အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း။ ၁၁၉

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

"မသေမျိုး အရှင်ဘိုင်... အရှင်ကတော့ လောလောဆယ် ဒီအိမ်မှာပဲ ခဏနေထိုင်ပေးပါ။ လိုအပ်တာရှိရင်လည်း အစေခံတွေကို အသိပေးနိုင်ပါတယ်။ အရှင်နဲ့အတူပါလာတဲ့ တပည့်တွေကတော့ ဘေးကဝန်းထဲမှာ တည်းခိုနေကြပါတယ်"

တောင်ဘက်ဝူဒေသမှ ဝမ်မိသားစု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီးကိုယ်တိုင်က စုန်ယန်အား သူတည်းခိုမည့်နေရာသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဤဝမ်မိသားစုမှာ စုန်ယန်အတွက် လုံးဝစိမ်းသက်နေသူများတော့ မဟုတ်ပေ။ ယခင်က စုရှန်း၏ဘေးတွင်ရှိနေသော ဝမ်အဘိုးအိုမှာ ဤမိသားစုအတွင်း ကိုယ်ခံပညာအစွမ်းအထက်ဆုံးသူဖြစ်ပြီး မိသားစု၏ သခင်ကြီးအဆင့်အတန်းမျိုး ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေခွေးမိစ္ဆာနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် စုမိသားစုသည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလို ဝမ်မိသားစုသည်လည်း သူတို့၏ သခင်ကြီးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရရှာသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်မိသားစုမှာ တောင်ဘက်ဝူလောကတွင် ထင်ရှားသော အင်အားစုတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ မြောက်ဘက်အရပ်မှ မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များ၏ အထူးပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရသည်။ ဤသိုင်းလောကဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်တွင် ဂိုဏ်း၏ အစွန်အဖျား အကာအကွယ်

ဖြစ်သလို အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တိုင်းပြည်အတွင်း မြှုပ်နှံထားသော အမာကျောဆုံး အရိုးစတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

စုန်ယန် အခြေချနေထိုင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဘေးခန်းမှ ဂိုဏ်းတူညီနောင်များက သူ့ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ မိတ်ဆက်စကား အနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံရသော အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးလာကာ အရိုအသေပေးလျက် မေးလိုက်သည်မှာ "အစ်ကိုကြီးဘိုင်... ကျွန်မ ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ။ အစ်မကြီး စုထန်ယွီ တစ်ယောက် ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်"

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ စုထန်ယွီဆိုသည်မှာ ဘိုင်ရှို့ဟု၏ ယခင်ကျင့်ကြံဖော်ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် တာဝန်ထွက်စဉ်က ရုပ်သေးဂိုဏ်းတပည့်များလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ဘိုင်ရှို့ဟုမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းပင်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးရှိ အမျိုးသားတပည့်တစ်ဦးက "ညီမလေးရှောင်ကျို... အစ်မကြီးစုက မနှစ်က တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တာလေ။ မင်း မသိဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးတပည့်မှာ ခေါင်းမော့ကာ စုန်ယန်ထံသို့ ဒေါသတကြီး တိုးကပ်လာပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးဘိုင် ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုဖြေမလဲဆိုတာကိုပဲ ကျွန်မ ကြားချင်တာ... အစ်မကြီး စုထန်ယွီ... နေကောင်းရဲ့လားလို့"

သူမသည် စကားတစ်လုံးချင်းစီကို အလေးပေးပြောဆိုနေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ ချီစွမ်းအားနယ်ပယ်ထက် များစွာသာလွန်သော စုန်ယန်ကိုပင် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ပုံမရချေ။

စုန်ယန် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ ဘိုင်ရှို့ဟု၏ ကျင့်ကြံဖော်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ စုထန်ယွီ မည်သို့သေဆုံးခဲ့သည်ကို သူမ သိရှိထားပြီးသားဖြစ်ရာ ယခု ဘိုင်ရှို့ဟုက အရှက်မရှိ ပြန်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံကြိတ်လျက် လာရောက်ကာ ရှင်းလင်းချက်တောင်းခြင်းပင်။

အမှန်စစ်စစ်တွင် သူမတင်မကဘဲ စုန်ယန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဘိုင်ရှို့ဟုအား လူယုတ်မာဟု ထင်မြင်မိသည်။ ဇနီးသည်၊ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် အခြေအနေမဟန်သည်နှင့် ဇနီးနှင့် သူငယ်ချင်းကို ရောင်းစားကာ ထွက်ပြေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုသူက သူကိုယ်ကိုယ် သစ္စာရှိသူ၊ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းသူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ အမြဲတမ်း အရှက်မဲ့နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် စုန်ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချကာ ခေါင်းငုံ့လျက် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ဘိုင်ရှို့ဟုက... ပြောပြလို့မရနိုင်အောင်ကို အရှက်ရမိပါတယ်..."

ထိုစကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမျိုးမျိုးသော အကြည့်များက သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

စိတ်ရင်းကောင်းသော တပည့်တစ်ဦးက "အစ်ကိုကြီး... အဲဒါကို အရမ်း စိတ်ထဲမထားပါနဲ့တော့။ ဘယ်သူမဆို အမှားနဲ့ မကင်းကြပါဘူး။ ဒါတွေက အတိတ်ဖြစ်သွားပါပြီ" ဟု နှစ်သိမ့်ရှာသည်။

"အတိတ်ဖြစ်သွားပြီ ဟုတ်လား"

ညီမလေးရှောင်ကျိုက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေကပဲ ဒီတိုင်း ရှေ့ဆက်သွားလို့ ရတာလား သေသွားတဲ့သူတွေကရော သူတို့ကိုယ်စား ဘယ်သူက ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ"

ထိုတပည့်က "ညီမလေးရယ်... အစ်ကိုကြီးဘိုင် အခု ဘယ်လိုဖြစ်နေတာကို မင်း မြင်သားပဲ။ သူက..."

"ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ ဒါက အစ်မကြီး စုထန်ယွီကို အသက်ပြန်ရှင်လာစေမှာမို့လို့လား" ရှောင်ကျိုသည် သူမထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုမြင့်သော စုန်ယန်ကို ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးဘိုင်... ကျွန်မကို ပြောစမ်းပါ။ အကယ်၍ ဒီလိုကိစ္စမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်လာရင်ရော... အစ်ကိုက ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးဦးမှာလား"

စုန်ယန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ရီလာတော့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့အပေါ်၌ ရှိနေသည်ကို ခံစားနေရပြီး ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြားကို တိုးထွက်ကာ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ရှောင်ကျိုမှာမူ လွှတ်မပေးဘဲ နောက်မှ လှမ်းအော်နေဆဲပင် "အစ်ကိုက ဓားကိုတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ စိတ်နယ်ပယ်ကလည်း ပြန်ပြင်လို့မရတော့ဘူး။ ဒါ အစ်ကိုနဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ။ အလိမ်အညာလူကြီး လူလိမ်ကြီး"

စုန်ယန် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ တရားသောလမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်တို့၏ ခြားနားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။

မြေခွေးအဘွားအိုထံမှ ကျောက်သားဆရာ၏ ဒုတိယမြောက် အမွေဆက်ခံသူအကြောင်းကို သိလိုက်ရစဉ်က သူရရှိခဲ့သော တုန်လှုပ်မှုကို ယခုတိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။

ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏ ဒုတိယမြောက် အမွေဆက်ခံသူမှာ... ဝမ်စုစုပင်။

ညီမငယ် စုစုသည် ယခင်က ရှီဖုန်နှင့် ရောနှောပွေလီခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှီဖုန် သေဆုံးသွားသည့်အခါ ဝမ်းနည်းသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပြခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူမသည် ကျောက်သားအကြီးအကဲ၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ အတတ်ပညာသစ်များ ရရှိရန်

အတွက် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွင်မူ သေဆုံးသွားသော စီနီယာတစ်ဦးအတွက် ညီမလေးရှောင်ကျိုကဲ့သို့ ဘယ်သူက ဒေါသထွက်နေမှာလဲ။

သေပြီးသားသူမှာ သေပြီးသားသာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးတောရင်း စုန်ယန်သည် သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ဖိထားသော ဝက်ကို ဓားဖြင့်ပိုင်းဖြတ်ကာ ၎င်း၏ သက်တမ်းကို ထုတ်ယူရန်အတွက် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် လက်ဆေးရန် မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ထွက်လာခဲ့၏။

နေ့ဘက်တွင် သခင်မလေးလင်းသည် မြစ်၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် ကျင့်ကြံလေ့ရှိပြီး ညဘက်ရောက်မှသာ သူရှိရာသို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း မနေ့ညက သူမပြောခဲ့သော စကားများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲပင်။

“အင်းဆက်တွေက အရှိန်အဝါကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း အရမ်းရှိတာ။ အထူးသဖြင့် ဒီဝိညာဉ်ပိုးတွေက အရှိန်အဝါတင်မကဘဲ သူတို့မှတ်မိထားတဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကိုပါ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြတာပါ”

စုန်ယန်သည် မြစ်အရှေ့ဘက်ကမ်းရှိ သစ်ပင်ရိပ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရိပ်များထဲတွင် အိပ်မောကျနေသော ဝိညာဉ်ပိုးများစွာ ရှိနေသည်ကို သူ အထင်အရှား မြင်နေရသည်။

...

...

ထိုညတွင် နှစ်ဦးသား ပူးတွဲကျင့်ကြံပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြစဉ် စုန်ယန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မင်း ထင်တာကတော့... နောက်ငါးနှစ်ကြာရင် ငါ ဘယ်ကို သွားနိုင်မယ် ထင်လဲ”

စကားအဆုံးတွင် သူ၏ဘေးမှ တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကို... နောက်ဆုံးတော့ မေးပြီပေါ့လေ”

သခင်မလေးလင်းသည် သူမ၏လက်များကို ဗိုက်ပေါ်တွင် အသာအယာ တင်ထားရင်း အပေါ်ရှိ မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို အာရုံခံနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ပိုးတွေကို ညီမလေး ခွဲခြားပြီး ရွေးထုတ်နိုင်ပါတယ်။ အစ်ကို ထွက်သွားတာနဲ့ သူတို့အားလုံးကို ညီမလေး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မယ်။

ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ညီမလေး သိပါတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ငါးနှစ်ကြာလို့ သူတို့ ဝိညာဉ်ပိုးတွေကို စစ်ဆေးရင်တောင် ဘာမှထူးခြားတာကို တွေ့မှာမဟုတ်တော့ဘူး။

ငါတို့တွေ... တကယ်ပဲ လမ်းခွဲရမယ့် လမ်းဆုံကို ရောက်နေပြီ။

အစ်ကိုကတော့ ထွက်သွားရလိမ့်မယ်။

ညီမလေးကတော့... ဒီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမယ်။

ဘီလော့ကျောင် အင်းဆက်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ခရမ်းရောင်နန်းတော် ကျင့်ကြံသူက အစ်ကို့အတွက်တော့ အသေသတ်ရမဲ့ ရန်သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးအတွက်တော့ ဒါက အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုပဲ။

အစ်ကို ထွက်သွားပြီးရင် ညီမလေးက အဘွားကြီးကျူး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ညီမလေး လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အဲဒီ ကျင့်ကြံသူကြီးကို ညီမလေးက ဟွာလင်လုံ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ လုံးဝ သိခွင့်မပေးနိုင်ဘူး”

စုန်ယန်သည်လည်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ အမှန်စစ်စစ်တွင်... သူ၏ မြေခွေးအဘွားအို အရိပ်

ရုပ်သေးမှာ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းအတွင်း ဘေးကင်းစွာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်

ကတည်းက သူကိုယ်တိုင်လည်း နန်ဝူဓားဂိုဏ်းသို့ သွားရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ပိုမိုအဆင့်မြင့်သော မှော်အတတ်ပညာရပ်များကို ရယူရန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏စိတ်မှာမူ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သခင်မလေးလင်း ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် လမ်းခွဲရမည့် လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ရှေ့တွင် ကွဲပြားသော အခွင့်အလမ်းများနှင့် လမ်းစဉ်များက စောင့်ကြိုနေသည်။

စုန်ယန်က “အဲဒီ ဝိညာဉ်ပိုးတွေကို ငါ့ကို ပေးလို့ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် အင်းဆက်ထိန်းချုပ်တဲ့ နည်းစနစ်ရှိရင် ငါ့ကို သင်ပေးနိုင်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သခင်မလေးလင်းက “အင်းဆက်ထိန်းချုပ်တဲ့ နည်းစနစ်က ညီမလေးကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘဲ ညီမလေး ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အဲဒီအစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးရဲ့ စိတ်အာရုံကတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်တာပါ။ ဒါကြောင့် အစ်ကို့အနေနဲ့ ယူသွားလို့ မရနိုင်ဘူး...” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆက်လက် စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။

...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေ လျှို့ဝှက်ချက်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤကာလအတွင်း သူစုဆောင်းမိသော သက်တမ်းမှာ စုစုပေါင်း ၂၇၄၆ နှစ် ဖြစ်ပြီး၊ သက်တမ်းရရှိမှုစာရင်းတွင် [32/17372] ဟု ပြသနေသည်။ သူသည် အရေခွံပြုလုပ်ခြင်းကို ခေတ္တရပ်နားထားလျှင်ပင် ဤသက်တမ်းမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

သူသည် သခင်မလေးလင်းအတွက် မည်သည့် အရိပ်ရုပ်သေးမျှ ချန်မထားခဲ့သလို သခင်မလေးလင်းကလည်း သူ့ကို မည်သည့်လက်ဆောင်မျှ မပေးခဲ့ပေ။ သူတို့ကြားတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် ပြကွက်များလည်း မရှိခဲ့ဘဲ အရာအားလုံးမှာ ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။

သခင်မလေးလင်းက သူ့ကို ဖယောင်းတိုင်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝတွင် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးကာ “ဂရုစိုက်ပါ ကျင့်ကြံဖော် အစ်ကို” ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။

သူကလည်း ပြုံးလျက် “မင်းလည်း ဂရုစိုက်ပါ” ဟု ညင်သာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောခိုင်း၍ ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

သခင်မလေးလင်းသည် သတ်ဖြတ်ခံထားရသော ဝိညာဉ်ပိုးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုန်ယန်ဆောက်ခဲ့သော ဝါးအိမ်ကလေးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဝက်ခြံနှင့် သိုးခြံများကို တစ်ခုချင်းစီ လိုက်လံကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူမသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်ပိုးများကို ဤအရာအားလုံးအား ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အမိန့်ပေးချင်သော်လည်း မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းအစား သူမသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းလျက် မြစ်အရှေ့ဘက်ကမ်းဆီသို့ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် ထိတ်လန့်နေသယောင်ပငင်။

သူမသည် သိုင်းလောကမှ လာသူဖြစ်ရာ ချစ်ခြင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတို့ကို များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူမ၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ယခုမူ သူမသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ထူးကဲချီကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချမိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် ရေဆန်လှေလှော်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့မတိုးနိုင်ပါက သေဆုံးခြင်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

...

...

တစ်လကျော် ကြာပြီးနောက်...

တောင်ဘက်ဝူဒေသ။

ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းတွင် ပုံရိပ်သုံးခု ဆုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စုန်ယန်သည် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ရာ မိစ္ဆာကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုကာ မြေခွေးအဘွားအိုနှင့် မြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေးများကို ဝါးမြိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ ဘိုင်ရှို့ဟု၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဝမ်မိသားစုရှိရာသို့ ပြန်လည်ဦးတည်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အစစ်အမှန် ဘိုင်ရှို့ဟု တစ်ဦးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန်အတွက် အရာရာကို အသေးစိတ် လေ့လာနားလည်နိုင်ရန် အချိန်ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

...

...

ခြောက်လခန့် ကြာပြီးနောက်...

ညမြို့တော်ရှိ နွေလယ်မိုးရွာသွန်းသော လမ်းကြားလေးအတွင်း ပုံရိပ်များမှာ ဟိုမှဒီသို့ ကူးလူးသွားလာနေကြသည်။ အိမ်တိုင်း၏ တံခါးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားကြပြီး မိခင်များမှာ သူတို့၏ ရင်သွေးများ၏ နားကို ပိတ်ထားပေးကာ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ထိန်းချုပ်လျက် စောင်များအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်နေကြသည်။

ဝမ်မိသားစု တည်ရှိရာ မြို့မှာ တောင်ဘက်ဝူဒေသ၏ အဓိက မြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်သော ကျန့်ရွှေ မြို့တော်ပင်။ တိုက်ပွဲများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ဤမြို့တော်မှာ ညမှောင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖရိုဖရဲ မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

သိုင်းလောကမှ လူများနှင့် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များမှာ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အလံကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ သဲမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်စေပြီး သွေးစွန်းသော အလောင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူများ၊ မည်သူ့ကိုမဆို အတုယူနိုင်သော မြေခွေးမိစ္ဆာ အရိပ်ရုပ်သေး များကို ဆွဲခေါ်လာသည့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း တပည့်များ၊ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ကခုန်နေသော်လည်း မျက်နှာတွင် သွေးမရှိဘဲ အနီးကပ်ကြည့်မှ စက္ကူရုပ်များဖြစ်ကြောင်းသိရကာ လှပသည့် အမျိုးသမီးများ...

ဤညတွင် လေမုန်တိုင်းများမှာ တဝှီးဝှီးတိုက်ခတ်နေပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများမှ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံနေတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းလောကမှ လူသားများအကြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ပွဲကြီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပွားနေတော့သည်။

ဒေါင်

ဒေါင် ဒေါင်

အဝေးတစ်နေရာတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ အချင်းချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံ ပွတ်တိုက်မိကြပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာကာ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်မိကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ယိုင်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီနောင်များကို ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး ဒီည မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ပညာရှင်တွေ ပိုလွှတ်လိုက်ပြီ။ ငါတို့... ငါတို့အားလုံး ဒီမှာတင်...”

“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ”

နောက်ထပ် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာမူ မတုန်မလှုပ်ဘဲ သူ၏လက်ချောင်းများကို ကစားကာ ဓားကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားရပါးရ ရယ်မောရင်း “ဒါဆိုရင်လည်း မသေခင် မိစ္ဆာစုတ်တွေ အနည်းဆုံး တစ်ယောက်နှစ်ယောက်တော့ အဖော်ခေါ်သွားရမှာပေါ့”

“အတူတူ တိုက်ကြမယ်”

“ဟုတ်တယ် အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့”

ဘေးဒုက္ခများကြားတွင် သံမဏိကဲ့သို့ ကျစ်လျစ်လာခဲ့သော ဤဓားကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မတိုးတက်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်မှာမူ များစွာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ၎င်းကပင် သူတို့၏ ဓားမန္တန်များကို ပိုမို အစွမ်းထက်စေခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအခိုက်တွင် အားလုံးမှာ စုစည်းမိသွားကြပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလျက် သဲမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူတို့၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့၏ဓားများကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် နောက်ဘက်မှ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်မလည်း ပါမယ်”

ညီမလေးရှောင်ကျိုမှာ ခေါင်းကိုမော့ကာ ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ သေခြင်းတရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်တော့မည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားကြသည်။

“တက်ကြစို့”

“တက်”

“တက်”

ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ဓားပျံများမှာ ဓားအိမ်အတွင်းမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ လူနှင့်ဓားမှာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားကာ မိုးကာလိုက်ကြီးကို ဖောက်ထွက်သွားသည့် သက်တံအလင်းတန်းများသဖွယ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် မည်သည့်ဓားကျင့်ကြံသူမျှ စုန်ယန်ကို လှမ်းမခေါ်ခဲ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ အစ်ကိုကြီးဘိုင်မှာ မည်သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို အားလုံးက သိထားကြပြီးဖြစ်ရာ သူ တိုက်ပွဲဝင်သည်ဖြစ်စေ၊ ထွက်ပြေးသည်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်တော့သောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန်သည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးထဲသို့ ခြေချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံမှ တိုက်ပွဲကို မော့ကြည့်ကာ သူဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အချိန်တန်ပြီပဲ ငါလည်း ပြန်သွားသင့်ပြီ။ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ ပြင်းထန်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တက်စမ်း”

ရွှီး…

ဓားအလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်းပင် သူနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ မိုးစက်များကို ပိုင်းဖြတ်လျက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထစ်ချုန်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဓားသက်တံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝေ့ဝဲကာ ရူးသွပ်စွာ ပိုင်းဖြတ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်ကြသည်။ ထိုသွေးများမှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များ၏ သွေးများပင်။

နွေလယ်ခေါင်အချိန်တွင် လေနှင့်မိုးကြိုးများမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဖြူဖွေးသော သက်တံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်လည်နေပြီး အခွင့်အရေးရသွားသော နဂါးတစ်ကောင် ပင်လယ်အတွင်း ဆင်းသက်သကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နေသည်။ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

စုန်ယန်၏ ပေါ်လွင်လှသော စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ပညာရှင်များစွာမှာ သူ့ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများမှာ အလောင်းများအဖြစ် လမ်းမပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျကုန်ကြတော့သည်။

အသက်ကိုပဓာနမထားဘဲ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော ဓားကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြူဖွေးသည့် သက်တံကြီးကို သတိထားမိသွားကြသည်။ သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေသော ဖိအားများမှာ များစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့ရပြီး တချို့မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လျက် “ဘယ်စီနီယာက ငါတို့ကို လာကူညီတာလဲ။ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လိုက်တာ” ဟု မေးမြန်းမိကြသည်။

အချို့သော ဓားကျင့်ကြံသူများမှာမူ အနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် “ဒါ... ဒါ အစ်ကိုကြီးဘိုင်ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ညီမလေးရှောင်ကျိုမှာမူ ထိုနဂါးတစ်ကောင်သဖွယ် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝေ့ဝဲနေသော သက်တံကြီးကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

ရိုးသားလှသော ဂျူနီယာညီနောင်မှာမူ ခုန်ပေါက်အော်ဟစ်လျက် “အစ်ကိုကြီးဘိုင်ပဲ အစ်ကိုကြီးဘိုင် ဓားကို ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ။ သူရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်က ပြန်ကောင်းသွားတာပဲ...

မဟုတ်ဘူး ပြန်ကောင်းသွားတာတင် မဟုတ်ဘူး။ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာ

ဒီလို မြွေဖြူဓားကျင့်စဉ်မျိုးကို ဖော်ဆောင်နိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လိုမျိုး နှလုံးသား၊ ဘယ်လိုမျိုး ဓားလမ်းစဉ် နားလည်မှုတွေ လိုအပ်မှာလဲ။ ဒါက မြွေဖြူဓားကျင့်စဉ် ဟုတ်သေးရဲ့လား”

အခန်း။ ၁၂၀

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နှင်းမှုန်လေးများကျနေပြီး အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ မြူပင်လယ်ပေါ်တွင် သက်တံရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ သစ်ရွက်နီကျွန်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဝါးအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးဝ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို အထဲသို့ သိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဆေးလှန်းစင်မှာမူ အလွတ်ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် ဆေးပင်များမှာ နှင်းဖွေးဖွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

စုန်ယန်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်ရင်း “တပည့် ပြန်ရောက်ပါပြီ” ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ခြံနောက်ဘက်မှ ပြန်လည်ဖြေကြားသံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟေ့ကောင်လေး... မြန်မြန် မြန်မြန်လုပ်။ ငါ့အခန်းဝက ညာဘက်အပေါ်ဆုံး ဝါးဗန်းထဲက ခရမ်းရောင်ကျီးကန်းမြက်အခြောက်တစ်စ သွားယူပေးစမ်း”

စုန်ယန်သည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ ဆေးမြက်ကို ယူဆောင်၍ နောက်ဖေးဝန်းထဲသို့ သွားလိုက်သည်။ ဓားဆရာကြီးကူယဲ့မှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဓားကိုထိန်းချုပ်ကာ ဆေးအိုးကြီး၏အပေါ်တွင် ပျံဝဲနေဆဲပင်။ သူသည် ဆေးအိုးထဲသို့ ဆေးမြက်များ အလုပ်ရှုပ်စွာ ထည့်နေရင်း မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်လျက် မန္တန်များကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသည်။

စုန်ယန်က ဝတ်ရုံစကို အသာအယာ ခါလိုက်၏။

လေပြေတစ်ခုက ဆေးမြက်ကို သယ်ဆောင်သွားပြီး ဓားဆရာကြီးကူယဲ့၏လက်ထဲသို့ အရောက်ပို့ပေးလိုက်သည်။ ဓားဆရာကြီးမှာ ခဏမျှ ထပ်မံအလုပ်ရှုပ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆေးအိုးဖုံးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ လက်ရှိဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်နေသည်။

“ခရမ်းရောင်ကျီးကန်းမြက်ရဲ့ အရသာက ချိုပြီး ငန်တယ်။ သူ့ရဲ့စွမ်းအင်က အေးမြတော့ သွေးကို အေးစေပြီး လည်ပတ်မှု ကောင်းစေတယ်။ မန်ကျီမြက်က သဘာဝအရ ပူပေမဲ့ ဒီနှစ်ခုပေါင်းလိုက်ရင် ဓာတ်ပြယ်သွားပြီး အာနိသင်က ပိုတည်ငြိမ်သွားမှာ... အဟွတ်... အဟွတ် အဟွတ်...”

သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သဖြင့် သူ၏ ဆံပင်များပင် တုန်ခါသွားရသည်။ နက်မှောင်သော ဆံပင်များကြားတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်မှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောနှောနေသည်မသိဘဲ ထင်ရှားနေတော့သည်။

စုန်ယန်က အရိုအသေပေးလျက် “ဆရာ...” ဟု ခေါ်လိုက်၏။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က “မင်းရဲ့သတင်းကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။ ခြောက်လပဲ ရှိသေးတာကို... တောက်...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာသပ်ရင်း စဉ်းစားနေပြီးမှ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများသည် စုန်ယန်အား တိုက်ရိုက်ထိုးဖောက်မည့် အေးစက်သော ဓားနှစ်စကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူက တင်းမာစွာဖြင့် “ဓားထိန်းချုပ်မှု... ငါ့ကို ပြစမ်း” ဟု မိန့်ကြားလိုက်၏။

မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွင် အကြောင်းပြချက်များနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသည် အတူတူပင်

ဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိသူမှာ သေသူသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ ဓားဂိုဏ်းတွင်လည်း ချောမောလှပသော စကားလုံးများက အနှစ်သာရမရှိပေ။ စကားလုံးပေါင်း တစ်ရာထက် ဓားထိန်းချုပ်မှုကို တစ်ကြိမ်ပြသခြင်းက ပို၍ ထိရောက်လှသည်။

ဓားနှလုံးသားနှင့် ဓားဆန္ဒတို့က အလိုလို ကိန်းဝပ်နေပြီးသား ဖြစ်ရာ ငြင်းခုံနေစရာမလိုတော့ပေ။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

စုန်ယန်သည် ထူးကဲအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဓားကျင့်စဉ်ကို အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အာရုံထဲရှိ ဓားသည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူပိုင်ဆိုင်သော ဓားမှာ အလွန်တရာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေတော့သည်။ မြွေဖြူဓားကျင့်စဉ် ပိုင်းတွင်မူ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူသည် လက်ချောင်းများကို ကစားကာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ဓားပျံမှာ အိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သက်တံရောင် အလင်းတန်းမှာ သူနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ဝါးအိမ်အပေါ်တွင် တစ်ခဏအတွင်း အပတ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ဝေ့ဝဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နှင်းစက်များနှင့် လေထုကို အဖြူရောင် အိုင်ကြီးအတွင်းရှိ ဝဲဂယက်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဖတ်…

အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ သူသည် မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်ကာ အဘိုးအိုကို ထပ်မံ အလေးပြုလိုက်သည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့သည် ထိုဓားနှလုံးသားနှင့် ဓားဆန္ဒကို ခံစားနေဆဲပင်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားနေပြီးမှ ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်ပြီး “လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း ဆိုတဲ့ ထူးကဲ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဓားကျင့်စဉ်ရဲ့ နောက်ဆုံးလျှို့ဝှက်ချက်ကို မင်း နားလည်သွားပြီပဲ။

ဒီလိုသာဆိုရင် မင်းရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဓားပါရမီကို ဖြုန်းတီးပစ်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်...”

သူက ခေတ္တမျှ စကားရပ်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ရုပ်သေးဂိုဏ်းက အပြင်းအထန် ဖိအားပေးနေတယ်။ အကြီးအကဲချုပ်ကလည်း ကုဟွမ်ကျီနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က လာမယ့်နှစ် နွေဦးမိုးရွာချိန်မှာ ကုန်းလန်တောင်မှာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ သဘောတူထားကြတယ်။

အချိန်က သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ အကြီးအကဲချုပ်က ငါတို့ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်

သစ်တချို့ကို ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပြသပေးချင်နေတာ”

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က "မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နည်းနည်းလိုသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ လုံလောက်ပါပြီ။ ငါကိုယ်တိုင် မင်းအတွက် အာမခံပေးမယ်။ အကြီးအကဲချုပ်နဲ့ သွားရောက်တွေ့ဆုံချင်လား"

စုန်ယန်အနေဖြင့် အကြီးအကဲချုပ်နှင့် လုံးဝ မတွေ့ဆုံလိုပေ။

လျို့ရှစက္ကူကျွန်းပေါ်တွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် အကြီးအကဲချုပ်မှာ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပညာရှင်ဖြစ်သည်။ စုန်ယန်၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်မှာ သာမန် ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် အစောပိုင်း သို့မဟုတ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို လှည့်စားနိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမျိုးကိုမူ လှည့်စားနိုင်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသလောက်ရှိသည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က စုန်ယန်၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းကတော့လေ... တခြားလူတွေဆိုရင် ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးရဖို့ အလုအယက် ကြိုးစားကြမှာ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ။ ငါပြောပြမယ်။ ငါတို့ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အထွတ်အထိပ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကို အကြီးအကဲချုပ်က ဒီတစ်ခေါက်မှာ တပည့်အချို့ကို တိတ်တဆိတ် လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ ရှိတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သို့သော် စုန်ယန်ကမူ တိုက်ရိုက်ပင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

အကယ်၍ သူသာ အစစ်အမှန် ဘိုင်ရှို့ဟုဖြစ်ပါက ဤအခွင့်အရေးကို လွတ်ရလိမ့်မည်

မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူက အယောင်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထို့ပြင် သူသာ အကြီးအကဲချုပ်ထံမှ ထိုလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို သင်ယူလိုက်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် လူပေါင်းများစွာ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းမှ စီနီယာများက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ရှောက်နေကြသလို ရုပ်သေးဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များကလည်း သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် သို့မဟုတ် လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ အကြီးအကဲချုပ်က ကုဟွမ်ကျီကို တိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့ပါက အရာအားလုံး အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သော်လည်း ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပါက ဤလျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို ဆက်ခံထားသော တပည့်ဖြစ်သူမှာ ချက်ချင်းပင် အန္တရာယ်၏ ဗဟိုချက်မသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသောအလုပ်ကို အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က "အခွင့်အရေးဆိုတာ ရှားတယ်ကွ။ အရင်တုန်းကတော့ မင်း လိုချင်ပေမဲ့ မရခဲ့ဘူး မဟုတ်လား" ဟု ထပ်မံ ပြောဆိုနေပြန်သည်။

စုန်ယန်က ဆက်လက်၍သာ ခေါင်းခါနေခဲ့သည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

စုန်ယန်က “တပည့်က မထိုက်တန်လို့ပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“မင်း အတိတ်မှာ အမှားတွေ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုရင်တောင် အခု မင်းရဲ့ စိတ်နယ်ပယ်က အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်ရမှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ မင်းရဲ့စိတ်ကို ငါတို့ဓားဂိုဏ်းအတွက် အသုံးမချဘဲ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံဖို့ မကြိုးစားရတာလဲ”

စုန်ယန်က “တပည့်ရဲ့ နှလုံးသားက ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပါပြီ။ အခု တပည့် လိုချင်တာက မျက်စိနဲ့ နားကို ပိတ်ထားပြီး အေးချမ်းတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုမှာပဲ နေထိုင်သွားဖို့ပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤတပည့်မှာ မည်သို့သော စိတ်အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် ဓားဂိုဏ်းတွင် အခက်အခဲများကြားမှ ပေါက်ဖွားလာသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာခဲ့မိသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အခက်အခဲများက သွေးပေးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျ ဆွေးမြည့်ခြင်း၊ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းခြင်းနှင့် လောကီရေးရာများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားခြင်းဟူသော အစွန်းရောက် စိတ်အခြေအနေတစ်ခုအတွင်းသို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျဆင်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစွန်းရောက်သော စိတ်နယ်ပယ်တစ်ခုကို ရရှိသွားခြင်းမှာလည်း အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့သည် စုန်ယန်အား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏တပည့်မှာ အကြည့်ကို အသာအယာ နှိမ့်ထားလျက် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မရှိတော့သည့် ပုံစံ၊ လောကီနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြတ်သားစွာ ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ပဲ မသွားဘူးလား”

စုန်ယန်က ခေါင်းခါပြသည်။

“သွားမှာလား မသွားဘူးလား”

စုန်ယန်က ဆက်လက်၍သာ ခေါင်းခါနေဆဲပင်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ငေါက်ငမ်းသည့် လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း”

စုန်ယန်က အရိုအသေပေးကာ ကိုယ်ကိုလှည့်လျက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်တွင် ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့၏ အသံမှာ နောက်ဘက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“မနက်ဖြန်ကစပြီး ဒီကိုလာပြီး ဆေးဖော်နည်း သင်ယူတော့။ မင်း ဓားမကျင့်ချင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဆေးဖော်တာတော့ ကျင့်လို့ရတယ် မဟုတ်လား”