အခန်း (၃-၄)

အခန်း (၃) - ချွေးမလောင်း ရွေးချယ်ခြင်း

“ဖေဖေ… ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လက်ထပ်ပြီး ကလေးယူရမှာလား…”

ဝူရူလုံသည် အခက်တွေ့သော အမူအရာဖြင့် အနည်းငယ် မလိုလားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျင့်ကြံမှုအပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး အချစ်ရေးကိစ္စများကို မည်သည့်အခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဖခင်က မပြောခဲ့ပါက သူသည် ထိုသို့သော အတွေးမျိုးပင် ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဝူဟောက်မှာမူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏လေသံထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ပြောကြားလိုက်၏။

“ရူလုံ… မင်းအမေ အဲဒီတုန်းက ထွက်သွားတော့ ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား… သူက ဝူမိသားစုကို ပြန်လာတဲ့အခါမှာ မြေးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်ချင်တယ်လို့ မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောခဲ့တယ်…”

“ဒါ့အပြင်… ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ ဝူမိသားစုမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေတော့ နည်းနည်းခြောက်ကပ်နေသလို ခံစားရတယ်… ဒါကြောင့် ငါက မြေးချီချင်တယ်… နားလည်လား…”

သူ၏ဖခင်၏ လေးနက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝူရူလုံသည် ‘ဖေဖေက ချွေးမလိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်တော်က ဘယ်ကနေ သွားရှာရမှာလဲ’ ဟု စိတ်ထဲတွင် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်၏။

သို့သော် အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ။ သူသည် မိဘအပေါ် သိတတ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ သူက အံကြိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ… ကျွန်တော် ဇနီးကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ… ကျွန်တော်တို့က အခု တောင်တန်းတွေထဲမှာ နေနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား…”

ဝူရူလုံသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားဟန်တူပြီး အနည်းငယ်တွေဝေစွာ မေးလိုက်သည်။

ဝူဟောက်မှာ အံ့ဩသွားပြီး သူတို့သည် တူညီသောတောင်တန်းတွင် ဆယ်နှစ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ကြကြောင်း ထိုအခါမှ သတိရသွား၏။ သူ၏ကျင့်ကြံမှု အရည်အချင်းမှာ အလွန်အမင်း သာမန်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ရွှေလက်ချောင်းမျှ မရှိကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူသည် တောင်တန်းများတွင် သီးခြားနေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် သူ၏ဇနီး စုချောင်ရန်ကို ဤတောင်တန်းတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် တောင်တန်းများတွင် သီးခြားနေထိုင်ခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူသည် နှိမ့်ချစွာနေထိုင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏သား ချွေးမ မတွေ့ရှိရခြင်းမှာ သူသည် အမျိုးသမီးများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိသောကြောင့်လား။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ဝူဟောက်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ… ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ မင်းအဖေဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းကို အနီးအနားက မြို့တွေမှာ လျှောက်လည်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်… မင်းသဘောကျတဲ့ အရည်အသွေးမြင့် အမျိုးသမီးကောင်းတွေကို တွေ့ရင် ပြောလိုက်ရုံပဲ… မင်းအဖေဖြစ်တဲ့ ငါက မင်းအတွက် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းပေးမယ်… နောက်ခံအင်အား အရမ်းကြီးတဲ့သူကိုတော့ မရွေးနဲ့…”

ဝူဟောက်က နောက်ပိုင်းတွင် သတိပေးစကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်၏။ သူသည် သီးခြားမနေထိုင်မီ အပြင်ဘက်အခြေအနေကို အနည်းငယ် နားလည်ထားရာ ထိုမြို့များတွင် အင်အားအကြီးဆုံးမြို့စားများမှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင်သာ ရှိကြောင်း သူသိ၏။ သူ နှိမ့်ချစွာနေထိုင်နေသရွေ့ အဆင်ပြေသင့်ပေသည်။

အပြင်ထွက်နိုင်မည်ကို ကြားသောအခါ ဝူရူလုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာ၏။ ဆယ့်ရှစ်နှစ်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ကြာရှည်စွာ ပျင်းရိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖခင်က သူ့အား အပြင်မထွက်ရန် မပြောခဲ့ပါက သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ ခိုးထွက်ပြီး ကစားရန် ယခင်ကတည်းက ကြိုးစားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ထွက်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ ဝူရူလုံသည် မည်သို့လျှင် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

“သွားကြစို့… ငါတို့ အပြင်ဘက်က မြို့တွေဆီကို ဦးတည်ကြမယ်…”

ဝူဟောက်က စကားဆုံးသောအခါ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူရူလုံသည် အလျင်အမြန် နောက်မှလိုက်ပါသွားသည်။

ရွှမ်ထျန်းတိုက်တွင် မြေယာအများစုမှာ ပိုင်ရှင်မဲ့ဖြစ်ရာ တောင်တန်းများတွင် သီးခြားလာရောက်နေထိုင်ပြီးနောက် ဝူဟောက်သည် ခြံဝင်းပြုလုပ်ရန်အတွက် ဧရိယာကြီးတစ်ခုကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့၏။

ဝူဟောက် ကံကောင်းသောကြောင့်လော သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့်လော မသိ၊ နှစ်များတစ်လျှောက် မည်သည့်မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်မျှ ဒုက္ခလာမပေးခဲ့ပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝူရူလုံသည် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး တွေရာ အရာများကို ထိတွေ့နေ၏။ ဝူဟောက်က သူ့ကိုမတားဆီးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဝူရူလုံသည် ဆယ့်ရှစ်နှစ်မပြည့်မီ အိမ်တွင်သာ နေခဲ့ရပြီး ရွှမ်ထျန်းလောကအကြောင်း သူ၏နားလည်မှုမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဝူဟောက်၏ ပုံပြင်များမှသာ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဝူဟောက်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် နှစ်ယောက်သား နောက်ဆုံး၌ အနီးအနားရှိ မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့သည် မြို့တံခါးအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ‘ဆည်းဆာမြို့တော်’ ဟူသော စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို ရေးသားထားသည်။

မြို့တံခါးတွင် ခြေလျင်ခရီးသွားများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေကြပြီး စည်ကားသိုက်မြိုက်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပုံဖော်နေ၏။

၎င်းသည် ဝူရူလုံအတွက် သူ၏ဖခင်မှလွဲ၍ အခြားလူသားများကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဖေဖေ… ကြည့်… လူတွေ…”

“ကောင်းပြီ… ကောင်းပြီ… ငါသိတယ်…”

ဝူဟောက်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အကြည့်များစွာကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဝူရူလုံကို အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ တားလိုက်၏။

၎င်းမှာ သူ၏အမှားပင်ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ရူလုံကို ဆည်းဆာမြို့တော်သို့ မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်လာသင့်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ကို မွှေနှောက်လိုက်၏။ အများစုမှာ အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်နိမ့်နှင့် အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများလည်း အတော်များများ ရှိနေသေးသည်။ ဆည်းဆာမြို့တော်၏ စည်းကမ်းမှာ သာမန်လူများသည် ဝင်ကြေးအဖြစ် ငါးဆယ်ဝမ် ပေးဆောင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများမှာမူ အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံး ပေးဆောင်ရရာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နိမ့်သော ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဆည်းဆာမြို့တော်သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းမှာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကို ပေးဆောင်ပြီးနောက် ဝူဟောက်သည် ဝူရူလုံကို ဆည်းဆာမြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ဤသည်မှာလည်း ဝူဟောက်အတွက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အတွင်း လူသားတို့၏မြို့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆည်းဆာမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဝူဟောက်နှင့် ဝူရူလုံတို့သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့ပြမြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြရ၏။ နေရာတိုင်းတွင် ဈေးသည်များနှင့် ခြေလျင်ခရီးသွားများ ရှိနေသည်။ အများစုမှာ သာမန်လူများဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများလည်း အတော်များများ ရှိနေပြီး ဆယ်ယောက်တွင် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်ခန့် ရှိပေမည်။

သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဝူရူလုံသည် သူ၏နောက်ဆက်တွဲလုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို စဉ်းစားနေစဉ် ဝူဟောက်က စကားပြောလိုက်၏။

“သွားစို့… တည်းခိုခန်းတစ်ခန်း အရင်ရှာပြီး အနားယူဖို့ အခန်းတစ်ခန်း ယူကြမယ်… ချွေးမတစ်ယောက် ရှာတာက အချိန်တိုအတွင်း လုပ်လို့ရတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး…”

နောက်ဆုံးတွင် ချွေးမတစ်ယောက်ကို ဖြစ်သလို ရွေးချယ်၍ မဖြစ်ပေ။ သူမသည် ဝူဟောက်၏ ချွေးမဖြစ်လာရန်အတွက် အနည်းဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မြင့်သူများမှာ ကလေးရရန် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ်မြင့်သူများမှာ ဝိညာဉ်အမြစ်ပါသော မျိုးဆက်များကို မွေးဖွားရန် ပိုမိုလွယ်ကူ၏။

ဤအချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ဝူရူလုံသည် သူ၏ဖခင်စကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။ အဖေနှင့်သားသည် လျင်မြန်စွာ တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ စူးစမ်းသောအကြည့်အောက်တွင် ဝူဟောက်သည် အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ကို ထုတ်ယူပြီး ကောင်းကင်အဆင့် သီးသန့်အခန်းနှစ်ခန်းကို ကြိုတင်မှာယူလိုက်သည်။

ဆည်းဆာမြို့တော်၏ တည်းခိုခန်းများတွင် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အထူးသီးသန့်အခန်းများ ရှိပြီး ကောင်းကင်၊ မြေ၊ နက်နဲ နှင့် အဝါရောင် အဆင့်များဟူ၍ ပိုင်းခြားထား၏။ အဝါရောင်အဆင့် အခန်းတစ်ခန်းသည် ငှားရမ်းရန်အတွက် အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးသာ လိုအပ်သော်လည်း တစ်ရက်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

နက်နဲအဆင့် အခန်းတစ်ခန်းသည် တစ်ရက်လျှင် အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ကုန်ကျပြီး မြေအဆင့် အခန်းတစ်ခန်းသည် တစ်ရက်လျှင် အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ကုန်ကျကာ ကောင်းကင်အဆင့် အခန်းတစ်ခန်းသည် တစ်ရက်လျှင် အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ကုန်ကျ၏။ ဝူဟောက်နှင့် အဖွဲ့သည် မည်မျှကြာအောင် နေထိုင်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် သူတို့သည် ယာယီအားဖြင့် ဆယ်ရက်အတွက် ငှားရမ်းလိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်အဆင့် သီးသန့်အခန်းထဲမှ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဝူဟောက်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ခေါ်လိုက်၏။

“ဧည့်သည်တော် ဘာအလိုရှိပါသလဲခင်ဗျာ…”

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သူ၏ရှေ့မှ ဝူဟောက်ကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝူဟောက်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှ မခတ်ဘဲ အခန်းခအတွက် အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ကို ထုတ်ယူနိုင်ပြီး ငွေအကြွေပင် မလိုအပ်ပေ။ သူ အရူးတစ်ယောက်မဟုတ်သရွေ့ ဝူဟောက်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း သူပြောနိုင်၏။

ဝူဟောက်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်… ဒါက ကျွန်တော် ဆည်းဆာမြို့တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပါ… ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်တော့်သားအတွက် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာဖို့ပါပဲ… တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်မှာ ဆက်သွယ်ကောင်းကောင်း ရှိလား… စိတ်မပူပါနဲ့… ကျွန်တော်က တစ်ဖက်လူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အထက်မှာ ရှိဖို့၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ်တွေက အလယ်အလတ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အထက်မှာ ရှိဖို့ပဲ လိုပါတယ်… တခြားအခြေအနေတွေကို ညှိနှိုင်းနိုင်ပါတယ် … ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စာရိတ္တက ကောင်းမွန်ရပါမယ်…”

“ခင်ဗျားက သင့်တော်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို အကြံပြုနိုင်သရွေ့ ဒီအလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးက ခင်ဗျားရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ…”

ဝူဟောက်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဝူဟောက်က အခြားအလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူသည်ကို မြင်သောအခါ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာ၏။

သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ မမြင့်မားဘဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရုံမျှသာ ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် ဝူဟောက်ထံမှ မည်သည့်အရှိန်အဝါကိုမျှ မခံစားရရာ ဝူဟောက်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူ၏အထက်တွင် မုချရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ ထို့အပြင် ဝူဟောက်က ဆုလာဘ်အဖြစ် အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ဖြစ်သလို ထုတ်ယူနိုင်သည်ကို ထောက်ရှုလျှင် ဝူဟောက်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းဆုံး အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေဖွယ်ရှိသည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ချက်ချင်းပင် မအီမသာ ခံစားရပြီး သူ၏လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲကို အမှုတော်ထမ်းဆောင်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ… ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ပြန်ယူလိုက်ပါ…”

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူက အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို လက်ခံပြီးနောက် ဝူဟောက်က သူ့ကို သတ်လိုက်လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ သို့ဖြစ်ရာ ဘေးကင်းရေးအတွက် သူသည် ၎င်းကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

သို့သော် ဝူဟောက်သည် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်သွားပြီး တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို လက်မခံတာက… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အထင်သေးနေတာလား…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူဟောက်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါမှိန်မှိန်တစ်ခု ပျံ့လွင့်ထွက်လာပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။ သူ၏အာရုံခံစားမှုတွင် ဝူဟောက်၏ အရှိန်အဝါသည် မုန်တိုင်းထန်သော ပင်လယ်နှင့်တူပြီး သူသည် ထိုအထဲမှ လှေငယ်တစ်စင်းမျှသာဖြစ်ကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို မှောက်သွားနိုင်၏။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် မည်သို့လျှင် ငြင်းဆန်ရဲမည်နည်း။ သူသည် အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို လျင်မြန်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ဆည်းဆာမြို့တော်ရှိ ထင်ရှားသော အမျိုးသမီးငယ်အားလုံး၏ အထောက်အထားများကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၄ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခြင်း

ဆိုင်ရှင်ထံမှတစ်ဆင့် ဝူဟောက်သည် နောက်ထပ် သင့်တော်သော ပစ်မှတ် ငါးဦးအကြောင်းကို သိရှိလိုက်၏။ သူကမူ သူ့သားနှင့် သက်တူရွယ်တူ ဖြစ်သူများကို ပို၍ ဦးစားပေးလိုသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် အသက်ကွာခြားမှုက အရေးပါသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း ရူလုံကမူ ငယ်ရွယ်သေးသည် ဖြစ်ရာ ဝူဟောက်သည် သူ့သားအား သူကိုယ်တိုင် သဘောကျနှစ်သက်သည့်သူနှင့်သာ အိမ်ထောင်ချပေးလို၏။

အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက်တွင် သူ့အတွက် မြေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို မွေးဖွားပေးနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။

သူ့သား၏ စာရိတ္တကိုမူ ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝူဟောက်က အလွန်ပင် နားလည်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန် ကြင်နာတတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သည့် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် သူနှင့် စုချောင်ရန်တို့၏ ရုပ်ရည်ကို အမွေဆက်ခံထားသည့်အတွက် ကျင့်ကြံသူများစွာထဲတွင် သူသည် ကျိန်းသေပေါက် ရုပ်ရည်ချောမောသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်က ဝူဟောက်ကို ဆည်းဆာမြို့တော်မှ ရွှေအမြုတေအထွတ်အထိပ် မိသားစုကြီးလေးခုမှ သခင်မလေးများနှင့် မြို့သခင်အိမ်တော်မှ သခင်မလေးတို့ကို အကြံပြုခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝူဟောက်က သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်း လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီးနောက် မိသားစုကြီး လေးခုမှ သခင်မလေးများကိုမူ တိုက်ရိုက်ပင် ပယ်ချလိုက်၏။ အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ စာရိတ္တ ဆိုးရွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဝူဟောက်က လမ်းပေါ်တွင် သနားစရာ တောင်းရမ်းသူ တစ်ယောက်အဖြစ် ပုံပြောင်း၍ ထိုသခင်မလေး လေးယောက်ထံ ချဉ်းကပ် တောင်းရမ်းခဲ့၏။ သို့သော် သူတို့က သူ့ကို ရိုက်နှက် မောင်းထုတ်ရန် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများအား တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

မိသားစုကြီး လေးခုမှ လူများမှာလည်း ဤအဖြစ်ကြောင့် အင်မော်တယ်ကောင်းကင်ဘုံသို့တက်လှမ်းခြင်း အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံး သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး လက်ကျန်ပစ်မှတ်မှာ မြို့သခင်အိမ်တော်မှ သခင်မလေးသာ ဖြစ်တော့သည်။ ဝူဟောက် ရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များအရ မြို့သခင်အိမ်တော်မှ သခင်မလေး၏ အမည်မှာ ရွှီချင်းရွှယ် ဖြစ်ပြီး သူမ၏သက်မှာ ၁၈ နှစ်ဖြစ်၍ သူ့သားနှင့်ရွှယ်တူများ ဖြစ်ကြ၏။

သို့သော်လည်း သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ သူ့သားထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေပြီး အလယ်အလတ်ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်၌သာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

မကြာမီပင် ဝူဟောက်သည် ရွှီချင်းရွှယ်၏ နေ့စဉ် သွားလာရာ လမ်းကြောင်းကို စုံစမ်းပြီး ဖြစ်သကဲ့သို့ ဆည်းဆာမြို့တော်ထဲတွင် သခင်မလေး ရွှီချင်းရွှယ်၏ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း စုံစမ်း မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်နေပြီး လူတိုင်းက ရွှီချင်းရွှယ်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုကြကာ သူမကို ဆည်းဆာမြို့တော်၏ နံပါတ်တစ် အလှနတ်ဘုရားမအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ထားကြ၏။

သို့သော်လည်း အခြားသူများ ပြောဆိုသည်များမှာ ကိုးကားရန်အတွက်သာ အသုံးဝင်ပြီး ဝူဟောက်ကမူ သူကိုယ်တိုင် စိစစ်အတည်ပြုခြင်းကို ပို၍ နှစ်သက်သည်။ သူ လမ်းပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သခင်မလေး ရွှီချင်းရွှယ်က သူမ၏ အစေခံမလေးကို သူ့အား ဆေးဆရာထံ ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းသောအခါမှသာ ဝူဟောက်သည် ရွှီချင်းရွှယ်ကို သူ၏ ချွေးမအဖြစ် သေချာပေါက် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် ဝူဟောက်သည် ရွှီချင်းရွှယ်၏ ပုံတူပန်းချီကားကို ယူ၍ ဝူရူလုံရှေ့သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“သား… ဒါက သားအတွက် အဖေ ရှာပေးထားတဲ့သူပဲ… သား သဘောကျရဲ့လား…”

ဝူဟောက်က မူလက သူ့သားသည် ရွှီချင်းရွှယ်၏ ပုံတူပန်းချီကို မြင်လျှင် အလွန် ရှက်ကြောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာပင် ဝူရူလုံ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွား၏။

ဝူဟောက်သည် ထိုထူးခြားမှုကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပြုမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

“သား… မင်း သူ့ကို သိနေပုံပဲ…”

“ဟုတ်ကဲ့… လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်တော် သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်…”

ဝူရူလုံက ဖုံးကွယ်မထားဘဲ လွန်ခဲ့သည့်ရက်က လမ်းပေါ်တွင် ရွှီချင်းရွှယ်နှင့် မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူမနှင့် သိကျွမ်းသွားခဲ့ကြောင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူဟောက်သည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်မိ၏။ ရွှီချင်းရွှယ်ကလည်း သူ့သားကို မဆန့်ကျင်ဟု ထင်ရသည်။ ဤခေတ်အခါတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မဆန့်ကျင်ခြင်းသည် သဘောကျခြင်းနှင့် တူညီပြီး ဤအိမ်ထောင်ရေး အောင်မြင်ရန် အခွင့်အလမ်း မြင့်မားသည်ဟု ဆိုလို၏။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဖခင်က သူ့ကို ရွှီချင်းရွှယ်အား ချစ်ရေးဆိုရန် ပြောသောအခါ ဝူရူလုံက ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူဌေးကြီးအဆင့် ဗျူဟာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် ဝူဟောက်ကလည်း သူ့ကို ကူညီပေးနေသဖြင့် ဝူရူလုံသည် ရွှီချင်းရွှယ်၏ နှလုံးသားကို လျင်မြန် ချောမွေ့စွာပင် အရယူနိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်ကား လဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ရွှီချင်းရွှယ်က သူ၏သား ဖွင့်ဟဝန်ခံမှုကို လက်ခံလိုက်ပြီဟု ကြားသိရသောအခါ ဝူဟောက်သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ထရပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့… မြို့သခင်အိမ်တော်ကို လိုက်ခဲ့… လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့ပဲ…”

“ဟုတ်ကဲ့… အဖေ…”

ဖခင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝူရူလုံ၏ လေသံမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောကျသည့် မိန်းကလေးကို လက်ထပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ရာ ဝူရူလုံ မည်သို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

မကြာမီပင် ဝူဟောက်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့သခင်အိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြို့သခင်အိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် ချီသန့်စင်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် အစောင့်နှစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူတို့က ဝူဟောက်နှင့် ဝူရူလုံကို မြင်သောအခါ တားဆီးလိုက်၏။

“ရပ်လိုက်… ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် မြို့သခင်အိမ်တော်မှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ…”

“သတင်းသွားပို့ပေးပါဦး… ကျွန်တော်တို့ မြို့သခင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ…”

ဝူဟောက်က နူးညံ့စွာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခြင်းသည် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

အစောင့်နှစ်ဦးက ဝူဟောက်နှင့် ဝူရူလုံကို ကြည့်၍ သူတို့ထံမှ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူတို့ကို မတားဆီးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ခဏစောင့်ပါ… ကျွန်တော် မြို့သခင်ကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်…”

အစောင့်တစ်ဦးက စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွား၏။ ဝူဟောက်နှင့် ဝူရူလုံတို့မှာလည်း အလျင်မလိုကြပေ။

မကြာမီပင် အစောင့်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

“အထဲကို ဝင်ပါ… မြို့သခင်က ခင်ဗျားတို့ကို ခန်းမဆောင်မှာ စောင့်နေပါပြီ…”

“ကျေးဇူးပါပဲ…”

ဝူဟောက်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားရာ ဝူရူလုံကလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မြို့သခင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ခန်းမဆောင်၏ ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေသော အလွန် တည်ကြည် လေးနက်သည့် မျက်နှာထားရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ကြသည်။ သူကား ဆည်းဆာမြို့တော်၏ မြို့သခင် ရွှီအန်းပင် ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်တွင် ရွှီအန်း၏ အမူအရာမှာလည်း သံသယ အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းခြုံနေ၏။ သူ့ထံ မည်သူ လာရောက် တွေ့ဆုံသည်ကို သူ အလွန် သိချင်နေသည်။

ဝူဟောက်ကို မြင်လိုက်သည့် တစ်ခဏတွင် ရွှီအန်း၏ အမူအရာမှာလည်း လေးနက်တည်ကြည်သွား၏။ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အနေဖြင့် သူသည် သူ့ရှေ့မှ ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုသူသည် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရ၏။

ထိုသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် လမ်းစဉ်ပေါင်းစုံကျမ်း၏ စွမ်းအားကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အဆင့်သည် ဝူဟောက်၏ အဆင့်ထက် အဆင့်ကြီး နှစ်ခု မသာလွန်ပါက ဝူဟောက် မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို သူတို့ လုံးဝ ပြောနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“တာအိုမိတ်ဆွေ… နာမည် ဘယ်လိုခေါ်ပါသလဲ…”

ဝူဟောက်၏ ထူးခြားမှုကို သိရှိပြီးနောက် ရွှီအန်းသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဝူဟောက်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

ဝူဟောက်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“တာအိုမိတ်ဆွေ ကျွန်တော့်ကို အဘိုးကြီးဝူလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်…”

“ဪ… တာအိုမိတ်ဆွေဝူကိုး… နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ…”

ရွှီအန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူသည် သူ့နာမည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော်လည်း လေးစားကြောင်း ဟန်ဆောင် ပြောဆိုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူဟောက်ကမူ သူ့ကို မျက်နှာဖုံး မခွာခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ယနေ့ ဤနေရာသို့ သူ့သားအတွက် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူဟောက်သည် လိုရင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်၍ သူ ယနေ့ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်၏။ သူ့စကားသံ ကျသွားသည်နှင့် ရွှီအန်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန် ညှိုးမှိန်သွားတော့သည်။

“ တာအိုမိတ်ဆွေဝူ… ခင်ဗျားက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့ လာတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သဘောမတူနိုင်လောက်ဘူး… ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ ရွေးချယ်မှုကိုပဲ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှာ… ကျွန်တော့်သမီးက သူ့ကို ကြိုက်ရင် ကိစ္စမရှိဘူး… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သမီးက သူ့ကို မကြိုက်ရင်တော့ ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး…”

“ဟားဟားဟား… အဘိုးကြီးရွှီ… အဲဒီအတွက်တော့ စိတ်ချလို့ရပါတယ်… ကျွန်တော့် ရူလုံက ခင်ဗျားရဲ့ ချင်းရွှယ်နဲ့ ချစ်ကြိုက်နေကြပါပြီ… ခင်ဗျားရဲ့ ချင်းရွှယ်ကို ခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ သိရမှာပါ…”

ဝူဟောက်က ရယ်မော၍ ပြောလိုက်၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီအန်း၏ မျက်နှာမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူသည် သူ၏ သမီးကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်စွာပင် ရွှီချင်းရွှယ် ရောက်လာပြီး ဝူဟောက်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝူရူလုံကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ ရွှီအန်း မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူ့သမီးသည် အခြားတစ်ဖက်မှ သားနှင့် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေပုံရ၏။

ရွှီအန်းက တစ်စုံတစ်ခု ပြောတော့မည် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် ဝူဟောက်က စကားစ၍ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီးရွှီ… ကျွန်တော် နှမြောတွန့်တိုတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်… ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်လက်ဆောင်ပဲ…”

ရွှီအန်းမှာလည်း ဝူဟောက်က စေ့စပ်လက်ဆောင် မည်မျှ ထုတ်ပေးနိုင်သည်ကို အနည်းငယ် သိချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို မြင်ပြီးနောက်တွင် ရွှီအန်းမှာ ဆိတ်ငြိမ်သွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“အဘိုးကြီးဝူ… ဘာမှ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့… ကလေးတွေရဲ့ ကိစ္စကို ကလေးတွေပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ…”

ရွှီအန်း မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ အင်အားပိုင်းတွင် သူသည် ဝူဟောက်ကို ကျိန်းသေပေါက် မယှဉ်နိုင်ဟု ခံစားမိ၏။ ကြွယ်ဝမှုပိုင်းတွင်လည်း ဝူဟောက်က အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို စေ့စပ်လက်ဆောင်အဖြစ် ပစ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုအရာများမှာ အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်ကြောင်း သိရမည်။ တစ်ရာ မပြောနှင့်၊ သူသည် ဆယ်တုံးပင် မထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဝူဟောက်က ဤမျှ စေတနာ ထက်သန်နေမှတော့ သူ မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်ဦးမည်နည်း။

အမှန်စင်စစ် အရေးကြီးဆုံးမှာ ကလေးနှစ်ယောက်က အပြန်အလှန် ချစ်ကြိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် ရွှီအန်း သဘောတူမည် မဟုတ်ချေ။

ဝူဟောက်၏ မိသားစု မည်သည့် မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည်ကို သူ အတိအကျ မသိသော်လည်း အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို စေ့စပ်လက်ဆောင်အဖြစ် ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့သည် လုံးဝ မရိုးရှင်းကြောင်း ဆိုလို၏။ သူ့သမီးကို ဝူရူလုံနှင့် လက်ထပ်ပေးခြင်းသည် သူ့သမီးအတွက် နစ်နာစရာ အကြောင်း မရှိသည်မှာ ကျိန်းသေပင်။

ရွှီအန်းကို အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို စေ့စပ်လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရသည့် အကြောင်းရင်းကိုမူ ဝူဟောက်က အပြည့်အဝ စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီအန်းသည် သူ့ချွေးမ ရွှီချင်းရွှယ်၏ ဖခင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အရင်းအမြစ်များသာ လုံလောက်မှု မရှိလျှင် သူ၏ အဆင့် တိုးတက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ တစ်နေ့နေ့တွင် သူ၏ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီချင်းရွှယ်သည် သူတို့ ဝူမိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ရွှီအန်းသာ သေဆုံးသွားပါက ရွှီချင်းရွှယ်သည် မလွဲမသွေ အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဝူဟောက်သည် ရွှီအန်း၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်စေရန် အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကို ရက်ရောစွာ ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ဆုံးတွင် လက်ရှိ ဝူဟောက်အတွက် အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာမှာ ဘာမှ မဟုတ်ချေ။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အသုံးပင် မပြုခဲ့ပေ။ ဝူရူလုံက ဆယ်နှစ်တာ ကျင့်ကြံမှုတွင် အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ်ပင် မပြည့်အောင် အသုံးပြုခဲ့ရာ ရွှီအန်းကိုစေ့စပ်လက်ဆောင်အဖြစ် တစ်ရာပေးခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

နောက်ပိုင်း အရင်းအမြစ်များ ရယူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဝူဟောက်တွင် အကြံအစည် အချို့ ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ၏သား လက်အားရန်နှင့် ဝူမိသားစု အနည်းငယ် ပိုမို အင်အားကြီးမားလာရန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်သေး၏။ ထိုအခါမှသာ သူတို့ ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ဆွေးနွေးပြီး ကလေးများ၏ မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ဝူဟောက်က အနည်းငယ် အလျင်လိုနေသောကြောင့် သူတို့သည် လဝက်အကြာတွင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပရန် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

မြို့သခင် သခင်မလေး၏ မင်္ဂလာသတင်းသည် ဆည်းဆာမြို့တော်တစ်ခွင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွှီချင်းရွှယ်သည် ဆည်းဆာမြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်စိထဲတွင် မြင့်မားစွာ လှမ်း၍ မမှီနိုင်သော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ လူအများအပြားမှာ ရွှီချင်းရွှယ်ကို မည်သူက အရယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို သိချင်နေကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် ပြဿနာရှာရန် ရောက်လာကြသည့် မိသားစုကြီး လေးခုမှ လူများပင် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို ဝူဟောက်က ပြတ်ပြတ်သားသား ရှင်းလင်းပစ်လိုက်၏။ သူ့သား၏ ဘဝတစ်သက်တာ အရေးကြီး ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဝူဟောက်သည် မည်သည့် အမှားအယွင်းကိုမျှ သည်းခံမည် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။

မိသားစုကြီး လေးခုတွင် ရွှေ​​အမြုတေ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပညာရှင်များ ကြီးကြပ်နေလျှင်ပင် သူတို့သည် ဝူဟောက်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များ အဆင့် အလွန်နိမ့်ကျပြီး သူတို့၏ အခြေခံများ အလွန် ပျော့ညံ့သည်ကိုသာ အပြစ်တင်ရပေမည်။

ထိုနေ့ကိုလည်း မိသားစုကြီး လေးခု၏ ကမ္ဘာပျက်နေ့ဟု ရည်ညွှန်းကြ၏။