အခန်း (၃၈၇-၃၈၈)
Vol. 39 Ch. 387-388
အခန်း (၃၈၇) နောက်ဆုံးတော့
“တစ်ယောက်ယောက်က စိတ်ဝင်စားသွားပြီ”
မင်မိခင်သည် မိုဟန်ကျီကို အကဲခတ်ကြည့်မိသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ဩဇာအာဏာရှိန်ဝါများကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်ဟန်မှာ အလိုအလျောက်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလွန်း၍ ချဉ်းကပ်ရခက်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေဆဲပင်။
ဤသို့သော လူမျိုးမှာ သူမကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦးက ဆုံးမသွန်သင်နိုင်မည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါချေ။
မိုမိခင်မှာမူ လောကအတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသော အမျိုးသမီးဖြစ်ရာ မင်မိခင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရိပ်မိသွားပြီး မိုဟန်ကျီကို မျက်စောင်းလှမ်းထိုးလိုက်သည်။
"အန်တီ... ကျွန်တော် ယွဲ့ယွဲ့ကို အကောင်းဆုံး ဂရုစိုက်ပါ့မယ် အကယ်၍ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားယွင်းတာရှိခဲ့ရင် အန်တီ စိတ်ကြိုက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းနိုင်ပါတယ်"
မိုဟန်ကျီသည် လူကြီးမိဘရှေ့တွင် အိန္ဒြေရရရှိသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ်ကို အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်ကာ ရိုသေစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
စီးပွားရေးလောကတွင် မည်သည့် အာဏာရှိသူမျှ သူ့ထံမှ ဤကဲ့သို့သော ရိုသေလေးစားမှုကို မရရှိဖူးပါချေ။
သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ မင်မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်အေးသွားရသည်။
"ကောင်းပါပြီ... အင်းလေ"
သူမသည် ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်ဖြေကြားနေမိသည်။
နောက်ဆုံးတော့လည်း ဤခေါင်းမာသော ကလေးကို ထိန်းကျောင်းနိုင်မည့်သူ ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
မိုမိခင်သည် သူ၏သားမှာ ဇနီးရလျှင် အမေကို မေ့သွားမည့်သူဟု မထင်ပါချေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ သူတို့မိသားစုတွင် လူချစ်လူခင် ပေါများသည့် အငွေ့အသက်များ ရရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
——
မစ္စတာမိုသည် မူလက မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်လှသော အမူအရာကြောင့် မင်မိသားစုက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ သူ၏ စိုးရိမ်မှုများမှာ အလကားဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သူ၏သားမှာ သူ၏ ယောက္ခမလောင်းများကြားတွင် အတော်ပင် ရေပန်းစားနေသည် မဟုတ်ပါလား။
မိမိ၏သားမှာ ပါးနပ်မှုမရှိသော်လည်း ချစ်ခင်နှစ်လိုဖွယ်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင် ရသဖြင့် မိုမိခင်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
သက်ကြီးဝါကြီး အစီအစဉ်အရ အဖိုးမင်နှင့် အဖွားမင်တို့မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ကြရာ မိုမိခင်နှင့် အခြားသူများက အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ရိုသေလေးစားမှု ပြုကြသည်။
သူတို့သည် မူလက မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူမှာ အလွန်ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဖြစ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း မိုမိသားစု၏ သူတို့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကို မြင်ရသောအခါ သူတို့သည် မင်ယွဲ့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း သိရှိသွားကြပြီး စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။
အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မင်ယွဲ့သည် သူတို့အတွက် အရေးမပါခဲ့လျှင် ယန်ကျင်းမြို့ကြီးမှနေ၍ ဤဝေးလံသော ကျေးလက်ဒေသသို့ တကူးတက လာရောက်ကြမည် မဟုတ်ပါချေ။
နှစ်ဖက်စလုံး အဆင်ပြေပြေ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ မိုဟန်ကျီသည် သက်ပြင်းချနိုင် တော့သည်။
"ရှင် ရင်တုန်နေတာလား"
မင်ယွဲ့သည် သူ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင် လိုက်သည်။
"အင်း"
သူမက နောက်ပြောင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မစ္စတာမိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်တုန်နေရတာလဲ"
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် တွဲနေကြသည်မဟုတ်ဘဲ ပွင့်လင်းသော ဆက်ဆံရေးဖြစ်ရာ ဘာများ ရင်ခုန်စရာ ရှိသနည်း။
ထို့အပြင် ပြင်ပလူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံလွန်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
"ကိုယ် မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ ရင်တုန်နေရတာပါ"
သူသည် စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း မင်ယွဲ့က သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။
သူမကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလွန်းသဖြင့် သူမ၏ မိသားစုဝင်များ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်များပြင်းပြနေပြီး ထိုမျှော်လင့်ချက်ကပင် သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ရင်မတုန်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ မိသားစုက ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူကို သူတို့လည်း ချစ်ကြမှာပါ"
သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့၏ အသံလေးမှာ အလွန်ပင် နုညံ့သိမ်မွေ့လှပြီး မိုဟန်ကျီ၏ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပင် အေးချမ်းသွားစေသည့် နွေးထွေးသော စမ်းရေအလား ခံစားရစေသည်။
သူသည် မင်ယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ မင်ယွဲ့က သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုမှုမျိုးမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆိုလိုက်သော စကားလုံးများကြောင့် သူ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားရသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကို အိမ်မှာပဲ စားကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုတယ်တစ်ခုခု သွားမလား"
မင်မိခင် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ နောက်ကွယ်၌ လူငယ်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးဖော်ဖော်ဖြင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်သွားကြပြီး လူငယ်နှစ်ဦး ရင်းနှီးစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လူကြီးများမှာလည်း ဝမ်းမြောက်မိကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိပြုမိသွားပြီး မော့ကြည့် လိုက်ရာ လူတိုင်းက သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့် နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ရှက်စိတ်နှင့်အတူ အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားကာ မိုဟန်ကျီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက် သည်။
ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို သတိမပေးတာလဲ
သူကမူ ယွဲ့ယွဲ့၏ ချစ်စကားကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုများထဲတွင် နစ်မျောနေသဖြင့် လူကြီးများ ဘာပြောနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ကြောင်း မည်သို့ ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။
"အိမ်မှာပဲ စားကြတာပေါ့၊ အားလုံးက မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ၊ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး"
မိုမိခင်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်၍ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးလိုက်သည်။
မင်မိသားစုကမူ ဧည့်သည်များမှာ မြို့ကြီးပြကြီးမှ လာသူများဖြစ်ရာ အိမ်၌ ဧည့်ခံခြင်းမှာ တရားဝင်မှု မရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုမိခင်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပါချေ။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ကြာရှည်နေမည် မဟုတ်သဖြင့် အတူတူ အချိန်ဖြုန်းကာ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုခိုင်မာစေရန်သာ ဆန္ဒရှိကြသည်။
ဟိုတယ်သို့ သွားရောက်ကာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေရန် မလိုအပ်ဟု သူမ ထင်မြင်သည်။
"မေမေ... အိမ်မှာပဲ စားကြရအောင်”
မင်ယွဲ့က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ မြို့ထဲရှိ စားသောက်ဆိုင်များမှာ လက်ရာ သိပ်မကောင်းလှသလို၊ ခရိုင်မြို့နယ်သို့ သွားရန်မှာလည်း အနည်းငယ် ဝေးလံလှသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါပြီလေ"
မင်မိခင်သည် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာကို အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိသည်။
အစားအစာများမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
လူကြီးများမှာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြပြီး မင်ယွဲ့သည် သူတို့နှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ညစာပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။
မင်မိခင်က ကူညီရန် ထလိုက်သော်လည်း မိုမိခင်က သူမကို ပြန်၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
"ဟန်ကျီကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ပါ"
သူ့မိခင်က ဘာမှမပြောခင်မှာပင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ထသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ဟန်ကျီက ဟင်းချက်တတ်လို့လား"
မင်မိခင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်မှာ မဆန်းပါချေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ မိုဟန်ကျီ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူက ဘယ်လောက်ပင် ထိန်းချုပ်ထားပါစေ မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါများက ဖုံးကွယ်မရဘဲ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေမည့် ပုံစံကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခဏနေရင် ဟန်ကျီရဲ့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့"
သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ ဟင်းချက်တတ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားပြီး ဤသည်မှာ သူ၏ ယောက္ခမများရှေ့တွင် အမှတ်ယူရန် အခွင့်အရေးကောင်းဖြစ်သဖြင့် သူမက ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ လက်ရာကလည်း အလွန်ကောင်းပါတယ်၊ နောက်မှ ရှင်တို့ မြည်းကြည့်ကြပါဦး"
မင်မိခင်သည် ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်း အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူမိသည်။ သူမ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ချက်ပြုတ်လာခဲ့သော လက်ရာမှာ သူမ၏ သမီးလက်ရာကို မမီသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။
စာတော်သောသူများသည် အရာရာကို လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်ကြသည်ဟုသာ သူမကိုယ်သူမ ဖြေသိမ့်နေမိတော့သည်။
"ကျွန်မတို့ မိသားစုမှာ ဇနီးကို အလိုလိုက်တတ်တဲ့ အစဉ်အလာ ရှိပါတယ် နောင်ကျရင်လည်း ဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ ပြောသမျှကိုပဲ နားထောင်မှာပါ ကျွန်မက သမီးလေးတစ်ယောက် အမြဲလိုချင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ မင်ယွဲ့ကို ရလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပါပြီ"
မင်ယွဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေစဉ် နောက်ကွယ်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ထိုအမျိုးသားမှာ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူမ လှည့်မကြည့်ခင်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အမျိုးသား ဖြစ်နေသည်မှာ သေချာလှသည်။
"ကိုယ် ကူညီမယ်"
နက်ရှိုင်းပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ရေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မင်ယွဲ့က မငြင်းဆန်ခဲ့ပါချေ။
သူ၏ အင်္ကျီလက်စများ လျောကျနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ဓားကို ချလိုက်ပြီး လက်ဆေးလိုက်သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးနေသော ထိုလူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားသည်။ အာလူးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးထဲသို့ နုနယ်ဖြူစင်သော လက်ကလေးများ ရောက်ရှိလာပြီး စီးဆင်းနေသော ရေများအကြားတွင် ထိတွေ့သွားကြသည်။
သူသည် အာလူးကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများကို သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် အုပ်မိုးထားလိုက်မိရာ သူ၏ လည်စလုပ်မှာ သိသိ သာသာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ရှင့်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ကိုယ်တိုင် လိပ်ပေးပါ့မယ်"
မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်များကို သူ ဆေးပေးရန် ခွင့်ပြုထားလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် အလွန်ပင် ဂရုစိုက်လှပြီး ရေများက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။
သူသည် လက်မှ ရေများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီ၏ အင်္ကျီလက်များကို လိပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရာ သန်မာသော ကြွက်သားများကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကဲ... ဆက်လုပ်လို့ ရပါပြီ”
မိုဟန်ကျီသည် ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မင်ယွဲ့အပေါ် မြတ်နိုးယုယမှု အပြုံးများ ပြည့်နှံ့နေသည်။
သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ဘဲ တစ်ဖက်လူကို မြှူဆွယ်တတ်သည်—ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ကို အတိအကျ ဖော်ပြနေခြင်းပင်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင်—တစ်ဖက်လူကို ရင်ခုန်အောင် လုပ်ပြီးမှ ထွက်ပြေးသွားတတ်သည်။
ကျား၊ မ အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် ပင်ပန်းသည်ဟုပင် မခံစားရပါချေ။
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသလို၊ အပြင်ဘက်တွင်လည်း ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများ ဆူညံနေသည်။ မင်ယွဲ့၏ မိသားစုလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့နေတော့သည်။
မင်ယွဲ့သည် ရှစ်မျိုးဟင်းလျှာ ဘဲပေါင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ဝက်ခြေထောက် အပါအဝင် ဟင်းပွဲများစွာကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် စကားဝိုင်းမှာ ဆက်လက်ရှိနေပြီး မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းနံ့များမှာလည်း မွှေးပျံ့လာသည်။
"မင်း ခဏ နားလိုက်ဦး၊ ကျန်တာကို ကိုယ် ဆက်လုပ်လိုက်မယ်"
မိုဟန်ကျီသည် ယောက်မကို ယူကာ မင်ယွဲ့ကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။
ယခင်က မင်ယွဲ့သည် ဟင်းချက်နေစဉ် သူ့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းသော်လည်း သူက မထွက်ဘဲ သူမနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ အခွင့်အရေး ရသွားပြီဖြစ်သည်။
သူသည် သူမကို မပင်ပန်းစေလိုပါချေ။
"ရှင်က ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ ဧည့်သည်လေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ချက်ခိုင်းလို့ ဖြစ်မှာလဲ"
မင်ယွဲ့က ယောက်မကို ပြန်လုရန် ကြိုးစားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယန်ကျင်းတွင် ဘယ်သူချက်ချက် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ယခုမှာ သူက သူမ၏ အိမ်တွင် ဧည့်သည်ဖြစ်နေပြီး သူမက အိမ်ရှင်ဖြစ်ရာ သူ ချက်ပြုတ်နေခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"လူကြီးတွေရှေ့မှာ ကိုယ့်ရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသခွင့်ကိုတော့ မပိတ်ပင်ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ် မင်းကို မပင်ပန်းစေချင်ဘူး"
မိုဟန်ကျီသည် ငြင်းဆန်၍မရသော စကားများကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ဘယ်သူက ရှင့်ရဲ့ လူကြီးတွေလဲ အဲ့ဒီလို မခေါ်ပါနဲ့ဦး”
မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားရပြီး ယောက်မကို လုရန်ပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် မိုဟန်ကျီမှာပင် ဟင်းချက် ဆရာကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ညစာ ရပါပြီ"
မင်ယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းလေးပြူကာ ပြောလိုက်သည်။ မင်ဖခင်သည် ဟင်းပွဲများကို သယ်ယူရန် ချက်ချင်းပင် ထလာခဲ့သည်။
ဟင်းပွဲများကို တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ချလိုက်သောအခါ မိုမိခင်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ မင်ယွဲ့နှင့် ဟန်ကျီတို့ ဟင်းချက်တတ်ကြောင်း သူမ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ လက်ရာကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဟင်း၏ အရောင်အဆင်းနှင့် ပြင်ဆင်ပုံမှာ သာမန်ဟိုတယ်များထက်ပင် သာလွန်နေသည်။
ယွဲ့ယွဲ့သည် မုန့်များလည်း လုပ်တတ်ကြောင်း ဟန်ကျီ ယခင်က ပြောခဲ့သည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိသည်။
လူငယ်များ၏ စကားအရဆိုလျှင် ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ့် ရတနာလေးပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားမှာ တကယ့်ကို ကံထူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီး လုပ်လာခဲ့ပြီးမှ ဤကဲ့သို့ ပြည့်စုံလွန်းသော လက်တွဲဖော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
အချို့သော ပြင်ပလူများက မင်ယွဲ့၏ မိသားစုနောက်ခံကို ထောက်ပြနေကြသော်လည်း မိုနှင့် ဟဲမိသားစုများကမူ ဂရုမစိုက်ကြပါချေ။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်မြတ်နိုးနေကြလျှင်ပင် လုံလောက်လှပါပြီ။ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဂုဏ်ချင်းတူ၍ လက်ထပ်ပေးထားကြသော်လည်း မပျော်ရွှင်သော အိမ်ထောင်ရေးများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
မိုမိသားစုသည် လူဦးရေ မများသော်လည်း ၎င်းမှာ မိသားစုဝင်များ စိတ်ထားရိုးရှင်းပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ် အလွန် သစ္စာရှိကြသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
လွန်ခဲ့သော မျိုးဆက်အဆက်ဆက်တွင် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း သို့မဟုတ် ဖောက်ပြန်ခြင်းဟူ၍ လုံးဝ မရှိခဲ့ပါချေ။ မိုမိသားစု၏ ကွယ်လွန်သွားသော အကြီးအကဲ၏ စကားအရဆိုလျှင် မိုမိသားစုမှ အမျိုးသားများသည် ဖြောင့်မတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် အာဏာမပြရပါချေ။ အကယ်၍ သူတို့၏ ဇနီးကို သစ္စာဖောက်ရဲလျှင် မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ စကားသက်သက် မဟုတ်ပါချေ။ မိဘများ လက်ထပ်စဉ်က အဖိုးအိုသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် ဤသို့ အတိအလင်း ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ မစ္စတာမိုသည် အပြင်ဘက်တွင် ဖောက်ပြန်ရဲပါက ရှင်းယောင်လုပ်ငန်းစု၏ ရှယ်ယာအားလုံးကို မိုမိခင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်ပြီး မစ္စတာမိုမှာ ဘာမှမရှိသောသူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
မိုမိသားစုတွင် အဖိုးမို၏ စကားမှာ ဥပဒေထက် ပင် ပိုမို လေးနက်လှသည်။
အမှန်စင်စစ် ဥပဒေက ဖောက်ပြန်ခြင်းကို မပြစ်ဒဏ်မပေးနိုင်ပါချေ။ အထူးသဖြင့် ဤချမ်းသာသော လူအချို့မှာ မယားငယ်များ၊ တရားမဝင်သော သားသမီးများ ရှိနေကြသော်လည်း သူတို့သည် အေးဆေးစွာပင် နေထိုင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
အဖိုးမိုမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် တစ်ဘဝလုံး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကတိကို အမြဲ တည်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
မိုမိသားစု၏ နှစ်ပေါင်းရာချီသော ဂုဏ်သတင်းကို အဆိုးအသွေးမရှိသောသားစဉ်မြေးဆက်များကြောင့် ဖျက်ဆီးမခံနိုင်ပါချေ။
မည်သူမဆို ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်ပါက နှင်ထုတ်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။
မိုမိသားစုတွင် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ကောင်းမွန်သော မိသားစု အစဉ်အလာ ရှိသည်။ မိုမိခင်နှင့် အဖွားမိုတို့ကြားတွင်လည်း ယောက္ခမနှင့် ချွေးမကြား ပြဿနာဟူ၍ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပါချေ။
နောင်တွင်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် ကောင်းမွန်စွာ အဆင်ပြေကြမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။
ကြီးမားသော ထမင်းစားပွဲကြီးမှာ ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှံ့နေပြီး ဤသည်မှာ ရှားပါးသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။
အဖိုးမင်နှင့် အဖွားမင်တို့သည် အဓိကနေရာများတွင် ထိုင်နေကြသည်။
"ရှင်တို့အားလုံး ယန်ကျင်းကို ဘယ်တော့လောက် လာလည်နိုင်မလဲ ကျွန်မရဲ့ အမေကလည်း ဒီတစ်ခါ လိုက်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က မခေါ်လာခဲ့တာပါ သူက ရှင်တို့ လာလည်မှာကို အမြဲ မျှော်လင့်နေတာပါ”
မိုမိခင်သည် နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
အဖိုးမင်က စကားမပြောဘဲ မင်ယွဲ့ကို ကြည့် လိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် အဖိုး၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပြီး သူမသည် မိသားစုအတွင်းတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သည့် အခန်းကဏ္ဍသို့ ပိုမို ရောက်ရှိလာသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်မိသည်။
ယခင်က အရွယ်ရောက်လာခြင်းမှာ ကြီးပြင်းလာခြင်းဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အစစ်အမှန် အရွယ်ရောက်ခြင်းမှာ မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်ပြီး မိဘနှင့် အဖိုးအဖွားများ အားကိုးရသူ ဖြစ်လာခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လိုက်ရသည်။
"နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်မနဲ့ ဟန်ကျီတို့ လာခေါ်ပါ့မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အားလုံးအတူတူ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး လည်ပတ်ကြတာပေါ့"
မင်ယွဲ့က ယခင်အကြိမ် ယန်ကျင်းသို့ ခေါ်သွားခြင်းမှာ ခရီးသွားရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ လူကြီးချင်း တရားဝင် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အင်းလေ၊ အဲ့ဒီကျရင် ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ တည်းကြတာပေါ့၊ ပိုပြီးတော့လည်း စည်ကားတာပေါ့"
မိုမိခင်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
မင်ဖခင်နှင့် မိခင်တို့မှာမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မှင်တက်ကာ ခေါင်းညိတ်နေကြမိသည်။
မိုမိသားစုမှာ ယန်ကျင်းရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုကြီးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိထားရာ ထိုအိမ်ကြီးတွင် တည်းခိုရမည်ဆိုသော အတွေးကပင် သူတို့ကို အနည်းငယ် အနေရခက်စေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်စေသည်။
"ဒီနေရာလေးက စိမ်းလန်းတဲ့ တောတောင်တွေနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ရေတွေ ရှိတော့ တကယ်ကို လှပပါတယ် လေထုကလည်း သန့်ရှင်းတော့ စိတ်အပန်းဖြေဖို့ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါပဲ"
သူတို့၏ အနေရခက်မှုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် မိုမိခင်သည် စကားစတင် ပြောကြားလိုက်သည်။
သူမ သဘောကျသည်ကို မြင်ရသဖြင့် မင် မိခင်လည်း ဝမ်းသာသွားရသည်။
"ရှင်တို့ သဘောကျရင် ခဏခဏ လာလည်ပြီး တည်းခိုကြပါဦး အားလုံးက မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ"
မိုမိခင်သည် သူမ၏ စကားကို ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်ပြီး
“အမရေ... ဒါ အမ ကိုယ်တိုင် ပြောတာနော်! ကျွန်မက ဒီလို သာယာတဲ့ ကျေးလက်ရှုခင်းတွေရှိတဲ့ နေရာမှာ နေချင်နေတာ ကြာပါပြီ ယန်ကျင်းက ခြံဝင်းတွေက လူလုပ်ထားတာတွေ များလွန်းတော့ သဘာဝအလှတွေ ပျောက်ဆုံးနေသလိုပဲ ဒီနေရာလေးက လေထုလည်း ကောင်းတော့ အများကြီး ပိုသာယာပါတယ် နောက်ကျရင် ကျွန်မ လာနေရင်တော့ စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဦး"
မင်မိခင်သည် သူမ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို ခံစားသိရှိလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အစားအသောက် အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းပွဲများမှာ စုံလင်နေတော့သည်။ အရောင်အဆင်း၊ ရနံ့နှင့် အရသာတို့မှာ ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။
"ဒီဝက်ခြေထောက်က နူးညံ့ပြီးတော့ အသားလေးက စိမ့်နေတာပဲ၊ အကျက်ကလည်း အတော်ပဲ ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ”
"ဒီငါးကလည်း တကယ် လတ်ဆတ်တာပဲ၊ ဆော့စ်အရသာကလည်း တကယ်ကို ပြည့်စုံလွန်းတယ်"
မိုမိသားစုတွင် စားနေစဉ် သို့မဟုတ် အိပ်နေစဉ် စကားမပြောရဟူသော တင်းကျပ်သည့် စည်းကမ်းများ မရှိပါချေ။ သူတို့မှာ လူနည်းသော မိသားစုဖြစ်ပြီး လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များ ရှိကြသဖြင့် အတူတူ ဆုံတွေ့ချိန်မှာ နည်းပါးလှသည်။
သူတို့ အတူတူ ရှိချိန်မှာ အစားစားချိန်နှင့် အိပ်ချိန်သာ ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင်မှ စကားမပြောလျှင် သူတို့မှာ လူအ သဖွယ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
အခြေခံ ထမင်းဝိုင်း စည်းကမ်းများကိုမူ လိုက်နာကြသည်။
အစားအသောက်များ ပါးစပ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် စကားမပြောသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့စဉ်ကိစ္စများကို ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသည်။ယနေ့တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ရာ တိတ်ဆိတ်နေ၍ မဖြစ်ပါချေ။
မင်မိသားစုသည် မိုမိခင်တစ်ယောက် ဟင်းတစ်ပွဲစားတိုင်း မင်ယွဲ့ကို တစ်ခွန်းမကျန် ချီးကျူးနေသည်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူမသည် ယွဲ့ယွဲ့အပေါ် အလွန်အမင်း ကျေနပ် နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ထမင်းဝိုင်း၏ အငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ချမ်းသာသော မိသားစုများတွင် စည်းကမ်းကြီးတတ်သည်ဟု သူတို့ ကြားဖူးထားသဖြင့် အစပိုင်းတွင် စကားမပြောရဲဘဲ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုမူ တစ်ဖက်လူက စတင်ပြောဆိုလာသဖြင့် အိမ်ရှင်များအဖြစ် သူတို့လည်း နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးကြတော့သည်။
"ဒီကြက်သားကြော်ကလည်း အရမ်း အရသာရှိတာပဲ၊ အနံ့ကလည်း မွှေးသလို အပြင်က ကြွပ်ပြီး အထဲက အသားလေးက နူးညံ့နေတာပဲ ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ”
မင်ယွဲ့သည် ချီးကျူးစကားများကြားတွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်လာရသည်။
"အန်တီမို... ဒီဟင်းကို ဟန်ကျီ ချက်ထားတာပါကျွန်မကတော့ နာမည်မယူပါရစေနဲ့"
မိုမိခင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပါချေ။ သူမသည် မိုဟန်ကျီကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ လက်ရာက ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေတာလား ငါတို့ မသိအောင် တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ထားတာလား ငါ့ကိုတောင် တစ်ခါမှ ချက်မကျွေးဖူးဘူးနော်"
မင်ယွဲ့သည် မိုမိခင် နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။
"မေမေ... ကျွန်တော့် လက်ရာက ယွဲ့ယွဲ့ လက်ရာလောက် မကောင်းပါဘူး သူကပဲ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာပါ"
မိုဟန်ကျီက ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
“ထူးခြားတဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ရှိနေတာကတော့ တကယ်ကို မလွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စပဲ"
မင်မိသားစုဝင်များသည်လည်း မိုမိသားစုအတွင်းရှိ ကောင်းမွန်သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိကြသည်။
မိုဟန်ကျီသည် အနည်းငယ် အေးစက်ပြီး တည်ကြည်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့ သုံးဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန် သည်မှာ ငြင်းမရပါချေ။
"ငါ သိသားပဲ၊ ယွဲ့ယွဲ့က တကယ်ကို အတော်ဆုံး ဆရာမပဲ"
မိုမိခင်သည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ မင်ယွဲ့ကို ဆက်လက် ချီးကျူးနေပြန်သည်။
မင်ယွဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ဤညစာ စားပွဲမှာ အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ပါ အားလုံး စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိကြသည်။
အဖိုးမင်နှင့် အဖွားမင်တို့သည် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် လူကြီးများဖြစ်ကြပြီး မိုမိသားစုကို အနေရခက်အောင် မလုပ်လိုသဖြင့် လူချင်းတွေ့ပြီးနောက်တွင် ဦးစွာ ပြန်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူ ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို အိမ်တိုင်းသို့ လိုက်လံ ပေးဝေခဲ့သည်။
အဖွားမင်နှင့် အဖိုးမင်တို့မှာမူ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်နေကြသည်။
"အဖိုးနဲ့ အဖွား... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်လေးတွေပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ"
မိုဟန်ကျီသည် ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ပေးကာ ထားခဲ့ပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဒီကလေးကတော့... လက်ဆောင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ပေးရတာ ငွေတွေ အများကြီး ကုန်မှာပဲ ဒီလူငယ်လေးတွေ သူတို့ဘာသာ အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်သွားနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"
အဖိုးမင်သည် မိုဟန်ကျီ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း သူ၏အပေါ် ကျေနပ်မိကြောင်း ဆိုလိုက်သည်။
အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ မိသားစု သဘောထားမှာ ထိုအမျိုးသား၏ သဘောထားအပေါ် မူတည်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤတွေ့ဆုံမှုမှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မိုမိသားစုသည် မင်ယွဲ့အပေါ် အလွန် ကျေနပ်နှစ်သက်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
မင်ဦးလေးနှင့် အန်တီမင်တို့မှာ ဆူညံသံကြား၍ ထွက်လာချိန်တွင် လူမှာ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါတွေက...”
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံနေသော တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်သေတ္တာများကို ကြည့်ကာ သူတို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
"မင်ယွဲ့နဲ့ သူ့ရဲ့ ရည်းစား လာပို့သွားတာလေ"
အဖိုးမင်က ပြောလိုက်သည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် မိဘချင်း တွေ့ဆုံပြီး လက်ဆောင်များ ပေးကမ်းပြီးပါက လက်ထပ်ရန်မှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီဟု ယူဆလေ့ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် လီအော့ရွာတွင် မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့မှာ ခိုင်မြဲသော လက်တွဲဖော်များ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါတွေက ဈေးမနည်းလောက်ဘူး"
အန်တီမင်သည် ထိုလက်ဆောင်များကို လက်ခံသင့်၊ မခံသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
"ပေးတာပဲ၊ လက်ခံလိုက်ပါ သူတို့က ငွေရှားပါးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး ငါတို့ဘက်ကလည်း အောက်ကျနောက်ကျ မဖြစ်စေနဲ့"
အဖိုးမင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
ဤမျှ ထူးချွန်သော မြေးမလေး ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရောက် ခေါင်းမော့ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြပြီ မဟုတ်ပါလား။
အခန်း (၃၈၈) တရားဝင်တွေ့ဆုံခြင်း
"ကောင်းပါပြီ... အခုပဲ သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်"
မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
မီးဖိုချောင်နှင့် ဧည့်ခန်းဆောင်တစ်ဝိုက်တွင် မိုမိခင်သည် မင်မိခင်နှင့်အတူ နေ့စဉ်လူမှုဘဝအကြောင်းများကို ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ နှီးနှောဖလှယ်နေကြသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ မစ္စတာမိုနှင့် မစ္စတာမင်တို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများအကြောင်းကို စတင်ဆွေးနွေးနေကြသည်။
တစ်ဦးမှာ နိုင်ငံကျော် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရွာငယ်လေးမှ ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝါသနာတူရာ အကြောင်းအရာများကို အားတက်သရော ပြောဆိုနေကြသည်မှာ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှသည်။
မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်းကို အနှောင့်အယှက် မပေးလိုကြသဖြင့် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ရွာထဲသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
"ယွဲ့ယွဲ့"
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာသားအများအပြားက မင်ယွဲ့ကို ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
"မင်ယွဲ့လေး... ဒါ သမီးရဲ့ ရည်းစားလား ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို ချောမောခန့်ညားတာပဲ"
"ဟုတ်ပပ... မြို့ကြီးပြကြီးက လူဆိုတော့လည်း ထူးခြားတာပေါ့၊ ဒီလောက် ရုပ်ရည်မျိုးက ဒီတစ်ဝိုက်မှာ ရှာလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"
......
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျေးလက်ဒေသ၏ မှိုင်းညို့နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တောက်ပနေသော မီးအိမ်နှစ်လုံးအလား ထင်ရှားနေသဖြင့် ရွာသားများစွာမှာ ရပ်တန့်ကာ ငေးမောကြည့်ရှုကြတော့သည်။
မင်ယွဲ့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အပြုံးမပျက်စေရန် ကြိုးစားနေရသဖြင့် မျက်နှာကြွက်သားများပင် တောင့်တင်းလာရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လူကြီးမိဘများဖြစ်ကြသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရသည်။
မိုဟန်ကျီသည် မျက်နှာထက်တွင် အမြဲပြုံးမနေသော်လည်း သူ မသိကျွမ်းသော လူကြီးများ၏ မေးခွန်းများကိုမူ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။
ရွာသားများ ဝေးရာသို့ ရောက်သွားသောအခါမှ မင်ယွဲ့သည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
"မစ္စတာမို... လူကြီးတွေအများကြီးနဲ့ ဒီလိုဆုံရတာ ရှင် ပထမဆုံးအကြိမ်လား အသားကျရဲ့လား"
ကျေးလက်ဒေသ၏ ဓလေ့မှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
လီအောက်ရွာတွင် 'မင်' ဟူသော မျိုးရိုးအမည်မှာ အဓိကဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှ ပြောင်းရွှေ့အခြေချလာသော မိသားစုအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ မျိုးရိုးတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
အမှန်စင်စစ် မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် ဤသို့ လိုက်လျောနေရန် မလိုအပ်ပါချေ။ သူ၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုမှ အမျိုးအဆွေများပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူက ဂရုစိုက်ရန် မလိုသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ရှည်သည်းခံကာ ပျူငှာနေခြင်းမှာ သူမကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ ကောင်းစွာ သိရှိသည်။
"ရပါတယ်"
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် အနည်းငယ် အေးစိမ့်လာသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးမှာ သူ၏ နွေးထွေးမှုအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် လုံခြုံသွားခဲ့သည်။
မင်ယွဲ့သည် သူသည် သူမ၏ရှေ့တွင် အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်သောသူ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် ရွာပြန်လာတာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလို့လဲ"
မိုဟန်ကျီက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"
"ဟိုတစ်နေ့က မင်း ပရောဂျက်အဆိုပြုလွှာတစ်ခု ရေးနေတာ ကိုယ်တွေ့လိုက်တယ်လေ မင်းက ကုမ္ပဏီစီမံခန့်ခွဲမှုမှာ လမ်းညွှန်မှုပေးတာကလွဲလို့ တိုက်ရိုက်သိပ်မပါဝင်ဘူးဆိုတော့ ဒါဟာ လီအောက်ရွာနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ ကိုယ်ခန့်မှန်းမိတာပါ"
မင်မိသားစုဝင်များသည် ယန်ကျင်းသို့ လိုက်ပါနေထိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း သူသိရှိသည်။
ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် လီအော့ရွာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာဖွေမည်မှာ အချိန်စောင့်ရန်သာ လိုတော့သည်။
ရွာရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် စီတန်းနေသော လယ်ကွင်းပြင်များကို ကြည့်ရင်း မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုသည့် ရည်မှန်းချက်များ တောက် လောင်လာသည်။
ယခုအခါ သူမတွင် ငွေကြေးဓန မရှားပါးတော့သော်လည်း ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးရေးမှာ သူမအတွက် စီးပွားရေးအရ အကျိုးအမြတ် များစွာရရှိမည် မဟုတ်ပါချေ။
သို့သော်လည်း မိဘများက ဤနေရာတွင်သာ နေထိုင်လိုကြသဖြင့် လီအောက်ရွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးမှာ သူမအတွက် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
"အရင်ချမ်းသာသူက ကျန်ရှိနေတဲ့ ဆင်းရဲသူတွေကို ကူညီရမယ်"
ဟူသော နိုင်ငံတော်၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို သူမ အကောင်အထည်ဖော်လိုသည်။
အခြားသော ချမ်းသာသူများကို စောင့်မနေတော့ဘဲ မင်ယွဲ့သည် လီအောက်ရွာ၏ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"ဟိုဘက်က တောင်တန်းကြီးကို ကြည့်ပါဦး အရင်ကဆိုရင် ရာသီချိန်ရောက်ရင် ဒေါနပန်း တွေ တစ်တောင်လုံး ဖုံးလွှမ်းနေတာ၊ အရမ်းလှတာပဲ"
မင်ယွဲ့သည် တောင်တစ်ဖက်ခြမ်းကို ညွှန်ပြရင်း မိုဟန်ကျီကို ပြောပြသည်။
"အခုက ရာသီမဟုတ်တော့ ပန်းပင်လယ်ကြီးကို မမြင်ရတာ နှမြောစရာပဲ"
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် မှိုင်ညို့သွားရသည်။
"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရွာသားတချို့နဲ့ အခြားရွာက လူတွေက ဒေါနပန်းပင်တွေကို အမြစ်ကနေ တူးထုတ်ပြီး ပိုက်ဆံနဲ့ ရောင်းစားပစ်ကြတယ် ပျိုးပင်လေးတွေကိုတောင် မချန်ခဲ့ကြဘူး"
ထို့ကြောင့် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သူမ၏ ကလေးဘဝ အမှတ်တရထဲမှ လှပသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိတော့ပါချေ။
သူမသည် သူတို့ကို တားဆီးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း စားဝတ်နေရေး ခက်ခဲနေသော ရွာသားများကို ဂေဟစနစ် ထိန်းသိမ်းရေးအကြောင်း ပြောပြကာ တားဆီးရန်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အမှန်စင်စစ် ဒေါနပန်းမှာ ထိုမျှ တန်ဖိုးမကြီးလှပါချေ။ ရွာသားများတွင် အခြားသော ဝင်ငွေရလမ်းသာ ရှိခဲ့ပါက ဤပန်းများကို မျိုးတုံးလုနီးပါး လုပ်ဆောင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
"မင်း အဲ့ဒီတောင်တစ်ခုလုံးကို ကန်ထရိုက်ယူလိုက်လို့ ရတယ်လေ"
မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ ထိုတောင်အကြောင်း ပြောနေသည်မှာ အခြားသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။
"ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ စဉ်းစားထားတာပါ"
မင်ယွဲ့သည် တောက်ပသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"တောင်ဧရိယာကို ကန်ထရိုက်ယူမယ်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေကို ပြန်စိုက်ပြီး ကာကွယ်မယ်၊ လယ်ယာမြေတွေကို သစ်တောတွေအဖြစ် ပြန်ပြောင်းမယ်"
အတိတ်ကာလက လူများသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် တောင်ပေါ်မြေများကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းခဲ့ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဒေသတွင်း ဂေဟစနစ်ကို ကာကွယ်လိုသဖြင့် ထိုနေရာတစ်ခုလုံးကို လွှဲပြောင်းရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဲ့ဒီနေရာက အရင်က ဝါးတောကြီးလေ ကဆုန်၊ နယုန်လောက်ဆိုရင် ဝါးပိုးတက်တွေ ထွက်ပြီကျွန်မ အဖေနဲ့အတူ အိတ်တွေသယ်ပြီး ဝါးပိုးတက် တူးခဲ့ဖူးတယ် အဲ့ဒီနေရာကို ကာကွယ်ပြီးရင် ရွာထဲမှာ လက်မှုပညာ စက်ရုံတစ်ရုံ ဖွင့်မယ် ဝါးနဲ့ သစ်သားကို အခြေခံတဲ့ လက်မှုပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်မယ် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဝါးလည်းရှိတယ်၊ သစ်သားလည်း ရှိတယ်လေ"
"ရှင် မုန်ညင်းပန်းခင်းကြီးတွေ တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်နေတာကို မြင်ဖူးလား အဝါရောင် ပန်းပင်လယ်ကြီးက လူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်တာ ကျွန်မက မိန်းကလေးဆိုပေမဲ့ သစ်ပင်တက်တာ၊ ရေကူးတာမှာလည်း မညံ့ဘူးနော် ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် မိုးရွာပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ ငါးတွေ ရေထဲကနေ ခုန်ထွက်နေတတ်တာ နွေရာသီဆိုရင် ရွာက ကလေးတွေ မြစ်ထဲမှာ ပုစွန်ဆိတ် သွားဖမ်းကြတယ် ဘာကိရိယာမှ မလိုဘူး ကျောက်တုံးလေးတွေကို လှန်လိုက်ရင် ကြည်လင်တဲ့ ရေထဲမှာ ပုစွန်ကြီးတွေ ရှိနေတာ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အသာအယာ အုပ်ဖမ်းလိုက်ရုံပဲ"
"ငါးဖမ်းတယ်၊ ပုစွန်ဖမ်းတယ်၊ လက်ဖက်ရွက် ခူးတယ်၊ သစ်သီးတွေ ခူးစားတယ်..."
မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကလေးဘဝကို ပြန်လည်ပြောပြနေစဉ်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် တောက်ပနေသည်။
ထိုစဉ်က သူမ၏ မိသားစုမှာ မချမ်းသာသော်လည်း ထိုအမှတ်တရများမှာ သူမအတွက် ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုထက် ပျော်ရွှင်စရာ အတိပြီးနေခဲ့သည်။
မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူမ၏ ပြောစကားများထဲတွင် နစ်မျောသွားရသည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ကလေးဘဝ ပုံရိပ်လေးများကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။ လက်ထဲတွင် ရွှံ့များပေကျံကာ ငါးဖမ်းနေသော မင်ယွဲ့လေး၊ တောင်ပေါ်တွင် လက်ဖက်ရွက် ခူးနေသော မင်ယွဲ့လေး...။
"အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက 'ဘုရင်နှင့် နိုင်ငံတော်၏ ဆက်ဆံရေး' ဆိုတဲ့ ကဗျာကို သင်ရချိန်မှာ ရှေးလူကြီးတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက တကယ်ကို ခေတ်မီပြီး လက်ရှိကာလမှာ အသုံးချလို့ရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မမှာ အာဏာလည်းမရှိ၊ ရွာထဲမှာလည်း ပြောပိုင်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး အခုတော့ ရွာသားတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေး ပြဿနာကို အရင်ဖြေရှင်းပေးပြီးမှ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို အကောင်အထည်ဖော် မယ်"
မင်ယွဲ့သည် ပညာသင်ကြားခြင်းမှာ အကျိုးမဲ့သည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ပါချေ။ သူမသည် အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုများကြောင့် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရစဉ်ကပင် အသိပညာ၏ စွမ်းအားကို ဘယ် သောအခါမှ မသံသယဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။
စိုက်ပျိုးချိန်ကို မလွဲစေလျှင် စားမကုန်သော ဆန်ရေစပါး ရရှိမည်။ ပိုက်ကွန်အကွက်ငယ်များကို မသုံးလျှင် ငါး၊ လိပ် များပြားလာမည်။
သစ်တောများကို အချိန်အခါအလိုက်သာ ခုတ်ထွင်လျှင် သုံးမကုန်သော သစ်သားများ ရရှိမည်...။
ဤသည်မှာ ရှေးခေတ်က လူသားများ နောင်တမရှိ နေထိုင်နိုင်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် လီအော့ရွာ၏ သဘာဝဂေဟစနစ်ကို ကာကွယ်ရန် ထပ်လောင်း စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေသော သူမကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ကိုယ်ပိုင် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူမသည် မိုမိသားစု၏ မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ယုံကြည်ချက်နှင့် ဇွဲနပဲတို့ကို ကိုယ်စားပြုနေသူ ဖြစ်သည်။
"ကိုယ် မင်းကို ထောက်ခံပါတယ်”
သူသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နွေးထွေးမှုနှင့် ခွန်အားများကို ပေးလိုက်သည်။
ရွာကလေးတွင် ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နေဝင်ရိုးရီ အလှတရားများက ကောင်းကင်ယံတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် နေဝင်ဆည်းဆာ အောက်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိုဟန်ကျီ၏ အခန်းကို မင်ယွဲ့၏ အခန်းဘေးတွင် စီစဉ်ပေးထားသည်။
မင်ယွဲ့ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ဝရန်တာဘက်မှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။
တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဘက်မှ လျှောက်လာသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ သတိထားဦးလေ"
မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ကူညီရန် အမြန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အခန်းထဲသို့ ချောမောစွာ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ သူသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ညအချိန်တွင် အေးစိမ့်လှသဖြင့် မင်ယွဲ့ အအေးမိမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။
"ကိုယ် မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေကို ခြောက်အောင် လုပ်ပေးမယ်"
သူသည် မင်ယွဲ့ကို မှန်တင်ခုံရှေ့ရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး တဘက်ကို ယူကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးသည်။
လရောင်အောက်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများမှာ လရောင်ထက်ပင် ပိုမို နုညံ့ယုယနေသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ လာရတာလဲ"
မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"သတိရလို့"
"ရှင်ကလည်း... ခုနတင်ပဲ တွေ့ထားတာကို”
သူမ မနေနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်မိသည်။
"မင်း မရှိရင် ကိုယ် အိပ်မပျော်ဘူး"
မိုဟန်ကျီက ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ပြီးခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လုံး ရှင် ဘယ်လို နေခဲ့တာလဲ"
မင်ယွဲ့က သူ့ကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် အရပ်ရှည်လွန်းသဖြင့် သူမကို ငုံ့ကြည့်နေရသည်။ သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်လေးများမှာ ပိုမိုနက်မှောင်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းကြီးများထဲတွင် သူ၏ ပုံရိပ်သာ ထင်ဟပ်နေသည်။
မိုဟန်ကျီ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ဗုံတီးသကဲ့သို့ မြန်ဆန်လာရသည်။
"အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ”
"ဘာလို့ အရှေ့တံခါးကနေ မလာတာလဲ။ ကျွန်မက တံခါးမဖွင့်ပေးဘူးလို့ ပြောနေလို့လား”
မင်ယွဲ့က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ နဖူးလေးကို လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
"ကိုယ်သာ အရှေ့တံခါးကနေ ဝင်လာရင် မင်းရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အန်တီက ကိုယ့်ကို မနက်ဖြန် အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်လိမ့်မယ်"
"ရှင်ကတော့ တကယ်ပဲ...”
"ကိုယ့်ကို သနားပါဦး"
မိုဟန်ကျီသည် အမှားအမှန်ကို ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အလျှော့ပေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ သနားစဖွယ် အမူအရာကြောင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရကာ စိတ်ဆိုးပြေသွားတော့သည်။
"ကဲပါ... မြန်မြန် ခြောက်အောင်လုပ်ပေး၊ ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီ"
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့ နိုးလာချိန်၌ မိုဟန်ကျီမှာ ရှိမနေတော့ပါချေ။ သူသည် ဝရန်တာမှတစ်ဆင့် ပြန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
မင်ယွဲ့ တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဘေးခန်းမှ တံခါးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်လာခဲ့သည်။ ယမန်နေ့က သူတို့နှစ်ဦး ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါချေ။ လူကြီးမိဘများနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိုဟန်ကျီအနေဖြင့် မလျော်ကန်သော အပြုအမူမျိုး မလုပ်ဆောင်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ”
မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"
မိုဟန်ကျီသည် သူမအနားသို့ လာကာ ပါးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ရင်းနှီးမှုကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မင်မိခင် တက်လာခဲ့ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။
"မြန်မြန် ဆင်းလာခဲ့ကြတော့၊ မုန့်စားရအောင်”
မင်မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်သွားမည်စိုးသဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်ဆင်းသွားတော့သည်။ မိုဟန်ကျီမှာမူ အန်တီမင် စိတ်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ် သဖြင့် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေမိသည်။
မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အောက်သို့ ဆင်းလာသောအခါ မိုမိခင်သည် ခြံထဲရှိ လက်ဖက်ပန်းပင် များကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပန်းရောင် လက်ဖက်ပန်းလေးများ ပွင့်နေသည်မှာ အလွန်ပင် လှပလှသည်။
ယနေ့တွင် မင်မိဘများသည် အခြားအလုပ်များကို ဘေးဖယ်ထားကာ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန်သာ အချိန်ပေးထားကြသည်။
"ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ရွာထဲက သဘာဝရှုခင်းတွေကို လိုက်ပြပါ့မယ်"
မင်ဖခင်သည် သူ၏ G-Class ကားကြီးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုကားကို ဝယ်ထားသော်လည်း ပျက်စီးမည်စိုးသဖြင့် သူ အလွန် တန်ဖိုးထားရသည်။
"ကျွန်တော် မောင်းပါ့မယ်"
မိုဟန်ကျီက ကားသော့ကို ယူလိုက်သည်။
ကားနှစ်စီးသည် တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ မင်ဖခင်သည် သူတို့ကို စမ်းရေတွင်းနှင့် ဂူ ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
"အထဲကိုတော့ မဝင်ရအောင် အထဲမှာ မှောင်ပြီး ဖုန်းလိုင်းလည်း မမိဘူး"
ဂူအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း မင်ဖခင်က ပြောသည်။ မိုမိခင်မှာ အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်နေသည်။ ဤဂူသည် တောင်ကုန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် တည်ရှိသည်။
"သဘာဝတရားရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”
မိုမိခင်သည် တောင်ပေါ်မှ မြင်တွေ့ရသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ဤဂူအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ၎င်းကို 'သရဲဂူ' ဟု ခေါ်ကြသည်။ စစ်ပွဲကာလအတွင်း ဂျပန်စစ်သားများ ဝင်လာချိန်တွင် ရွာသားများသည် ဤဂူထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ယခင်က ဤဂူသည် အခြားရွာများသို့ ဆက်သွယ်ထားပြီး အလွန် ရှည်လျားလှသည်။
ကံဆိုးစွာဖြင့် ဂျပန်များက သိရှိသွားပြီး ဂူပေါက်တစ်ဖက်ကို ပိတ်ကာ ကောက်ရိုးများကို မီးရှို့ခဲ့သဖြင့် အထဲရှိ လူအချို့ မွန်းကြပ်ကာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအမည်တွင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
"အန်တီ... အထဲမှာ လင်းနို့တွေ ရှိတယ်၊ မဝင်တာပဲ ကောင်းပါတယ်"
မင်ယွဲ့က တားမြစ်လိုက်သဖြင့် မိုမိခင်လည်း လက်ဝှေ့ယမ်းကာ မဝင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်သည်။
သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အစားအသောက်များ စားသောက်ပြီးနောက် ပြန်ရန် အချိန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မိုမိဘများသည် မင်မိဘများ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နွေးထွေးသော ဧည့်ခံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။
သမီးဖြစ်သူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မင်မိခင်၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာရသည်။ သမီးလေးမှာ အရွယ်ရောက်ကာ ချစ်သူကိုပင် အိမ်သို့ ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
မင်ယွဲ့သည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မနားဘဲ ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ ကုမ္ပဏီသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့တော့သည်။