အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း။ ၁၁၅

မြေခွေးအဘွားအိုမှာ လက်တွေ့ကျသော သက်သေတစ်ခုပင်။ သူမသည် ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပင် ရှိနေသော်လည်း သူမနှင့်အဆင့်တူသူများကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ရုံသာမက သူမထက် အဆင့်မြင့်သောသူများကို စိန်ခေါ်ရန်မှာလည်း သူမအတွက် ခက်ခဲသောအရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် စုန်ယန်သည် မြေခွေးအဘွားအိုအကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာလေလေ တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို ပို၍ ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။

ချန်ဝမ်ကျား မျိုးနွယ်စုက မည်သို့သော အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင်နေသလဲ သို့မဟုတ် သူတို့ မည်သို့သော ပြဿနာများကို ဖန်တီးခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိရှိသေးပေ။

အမှန်တကယ်တွင် မြေခွေးအဘွားအို ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအကြောင်းကို မသိပေ။

သို့သော် သူဖြစ်စေ၊ မြေခွေးအဘွားအိုဖြစ်စေ၊ သခင်မလေးလင်းဖြစ်စေ သူတို့အားလုံး နားလည်ထားသည်မှာ ချန်ဝမ်ကျား မျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များက အလွန်

များပြားလှသလို ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟူ၍ပင်။

မူလအကြောင်းအရာသို့ ပြန်သွားရလျှင် အမြီးအများအပြားပါသော မြေခွေးမျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ မြေခွေးအဘွားအိုမှာ အမှန်တကယ်တွင် သခင်မအဆင့် မဟုတ်သေးဘဲ အမျိုးသမီးငယ်အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော သခင်မဟူသော ဘွဲ့ထူးမှာ သူမအတွက် အလှမ်းဝေးနေဆဲပင်။

...

တောင်တန်းများကြားတွင် အချိန်တို့သည် ပျောက်ဆုံးနေပြီး နေ့ရက်များ ကုန်လွန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိကြချေ။

အပြင်ဘက်ရှိ အရိပ်ရုပ်သေးများမှာ တောင်တန်းနှင့် မြစ်ချောင်းများကို ပင်ပင်ပန်းပန်း ဖြတ်သန်းနေရသော်လည်း စုန်ယန်ကမူ သူအလိုရှိသလိုသာ အေးအေးလူလူ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။

ဝက်ခြံ၊ သိုးခြံ၊ မြင်းတင်းကုပ်၊ နွားတင်းကုပ်၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း အိမ်များနှင့် ငှက်အိမ်များကိုပင် ဆောက်လုပ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မြစ်ကမ်းဘေးတွင်လည်း ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေတော့သည်။ မိစ္ဆာသားရဲများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဤနေရာတွင် မည်သည့်မိစ္ဆာသားရဲကိုမျှ မွေးမြူထားခြင်းမရှိပေ။

နေ့ဘက်တွင် စုန်ယန်သည် အရိပ်ရုပ်သေးများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ဟင်းပွဲအချို့ ချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် အရက်ကောင်းများကို သောက်သုံးခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်စေပြီး ညဘက်တွင်မူ သခင်မလေးလင်းနှင့်အတူ အိပ်ရာပေါ်၌ ပူးတွဲကျင့်ကြံခြင်းကို စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

၎င်းမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ကြောင့်ဖြစ်စေ တပ်မက်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ သခင်မလေးလင်းသည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံဖော်တစ်ဦးပင်။

သူ့ဘဝက အိမ်မက်တစ်ခုလိုပင် အလွန်တရာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလွန်းနေသည်။

အခြားသူများမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်တိုင်းကို လုယက်သုံးစွဲနေရသော်လည်း သူကမူ ဘေးကင်းရာအရပ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရုံမျှဖြင့် ပိုမိုရှည်လျားသော သက်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နေရခြင်းပင်။

သို့သော် ၎င်းမှာ သက်တမ်းသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း...

...

ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက် ညနေခင်း တစ်ခုတွင်။

ဤညနေခင်းမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ထူးမခြားနားလှပေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အိမ်ငယ်လေးထဲမှ လူနှစ်ဦး၏ ပွင့်လင်းလှသော အသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်မလေးလင်း... ဒီနေ့တော့ ငါက..."

"မဖြစ်ဘူး လမ်းညွှန်ကျင့်စဉ်မှာ ဖော်ပြထားတာက ကိုယ်ဟန်အနေအထားက မှန်ကန်ရမယ်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံရမယ်၊ နှာခေါင်းနှစ်ခု၊ ပါးစပ်နှစ်ခု၊ လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ယင်နဲ့ယန် ညီညွတ်ဖို့ စိတ်နှလုံးကို အာရုံစူးစိုက်ထားရမယ်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်နာရမယ်၊ ဒါကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သခင်မလေးလင်းသည် အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး မှန်ကန်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမထံမှ အံ့အားသင့်တကြား အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မလုပ်နဲ့လေ"

သို့သော် ထိုအသံသည် မကြာမီမှာပင် အခြားအသံများအောက်၌ နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်မလေးလင်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် "နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို ထပ်မလုပ်နဲ့တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်ကလည်း "သိပါပြီ... ရံဖန်ရံခါ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားရုံပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ရင်း သူမ၏ ထူးကဲချီကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်ထိန်းညှိပြီးနောက် ပြန်လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်တွင် တစ်ဦး၊ ညာဘက်တွင် တစ်ဦး...

သူတို့၏ စိတ်အာရုံများက အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်များကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး မည်သည့် မကောင်းသော အတွေးမျိုးမျှ ရှိမနေကြပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သခင်မလေးလင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တုန်ရီသွား၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

စုန်ယန်က မေးလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းက ပြန်မဖြေဘဲ သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ထူးဆန်းသော အင်းဆက်တစ်ကောင်က ၎င်း၏ တောင်ပံများကို ခတ်နေသည့် အကြိမ်ရေနှင့် တူညီသော တုန်ခါမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

စုန်ယန်သည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သခင်မလေးလင်းမှာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ရေနစ်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှသာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြန်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်က နောက်ဘက်မှ အသာအယာ တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။

ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် သခင်မလေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဘီလော့ကျောင် အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုက ညီမလေးကို အခုလေးတင် ဆက်သွယ်လာတယ်...

လူသားတွေရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်တုံးတွေက ထူးကဲချီတွေ အဆက်မပြတ်ရှိနေတဲ့ နေရာမျိုးမှာပဲ သုံးလို့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ဆက်သွယ်မှု အတိုင်းအတာက အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်တယ်။ သူတို့က ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆင့်မှာပဲ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်နိုင်ကြတာ။

အရင်က အဘွားကြီးကျူးနဲ့ ဘီလော့ကျောင် အင်းဆက်တွေဟာ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိတဲ့ အင်းဆက်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ စိတ်အာရုံပေါ်မှာ အခြေခံပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ ချိတ်ဆက်မှုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ကြတာ။ အခု ညီမလေးက အဲဒီစိတ်အာရုံကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဘီလော့ကျောင် အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုက ညီမလေးကို တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လာတော့တာပဲ..."

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားကာ စုန်ယန်ဘက်သို့ လှည့ကြည့်ရင်း "ကျင့်ကြံဖော် အစ်ကို... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ငါ သိတာပေါ့... ဒါက မင်းကို ဆက်သွယ်နေတဲ့သူက ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် "သူတို့က ပြောတယ်... ကုန်သွယ်မှုအတွက် နောက်ဆုံးသတ်မှတ်ရက်က ငါးနှစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်တဲ့။ ပြီးတော့... ရှာတွေ့ပြီလားလို့လည်း မေးနေတယ်..."

စုန်ယန် "..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ သာယာအေးချမ်းသော နေ့ရက်များမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း စုန်ယန် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း။ ၁၁၆

နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမှတ်အသားမှာ အကာအကွယ်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ခြောက်လကျော်ကာလအတွင်း စုန်ယန်၏ မြေခွေးအဘွားအို အရိပ်ရုပ်သေးသည် ဤဟန်ပန်

ဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သုံးခုထက်မနည်း ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများစွာနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခွင့် ရခဲ့သော်လည်း စုန်ယန်အတွက် သင့်တော်မည့် သွေးအနှစ်သာရကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း လုံးဝအကျိုးမရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ နေ့စဉ်ပြောဆိုဆက်ဆံမှုများမှတစ်ဆင့် စုန်ယန်သည် ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချို့ကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

...

ကျင့်ကြံသူများ၏ ပြောပြချက်အရ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဤတိုက်ကြီး၏ တောင်ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်တို့မှာ ဆက်နွယ်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု ဝူ၊ ရှု၊ ဝေ ဟု ခေါ်တွင်သော နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံမှာ တိုက်ကြီး၏ တောင်ဘက်ပိုင်းမှ ခွဲထွက်လာသည့် နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလက တောင်နှင့်မြောက်ကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ပေးနိုင်သော ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်များ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုအကြောင်းအရာများသည် အချိန်ကာလ၏ မြူခိုးများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းအချက်အလက်ကြောင့် စုန်ယန်အနေဖြင့် ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင် တည်ရှိနိုင်သည့် ဦးတည်ရာကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကာ ၎င်းမှာ မြောက်ဘက်ပင်။

မြောက်ဘက်တွင် ဘာရှိမှန်း သူသေချာမသိသော်လည်း ၎င်းမှာ တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ကို ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မည်မှာ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ဝူ၊ ရှု၊ ဝေ နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံမှာ လမ်းပိတ်နေခြင်းပင်။ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုမှာ ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန်ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံပြင်ပတွင် ဘာရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

အခြားရွေးချယ်စရာတစ်ခုမှာ လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းဒေသမှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်သို့ သွားရန်ဖြစ်သည်။ ဝေဘုရင်က မြေခွေးအဘွားအိုကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်မှာလည်း ထိုနေရာမှပင်။ ထိုလမ်းကြောင်းမှာ တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်သည် ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို ထပ်မံ၍ အသည်းအသန် စူးစမ်းရှာဖွေတော့သည်။

ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများထံမှ ပုန်းကွယ်နိုင်သေးသော်လည်း ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိသော အပြာရောင် လူသားစားကျိုင်းကောင်ရှေ့တွင်မူ မည်သို့မျှ ပုန်းကွယ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်မှာ သူ လုံးဝနားမလည်နိုင်သေးသော နယ်ပယ်တစ်ခုပင်။

အစွမ်းထက်လာရန် လိုအပ်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူအတွက် အရေးပေါ်အစီအစဉ်တစ်ခုကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကို ကြားရပြီးနောက် သူသည် အရိပ်ရုပ်သေးနှစ်ခုကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ မြေခွေးအဘွားအိုက ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို ထပ်မံရှာဖွေပေးနေသည်။

အခြားတစ်ခုမှာမူ ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

...

တစ်လခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် မြေခွေးအဘွားအို၏ မြေပုံကို လိုက်ကြည့်ရင်း နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ လျှို့ဝှက်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ထိုအစီအရင်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ပေတော့သည်။

ရှေးဟောင်းဆိုသည့် စကားမှာ လိမ်ညာထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဂူဝကို အထပ်ထပ် ပိတ်ဆို့ထားသော နွယ်ပင် သုံးထပ်မှာ မည်သူမဆို သတိမထားမိဘဲ ကျော်သွားနိုင်ရန် လုံလောက်လှသည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာမှာ ထူးကဲချီလုံးဝ ကင်းမဲ့နေသည့် လူသူမနီးသော တောရိုင်းဒေသ ဖြစ်နေသဖြင့် ထင်းခွေသမား သို့မဟုတ် မုဆိုးတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် ခြေချမည့်နေရာ မဟုတ်ချေ။

စုန်ယန်သည် မီးတုတ်ကို ညှိလိုက်ပြီး သူ၏ မြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေး ပုံစံဖြင့် နွယ်ပင်များကြားမှ ဘေးတိုက် တိုးဝင်ကာ မှောင်မည်းနေသော ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဂူအောက်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအစီအရင်မှာ အိမ်ရှေ့ခြံဝန်းရှိ ရေကန်ငယ်တစ်ခုခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး အကျယ်အဝန်းမှာ ခြေလှမ်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိသည်။ အရပ်မျက်နှာ ခြောက်ခုတွင် ခုနစ်ပေခန့် မြင့်မားသော ကျောက်တိုင် ခြောက်တိုင် စိုက်ထူထားပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် အစီအရင် ပုံစံရှိသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ကာလများ ကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း အစီအရင်ပုံစံမှာ အသစ်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးကာ ၎င်း၏ အသေးစိတ် လက်ရာများမှာလည်း မပျက်မယွင်းဘဲ ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် အစီအရင် တည်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ကျောက်သားများမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားကြောင်း သိသာလှ၏။

သို့သော် စုန်ယန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အစီအရင်၏ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ လျှင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လူကြီးတစ်ယောက် လက်မောင်းခန့် အထူရှိသော ခြစ်ရာတစ်ခုကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထိုခြစ်ရာမှာ ခဲဖျက်တစ်ခုဖြင့် ဖျက်ထားသကဲ့သို့ အစီအရင်ပုံစံ၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ပွတ်တိုက်ဖျက်ဆီးသွားခြင်းပင်။ စုန်ယန်သည် ထိုခြစ်ရာအတိုင်း ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ၎င်း၏ အဆုံးသတ်တွင် စိုက်ထူထားသော သံချေးတက်နေသည့် ဓားကျိုးတစ်စင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအစီအရင်မှာ တမင်တကာ ဖျက်ဆီးခံရခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲတစ်ခုကြောင့် ထိခိုက်ခဲ့ခြင်းပင်။ တိုက်ပွဲအတွင်း ထိုဓားကျိုးမှာ အစီအရင်တစ်ခုလုံးကို ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ ခုတ်မိသွားခဲ့သဖြင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

စုန်ယန်သည် ရှေ့သို့တက်ကာ ထိုဓားကျိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထူးကဲချီကို အနည်းငယ် ထည့်သွင်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ စွမ်းအားများကို တရစပ် စုပ်ယူနေတော့သည်။ စွမ်းအင်များ ပိုမိုစုပ်ယူမိလေလေ ဓားမျက်နှာပြင်မှာ စတင်တုန်ခါလာပြီး သံချေးများမှာလည်း အလျှင်အမြန် ကွာကျလာသည်။ သို့သော် သူ၏ အရိပ်ရုပ်သေးရှိ ထူးကဲချီများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်လာသဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ရ၏။ ထို့နောက် ဓားကျိုးကို သိမ်းဆည်းအိတ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ကာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို ဆက်လက် စစ်ဆေးသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ဤရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံးတော့ အစီအရင်ပုံစံကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။

ဓားကျိုး...

ပျက်စီးနေတဲ့ အစီအရင်...

နန်ဝူဓားဂိုဏ်းကို သွားလည်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီထင်တယ်...

စုန်ယန်အနေဖြင့် မြေခွေးအဘွားအို၏ အမှတ်အသား ပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သော်လည်း အရိပ်ရုပ်သေးမှာ အမှန်တကယ် ဓားပျံကျင့်စဉ်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်အပေါ်၌သာ အားကိုးရသဖြင့် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းသို့ မဖြစ်မနေ သွားရမည်ပင်။

ယခင်ကမူ တစ်စုံတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုဖြင့် အရိပ်ရုပ်သေးမှတစ်ဆင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ပထမအချက်မှာ သူသည် လျှို့ဝှက်

နယ်မြေအတွင်း ရောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို စိုးရိမ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ခြင်းပင်။

...

...

ဆယ်ငါးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

နန်ဝူဓားဂိုဏ်း….

တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုမသေမျိုးကျွန်းမှာ တောင်ထိပ်များက အလွန်အမင်း မြင့်မားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ ကိန်းဝပ်ရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် တန်ဖိုးထားကြသည်။ တိမ်ပင်လယ်နှင့် မြူခိုးများကြားမှ တောင်တန်းများသည် ပန်းချီကျော်တစ်ဦး၏ စုတ်ချက်များကဲ့သို့ပင် မြင့်တက်လိုက်၊ နိမ့်ဆင်းလိုက်နှင့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒေါက်...

ဝါးလုံးကို ကမ်းစပ်တွင် ထောက်လိုက်သည့်အခါ လှေဦးမှာ အနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားပြီး ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်ငယ်လေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန်သည် လှေကြိုးကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ အစွန်ဆုံးကျွန်းဖြစ်သော မြူကြည့်ကျွန်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်၏။

သူ ကုန်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးမှာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်။ စုန်ယန်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုတပည့်မှာ အံ့အားလည်းသင့်က ဝမ်းလည်းဝမ်းသာသွားပြီး “အစ်ကိုဘိုင် အစ်ကို... အစ်ကို အသက်ရှင်နေသေးတာပဲလား” ဟု အော်ဟစ်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။

စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်ရှာဖွေမှု ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ထိုတပည့်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ဝေဝေဝါးဝါးသာ မှတ်မိသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ဘိုင်ရှို့ဟု၏ စရိုက်နှင့် စကားပြောပုံကို သူ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ ယခုလည်း သူ၏လေသံကို ကျွမ်းကျင်စွာ အတုယူလျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “ပြောရရင်တော့ ရှည်ပါတယ်ကွာ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုတပည့်ကလည်း သက်ပြင်းချရင်း “ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပဲ။ အရင်က အတူတူ ဓားကျင့်ခဲ့တဲ့ ညီနောင်တွေလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြပြီ။ တချို့က သေဆုံးသွားတာ သိရပေမဲ့ တချို့ကတော့... ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိရတော့ဘူး” ဟု ပြောပြရှာသည်။

စုန်ယန်က ရုတ်တရက် “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အာရုံစူးစိုက် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုတပည့်မှာ သက်ပြင်းကိုသာ အလေးအနက် ချလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ချေ။

စုန်ယန်လည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူ အပြင်မှာ လှည့်လည်နေစဉ်အတွင်း ကောလာဟလများစွာကို ကြားသိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုကောလာဟလများအရ “နန်ဝူဓားဂိုဏ်းချုပ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကျင့်ကြံရန် တံခါးပိတ်အနားယူခဲ့ပြီးကတည်းက အေးစက်သော ကန်ချိုင့်ဝှမ်းတိုက်ပွဲကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အချိန်များတွင်ပင် တစ်ခါမျှ ပေါ်မလာခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ အမှန်တကယ် ကွယ်လွန်သွားပြီ” ဟု ပြောကြသည်။

အမှန်တကယ်တွင် နန်ဝူဓားဂိုဏ်းအနေဖြင့် ရုပ်သေးဂိုဏ်းကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိနေသည်မှာ ဤဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးသည် ရေဦးလေး ဓားဧကရာဇ်ဟု ကျော်ကြားပြီး မွေးရာပါ ငါးပါးသော ဒြပ်စင်ဖြစ်သည့် ရေထူးကဲအမြစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များကြားတွင် အရှုံးမရှိသော အစွမ်းအစရှိသူ ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ရေဦးလေး ဓားဧကရာဇ်သည် ဓားဂိုဏ်း၏ အထူးကဲဆုံးနေရာရှိ နေဝင်ဝါးကျွန်း၌ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် အဆင့်မြင့်သို့ တက်လှမ်းရန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ထိုစဉ်ကတည်းက ပေါ်မလာတော့ခြင်းပင်။

မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းဟန့်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသကဲ့သို့ ကုဟွမ်ကျီသည်လည်း ဤဓားဧကရာဇ်ကို အထူးစိုးရိမ်ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများသည် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းတွင် တိုက်ခိုက်ရပါက အနိုင်ရရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ရေဦးလေး ဓားဧကရာဇ်၏ တတိယအလယ်ဗဟိုနန်းတော် သွေးအနှစ်သာရက ဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို အားကောင်းစေရန် ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် ဆေးလုံးကို စွန့်စားသုံးစွဲခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုဆေးလုံး၏ အဆိပ်အတောက်များက ကျန်ရှိနေနိုင်သေးရာ သူသည် ထိုအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်မည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုကို မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်စေရန် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်က နေဝင်ဝါးကျွန်းဆီသို့ မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ရန် အမိန့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထုတ်ပြန်ထားသည်။

ယခုအချိန်အထိလည်း အခြေအနေက ထိုအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ပြင်ပတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများမှာမူ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။

စုန်ယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းမှာ ရုပ်သေးဂိုဏ်းက လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းလား သို့မဟုတ် အမှန်တရားနှင့် လုပ်ကြံမှု ရောယှက်နေခြင်းလား ဆိုသည်ကို အတိအကျ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျွန်းပေါ်သို့ ဆိုက်ရောက်ချင်းတွင် သူ စူးစမ်းမေးမြန်းခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် တိကျသော အဖြေတစ်ခု မရရှိခဲ့သည့်တိုင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြေအနေကို ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိသွားပြီဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ရေဦးလေး ဓားဧကရာဇ်၏ အခြေအနေမှာ လျှို့ဝှက်သေတ္တာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲချုပ်ဖြစ်စေ၊ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်စေ ဤလျှို့ဝှက်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

သေတ္တာကို မဖွင့်ကြည့်သရွေ့ ရေဦးလေး ဓားဧကရာဇ်သည် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်ပြီး နန်ဝူဓားဂိုဏ်းအနေဖြင့် အချိန်မရွေး ထွက်ပေါ်လာနိုင်သော ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲပင်။ သို့သော် အကယ်၍သာ သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းသည် လောင်းကစားသမားတစ်ဦးက သူ၏ အရင်းအနှီးအားလုံးကို ပုံအောကာ နောက်ဆုံးပွဲကို လောင်းကစားလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

...

စုန်ယန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည့်အခါ မြူခိုးများကြားမှ အလောတကြီး လာနေသော အခြားတပည့်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ ထိုတပည့်သည်လည်း သူ့ကို မှတ်မိသွားကာ အဝေးမှပင် လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်ရင်း “အစ်ကိုဘိုင်” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ဤသူကို စုန်ယန် မှတ်မိနေသဖြင့် ပြုံးလျက် “ညီအစ်ကိုစု” ဟု ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ထိုတပည့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဝတ်ရုံစကို ခါလိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆေးမှုန့်အချို့ကို စုန်ယန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖြန့်ကြဲလိုက်ရင်း “အစ်ကို့မှာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုရင် မလှုပ်နဲ့နော်” ဟု တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့်ပင် မလှုပ်မယှက် နေလိုက်၏။ ဆေးမှုန့်များ ကျဆင်းလာသည့်အခါ သူ၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်းစနစ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား အလွန်အမင်း အေးစက်သော ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း မြေခွေးအိုကြီး၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်းစနစ်မှာ မြေခွေးငယ်လေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်အောင် အစွမ်းထက်လှရာ ထိုဆေးမှုန့်များက ၎င်းကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ညီအစ်ကိုစုမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချလိုက်ပြီးမှ ရှင်းပြရှာသည်။

“အရင်တိုက်ပွဲတုန်းက ရုပ်သေးဂိုဏ်းက မြေခွေးမိစ္ဆာတွေ အများကြီးကို ရှင်းပစ်ခဲ့ပြီး မြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေး အသုတ်လိုက် ထုတ်လုပ်ခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီအရိပ်ရုပ်သေးတွေရဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်းစနစ်က တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်လွန်းတယ်။ ဒီကိုယ်ယောင်ဖျောက်ဖြိုဆေးမှုန့်ကို မသုံးရင် သူတို့ကို ခွဲခြားဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကတော့ မြေခွေးမိစ္ဆာရုပ်သေး မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာမှ ကြိုတင်မပြင်ဆင်ဘဲ ချဉ်းကပ်လာတာပေါ့”

စုန်ယန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် “ဘာလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုစုက အသံကို နှိမ့်ကာ “သူတို့က ပုံမှန်ဆိုရင် နှစ်ယောက်တွဲ သွားတတ်ကြတာလေ။ တစ်ယောက်က မြေခွေးမိစ္ဆာရုပ်သေးဆိုရင် နောက်တစ်ယောက်က ရုပ်သေးဂိုဏ်းက အရေခွံဆရာပေါ့။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတတ်ကြတယ်။ အစ်ကိုက တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာဆိုတော့ မြေခွေးမိစ္ဆာရုပ်သေး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုရာ... ဒါက ပိုသတိထားရအောင်လို့ ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့ သဘောပါပဲ”

စုန်ယန်ကလည်း “မင်းက တကယ် သတိကြီးတာပဲ ညီအစ်ကိုရာ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုစုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “အစ်ကို့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ကို အမြန်ပြန်နားပါတော့။ ဂိုဏ်းထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတာ။ အစ်ကို့ကို ရှေ့တန်းကို ဘယ်အချိန်မှာ ထပ်ပြီး စေလွှတ်မလဲဆိုတာ မသေချာဘူး”

စုန်ယန်က “မနှစ်က ငါ ထွက်ပြေးခဲ့ကတည်းက စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်ပြားနေခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ နားလည်သွားပါပြီ။ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းခြင်းကသာ ငါ့ရဲ့နှလုံးသားကို ပြန်လည်စင်ကြယ်စေနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ စကားအဆုံးတွင် သူက ချောင်းအပြင်းအထန် အကြိမ်အနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီး ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် “ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မပျောက်သေးတော့ ငါ့မှာ ဆန္ဒသာရှိပြီး အင်အားမရှိသလို ဖြစ်နေရတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။

ညီအစ်ကိုစုကလည်း “အစ်ကို့မှာ စိတ်ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ကျန်တာတွေကို အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့” ဟု နှစ်သိမ့်ရှာတော့သည်။