငိုတော့မှာ"

အားထောင်က ခေါင်းစောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။

"... ဒါဆို အားပေါင် က နှစ်ခေါက် ကြည့်ရတာပေါ့"

ကူသာ့စောင် က အားထောင် ပါးစပ်ကို အမြန်လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။

"ရှူး... အားတိ မကြားစေနဲ့။ ငါ့ကို သတ်မလို့လား"

အားထောင် က ပါးစပ်ချုပ်သည့် ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး"

ကူသာ့စောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အားထောင် နားနားကပ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောပြသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အားတိ ဘာလို့ ငိုလဲ သိလား။ အားပေါင် မှာ မပါတဲ့ အရာတစ်ခု သူ့မှာ ပါနေလို့တဲ့။ အားပေါင် မှာ မပါရင် သူလည်း မလိုချင်ဘူး၊ ဖြတ်ပစ်မယ် ဆိုပြီး ငိုတာအေ..."

အားထောင်တစ်ယောက် သီးသွားတော့သည်။

ခဏကြာသောအခါ ကလေးများ အားလုံး ရေချိုးပြီးသွားကြသည်။ တစ်ယောက်လျှင် သကြားလုံးတစ်လုံးစီ စားကာ ဝရန်တာအောက်တွင် ကျောက်ခဲကောက် ကစားနေကြသည်။ မိဘများက ကလေးများ၏ အဝတ်အစားများကို သိမ်းဆည်းကာ ပြန်သွားကြသည်။ အဒေါ်ကု မှာ ကလေးမရှိသဖြင့် ကူညီပေးရန် သက်သက် လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှန်မိသားစု ကလေးများ၏ အဝတ်အစားများကိုပါ လျှော်ဖွတ်ပေးလိုက်သေးသည်။

မကြာမီမှာပင် ရေစက်လက်ကျန်နေသော ရင်ခံအင်္ကျီ၊ အင်္ကျီလက်တိုနှင့် ဘောင်းဘီများသည် တန်းပေါ်တွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သစ်ပင်ရိပ်များ တိုဝင်သွားပြီး နေမွန်းတည့်ချိန် ရောက်လာသည်။ စိုစွတ်နေသော ခေါင်းလေးများနှင့် အဝတ်အစားများသည် နေရောင်အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့လာကြသည်။

ရှန်မြောင် လည်း လက်မောင်းပင့်တင်ပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

သူမသည် သကြားခဲနှင့် ဝက်ဆီကို ရောကြော်ပြီး သကြားရည်များ ပွက်ပွက်ဆူလာချိန်တွင် ဟွာတျောင်းအရက် တစ်ပန်းကန်လုံး ထည့်လိုက်သည်။ အရက်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မီးဖိုပေါ်မှ ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေ၊ ပဲငံပြာရည်၊ အရက်ချေးနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်ကာ ဝက်သားတုံးများကို တစ်တုံးချင်း ထည့်ပြီး မီးအေးအေးဖြင့် တစ်နာရီခန့် တည်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် မီးအရှိန်ကို ဂရုစိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူအောင် တည်ပြီး အမြှုပ်များ ထွက်လာမှ မီးလျှော့ကာ တပွက်ပွက် ဆူရုံသာ ထားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းရည်များ ပျစ်ခဲသွားသည်အထိ တည်ထားလိုက်သည်။

ကောက်ညှင်းဆန် ရေစိမ်ပြီးသောအခါ ဝက်ဆီဖြင့် ဒယ်အိုးကို အပူပေးပြီး ကြက်သွန်မြိတ်ဆီချက်ဖြင့် ဆီသတ်သည်။ ထို့နောက် ကောက်ညှင်းဆန်ထည့်ကာ လှော်ပြီး အသားဟင်းရည် ပျစ်ပျစ်ကို ဆမ်းလိုက်သည်။ ဆန်စေ့တိုင်း ပယင်းရောင် ဟင်းရည်များ စွဲကပ်သွားပြီး ပြောင်လက်တောက်ပလာသည်အထိ မွှေပေးရသည်။

အခြားပါဝင်ပစ္စည်းများဖြစ်သော ကမာခြောက်၊ ပုစွန်ခြောက်နှင့် မှိုခြောက်များကို ရေဆေး၊ ရေစိမ်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်ဆီဖြင့် မွှေးနေအောင် ကြော်ထားသည်။ ကမာခြောက်အကြီးစားများသည် ရှေးယခင်ကတည်းက ဈေးကြီးလေသည်။ ရှန်မြောင် တစ်ကျင်း ဝယ်လိုက်ရာ ဝမ် ၃၀၀ ကျော် ကုန်ကျခဲ့သည်။

မြေပဲဆံကိုလည်း သီးသန့် လှော်ထားသည်။ မူလက သစ်အယ်သီး ထည့်သင့်သော်လည်း ရာသီမဟုတ်သဖြင့် မထည့်တော့ပေ။

ဘဲဥငန်အနှစ်ကို မနက်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီး အဒေါ်လီ ထံမှ ဝယ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အနှစ်တိုင်း ဆီများ ရွှဲနေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီ။

အသား၊ ဘဲဥငန်အနှစ်နှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ပန်းကန်လုံးများဖြင့် သီးခြားစီ ထည့်ထားသည်။ လှော်ထားသော ကောက်ညှင်းဆန် ဇလုံကြီးတစ်လုံးနှင့် ဝါးရွက်ပြား ဇလုံတစ်လုံးလည်း ရှိသည်။ ကောက်ညှင်းဆန် တစ်ဇွန်းခပ်ထည့်၊ ဘဲဥငန်အနှစ်တစ်လုံးနှင့် အသားတုံးကြီးတစ်တုံး မြှုပ်၊ ကောက်ညှင်းဆန် တစ်ဇွန်းထပ်ထည့်၊ အခြားပစ္စည်းများထည့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ညှင်းဆန် တစ်ဇွန်းဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ထုပ်ပိုးရာတွင် မြန်ဆန်ပြီး လွယ်ကူလေသည်။

....

အပိုင်း (၁၇၂.၂)

ရှန်မြောင်သည် ပြင်ဆင်ထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများအားလုံးကို ခြံဝင်းထဲသို့ ထုတ်လိုက်သည်။ အဒေါ်ကုတို့သည်လည်း သူတို့အိမ်မှ ပြင်ဆင်ထားသော ကောက်ညှင်းဆန်နှင့် အစာပလာများကို ယူလာကြသည်။ စင်္ကြံအောက်တွင် ဇလုံများ ပြည့်နေပြီး အိမ်နီးချင်းများ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ကာ အတူတူ ထုပ်ကြသည်။ ထုပ်ပြီးလျှင် အရသာမတူသော ကောက်ညှင်းထုပ်များကို လဲလှယ်စားသောက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်မြောင်သည်လည်း တစ်စောင်းထိုင်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်စွာပင် ပြုတ်ထားသော ဝါးရွက်ပြားကို ယူကာ အကြောကို အပြင်ဘက်ထားပြီး ကတော့ပုံ ခေါက်လိုက်သည်။ အတွင်းထဲသို့ ကောက်ညှင်းဆန် ခပ်ထည့်ရင်း အဒေါ်ကြီးများ၏ လမ်းကြားထဲမှ အိမ်မှုကိစ္စများကို နားထောင်နေမိသည်။

ဘယ်အိမ်က ချွေးမ ကိုယ်ဝန်ရှိသလဲ၊ ဘယ်အိမ်က ကြက် အခိုးခံရသလဲ၊ ဘယ်အိမ်က အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဘေးအိမ်ခြံထဲ လွင့်ကျသွားသလဲ စသည်ဖြင့် ပြောဆိုနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှန်မြောင် ၏ မင်္ဂလာကိစ္စ ဘယ်လိုနေပြီလဲဟု ဝိုင်းမေးကြပြန်သည်။

"မကြာခင်ပါပဲ၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနား ခြောက်ပါးမှာ တစ်ဝက် ပြီးနေပါပြီ”

ရှန်မြောင်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးလျက် ဂုန်လျှော်ကြိုးဖြင့် ကောက်ညှင်းထုပ်ကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ထိုကိစ္စကို ပြောမိတော့ ခြံဝင်းထဲသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်မိသည်။ ဦးလေးရှဲ့ မရှိပေ။ ကျိုးတာ့ နှင့်အတူ စာသင်ကျောင်းသို့ သွားပြီး ကျိုကော နှင့် ကျိအာ တို့ကို သွားကြိုနေသည်။

သူတို့ ပြန်လာနေလောက်ပြီ။

"အို... ငါတို့ သာ့ကျဲအာ ရဲ့ ကံကောင်းမှုက အနောက်မှာ ရှိတာကိုး”

အဘွားကျန့်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မီးအိမ်ထွန်းရှာရင်တောင် မတွေ့နိုင်တဲ့ အိမ်မျိုး၊ လူမျိုးကို ငါတို့ သာ့ကျဲအာ တွေ့ခဲ့ပြီ။ ဟိုတစ်နေ့က ကျိုကော ရဲ့ အဖေနဲ့ တွေ့လိုက်သေးတယ်၊ သားနားလိုက်တာ၊ သူ့သားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ”

အဒေါ်ကုလည်း ရယ်လိုက်မိသည်။ "အဘွား ပြောပုံကလည်း၊ ကျိုကော က သူ့အဖေနဲ့ တူတာလို့ ပြောရမှာပေါ့၊ အဖေက သားနဲ့တူတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလို့လဲ”

"ဒီသဘော ပြောတာပါပဲ။ သားအဖနှစ်ယောက် အနောက်ဘက်လမ်းကြားက အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတာ၊ အနောက်က ကြည့်ရင် ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိဘူး”

ကူသာ့စောင် ကလည်း အားကျစွာ ပြောလေသည်။

"ဟေး... အကယ်၍ ကုတာ့လန် သာ ကျိုကော လို ချောရင် ကျွန်မ ဘောင်းဘီပေါင်နှံပြီးတောင် ယူလိုက်မှာ”

ရှန်မြောင် နှင့် အဒေါ်ကြီးများ အားလုံး ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ အဒေါ်ဖန်း က မျက်လုံးမှိတ်ပြပြီး ကူသာ့စောင် ၏ လက်မောင်းကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်၏။ "နင်က ဘယ်လိုစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ နင့်ယောက်ျား ကြားသွားပြီး စိတ်ဆိုးရင် ညကျ နင့်ကို ကုတင်ပေါ်က မဆင်းနိုင်အောင် လုပ်နေပါဦးမယ်”

ကူသာ့စောင် က လက်ပိုက်ပြီး အေးစက်စက် ရယ်လိုက်သည်။

"ဟွန်း... သူသာ အဲဒီလောက် စွမ်းရင် ကျွန်မ အိမ်ရှေ့မှာ ဗျောက်အိုး သုံးရက်ဆက်တိုက် ဖောက်ပေးလိုက်ဦးမယ်”

အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ရှန်မြောင် လည်း မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မိသဖြင့် တံတွေးသီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် စကားဝိုင်းသည် ပို၍ "အရောင်ရင့်" လာသည်။ အဒေါ်ကု သည်ပင် ကူသာ့စောင် အား သူမ ဝယ်နေကျ ကျားခွန်အားဟင်းရည်က ဘယ်ဆေးခန်းကလဲ၊ အာနိသင်ရှိရဲ့လားဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးမြန်းနေလေသည်။

အားလုံးက အဒေါ်ကု ကလေးလိုချင်နေသေးလားဟု ဝိုင်းရယ်ကြသည်။ အဒေါ်ကု ကလည်း ကလေးမမွေးပေမယ့် မုဆိုးမလို နေလို့မဖြစ်ဘူးလေဟု ပြန်ပက်သည်။ အဒေါ်ကြီးများ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ရယ်ကြပြန်သည်။

အဒေါ်ဖန်း က ရယ်မောပြီးနောက် နှမြောတသ ပြောလိုက်၏။ "နှမြောစရာပဲ၊ လီထျောင်ဇီ မိန်းမက အမေအိမ် ပြန်သွားလို့၊ မဟုတ်ရင် ပြောစရာတွေ ပိုများဦးမှာ”

ကူသာ့စောင် ကလည်း ထောက်ခံသည်။

"ဟုတ်ပ၊ နင်တို့ မှတ်မိကြသေးလား။ ဟိုတစ်ခေါက် လီမိသားစု ညီမလေး လာတုန်းက သူ အခုယူထားတဲ့ ယောက်ျားက အပ်ချည်မျှင်လောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုပြီး အစ်ကိုနဲ့ မရီးကို လာတိုင်တာလေ။ ကွဲချင်တယ်ဆိုပြီး လာငိုတာ။ အဒေါ်လီ ပြောပြတာဆို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပဲ။ မင်္ဂလာဦးညတုန်းက သူ့ညီမလေးက ကြောက်လို့ မျက်လုံးမှိတ်ထားတာ၊ မစသေးဘူး ထင်နေတုန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ ပြီးသွားပြီတဲ့”

အားလုံး မရပ်မနား ရယ်မောကြတော့သည်။

ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ရင်း စကားဝိုင်းသည် ပို၍ ရင့်သီးလာကာ လောကအကြောင်း နှံ့စပ်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မှတ်ထားသော ရှန်မြောင် ပင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေရသည်။

ကြည့်ရတာ... အတွေးအခေါ် ခေတ်နောက်အကျဆုံးက သူမ ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ဒါပေမဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေက သူမကို အိမ်ထောင်သည် စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်ပြီလား။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလိုစကားတွေ ရုတ်တရက် လာပြောနေရတာလဲ... ရှန်မြောင် ရယ်ရခက် ငိုရခက်ဖြင့် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကောက်ညှင်းထုပ် ထုပ်ပြီးချိန်တွင် တံခါးဝမှ မြည်းလှည်းသံ ကြားလိုက်ရသည်။ ဘီးများသည် ညနေဆည်းဆာရောင် စွန်းထင်းနေသော ကျောက်လမ်းပေါ်တွင် လှိမ့်လာသည်။ တံခါးခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး အမြီးနန့်နေသော ချီလင် သည် လှည်းပေါ်မှ လူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် "ညောင်... ညောင်..." ဟု အော်ကာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

စကားဝိုင်း ရင့်သီးနေသော အဒေါ်ကြီးများ၊ အဘွားကြီးများသည် ချက်ချင်း ထိုင်ပုံထိုင်နည်း ပြင်လိုက်ကြပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန်ဆောင်ကာ ဒီည ဘာဟင်းစားမလဲ၊ မနက်ဖြန် မိုးရွာမလား ဆိုသည့် အကြောင်းအရာများကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ဆွေးနွေးလိုက်ကြသည်။

ကောက်ညှင်းထုပ်များ လဲလှယ်ပြီးနောက် ရှဲ့ချီက ကြောင်ပိုက်ပြီး ဝင်လာချိန်တွင် အဒေါ်ကြီးများသည် ကောက်ညှင်းထုပ်များကို ပိုက်လျက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ရှဲ့ချီလည်း ဝင်လာချိန်တွင် ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွားသည်။

ရှန်မိသားစု ခြံဝင်းလေးထဲတွင် နာမည်မသိ တောပန်းလေးများ လှပစွာ ပွင့်လန်းနေပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်အချို့သည် ကျောက်ပြားခင်း လမ်းပေါ်တွင် ကြွေကျနေသည်။ ဝါးရွက်နှင့် ကောက်ညှင်းဆန်၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့သည် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်နံရွက်နံ့၊ ခြံဝင်းထဲတွင် ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်တို့နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ နွေးထွေးသော တိမ်တိုက်တစ်ခု ခြံဝင်းထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ရှဲ့ချီ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လွန်းသဖြင့် သက်ပြင်းချချင်သွားသည်။

ဘယ်အချိန်က စလိုက်တာလဲ မသိပေ၊ ဒီတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူ့စိတ်နှလုံး ငြိမ်းချမ်းသွားလေ့ရှိသည်။

သူ့ပခုံးပေါ်တွင် လမ်းခရီးမှ ဖုန်မှုန့်များ တင်ကျန်နေသေးသဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တပ်ထားသော အင်္ကျီလည်ပင်းကို အလိုအလျောက် ဆွဲလိုက်မိသည်။ ကြောင်ကို ချပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်သည်။

ထို့နောက် အကြည့်များသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ စင်္ကြံအောက်တွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပြန်မခွာနိုင်တော့ပေ။

စင်္ကြံအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝါးလိုက်ကာသည် တစ်ဝက်လိပ်တင်ထားပြီး အမျိုးသမီး၏ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ အင်္ကျီလက်ပေါ်တွင် အရိပ်ကျနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ထုပ်ပြီးသား ကောက်ညှင်းထုပ်များကို ဇကာထဲသို့ တစ်လုံးချင်း ထည့်နေပြီး ဆံပင်တွင် ထိုးစိုက်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆံထိုးဖြူဖြူသည် လည်ပင်းဘေးတွင် အလင်းစက်လေးများ ကျရောက်နေလေသည်။

လက်ချောင်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ရှဲ့ချီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားမိသည်။

"ကျွန်တော် ကူသယ်ပေးမယ်”

ရှန်မြောင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဇကာကို ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သယ်သွားလိုက်တော့။ ဒီည ပြုတ်စားကြတာပေါ့”

ရှဲ့ချီ သည် သူမ၏ အပြုံးကြောင့် အပူလောင်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ကောက်ညှင်းထုပ်ဇကာကို ပွေ့လျက် နားရွက်များ နီရဲကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ရှန်ညန်ဇီ ကို စတွေ့တုန်းက ဝမ်းသာမိသော်လည်း လမ်းကြားထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သတိရသွားပြီး သူမကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ပြောရမှာ ရှက်စရာ ကောင်းပေမယ့်... ကျောင်းရောက်တော့ နေ့တိုင်း အဲဒီနေ့အကြောင်းကို အိပ်မက်မက်တယ်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထန်အာသည် ကောက်ညှင်းထုပ်ပြုတ်ရန် ကြီးမားနက်ရှိုင်းသော မြေအိုးကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရှန်မြောင် သည် ထင်းရှူးသားဖြင့် မီးမွှေးပြီး အိုးအောက်ခြေ ဖြူလာသည်အထိ အပူပေးသည်။ ထို့နောက် ရေထည့်၊ ကောက်ညှင်းထုပ်ထည့်၊ ကြေးပြား ၃ ပြား ထည့်လိုက်သည်။ ရေနွေးပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ကြေးပြားများ လှုပ်ရှားကာ အသံမြည်လာလျှင် ထင်းမီးလျှော့ပြီး မီးသွေးခဲ အပူရှိန်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နှပ်ထားရသည်။

အချို့က ကောက်ညှင်းထုပ်ကို ပေါင်းစားကြသလို အချို့က ပြုတ်စားကြသည်။

ရှန်မြောင် ကတော့ ပြုတ်စားသော လူတန်းစား ဖြစ်သည်။ သူမသည် အဘွားသင်ပေးသော ရှေးနည်းဖြစ်သည့် "သုံးခါဆူ သုံးခါပွက်" နည်းကို သုံးသည်။ အိုးထဲမှ ရေ စဆူလာလျှင် ကျောက်တုံးအနည်းငယ် ဖိပြီး ကောက်ညှင်းထုပ်များကို မြုပ်အောင်ထားသည်။ ဒုတိယအကြိမ် ဆူလာလျှင် ရေအေးထည့်ပြီး ပေါ်လာအောင် လုပ်သည်။ ထိုသို့ ၃ ကြိမ် ပြုလုပ်ပါက ဆန်စေ့များ ကျက်သော်လည်း မကွဲဘဲ နေပေလိမ့်မည်။

ဤနည်းဖြင့် ပြုတ်သော ကောက်ညှင်းထုပ်သည် အတွင်းသား မမာဘဲ ကောက်ညှင်းဆန်လည်း နူးညံ့အိစက်နေသည်။ ပြုတ်ပြီးလျှင် ဆယ်ယူပြီး ရေအေးစိမ်ထားကာ အေးသွားမှ ခွာစားရသည်။ ပေါင်းအိုးရှိလျှင် မြန်သော်လည်း ယခုခေတ်တွင် ၂ နာရီခန့် ကြာအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုတ်ရသည်။

ရှန်မြောင် မြေအိုးထဲသို့ ကောက်ညှင်းထုပ် ထည့်နေစဉ် ရှဲ့ချီ သည် ယိုယွီ ၏ ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မီးဖိုထဲမှ ပြာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ မွှေပေးနေသဖြင့် ပန်းကန်ဆေးနေသော ယိုယွီ ခမျာ ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။

'ငါ ထိုင်စရာ မရှိတော့ဘူးလား။'

'မီးထိုးရမှာ ငါလေ။'

ယိုယွီ အသံထွက်အော်တော့မည့်အချိန်တွင် အားထောင် သည် လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ယိုယွီ ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

"အစ်မ နဲ့ လိုက်ခဲ့၊ အစ်မ နင့်ကို ရောင်စုံချည်မျှင် လာပတ်ပေးမယ်၊ ယိုယွီ လေး ဘေးကင်းပါစေနော်”

ပြောပြီးနောက် ထန်အာ နှင့် ဖူရှင်း ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ရာ နှစ်ယောက်သား ကျောချမ်းသွားပြီး တစ်ယောက်က သိုးမွေးသွားလုပ်မယ်၊ တစ်ယောက်က ဆိုင်သွားကြည့်မယ် ဆိုပြီး ထွက်ပြေးကြလေသည်။

ယိုယွီ လည်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် အားထောင် ဆွဲခေါ်ရာ ပါသွားတော့သည်။

"ငတုံးမလေး၊ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မီးလင်းနေပြီ၊ ငါတို့ မလိုတော့ဘူး၊ သိလား”

အားထောင်သည် ယိုယွီ ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး အပြင်ထွက်လာရင်း တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်။ သို့သော် ယိုယွီ က နားမလည်သဖြင့် ကြောင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ နင့်ကို ကြိုးပတ်ပေးမယ်”

အားထောင်သည် ယိုယွီ ကို ရောင်စုံချည်မျှင် သေချာ ပတ်ပေးလိုက်၏။ ဘေးနားတွင် ရှဲ့ဖခင် သည်လည်း ရှန်မိသားစုမှ ကြောင်နှင့်ခွေး လည်ပင်းများတွင် "အဆိပ်ငါးမျိုး အဆောင်အိတ်"များ ဆွဲပေးနေပြီး မြည်းခြံထဲတွင် နွယ်ချို ဝါးနေသော မြည်းကိုလည်း မချန်လှပ်ထားပေ။ သူက မြည်းလည်ပင်းကို ပုတ်ပြီး ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရောင်စုံချည်မျှင် ပတ်ထားတော့ လူရော တိရစ္ဆာန်ရော ဘေးကင်းကျန်းမာ စည်ပင်ဝပြောကြတာပေါ့”

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှန်မြောင် နှင့် ရှဲ့ချီ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်တော့၏။

ရှန်မြောင် လည်း ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပြီး ရှဲ့ချီ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးဖိုကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရေနွေးငွေ့များသည် မီးဖိုချောင် တိုင်လုံးများကြားတွင် လှည့်ပတ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။ မြူခိုးများကြားတွင် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဆွဲလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပေါ်သို့ ပူနွေးသော အငွေ့များ ရိုက်ခတ်လာသည်။

ထို့နောက် မြူခိုးများကြားတွင် သူမကို ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းထားလိုက်သည်။

နူးညံ့သော ဆံနွယ်များသည် သူမ၏ ပခုံးကို ပွတ်တိုက်မိပြီး လည်ပင်းကို ယားယံစေသော်လည်း သူမကို ဖက်ထားသော လက်မောင်းများကမူ ပိုမို တင်းကျပ်လာသည်။

"အားမြောင်"

သူ့အသံသည် ပူနွေးစိုစွတ်သော ရေနွေးငွေ့များကြားတွင် နွေဦးရေငွေ့များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း သင်ပေးတဲ့ အနိုင်ကျင့်နည်းကို... ကျွန်တော် နည်းနည်း တတ်လာပြီ ထင်တယ်..."

မီးဖိုထဲမှ ထင်းမီးသွေးများ တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေပြီး မြေအိုးထဲတွင် ရေပွက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ကြောင်နှင့်ခွေး လိုက်တမ်းကစားသံများ ရှိနေသော်လည်း ထိုဆူညံသံများသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ ပခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ထားသော ရှဲ့ချီ ၏ တိုးညှင်းသော လေသံကို ရှန်မြောင် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်... နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြီး အနိုင်ကျင့်လို့ ရမလား”

၂ နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်သည် မိုးပြာရောင် သမ်းလာပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် မီးများ ထွန်းညှိထားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့...

ညန်ဇီ နှင့် ကျိုကော ထွက်မလာကြသေးပေ။

အားထောင် စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ပစ္စည်းသွားယူသလို ဟန်ဆောင်ကာ အရှေ့ဆိုင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ မတော်တဆ ပုံစံဖြင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ရှန်ညန်ဇီ ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ကျောပေးလျက် မီးဖိုရှေ့တွင် ရပ်ကာ အိုးဖုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်နေသည်။

အသားကောက်ညှင်းထုပ် ကျက်ပြီ။

ဝါးရနံ့နှင့် အသားနံ့များ ရောနှောထွက်ပေါ်လာသည်။ တူရှည်ဖြင့် ညှပ်ယူလိုက်သော ကောက်ညှင်းထုပ်၏ အပြင်ဘက် ဝါးရွက်သည် အညိုရောင် ပြောင်းနေပြီး ဂုန်လျှော်ကြိုးသည် ဆီများ စုပ်ယူထားသဖြင့် ကြည်လင်နေသည်။ ရှန်ညန်ဇီ သည် အလွန်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကောက်ညှင်းထုပ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပြီး ခွာလိုက်သည်။

ကြိုးကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ဝါးရွက်ကို ဖွင့်ကာ တူဖြင့် ကောက်ညှင်းထုပ် အလယ်ကို ထိုးခွဲလိုက်သည်။ ဆီဝင်းနေသော ဆန်စေ့များသည် တုန်ခါနေသော ပယင်းရောင် အဆီတုံးများကို ထုပ်ပိုးထားပြီး ဘဲဥငန်၏ အနီရောင်ဆီများသည် ကောက်ညှင်းဆန် တစ်စေ့ချင်းစီသို့ စိမ့်ဝင်နေကာ တံတွေးနင်စေသည်။

အငန်ကောက်ညှင်းထုပ်က ထင်ထားတာထက် ပိုမွှေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့...

အားထောင် ၏ စိတ်သည် ချီလင်၏ ခြေသည်းဖြင့် ကုတ်ခံလိုက်ရသလို တခြားနေရာ ရောက်နေလေပြီ။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ပြီး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူမမှာ အံ့ဩသွားတော့သည်။ ကျိုကော ကလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။

သူလည်း ပြတင်းပေါက်ကို ကျောပေးလျက် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကွေးပြီး ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ထဲတွင် မီးညှပ်ကို ကိုင်လျက် ရှန်ညန်ဇီ အတွက် မီးထိုးပေးနေသည်။

မီးဖိုထဲမှ မီးရောင်သည် သူ့မျက်နှာကို ဟပ်နေသည်။ အနောက်က ကြည့်လျှင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အလင်းရောင် ကွပ်ထားသလို ဖြစ်နေပြီး အားထောင် အနေဖြင့် သူ့နားရွက်များ နီနေသည်မှာ မီးရောင်ကြောင့်လား၊ ရှက်လို့လား ဆိုတာ ခွဲခြားမရတော့ပေ။

အားထောင်တစ်ယောက် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်တော့သည်။ အင်း... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

,,,