အခန်း (၃၈၉-၃၉၀)

အခန်း (၃၈၉) အလွန်အလုပ်များနေသောသူ

"အလုပ်များလှချည်လား လူကြီးမင်းရယ်... ကုမ္ပဏီရှိသေးတယ်ဆိုတာကို အခုမှ သတိရတော့တာလား ကျွန်တော် အနားမယူခင်လေးမှာ လာတွေ့ဖို့များ စိတ်ကူးထားတာလားလို့တောင် ထင်နေတာ"

ကျန်းဟိန်သည် မျက်ခုံးကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိပျူငှာစွာ ထိုင်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ခနဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်တွေ့ရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပကြည့်ကောင်းနေဆဲပင်။

သူမ၏ အလှအပကို စွဲလန်းနေခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါချေ။ သူသည် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် လူမဆန်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် ဤသူဌေးမကမူ အင်အားအပြည့်နှင့် လန်းဆန်းနေသည်ကို မြင်ရ၍ မနာလိုဖြစ်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သိပ်လည်း ပိုမပြောပါနဲ့ဦး၊ ပြီးခဲ့တဲ့လကတင် ကုမ္ပဏီကို ကျွန်မ တစ်ခေါက် လာခဲ့သေးတယ်လေ"

မင်ယွဲ့သည် လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သြော်... ဒါဆို ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို ချီးကျူးရမှာပေါ့လေ"

ဝမ်ချန်းသည် အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာစဉ် မင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားလိုက်သဖြင့် ဝင်၍ ထေ့လုံးဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ပေါင်းပြီး ကျွန်မကို နှိပ်ကွပ်နေကြတာပဲ”

မင်ယွဲ့သည် ဆိုဖာလက်တန်းပေါ်သို့ လက်ကိုတင်ထားကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် အလွန်အမင်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ရှိနေကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။

"ရှင်က ဒီလောက်တောင် အရည်အချင်းရှိနေရင် မစ္စတာမိုကိုပါ ဒီကို ခေါ်ခဲ့ပါလား”

ဝမ်ချန်းက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ် လိုက်သည်။

"ကဲ... နောက်နေတာတွေ တော်ပြီ၊ အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်"

ကျန်းဟိန်သည် သူလုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နားထောင်မည့် အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။ ဝမ်ချန်းသည်လည်း လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ချလိုက်ပြီး ဆိုဖာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မ ဇာတိရွာကို ပြန်သွားခဲ့တယ် အခု ကျွန်မမှာ အရည်အချင်းရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်ဇာတိအတွက် တစ်ခုခု ပြန်မလုပ်ပေးနိုင်ရင် မကောင်းဘူးလေ ဒါကြောင့် ကုမ္ပဏီကနေ ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခုအတွက် လူတွေ ထပ်ခေါ်မယ် ကြိုပြောထားရမှာက လီအောက်ရွာမှာ အချိန်အတော်ကြာ သွားရောက် အခြေချနေထိုင်ရလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့ ခံစားခွင့်တွေကတော့ အလွန်ကောင်းမှာပါ"

၎င်းသည် အချိန်တိုအတွင်း ပြီးမြောက်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပါချေ။ ကြီးမားသော စီမံကိန်းကြီးဖြစ်သလို အမြတ်အစွန်း ချက်ချင်းရရှိမည့် လုပ်ငန်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း မင်ယွဲ့သည် မူလကပင် ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်အတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ပါချေ။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အခုပဲ စတင် ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်လက်တိုးတက်နေပါက ယွဲ့ဟွာနည်းပညာသည် နောက်ဆုံးတွင် သီးခြားလက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ရှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ထားပါ၊ ကျွန်မ အားတဲ့အခါ ကူညီပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှာပေးပါ့မယ်"

မင်ယွဲ့သည် မထွက်ခွာမီ ကျန်းဟိန်၏ ပခုံးကို အသာအယာပုတ်ကာ အားပေးစကား ဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းဟိန်သည် မနေနိုင်ဘဲ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤသူဌေးမသည် စီမံခန့်ခွဲမှုအပိုင်းတွင် များစွာ ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ရက်ရောသူဖြစ်ပြီး လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို အပြည့်အဝ အပ်နှင်းထားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ကြီးကျယ်သော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းလေ့ရှိရာ ဝန်ထမ်းများမှာလည်း ကုမ္ပဏီအပေါ် သံယောဇဉ် ကြီးမားကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီအဆောက်အအုံပြင်ပသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကုမ္ပဏီ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အကြံဥာဏ်အချို့ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အမျိုးမျိုးသော လုပ်ငန်းကဏ္ဍများကို ခွဲထုတ်ပြီး အုပ်စုကြီးတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ပိုမိုလွယ်ကူစေမည် ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲရန် အခြားသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိုက်လျှင် ကျန်းဟိန်နှင့် အခြားသူများ၏ ဖိအားမှာလည်း လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။

မင်ယွဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ကျွင်းမော့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ယခင်က ယဉ်ကျေးမှုအရသာ ဖုန်းနံပါတ်ချင်း လဲလှယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျွင်းမော့က အမှန်တကယ် ဖုန်းဆက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မမမင်ယွဲ့... သန်ဘက်ခါကျရင် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဟန့်ဖူ ပြပွဲတစ်ခု ရှိတယ် မမ အားရင် လာကြည့်ပါဦးလား"

ကျွင်းမော့သည် သူမ၏ ပြန်ကြားချက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမတွင် ငွေကြေးချမ်းသာသော်လည်း စစ်မှန်သော သူငယ်ချင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။

သူမ ပေါင်းသင်းနေသော သူငယ်ချင်းများမှာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူများ မဟုတ်ကြပါချေ။ ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် ပန်းထိုးပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီး သူမ၏ အဖွားအတွက် လက်ကိုင်ပဝါပင် ထိုးပေးနိုင်ကြောင်း သိရှိရသောအခါ မင်ယွဲ့ကို အလွန်ပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားခဲ့သည်။

ကျွင်းမော့သည် ဟန့်ဖူနှင့် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုများကို မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့နှင့် အလွယ်တကူပင် ရင်းနှီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ထိုမိန်းကလေး၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် မငြင်းဆန်ခဲ့ပါချေ။

အချိန်သည် မြှားတစ်စင်းအလား ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျွင်းမော့နှင့် တွေ့ဆုံရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မင်ယွဲ့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေသော ကျွင်းမော့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မမ... ဒီမှာ၊ ဒီမှာ”

မိုဟန်ကျီနှင့် ချစ်သူဖြစ်ကြောင်း တရားဝင် ကြေညာပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အင်တာနက်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် အတန်ငယ် လူသိများနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသတင်းမှာ သတ်မှတ်ထားသော အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း၌သာ ပျံ့နှံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ မွေးနေ့ပွဲကို တက်ရောက်နိုင်သူများမှာ ထင်ရှားကျော်ကြားသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများမှာ မင်ယွဲ့ကို အပြင်တွင် မြင်လျှင် မှတ်မိရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွင်းမော့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူမှာ မင်ယွဲ့ကို မမှတ်မိပါချေ။

မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများ မဖြစ်စေရန် ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့၏ အမည်ကို တကူးတက ခေါ်ဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ကျွင်းမော့၏ အသံကြောင့် လူအများမှာ လှည့်ကြည့်မိကြသည်။

မင်ယွဲ့၏ ထွက်ပေါ်လာမှုမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ဘာမှပြောနေရန် မလိုဘဲ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူအများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ပေသည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ ငါတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်နေရတာလဲ"

ကျွင်းမော့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက စိတ်မရှည်စွာ ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ မင်ယွဲ့၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အပြုံးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ သူမ၏ အပြုံးနှင့် ထိုက်တန်သူများ မဟုတ်ကြပါချေ။

"နင့်ကို စောင့်ခိုင်းလို့လား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့"

ကျွင်းမော့၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအမျိုးသမီး ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ တက္ကသိုလ် ဟန့်ဖူကလပ်မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အတူတူ လှုပ်ရှားမှုများ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြသည်။

ကျွင်းမော့သည် ကျွင်းမိသားစု၏ သမီးဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းတွင် မည်သူမျှ မသိရှိကြသော်လည်း သူမသည် မိသားစုကောင်းမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ဟန့်ဖူအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဝတ်စုံနှင့် အဆင်တန်ဆာများမှာ အလွန်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။

ကျွင်းမော့သည် ရက်ရောသူဖြစ်သဖြင့် ချန်ရှင်းမှာ သူမ၏ အနားတွင် ကပ်နေလေ့ ရှိသည်။ ကျွင်းမော့၏ စကားကြောင့် ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားရသည်။

"ကျွင်းမော့... နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ပြင်ပလူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ငါ့ကို စော်ကားနေတာလား ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီမမက ပြင်ပလူ မဟုတ်ဘူး"

ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့၏ လက်မောင်းကို ရင်းနှီးစွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"နင်က တစ်ဦးတည်းသော သမီးဆိုတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား"

ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာသည်။

"ဒါတော့ ဘာဖြစ်လဲ ငါက ငါ့မမလို့ ပြောရင် ငါ့မမပဲ"

ကျွင်းမော့သည် သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ ချန်ရှင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွဲကျင်းပရာ နေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ ပွဲခင်းမှာ အလွန်

ကျယ်ဝန်းလှပြီး ပြသမှုအမျိုးမျိုးကို စီစဉ်

ထားသည်။

"မမ... ဒီနေ့မှာ ခေတ်အဆက်ဆက်က ဟန့်ဖူဝတ်စုံတွေကို ပြသထားတယ် ၁ နာရီလောက်ကျရင် ဖက်ရှင်ရှိုး စတော့မယ်"

ကျွင်းမော့က မင်ယွဲ့ကို ရှင်းပြသည်။

"မင်းရော ပါဝင်မှာလား"

"ကျွန်မတို့က တက္ကသိုလ်ကလပ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေး ရမှာလဲ"

သူမသည် ကျွင်းမိသားစု၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို အသုံးချလျှင် အလွယ်တကူ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ဤအရာမှာ သူမ၏ ဝါသနာသက်သက်သာ ဖြစ် သဖြင့် မိသားစုနောက်ခံကို အသုံးမပြုလိုပါချေ။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို နားလည်သဖြင့် အားပေးစကားသာ ဆိုလိုက်သည်။

ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့ကို သူမ၏ ကလပ်အဖွဲ့ရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ရှောင်မော့... ရောက်ပြီလား"

စကားပြောဆိုသူမှာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားရသည်။ အလှအပကို မြတ်နိုးသူချင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလွယ်တကူ အသိအမှတ်ပြုနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဥက္ကဋ္ဌ"

ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့ကို ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ ခယ်ဝင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသော အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း မင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ ငေးကြည့်မိကြသည်။

"ဒီလူက အရမ်းလှတာပဲ၊ သူက ဟန့်ဖူ ဘလော့ဂါလား"

"သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲမိတ်ကပ် လုံးဝ မပါတာ သတိထားမိလား"

......

နောက်မှ လိုက်လာသော ချန်ရှင်းသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများက မင်ယွဲ့ကို ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားသောအခါ မနာလိုဖြစ်လာသည်။

"သူက ကျွင်းမော့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ ကျွန်မတို့ အသိုင်းအဝိုင်းက မဟုတ်ဘူး"

သူမသည် မင်ယွဲ့ကို အထင်သေးသော အကြည့် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး

“သူက ဘာမှနားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟန့်ဖူယဉ်ကျေးမှုသည် တရုတ်နိုင်ငံ၏ လေးနက်သော သမိုင်းအမွေအနှစ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ရှင်းကဲ့သို့သော လူအချို့မှာမူ ဤအရာကို အခြေခံကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးစိတ်များ မွေးမြူနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့နှင့် ကျွင်းမော့တို့မှာ သူမကို မနှစ်မြို့ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေကြသည်။

ဥက္ကဋ္ဌ ခယ်ဝင်သည် ချန်ရှင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောနေသည်။

"ရှင် ဟန့်ဖူကို စိတ်ဝင်စားလား ဝတ်ကြည့်ချင်လား၊ ကျွန်မမှာ ဝတ်စုံတွေ အများကြီး ပါလာတယ်"

ကျွင်းမော့၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ မင်ယွဲ့၏ ရုပ်ရည်မှာ ဟန့်ဖူဝတ်စုံနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

မင်ယွဲ့သည် တည်ငြိမ်အိန္ဒြေရှိသော အလှမျိုးရှိသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း ခွန်အားရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်။

"ရှင်က တက္ကသိုလ်ကလပ်ဆိုတော့ ကျွန်မလို ပြင်ပလူက ဝင်လို့ရပါ့မလား"

မင်ယွဲ့က မေးမြန်းနေစဉ် ချန်ရှင်း၏ စူးစူးဝါးဝါး အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌ... ဘာမှမသိတဲ့ အသစ်အဆန်း တစ် ယောက်ကို ဘာလို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာလဲ"

ခယ်ဝင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

“နင်လည်း အစတုန်းက ဘာမှမသိတဲ့သူပဲ မဟုတ်လား အခုမှ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ဟု ငေါ့လိုက်သည်။

ခယ်ဝင်သည် စီးပွားရေးထက် ဝါသနာကိုသာ အဓိကထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ချန်ရှင်း၏ အပြုအမူကို အလွန်ပင် မနှစ်မြို့ပေ။ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို စိတ်ဝင်စားလျှင် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် လိပ်စာကတ် ပေးခဲ့ပြီးနောက် အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ကာ အဝတ်လဲခန်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ရှောင်မော့... အရင်သွားလဲလိုက်ဦး"

မကြာမီ အခန်းထဲတွင် လေးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။ ကျွင်းမော့သည် အဝတ်လဲရန် လိုက်ကာနောက်သို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ မင်ယွဲ့သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် စင်တစ်ခုကို မှီကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေမိသည်။

သူမသည် စိတ်အာရုံကို အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော ယွမ်ပေါင်ကို တို့လိုက်သည်။

[ဘယ်သူလဲ ငါ့အိပ်ရေးကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့]

ယွမ်ပေါ့သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

[ယွဲ့ယွဲ့... တစ်ယောက်ယောက် အိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်တာဟာ လူသတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ နင် ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား]

မင်ယွဲ့ ဘာမှပြန်မပြောရသေးမီ ကျွင်းမော့ ထွက်လာသည်။

"မမ... လှရဲ့လား"

မင်ယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လန်းဆန်းတောက်ပသော အရောင်အဆင်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ စိမ်းလန်းသော အင်္ကျီနှင့် လိမ္မော်နီရောင် စကတ်ရှည်မှာ နွေဦးရာသီ၏ အလှတရားကို ဖော်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

မင်ယွဲ့သည် ပန်းထိုးပညာကို သင်ယူစဉ်က အဝတ်အထည် ပြုလုပ်နည်းများကိုလည်း လေ့လာခဲ့ဖူးရာ ကျွင်းမော့ ဝတ်စုံမှာ တန် မင်းဆက် စတိုင် ဟန့်ဖူဝတ်စုံ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။

"အလွန်လှတာပဲ"

ကျွင်းမော့သည် မင်ယွဲ့၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်ဆရာမထံသို့ သွားကာ အလှပြင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃၉၀) ခွေးဆိုး၏ ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာ

ရှောင်မေက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျွင်းမော့သည် လျှောက်လက်စ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မိတ်ကပ်ဆရာမသည် ကျွင်းမော့ကို ခေါ်ယူခြင်းမပြုဘဲ သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ ပုတ်ခတ် လျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပြီးပြီမလား တခြားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ဆံပင်ပုံစံသွင်းခိုင်းလိုက်တော့"

အချိန်အများကြီးမကြာဟု ထင်ထားသော်လည်း အခြားသူများမှာ အဝတ်အစားလဲပြီး ဆံပင်ပုံစံပင် စတင်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချန် ရှင်း၏ ဆံပင်မှာမူ ယခုထိ မပြီးဆုံးသေးပါချေ။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ တမင်တကာ သက်သက်လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွင်းမော့ နားမလည်နိုင် လောက်အောင် မတုံးအပါချေ။

"ဒါ ဘာသဘောလဲ နင်တို့ တမင်သက်သက် လုပ်နေတာမလား"

ကျွင်းမော့သည်လည်း အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးတတ်သော သဘောထားပျော့ပျောင်းသူ မဟုတ်ပေ။

ယခင်က သူမကို အနည်းငယ် အမြတ်ထုတ်သည်များကို အရေးမစိုက်ခဲ့ခြင်းမှာ ငြင်းခုံရမှာ ပျင်းရိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကြင်နာတတ်ခြင်းသည် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်း၏ အစပြုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

"ကျွင်းမော့... နင်က ဘယ်လိုတောင် တွေးလိုက်တာလဲ ဒီနေ့ ချန်ရှင်းရဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ ဆံပင်က နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေလို့ အချိန်ပိုပေးလိုက်ရတာပါ"

ရှောင်မေသည် သူမအတွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုစိတ်မရှိကြောင်း ကျွင်းမော့ သိရှိလိုက်သဖြင့် သူမကို ဆက်လက် မစောင့်ဆိုင်းတော့ပါချေ။

သူမသည် အခြားသော မိတ်ကပ်ဆရာတစ်ဦးထံတွင် တန်းစီရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ရှောင်မော့... မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ငါပဲ မင်းရဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ ဆံပင်ကို ပြင်ပေးမယ်"

မင်ယွဲ့သည် ယခင်က ဂိမ်းစနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်မိပြီးနောက် မိတ်ကပ်ပညာရပ်ကို နေ့မအား ညမနား လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။

အလယ်အလတ်အဆင့်မှ ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲနေခြင်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် လေ့ကျင့်မှု အားနည်းသွားသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ကျွင်းမော့အတွက် သင့်တော်သော အလှတရားကို ဖန်တီးပေးရန်မှာမူ သူမအတွက် လက်ဖျားခါလောက်အောင် လွယ်ကူလှသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင်

"စာကလေးကို ပစ်ရန် အမြောက်ကို သုံးစရာ မလိုပါ"

သို့သော်လည်း ချန်ရှင်းနှင့် ရှောင်မေတို့မှာ အလွန်ပင် ဘဝင်မြင့်နေကြပြီး ကျွင်းမော့ ပျော်

ရွှင်နေသည်ကို မကြည့်လိုဘဲ စိတ် အနှောင့်အယှက် ပေးလိုနေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း ကျွင်းမော့၏ အဖော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသူများ အောင်ပွဲခံနေသည်ကို မကြည့်လိုပါချေ။

ကျွင်းမော့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် ရှေးဟောင်းစတိုင် မိတ်ကပ်ပြင်နည်းကို တတ်မြောက်ထားခြင်း ရှိမရှိ သူမ မသိသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ အမူအရာမှာ အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

သူမသည် ကျော်ကြားသူတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် မိတ်ကပ်မလှခဲ့လျှင်ပင် ဖျက်ပြီး ပြန်ပြင်ရုံသာ ရှိသည်။

"ဟားဟား... နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို ရယ်ရတာပဲ"

ရှောင်မေသည် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ရှင်းကမူ ရင်ဘတ်ကို လက်ပိုက်ကာ မေးစေ့ကို ပင့်လျက် သူတို့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ခွေးဟောင်သံ ကြားလိုက်ရလား

တကယ်ကို ဆူညံလွန်းတယ်”

မင်ယွဲ့သည် စင်အနိမ့်တစ်ခုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ကျွင်းမော့ကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ခွေးဆိုတာ ရက်စက်တဲ့ပုံစံ ရှိတတ်တာပဲ၊ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေစရာ မလိုဘဲ စကားလုံးနှင့် အပြုအမူအချို့မှာပင် ထိုသူနှစ်ဦးကို ဒေါသထွက်၍ သေလုမတတ် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

"ရှောင်မော့... ငါ့ရဲ့ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းတွေကို သုံးပါလား"

အခြားသော မိတ်ကပ်ဆရာတစ်ဦးက သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုတွင် ပါဝင်ခြင်းမပြုဘဲ ကူညီလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ကမ်းလှမ်းလာသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူမကို ပြုံးပြလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကိုသာ သုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် ယနေ့တွင် အိတ်အကြီးတစ်လုံး သယ်ဆောင်လာသဖြင့် သူမ လိုအပ်သမျှသော တန်ဖိုးကြီး မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများမှာ အိတ်ထဲတွင် အသင့်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မမ... ဒါက ဝတ်စုံနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ခေါင်းဆောင်းပါ"

ကျွင်းမော့သည် သူမ၏ အဆင်တန်ဆာများကို ထုတ်ပြသည်။

မင်ယွဲ့သည် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွင်းမော့၏ ဝတ်စုံမှာ တန်မင်းဆက်ဦးပိုင်းမှ "မက်မွန်ပန်း မိတ်ကပ်" နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူမကို အသစ်အဆန်းတစ်ဦးဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်နိုင်ပါချေ။

သူမသည် ကျွင်းမော့၏ ဆံပင်ကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်ကာ "တစ်ခုတည်းသော ခရုပတ်ပုံစံ ဆံထုံး" ကို ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွင်းမော့၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်ဟန်နှင့် ဤဆံပင်ပုံစံမှာ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှသည်။

ရှောင်မေသည် မင်ယွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်သော လက်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်သွားရသည်။ ရိုးရှင်းသော ဆံပင်ပုံစံဟု ထင်ရသော်လည်း လုပ်ဆောင်ပုံမှာ အလွန်ပင် စနစ်ကျလှသည်။

"သူက ဟန့်ဖူအသိုင်းအဝိုင်းက မဟုတ်ဘူးလို့ နင်ပြောတယ်မလား"

ရှောင်မေသည် ချန်ရှင်းကို မကျေမနပ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်း ထုတ်လိုက်သောအခါ ရှောင်မေသည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားရတော့သည်။

"ဒါ... ဒါတွေက ဘယ်လိုမျိုးတွေလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချန်ရှင်းက နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒီဖောင်ဒေးရှင်း တစ်ဗူးတည်းတင် ငါးထောင် ကျော်တယ်၊ ဒီလိုရှင်းက တစ်သောင်းနီးပါး ရှိတာ၊ အဲ့ဒီ နှုတ်ခမ်းနီအမှတ်တံဆိပ်ဆိုရင် ငါတောင် ကောင်းကောင်း မမြင်ဖူးဘူး..."

ရှောင်မေသည် ဤပညာရပ်ကို လေ့လာနေသူဖြစ်သဖြင့် ပစ္စည်းများ၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ ချန်ရှင်းမှာမူ ထိုဈေးနှုန်းများကို ကြားရသောအခါ ရင်တုန်သွားရသည်။ ကျွင်းမော့၏ သူငယ်ချင်းမှာ မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပါနည်း။

"ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား”

မိတ်ကပ်ဆရာများပင် အလုပ်ကို ရပ်တန့်ကာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ရေမွှေး လိုလား ဒီရနံ့က ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အလှနဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်တယ်"

မင်ယွဲ့သည် အဖြူရောင် ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကရော ဘယ်လောက်တန်လဲ"

ချန်ရှင်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက မာစတာ လင်ဒါ ဆီမှာ သီးသန့် အပ်ထားတာပါ တန်ဖိုးကတော့ ယွမ် သုံးသန်းကျော် တယ်”

မင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ လင်ဒါစမစ် ဆိုသည်မှာ ပြင်သစ်နိုင်ငံ၏ ကျော်ကြားလှသော ရေမွှေးပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်ရာများကို ဘုရင်မများပင် သုံးစွဲကြသည်။ သုံးသန်းကျော်တန်သော ရေမွှေးပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့တွင် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်သော တန်ဖိုးရှိလှသည်။

ချန်ရှင်းနှင့် ရှောင်မေတို့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပါချေ။ သူတို့သည် မင်ယွဲ့၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို အလွန်ပင် လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။ သုံးသန်းတန် ရေမွှေးကို သုံးနိုင်သူမှာ သန်းရာချီ ချမ်းသာသော သူဌေးကြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွင်းမော့၏ မျက်နှာထက်တွင် လှပသော မက်မွန်ပန်းအလှကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။ လခြမ်းကွေးကဲ့သို့သော မျက်ခုံးလေးများနှင့် နုပျိုသော ပါးပြင်လေးမှာ နွေဦး၏ မက်မွန်ပန်းများအလား စိုပြည်လှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မင်ယွဲ့သည် ကျွင်းမော့၏ နဖူးထက်တွင် မက်မွန်ပန်းပွင့်ငယ်လေးတစ်ပွင့်ကို စုတ်တံဖြင့် ရေးဆွဲပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အလှတရား၏ ပြီးပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွင်းမော့၏ အလှမှာ ပွဲတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ဥက္ကဋ္ဌ ခယ်ဝင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ရာကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် အထင်ကြီးသွားခဲ့သည်။

"ရှောင်မော့... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက တကယ်ကို လက်ရာမြောက်တာပဲ"

ကျွင်းမော့သည် ရှောင်မေနှင့် ချန်ရှင်းတို့၏ အပြုအမူကို ဥက္ကဋ္ဌထံတွင် တိုင်တန်းလိုက်သဖြင့် ခယ်ဝင်မှာ ဒေါသထွက်သွားရကာ ထိုသူနှစ်ဦးကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်တော့သည်။

မင်ယွဲ့နှင့် ကျွင်းမော့တို့ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ လူအများ၏ အကြည့်မှာ သူတို့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်။

ရှေးဟောင်းဝတ်စုံနှင့် ကျွင်းမော့နှင့် ခေတ်မီဝတ်စုံနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းမှုမှာ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ပေါင်းကူးပေးထားသော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခုအလား ဖြစ် နေသည်။

"ဟိုမှာကြည့်စမ်း... ဒီနှစ် ဟန့်ဖူပြပွဲရဲ့ အဆင့်အတန်းက တကယ်ကို မြင့်မားတာပဲ”

"အထူးသဖြင့် ဟိုဘက်က မိန်းကလေးပေါ့၊ ရိုးရိုးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာတောင်မှ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ"

လူအများမှာ သူတို့ကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း အားတက်သရော ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။