အခန်း (၁၁၁-၁၁၂)

အခန်း။ ၁၁၁

ဒုတ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သစ်သားလှေကလေးက ကမ်းကပ်သွားသည်။

လှပတင့်တယ်သော အမျိုးသမီးငယ်သည် ဝါးလုံးကို ဘေးချ၍ ကမ်းပါးထိပ်ရှိ စုန်ယန်အား မော့ကြည့်ကာ "စကားပြောဖို့ အဆင်ပြေပါ့မလား ကျင့်ကြံဖော်" ဟု အကျယ်ကြီး လှမ်းမေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်ကလည်း "အပေါ်တက်လာခဲ့ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

သခင်မလေးလင်းသည် အနက်ရောင်တိမ်တိုက်စုပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ မြောက်မြားစွာသော ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးများသည် ထူးကဲလက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို ကမ်းပါးထိပ်သို့ ပင့်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တဝီဝီမြည်သံနှင့်အတူ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

သခင်မလေးလင်းက အရိုအသေပေးကာ "အစ်ကိုစုန်... နှစ်ဦးသဘောတူ ပူးတွဲကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု စီစဉ်ထားတာ ရှိပါသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိဖြစ်သွား၏။

သခင်မလေးလင်းက ဆက်၍ "ညီမလေးအနေနဲ့ အစ်ကို့အကြောင်း သိပ်မသိပေမဲ့ ရုပ်သေးဂိုဏ်းရဲ့ ထုံးစံအရဆိုရင် အမျိုးသမီးတွေကို အဓမ္မဖမ်းဆီးပြီး စွမ်းအားဖြည့်ဆည်းပေးရတဲ့ ဖိုကောင်တွေအဖြစ် အသုံးချတတ်ကြတယ်။ အဆင်မပြေရင် အမှိုက်လို စွန့်ပစ်တတ်ကြတယ်လို့ သိထားပါတယ်။ အစ်ကိုကရော အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား"

စုန်ယန်ထံမှ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူမက ဆက်ပြောသည်။

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုပဲဆိုရင်တော့ ညီမလေး ရှိနေတာကို စိတ်ထဲထားမနေပါနဲ့။ အပြင်က မိန်းကလေးတွေကို ဒီကိုခေါ်လာပြီး ပူးတွဲကျင့်ကြံရုံပါပဲ"

စုန်ယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ဒါ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ဒီကို ရောက်လာကတည်းက... သဘာဝကျကျပဲ အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်၏။

သခင်မလေးလင်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး "ညီမလေးဆီမှာ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းက ရရှိထားတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ယင်ယန်ကျင့်စဉ် မိတ္တူတစ်စောင် ရှိပါတယ်။ ရုပ်သေးဂိုဏ်းရဲ့ လမ်းစဉ်တွေလောက် မကြမ်းတမ်းပေမဲ့ ဒါက တစ်ဖက်ကို လုယူတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် အားဖြည့်ပေးတာမျိုးပါ။

အကယ်၍ အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး အတူတူကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် နှစ်ဦးစလုံး အကျိုးကျေးဇူး ရနိုင်ပါတယ်။ အစ်ကို့အနေနဲ့ ရုပ်သေးဂိုဏ်းရဲ့ နည်းလမ်းဟောင်းတွေကို အသုံးမပြုချင်ဘူးဆိုရင် ညီမလေးနဲ့အတူ ဒီဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း ပူးတွဲကျင့်ကြံဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား။

ပူးတွဲကျင့်ကြံခြင်းက ထူးကဲချီတွေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေကို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူတာနဲ့ မနှိုင်းသာပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအင်ကို တိုးပွားစေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ ကျင့်ကြံဖော်တစ်ယောက် ရှိနေတာက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်တဲ့အရာပါ။

ညီမလေးကတော့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေမဲ့ အစ်ကို့အပေါ်မှာတော့ မုန်းတီးတွန့်ဆုတ်နေတာမျိုး မရှိပါဘူး။ အစ်ကို့ရဲ့ ဆန္ဒကရော ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာ မသိရသေးလို့ပါ"

စုန်ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သခင်မလေးလင်းကိုလည်း ကူညီရာရောက်ပေလိမ့်မည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့အတွက်လည်း လမ်းဟောင်းကို ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းရသကဲ့သို့ပင်။

...

...

ခဏအကြာတွင်...

အခန်းငယ်လေးအတွင်းမှ သခင်မလေးလင်း၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော စာဖတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုထဲတွင် ပါရှိသည့်အတိုင်း ဖတ်ပြနေပုံပင်။

"လူသားတို့သည် ယင်နှင့်ယန် အပြန်အလှန် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိပါက ရောဂါဝေဒနာများ စွဲကပ်လာတတ်၏။ သို့သော် ကာမဂုဏ်၌ အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ပါးခြင်းသည်လည်း သက်တမ်းကို တိုစေတတ်သည်။ ကျွမ်းကျင်သောသူတို့သည် စွမ်းအင်များကို ပြောင်းပြန်စီးဆင်းစေကာ ဦးနှောက်နှင့် အာရုံကြောများကို အားဖြည့်ပေးနိုင်ကြသည်..."

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်မလေးလင်းက "အစ်ကို... နားလည်သဘောပေါက်ရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ထိုကျင့်စဉ်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ နည်းစနစ်များထက် ပိုမိုသိမ်မွေ့ညင်သာကြောင်း ခံစားမိသည်။ ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်များသည် တစ်ဖက်သတ် စုပ်ယူခြင်းကိုသာ အသားပေးပြီး မြန်နိုင်သမျှမြန်မြန်၊ ပြင်းနိုင်သမျှပြင်းပြင်း စုပ်ယူတတ်ကြသဖြင့် အစုပ်ယူခံရသူမှာ အလွန်အမင်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားလေ့ရှိသည်။

ဤဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်း၏ကျင့်စဉ်မှာမူ ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့်မှန်မှန် တိုးတက်မှုကို အလေးထား၏။ အတိုင်းအဆရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်သင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ “မည်သည့်အချိန်၊ မည်သည့်နေရာမဆို အပြည့်အဝ စုပ်ယူခြင်း” ဟူသော အယူအဆနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှာ “တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်သာ၊ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ရပ်နားရမည်”ဟု ကန့်သတ်ထားသည်။

ခဏအကြာတွင် အမှောင်ထုအတွင်း လှုပ်ရှားမှုအချို့ ရှိလာခဲ့သည်။

"အစ်ကို... မလှုပ်ပါနဲ့ဦး ဒီဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မန္တန်ကို စတင်ရွတ်ဆိုပေးပါ"

"အစ်ကို... ခံစားမိရဲ့လား အာ... ဒီနေ့တော့ ကျရှုံးသွားပြန်ပြီထင်တယ်..."

...

...

နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်း...

"အစ်ကို... ကျရှုံးမှုမဖြစ်အောင် ငါတို့တွေ သုံးအထိ ရေတွက်ဖို့ သဘောတူထားကြရအောင်"

ခဏအကြာတွင်...

"နီးစပ်နေပြီ... နောက်ထပ် အနည်းငယ်လေးပဲ လိုတော့တယ်"

...

...

တတိယမြောက်နေ့...

"အစ်ကို... ဒီနေ့တော့ မလိုအပ်တဲ့ အပြုအမူတွေကို ရှောင်ကြဉ်ကြရအောင်။ ကျင့်ကြံတာဖြစ်တဲ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြစို့။ ဆံခြည်တစ်မျှင်စာ အမှားအယွင်းက ခရီးတစ်

ထောင်လောက် လွဲချော်သွားစေနိုင်တယ်။ အကယ်၍ ငါတို့တွေ ထပ်ပြီး ကျရှုံးခဲ့ရင် ဒီနေ့အတွက် အချိန်ဖြုန်းတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

သခင်မလေးလင်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လုံး ကျရှုံးခဲ့မှုကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်တိုကာ ဒေါသထွက်နေပုံပင်။

စုန်ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး သူမကို မတ်မတ်ထိုင်စေလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနက်ရောင်ပိတ်စဖြင့် စည်းထားသော်လည်း စုန်ယန်အနေဖြင့် သူမ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စတင်ကြစို့"

"အစ်ကို... အရင်ဆုံး စတင်ပေးပါ"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်မလေးလင်းသည် "ထူးဆန်းလိုက်တာ... နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားပြီ" ဟု တိုးတက်သောလေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် တည်ကြည်အေးဆေးစွာဖြင့် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုစုန်... ညီမလေးရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကတော့ အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ အခုမှပဲ ဒီအခွင့်အရေးကြီးရဲ့ အရေးပါပုံကို ခံစားရတော့တယ်။ အကယ်၍ အစ်ကိုသာ မကူညီခဲ့ရင် ပုလဲအဖွားအိုက ညီမလေးအပေါ် ဘာတွေလုပ်ဖို့ ကြံစည်ထားမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်အနေဖြင့်မူ "အခြားသူ၏ အတွေးစိတ်ကူးများကို စုပ်ယူကာ အမွေအနှစ်အချို့ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း" ဟူသော ဤနည်းလမ်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ဤသို့သော အခွင့်အလမ်းမျိုးသည် အန္တရာယ်နှင့် မရေရာမှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူသိရှိထားသဖြင့် သခင်မလေးလင်းက ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းအပေါ် သူ အထူးတလည် မနာလိုဖြစ်မနေခဲ့ပေ။ သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်သာ "မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မင်းနဲ့မဆိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးမျိုးတွေ ပေါ်လာတာမျိုး ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

သခင်မလေးလင်းက ခေါင်းခါပြပြီးနောက် "အစ်ကိုစုန်... ဒီမှာ အစ်ကို့အနေနဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး"

"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်မှာ မြွေအလောင်းဈေးဘက်ကို ငါတို့တွေ စတင်ထွက်ခွာကြတာပေါ့။ ခရီးက တော်တော်ဝေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်လောကလုံးရဲ့ ဝရမ်းထုတ်ခံထားရသူတွေလည်း ဖြစ်နေတော့... ဒါကြောင့် ညီမလေးအနေနဲ့ တောင်ဘက်ဝူပြည်နယ်ရဲ့ လူသူမနီးတဲ့ တောရိုင်းနယ်မြေ အစွန်အဖျားကနေ အနောက်ဘက်ရှုပြည်နယ်ဆီကို ကွေ့ပတ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒါက ပုံမှန်သွားနေကျအချိန်ထက် နှစ်ဆလောက် ပိုကြာလိမ့်

မယ်။ အစ်ကို့အနေနဲ့ စိတ်ရှည်ပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်နော်"

စုန်ယန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် "ငါက ခရီးတစ်လျှောက်လုံး မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာပဲ ပုန်းနေပြီး အပြင်ကို လုံးဝ ထွက်မပြဘဲ နေလို့ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။

စုန်ယန်သည် သူ့ဘာသာ အံ့သြမိနေတော့သည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ နည်းစနစ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။ ထူးကဲချီများနှင့် လက်နက်များကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို မှော်လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးချနိုင်ခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ကြီးမားသော တော်လှန်ရေးတစ်ရပ်ပင်။ သခင်မလေးလင်းကဲ့သို့သော သူမျိုးမှာ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခင်က ပုလဲအဖွားအိုသည်လည်း ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မျှဖြင့် မြွေအလောင်းဈေးတစ်ခုလုံးကို တည်ထောင်ကာ ကျင့်ကြံသူများစွာကို အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

...

...

အမှန်တကယ်တွင်လည်း လောကကြီး မည်မျှပင် ရှုပ်ထွေးနေပါစေ တောရိုင်းနယ်မြေ၏ အစွန်အဖျားနေရာများအပေါ် သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မင်းစိုးရာဇာတို့ သတိမထားမိသော ဤဆိတ်သုဉ်းသည့် နယ်မြေမှာ ချောင်လီခရိုင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ဆိုးရွားလှ၏။ ဤနေရာတွင် မည်သည့် ဂိုဏ်းဂဏအင်အားစုကမျှ နယ်မြေသိမ်းပိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားကြသလို ဒေသခံပြည်သူများမှာလည်း သူတို့အား မည်သည့်မင်းဆက်က အုပ်ချုပ်နေသည်ကိုပင် အသေအချာ သိရှိကြသည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤနေရာသည် လူတော်လူကောင်းများအတွက် ခိုလှုံရာမဟုတ်ဘဲ ဓားပြများအတွက် သုခဘုံကြီး ဖြစ်နေပြန်သည်။ ဓားပြများသည် တောင်တန်းများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေကြပြီး မည်မျှပင် နှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်စေကာမူ ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟူ၍ မရှိပေ။

ထို့အတူပင် ထိုဓားပြများသည်လည်း အနီးနားရှိ ကျေးရွာများနှင့် ခရိုင်မြို့များကို တိုက်ခိုက်ရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာလေ့မရှိကြပေ။

အစိုးရအာဏာပိုင်များက သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် သတ်မှတ်ချက် ပြည့်မီစေရန်အတွက် ဓားပြများကို တမင်မွေးမြူထားပြီး နယ်ဘက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆင်းကာ နှိမ်နင်းပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိသော်လည်း အမှန်စစ်စစ်တွင်မူ ဓားပြများက ကျေးရွာနှင့် ခရိုင်မြို့များကို စိုက်ပျိုးရေးခြံ တစ်ခုသဖွယ် သဘောထားကာ အမြတ်ထုတ်နေခြင်းပင်။

လရောင်အောက်ရှိ တောတောင်အန္တရာယ်ကြားတွင် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် သခင်မလေးလင်းသည် ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းသော ဓားပြအယောက် ၃၀ ကျော်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ပါးနပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်က တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံအောင်ပတ်ထားပေမဲ့ နင့်ရဲ့ တင်ပါးဆုံကတော့ သိသိသာသာကို ထွက်နေတာပဲ။ သေချာပေါက် ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်းပါ။ စည်းစိမ်ခံစားရစေရမယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်"

နောက်မှ ဓားပြတစ်ဦးကလည်း ပြောင်ချော်ချော်ဖြင့် ဝင်ရောက်နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... ငါတို့နဲ့ တစ်ခါလောက် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးရင် နင် ဘယ်မှ သွားချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုကတည်းက ဘာလို့ ပင်ပန်းခံ လျှောက်သွားနေဦးမှာလဲ"

သခင်မလေးလင်းမှာ ဘာစကားမျှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ လက်ချောင်းကလေးများကိုသာ အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

အတွေ့အကြုံရှိပုံရသော အခြားဓားပြတစ်ဦးက သတိပေးလိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့ ငါတို့က လူ ၃၀ ကျော်ရှိတယ် နင်က တစ်ယောက်တည်းပဲ။ နင်က လက်နက်ပုန်းတွေ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဒီနေ့တော့ ကံကြမ္မာကိုပဲ အရှုံးပေးလိုက်စမ်းပါ"

သို့သော် သူ၏စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ဓားပြများက တဝီဝီမြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထူးကဲဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင် တိမ်တိုက်စုတစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ဝန်းရံသွားသည်။ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ထိုတိမ်တိုက်စုမှာ တောပျားများထက်ပင် သေးငယ်သော ထူးဆန်းသည့် အနက်ရောင် ပိုးကောင်ကလေးများ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေခြင်းပင်။

ထိုအနက်ရောင် တိမ်တိုက်စုမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကားသွားပြီး အနက်ရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ယုတ်မာသော ဓားပြ ၃၀ ကျော်စလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် ဓားပြ ၃၀ ကျော်စလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသီးသီး လဲကျသွားကြတော့သည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးက အသက်ရှူခြင်း လုံးဝ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ထူးကဲဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အနက်ရောင်မြူခိုးများသည် ပြန်လည် စုစည်းသွားကာ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်စုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အနီးအနားတွင် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ဘေးနားတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

သခင်မလေးလင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဘာလို့ အပြင်ကို ထွက်လာတာလဲ"

"ခဏ စောင့်ပါဦး"

စုန်ယန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဓားပြတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ညှိုးကို မြှောက်ကာ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို စတင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်၍ မရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ဤသာမန်လူသားများ၏ ဝိညာဉ်များသည် သခင်မလေးလင်း လွှတ်လိုက်သော ဝိညာဉ်

ပိုးကောင်များ၏ ဒဏ်ကြောင့် လုံးဝ ဥဿုံ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

သခင်မလေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဓားပြတွေက သေသင့်တဲ့လူတွေပဲ သူတို့ဆီက ဘာအသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်မှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို့အနေနဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း အတတ်ကို အလွန်အကျွံ မသုံးသင့်ဘူး။ အဲဒါက အတွေးတွေကို ရှုပ်ထွေးစေနိုင်လို့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မကောင်းဘူး"

စုန်ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များ ရယူနေကျ ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မြေခွေးအဘွားအို နှင့် အခြားမြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေးတို့အတွက် ထားရစ်ခဲ့ရန် သင့်တော်သော လူသားကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ နှစ်ခုကို ရှာဖွေရန်ပင်။

မြေခွေးအဘွားအို အရိပ်ရုပ်သေးသည် မည်သည့်မှော်ပညာကိုမျှ မတတ်မြောက်သော်လည်း သူမ၏ မွေးရာပါ လှည့်စားခြင်း အတတ်များနှင့် ကိုယ်ဟန်ပြောင်းလဲခြင်း နည်းပညာများမှာ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် ဤနယ်မြေများ၌ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

မြေခွေးအဘွားအိုက လှည့်စားခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါက ရုပ်ဆေးဂိုဏ်း သို့မဟုတ် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုနေခြင်း မဟုတ်လျှင် သူမကို လုံးဝ ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အချက်ပင်။

သူသည် မြွေအလောင်းဈေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားလိုသော်လည်း ဝူနိုင်ငံအတွင်း၌ အဝေးမှ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် အရိပ်ရုပ်သေး တစ်ခုကို ထားခဲ့ရန် လိုအပ်သေးသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သင့်တော်သော ကျင့်စဉ်များကို ရှာဖွေရန်နှင့် သူ၏ ဗဟိုညာဘက်နန်းတော်တွင် ထည့်သွင်းရန် သင့်တော်သော သွေးအမျိုးအစားများကို ရှာဖွေနိုင်မည်ပင်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် တစ်ယောက်လောက်ကို အသက်ချမ်းသာပေးထားလိုက်ပါ"

စုန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းကလည်း "အစ်ကိုက တောင်းဆိုမှတော့ ညီမလေး အလိုက်သင့် လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အခန်း။ ၁၁၂

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

"အီး... အီး... အီး..."

ကမ်းပါးယံထိပ်တွင် ဝက်အော်သံ စူးစူးဝါးဝါးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအသံသည် မကြာမီမှာပင် တိုးဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

စုန်ယန်သည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေအလဲ သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးစိမ်းများကို ခံရန် ပုံးတစ်ပုံးကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝက်အရေခွံကို ခွာ၍ အသားများကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်တော့သည်။ ဝက်အရေခွံကို တစ်ဖက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီးနောက် သူသည် အသားများကို စတင်ပြင်ဆင်တော့၏။

ကံကောင်းချင်တော့ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ဓားပြများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရပြီးနောက် သူတို့သည် တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ကြရာ ဓားပြစခန်းတစ်ခုကို အမှတ်မထင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် သိုင်းသမားများအသွင် ဖန်တီးကာ ထိုဓားပြစခန်းကို ပြန်လည် ဓားပြတိုက် ခဲ့ကြသည်။

ထိုဓားပြစခန်းမှာ အတော်အတန် ချမ်းသာကြွယ်ဝပုံရသဖြင့် သူတို့သည် ဝက်များ၊ သိုးများ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များနှင့် အရက်အမြောက်အမြားကိုပါ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုအရက်များသည် မြို့ပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး အရက်များကဲ့သို့ မကောင်းသော်လည်း တောင်ပေါ်ရွာများတွင် ကိုယ်တိုင်ချက်လုပ်ထားသည့် သစ်သီးဝိုင်များဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားသော အရသာရှိလှ၏။

စုန်ယန်သည် ဝက်ခြံနှင့် သိုးခြံများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဝက်နှင့် သိုးများကို လုံလောက်စွာ ချန်ထားခဲ့ပြီး အထီးနှင့် အမများကို သီးခြားစီ ခွဲထား၏။ ရက်အနည်းငယ်ကြာမှသာ မျိုးပွားရန်အတွက် အတူထားရှိပေးသည်။ ယနေ့တွင်မူ သူသည် ဝက်တစ်ကောင်ကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ညနေစောင်းသည့်အခါ နံရိုးဟင်းနှင့် အသားစွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ရုံသာမက ဝက်အရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်သော အရိပ်ရုပ်သေးကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

[သင်သည် ဝက်တစ်ကောင်၏ ကြွင်းကျန်သက်တမ်း ၁၀ နှစ်ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီ] ဟူသော သတင်းအချက်အလက်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် စုန်ယန်က ဆက်လက်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သော သက်ရှိအရိပ်ရုပ်သေးအဖြစ် မဖန်တီးဘဲ ဝက်အရေခွံစပ်စပ်နှင့် အရက်နှင့်မြည်းရန် ဝက်အရေခွံဂျယ်လီ အဖြစ်သာ ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

"ဒါ... ဒါဆိုရင်... သခင်ကြီးလီက..."

ရင်းနှီးနေသော ထိုဟင်းလျာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သခင်မလေးလင်းမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်က "ငါ အရင်က မင်းကို မပြောပြဖူးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"မပြောဖူးပါဘူး..."

သခင်မလေးလင်းသည် စုန်ယန်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအဖွဲ့ထဲသို့ ခိုးဝင်လာသူတစ်ဦးဟုသာ ယခင်က ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သခင်ကြီးလီ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ပျံလွှားဓားဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သော အခြားသူများကို သူမ သိပ်မသိသော်လည်း သခင်ကြီးလီ၏ ကျော်ကြားသော လက်ရာများကိုမူ သူမ ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။ ထိုသခင်ကြီးမှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝက်ကင်နှင့် ဝက်အရေခွံဟင်းလျာများမှာ ရှေးမူမပျက် နာမည်ကြီးလှကြောင်း သူမ သိရှိထားခဲ့သည်။

ယခုမူ... ထိုသူမှာ အစ်ကိုစုန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"လာ... ထိုင်ပါ။ စားပြီးရင် ခရီးဆက်ရဦးမယ်"

စုန်ယန်သည် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် အသာအယာ ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထမင်းစားတံစို့များကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးများ၏ သဘာဝကြောင့် သခင်မလေးလင်းသည် ညဘက်တွင်သာ ခရီးသွားပြီး နေ့ဘက်တွင် အနားယူလေ့ရှိသည်။ တောင်ဘက်တောရိုင်း နယ်မြေအစွန်အဖျားတွင်ပင် ဤအလေ့အထအတိုင်း သွားလာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်မလေးလင်းသည် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဝက်အရေခွံစပ်စပ်ကို တစ်လုပ်မြည်းကာ ဝက်အရေခွံဂျယ်လီကိုလည်း မြည်းစမ်းကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းရည်ကို သောက်ရင်း ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ရင်း စကားလုံးများ ပျောက်ရှနေကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အမှတ်တရများ ပြန်လည်နိုးထလာကြ၏။

ထိုစဉ်က သူနှင့် သူမသည် စင်္ကြာဝဠာတိမ်တိုက်မြို့တော်တွင် ရှိနေစဉ်က စံအိမ်တော်ထဲ၌ စာကလေးမလေး လေးယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစာကလေးမလေးများသည် သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်လေ့ရှိကြပြီး ထိုစွပ်ပြုတ်မှာ ယခုနံရိုးဟင်းရည်ကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးပြီး အလွန်အရသာ ရှိသည်။

သို့သော် အရာအားလုံးက များစွာပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာများသည်လည်း ကမ္ဘာနှင့်အဝှမ်း ခြားနားသွားခဲ့ရုံမက လောကီလူသားများမဟုတ်တော့ဘဲ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လမ်းလွဲမသွားဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ခြင်းပင်။

သခင်မလေးလင်းက "အစ်ကိုစုန်... ညီမလေးကြားတာတော့ သခင်ကြီးလီက ချောင်လီခရိုင်မှာ အခြေချနေထိုင်တဲ့ သာမန်လူကြီးတစ်ယောက်ပဲဆို။ ဒါပေမဲ့ ချောင်လီခရိုင်မှာက ထူးကဲတဲ့စွမ်းအင်တွေ မရှိဘူးလေ။ အစ်ကိုက ပုံမှန်ဆိုရင် ဘယ်လိုကျင့်ကြံလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် ထူးကဲချီသလင်းကျောက်တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဖြန့်ချလိုက်ပြီး "အရင်က ရုပ်သေးတောင်ထိပ်မှာ အရိပ်ရုပ်သေးတွေ အများကြီးလုပ်ခဲ့တယ်။ နောက်တော့ အဲဒါတွေကို ထူးကဲတဲ့စွမ်းအင်သလင်းကျောက်တွေနဲ့ အကုန်လဲလိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သြော်... အဲဒီလိုကိုး"

သခင်မလေးလင်းက "အစ်ကို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ့်ကို သတိကြီးပြီး ချီးကျူးစရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့..."

သူမသည် စုန်ယန်၏ ဝက်ခြံ၊ သိုးခြံများနှင့် ကမ်းပါးအောက် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ပြေးလွှားနေကြသော တောဝက်၊ တောခွေးနှင့် ဝက်ဝံများကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် "အစ်ကို ဒါတွေကို မွေးနေတာက အရေခွံတွေလုပ်ဖို့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "တစ်သက်လုံး ဝါသနာပါခဲ့တာဆိုတော့ အကျင့်ဖြစ်နေလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြော၏။

သခင်မလေးလင်းသည် စုန်ယန်က အဖွားအိုကျူးကို တိုက်ခိုက်စဉ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရိပ်ရုပ်သေး ၁၀ ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစွမ်းထက်သော မှော်ပညာဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ သူမ ရင်ထဲ၌ မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားပြီး "အစ်ကို့လို နည်းစနစ်တစ်ခုအပေါ် စွဲစွဲမြဲမြဲ အာရုံစိုက်နိုင်သူမျိုးမှသာ ဒီလောက်အထိ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျွမ်းကျင်နိုင်တာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ရေရွတ်မိတော့သည်။

သူမသည် အင်းဆက်ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး၏ အတွေးအာရုံများနှင့် ပေါင်းစပ်မိကာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကို မတော်တဆ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အစ်ကိုစုန်မှာမူ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကိုသာ အားကိုးပြီး ဤအဆင့်အထိ ရုန်းကန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့တွေးမိသည့်အခါ သခင်မလေးလင်းမှာ စုန်ယန်အပေါ် ပို၍ ကြည်ညိုလေးစားမိသွားသည်။

စားသောက်နေစဉ်မှာပင် သခင်မလေးလင်းက ရုတ်တရက် "အစ်ကို... အခုက နွေဦးနီးလာပြီဆိုတော့ နေ့တာရှည်ပြီး ညတာတိုလာပြီ။ အခုထိလည်း မှောင်မလာသေးဘူး။ အချိန်ကုန်သက်သာအောင် ငါတို့တွေ အရင်ဆုံး ပူးတွဲကျင့်ကြံကြမလား။ ပြီးမှ ညီမလေး အပြင်ထွက်ပြီး ခရီးဆက်မယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။

စုန်ယန်ကလည်း "ကောင်းသားပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

...

စားသောက်ပြီးနောက်...

သစ်လုံးအိမ်ငယ်လေးအတွင်း၌။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

"အစ်ကို... အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

သခင်မလေးလင်း၏ တည်ကြည်အေးဆေးသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန်က "မင်းကရော" ဟု မေးလိုက်ရာ သခင်မလေးလင်းက ခပ်အေးအေးပင် "ညီမလေးက အစ်ကို့ကို အမြဲစောင့်နေတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ဒါဆိုလည်း လာလေ" ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

...

မကြာမီ သခင်မလေးလင်းသည် သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်၍ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ယခင်က နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသည့်အပြင် အဖွားအိုကျူး၏ အသက်အန္တရာယ်ကလည်း ဦးခေါင်းထက်၌ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲခံထားရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာအထိ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလာခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အေးချမ်းသော ပူးတွဲကျင့်ကြံမှုနှင့် လူနေမှုဘဝတွင်မူ သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ပိုမိုကြည်လင် ချောမွေ့လာခဲ့သည်။

တောင်ဘက်တောရိုင်းနယ်မြေ၏ အစွန်အဖျားတစ်လျှောက် အနောက်ဘက်သို့ တောက်လျှောက်ခရီးနှင်ခဲ့ရာ ပူပြင်းလှသော နွေရာသီ၏ တစ်နေ့တွင် မြို့တစ်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဤမြို့ကို လင်းဝူမြို့ဟု ခေါ်တွင်ပြီး အလွန်တရာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော်လည်း ဤတစ်ဝိုက်ရှိ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်တွင်မူ လူစည်ကားဆုံးသော နေရာဖြစ်သည်။ လင်းဝူမြို့၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးများ စုဝေးရာ တောင်စဉ်တစ်သိန်း နယ်မြေ ရှိသည်။

တောင်တန်းများမှာ မြင့်မားပြီး မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်မတ်စောက်လှရာ ၎င်းမှာ အနောက်ဘက်ရှုပြည်နယ်သို့ သွားရာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ကွေ့ကောက်ပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော ဤလမ်းကို ဒေသခံများက ပိုးနွယ်ခွေ တောင်ပတ်လမ်းဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

မြွေအလောင်းဈေးသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤမြို့၌ လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူစုဆောင်းရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဝယ်ယူခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် စုန်ယန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝက်၊ သိုး၊ မြင်းနှင့် အလားတူသတ္တဝါများကို ဝယ်ယူကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ မွေးမြူထားရန်နှင့် လက်ဖက်ခြောက်၊ ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ အရက် အစရှိသော နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကိုလည်း ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ထိုပစ္စည်းများကို မြို့ပြင်သို့ လှည်းဖြင့်သယ်ဆောင်ကာ လူမသိသူမသိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်းဝူတောင်ပေါ်မြို့၏ လမ်းမအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ မြောက်ဘက်ပိုင်းရှိ မြို့များနှင့်ယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် ရှေးကျလှသည်။ လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် ဆိုင်ခန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တန်းစီလျက်ရှိပြီး လှပသော ကျောက်မျက်ငယ်လေးများ၊ မှိုခြောက်များ၊ အမည်မသိ မြက်ခြောက်စည်းများ၊ တိရစ္ဆာန်ဦးချိုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပစ္စည်းများ အစရှိသည်တို့ကို ခင်းကျင်းပြသထားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် စုန်ယန်သည် ဒေသခံတစ်ဦးနှင့် နွား၊ သိုးနှင့် မြင်းများ ဝယ်ယူရန် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့သည်။ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် လမ်းမပေါ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဆိုင်ရှင်များမှာမူ ဤအသံကို ရိုးအီနေဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့်သာ နေမြဲအတိုင်း နေနေကြသည်။

စုန်ယန်က "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူနှင့် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နေသူက စုန်ယန်ကို အလောတကြီး ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး "လူငယ်... မင်းရဲ့အဖော်က ဝိညာဉ်မျက်နှာဖုံး တပ်ထားပေမဲ့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားလည်း အဲဒီအလှကို ဖုံးကွယ်လို့မရဘူး... အဖိုးကြီးစကားကို နားထောင်ပြီး အမြန်ပုန်းကြစမ်းပါ။ မကောင်းတော့ဘူး သူတို့လာနေပြီ" ဟု ပြောကာ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည်လည်း ထိုအဖိုးအို၏ အကြံကို ယူကာ သခင်မလေးလင်း၏ လက်ကိုဆွဲ၍ အိမ်အတွင်းသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကျက်ကာ အပြင်ဘက်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။

လမ်းမပေါ်တွင် မျက်လုံးကို အနက်ရောင်ပိတ်စဖြင့် စည်းထားပြီး အရက်နံ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရယ်မောကာ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီး "အလှလေး... မပြေးပါနဲ့ဦး" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

သူ့ရှေ့တွင်မူ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲကာ လက်မောင်းသားများ ပေါ်ထွက်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေ၏။ ထိုအမျိုးသားသည် မျက်လုံးကို စည်းထားသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှရာ ထိုအမျိုးသမီးငယ် မည်မျှပင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေပါစေ သူက အမြဲတမ်း လိုက်မီနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤကြောင်နှင့်ကြွက် ကစားပွဲမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး လမ်းမပေါ်မှာပင် ရုတ်ရုတ်သီးသီး ပြုမူတော့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာမူ မကြည့်ဝံ့သလို ထွက်သွားရန်လည်း မဝံ့ကြဘဲ သူတို့ရှိမနေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဈေးရောင်းဈေးဝယ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

စုန်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်ကာ တင်းမာသွားတော့သည်။

အကြောင်းမှာ စုန်ယန်၏ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ ထူးကဲချီများမှာ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို ရိပ်စားမိလိုက်သည်။

တောင်ဘက်ဝူပြည်နယ်မှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ဤသို့သောသူမျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းက စုန်ယန်ကို အံ့အားသင့်စေကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

...

ဘိုင်ရှို့ဟုသည် နဂိုက ဝူပြည်နယ်အစွန်အဖျားရှိ လင်းဝူမြို့ငယ်လေးမှ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ပါရမီနှင့် ကံကောင်းမှုတို့ကြောင့် နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ဖခင်အား လင်းဝူမြို့၏ မြို့ဝန်ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများအပေါ် သံယောဇဉ်ကြီးမားကာ အရက်သောက်သည့်အခါတိုင်း သူ့ကိုယ်သူ သစ္စာရှိသူ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသူအဖြစ် အမြဲကြွေးကြော်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ရုပ်သေးဂိုဏ်းနှင့် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများအကြား တိုက်ပွဲများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်း ဆဋ္ဌမအဆင့်ရှိသော ဘိုင်ရှို့ဟုသည်လည်း ကင်းလှည့်ရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတပည့်များနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တိုက်ခိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ညီအစ်ကိုများမှာ အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ သူသည်လည်း သူ့ကိုယ်သူ စတေးကာ တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် ကြောက်စိတ်ဝင်ကာ သူရဲဘောကြောင်သွားခဲ့သည်။ သူသာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော ဂိုဏ်းတူညီမလေးမှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သော်လည်း သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လှည့်ပြန်ပြေးခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူသည် ထိုအကြောင်းကို ဘာမျှမပြောခဲ့ဘဲ အခြားအဖွဲ့တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ လအနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုဖြစ်ရပ်မျိုး ထပ်မံကြုံတွေ့ရပြန်သောအခါ သူသည် ယခင်အတိုင်းပင် ထပ်မံရွေးချယ်ခဲ့ပြန်သည်။ သူ၏ဓားကိုပင် ဆွဲထုတ်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့သဖြင့် သူ၏ကျင့်ကြံမှုစိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝဥဿုံ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းသို့ ပြန်မသွားတော့ဘဲ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လင်းဝူမြို့သို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကာ ကျင့်ကြံသူနှင့် မြို့ဝန်၏သား ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်များကို အသုံးပြု၍ ကာမဂုဏ်၌ နစ်မွန်းကာ စိတ်ထွက်ပေါက် ရှာနေခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုစဉ် သီးသန့်ဆန်သော ခြံဝန်းအတွင်း၌ ဘိုင်ရှို့ဟုသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ပြီးနောက် စိတ်မမှန်သကဲ့သို့ "ဒါတွေအားလုံး ငါ့အမှားပဲ ငါ့အမှားပဲ" ဟု အော်ဟစ်ကာ ငိုယိုနေသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ တုန်ရီနေပြီး ခဏအကြာတွင် နှိပ်စက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိမေ့သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရှို့ဟုသည် အမောဖြေကာ ထရပ်လိုက်ပြီး သတိမေ့နေသော မိန်းကလေး၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူမ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် "ငါ ဘာမှ မမှားဘူး ဘာမှ မမှားဘူး" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူသည် ခြံဝန်းအတွင်း တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိသော်လည်း သူသည် ဤနေရာတွင် အရှင်သခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ဝံ့ကြပေ။

လူအချို့ကို သတ်ရုံနဲ့ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။

ထိုစဉ် သူ၏မျက်နှာထားက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝိညာဉ်သဖွယ် အရိပ်တစ်ခုသည် အဝေးမှ အနီးသို့ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"မင်း..."

ဘိုင်ရှို့ဟုသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သတိမေ့မြောသွားတော့သည်။ စုန်ယန်သည် သူ၏အချက်အလက်များကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းယူ၍ လေလွင့်ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေခွေးအဘွားအို အရိပ်ရုပ်သေးကို ထုတ်၍ ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုကို ထည့်သွင်းကာ နည်းစနစ်ဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်၏။

အရိပ်ရုပ်သေးမှာ လှုပ်ခါသွားပြီး ဘိုင်ရှို့ဟု၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နွေရာသီလေညင်းအောက်တွင် "ငါ ဘာမှမမှားဘူး ငါ ဘာမှမမှားဘူး" ဟု အေးစက်စွာ ရေရွတ်နေတော့သည်။

ဤသို့လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် သေဆုံးနေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ဝိညာဉ်ကို မဖမ်းယူဘဲ ကောင်းရာမွန်ရာသို့ သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားမြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ထိုမိန်းကလေး သတိမေ့နေသည့် ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခဲ့လိုက်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့တွင် အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေဆဲပင်။ စုန်ယန်နှင့် သခင်မလေးလင်းတို့သည် ဝယ်ယူမှုများကို အဆုံးသတ်ကာ အနောက်ဘက်ရှုပြည်နယ်သို့ သွားရာ ပိုးနွယ်ခွေ တောင်ပတ်လမ်း ပေါ်သို့ စတင်ခရီးနှင်ခဲ့ကြပေတော့သည်။