အခန်း (၂၃၁-၂၃၂)
Vol. 24 Ch. 231-232
အခန်း (၂၃၁) - ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော် ၊ ရှမန်ဂိုဏ်း ၊ ထျန်းရီ ကံကြမ္မာ
လီယန်ချူသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ပိုင်ကြီး က ကျန်းချွမ်ကို ပြန်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား ”
ရွှီလင်းစုက သက်ပြင်းချ၍ ပြောသည်။
“ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့ ကျန်းချွမ်ကို ပြန်သွားကြတာပါ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်စုနဲ့ တွေ့ပြီး ဟုန်ထူအကိုကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြတယ်”
“လျန်ဘိုးဘိုးက သူ့ကို ကာကွယ်ရင်း တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ ကျွန်မကတော့ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ”
“သူတို့က အသွင်ယူထားကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကို ကျွန်မ မှတ်မိလိုက်တယ်”
“သူတို့က နယ်စပ်အလွန်က ရှမန်ဂိုဏ်း က လူတွေပါ”
ရွှီလင်းစု ပြောသော လျန်ဘိုးဘိုးမှာ ယခင်က ပိုင်ဟုန်ထူကို လာရောက်ခေါ်ဆောင်သည့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်သည်။
“ရှမန်ဂိုဏ်း ”
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်
“ရှမန်ဂိုဏ်းက လူတွေက ပိုင်ကြီးကို ဘာလို့ ဖမ်းသွားတာလဲ ”
ရွှီလင်းစုက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြသည်။
“ရှမန်ဂိုဏ်းမှာ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော် လို့ခေါ်တဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့နေရာတစ်ခု ရှိတယ်၊ သူတို့က ဟုန်ထူအကိုရဲ့ ထျန်းရီ (ကံကောင်းစေသည့်ကြယ်) ကံကြမ္မာကို စိတ်ဝင်စားပြီး အဲဒီကံကြမ္မာကို အသုံးချပြီး ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာဖွေချင်နေတာ၊ အသေးစိတ် အကြောင်းအရင်းတော့ ကျွန်မလည်း သေချာမသိဘူး”
“ဒါဆို ပိုင်ကြီး အတွက် ချက်ချင်းအန္တရာယ် မရှိဘူးပေါ့ ”
“ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်က နယ်စပ်အလွန် ဟိန္ဒူတောင်တန်း ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ် အဲဒါက နယ်စပ်အလွန် ဒဏ္ဍာရီလာ သန့်ရှင်းတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း စွမ်းအားကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတယ်”
“သူတို့က ဟုန်ထူအကိုရဲ့ ထျန်းရီ ကံကြမ္မာကို အသုံးချပြီး ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာဆိုရင် ရေတိုမှာတော့ ဟုန်ထူအကို အန္တရာယ် မရှိပါဘူး”
လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။
သို့သော်
ရွှီလင်းစုကိုယ်တိုင်လည်း ထိုဒဏ္ဍာရီအကြောင်းကို သေချာ မသိဘဲ ဟိန္ဒူတောင်တန်းထဲမှာ ရှိသည်ဟုသာ သိထားသည်။
ထို့ကြောင့် အချက်အလက် များစွာ မရနိုင်ပေ။
“ပိုင်ကြီး ကို ဖမ်းသွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ”
“ဆယ်ရက်ရှိပြီ ”
“ကျွန်မ ဒဏ်ရာ ရပြီး တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်တာကို ခံရလို့ ဝေမြို့ကို ပြန်ရောက်ဖို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ ပိုင်အိမ်တော်ကိုတောင် သတင်းမပို့နိုင်သေးဘူး”
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ
ပိုင်ဟုန်ထူ က ဝေမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားတာနဲ့ လူတွေက ပိတ်ဆို့ပြီး ဖမ်းသွားတာပဲ
ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်မှု ရှိတာလား
ဒါမှမဟုတ် သူတို့က အစကတည်းက ကြိုတင်ကြံစည်ပြီး ပိုင်ဟုန်ထူ ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား
သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ပေါ်လာသည်။
“မင်းဆီမှာ ပိုင်ကြီး ရဲ့ အဝတ်အစား ဒါမှမဟုတ် သူကိုင်ဆောင်တတ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိသေးလား ”
လီယန်ချူက အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။
ရွှီလင်းစုက ခဏ စဉ်းစားပြီးရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး
တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တန်ဖိုးကြီးမှန်း သိသာသည်။
“ဒါက ဟုန်ထူအကို ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မကို လက်ဆောင်ပေးတာပါ၊ သူ ဒီလိုမျိုး အဖမ်းခံရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ရွှီလင်းစုက ပြောသည်။
လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေရာခံခြင်း တာအိုအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် မမြင်နိုင်သလောက်ပင်။
သူ့မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
အချိန်ကြာနေပြီဖြစ်သလို အကွာအဝေးကလည်း ဝေးကွာနေပေမဲ့
အနည်းဆုံးတော့ အရိပ်အမြွက်လေးတစ်ခု ရလိုက်ပြီ။
ခြေရာခံခြင်း တာအိုအတတ်သည် လမ်းပြရန်နှင့် လူရှာရန်အတွက် အလွန် အသုံးဝင်သည်။
ရုတ်တရက်
ထိုအငွေ့အသက်မှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားသည်။
ထိုလူစုထဲတွင် သူ့ရဲ့ ခြေရာခံအတတ်ကို ရှာဖွေပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သူ ရှိနေသည်။
“မင်းရဲ့ ဆရာ က ဘယ်မှာလဲ ”
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
“ချင်းယီမယ်တော် က အခု စွမ်းအားပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မို့ ကျွန်မ အဆက်အသွယ် မလုပ်နိုင်ဘူး”
ရွှီလင်းစုက ငိုမဲ့မဲ့ဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်မ အရင်က တာအိုဆရာ ကို လှည့်စားခဲ့ဖူးတာ သိပါတယ် ဟုန်ထူအကို့မျက်နှာကြောင့် ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့တာပါ ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ် အလိမ်အညာ စကားတစ်ခွန်းပါရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေ၊ အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ ”
“တာအိုဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါဦး ”
ရွှီလင်းစုက လီယန်ချူ မယုံမှာ စိုးရိမ်ပြီး စိတ်ပူနေသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုင်ကြီး ကိစ္စအတွက် ငါ သူ့ကို ပြန်ရှာပေးမှာပါ”
ထို့နောက် သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
မေးပြီးနောက်တွင်
သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်မိသည်။
လူသုံးယောက်
ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြီးမားသော အလတ်စားအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အရပ် ရှစ်ပေရှိပြီး ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြွက်သားများ ရှိသည်။
ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ မျက်လုံးများမှာ စူးရှပြီး လူတို့၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်လောက်အောင် ပညာရှိသည်။
နောက်တစ်ယောက်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ ကျား၊ မ မခွဲခြားနိုင်ပေ။
ထိုသူကပင် ပိုင်ဟုန်ထူ၏ ဓားပျံအတတ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ရွှီလင်းစုကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။
ထိုသူ၏ လက်ထဲတွင် လူသားအရေပြားဖြင့် လုပ်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုလွေတစ်မျိုးရှိပြီး လူတို့ကို ထိုင်းမှိုင်းစေနိုင်သည်။
ထိုလူသုံးယောက်သည် ချန်နိုင်ငံအတွင်းမှာ ထင်ရှားလွန်းသော်လည်း သူတို့သည် ထူးဆန်းသောအတတ်များ ရှိသဖြင့် ခြေရာဖျောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူသည် အရင်ဆုံး တရားရုံးတော် မှ အရာရှိ ချန်ယန် ထံသို့ သွားလိုက်သည်။
တရားရုံးတော်သည် ချန်နိုင်ငံတွင် မိစ္ဆာများကို ကိုင်တွယ်ရသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူများ များစွာ ရှိသည်။
ချန်ယန်ကမူ လီယန်ချူ၏ ကျေးဇူးကို သိရှိသူဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။
အထူးသဖြင့် လီယန်ချူသည် နတ်နန်းတော် အကြွင်းအကျန်တွင် မိစ္ဆာသစ်ပင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လူမျက်နှာနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသော မိစ္ဆာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ခဲ့သည့်အပြင် ကောင်းကင်ယံတွင် ထူးခြားသည့် ဖြစ်ရပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့်အတွက် ချန်ယန်က သူ့ကို အထူးလေးစားပြီး ပေါင်းသင်းလိုသည်။
“စိတ်ချပါ တာအိုဆရာ၊ ဒီကိစ္စကို ကျုပ် အကောင်းဆုံး ရှာဖွေပေးပါ့မယ်၊ သတင်းရတာနဲ့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ့မယ်”
ချန်ယန်က ပြောသည်။
လီယန်ချူ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် စက္ကူခေါက် ငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းလာပြီး လီယန်ချူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် ထိုငှက်မှတစ်ဆင့် ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ချန်ယန်က ပြောသည်။
“ဒါက လုံဟူရှန်းက နတ်ဆရာကြီးရဲ့ နည်းလမ်းပါ၊ တာအိုဆရာ့ကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်တာနေမှာပါ”
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီး၏ ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းကို အံ့ဩရင်း ထိုစက္ကူငှက်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ဆရာကြီးသည် အခြားနေရာတွင် မဟုတ်ဘဲ ချင်းယွန်းကျောင်းရှေ့တွင် စောင့်နေသည်။
“ဆရာဦးလေး ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”
လီယန်ချူက အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုတစ်ဦးက လီယန်ချူကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေသည်။
"ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက် ပေါ့၊ မင်း ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ အများကြီး ရလိုက်တာပဲ”
“အားလုံး ဆရာဦးလေးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပါ”
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် ကြက်သီးထသွားသည်။
လုံဟူရှန်းမှ နတ်ဆရာကြီး အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် လီယန်ချူ၌ နတ်ဘုရား၏ ကောင်းချီ ရှိနေသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိသွားသည်။
အဘိုးအိုက လက်ကာပြသည်။
“စကားတွေ များနေတော့မှာပဲ မင်းကို လာကြည့်တာပါ၊ ဘာမှ မဖြစ်ရင် ပြီးတာပါပဲ”
သူ၏ အပြုအမူမှာ နွေးထွေးပြီး အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ မေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံသည်။
လီယန်ချူက
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဦးလေး ”
အဘိုးအိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုး၍ ဆူလိုက်သည်
“တာအိုဆရာပဲ၊ ပညာတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ အပိုစကားတွေ မပြောနဲ့”
လီယန်ချူ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ”
“ဆရာကဦးလေး ကျွန်တော်တစ်ခု မေးစရာရှိလို့ပါဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်း ဆရာဦးလေးဘယ်လောက် သိလဲ၊ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှမန်ဂိုဏ်းက လူတွေ ဖမ်းသွားလို့ပါ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
လီယန်ချူက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
အခန်း (၂၃၂) - ထိုက်ကျိ ယင်ယန်ပုံရိပ်ကို စိတ်ဖြင့်မှတ်သားခြင်း၊ နတ်ဆရာကြီးက ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် စခန်းချခြင်း
နတ်ဆရာကြီးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး လီယန်ချူကို ပို၍ စိတ်တိုင်းကျလာကာ သူနှင့် စိတ်သဘောထားချင်း ကိုက်ညီသည်ဟု ခံစားမိသည်။
သူသည် လက်ချောင်းများကို ရွှေ့ကာ တွက်ချက်လိုက်သည်။
မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ
“မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက လက်ရှိမှာ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး၊ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ ထူးခြားလို့သာ လွတ်မြောက်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကြောင်းက ဝေဝါးနေပြီး ငါတောင်မှ မမြင်နိုင်တော့ဘူး”
ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဒီလောက်ထိ တိတိကျကျ တွက်နိုင်တာကို လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။
ဘာမှ မမေးဘဲ ချက်ချင်း တွက်ပြလိုက်ခြင်းပင်။
ဒီဗေဒင်တွက်နည်းတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူက ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
နတ်ဗေဒင်ဆရာ
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီးက ဆက်ပြောသည်
“ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ငါတို့ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ နေရာ (၇၂) ခုထက်တောင် မညံ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ပိုပြီးတောင်မှ မိစ္ဆာဆန်တယ် ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်က သမိုင်းအစဉ်အဆက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ နှစ်တစ်ထောင်လောက် ရှိပြီ”
လီယန်ချူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကာ
“ဆရာဦးလေးတောင် မသိဘူးလား”
ဟု မေးသည်။
နတ်ဆရာကြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါသိတယ် ခုနက ပြောလိုက်တာက မင်း မှတ်မိလွယ်အောင်လို့ပါ”
လူရှေ့သူရှေ့မှာ ကြွားချင်လို့ မဟုတ်တာ သေချာလားဟု တွေးရင်း လီယန်ချူက
“ဒီဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်း တခြား ဘာသတင်းအချက်အလက်တွေ ရှိသေးလဲ”
ဟု ဆက်မေးသည်။
နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြသည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်က နယ်စပ်အလွန် ဟိန္ဒူတောင်တန်းမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဟိန္ဒူတောင်တန်းထဲမှာပဲ ရှိနေမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က မှတ်တမ်းတွေအရ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော် ပတ်ပတ်လည်မှာ အစီအရင်တွေ အများကြီး ချထားတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ စိတ်လှည့်စားတဲ့ အစီအရင်တွေလည်း ပါတယ်”
နတ်ဆရာကြီးက ဆက်ပြောသည်
“ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို လူအများကြီး ရှာနေကြပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မငြိမ်မသက်မှုတွေ ထပ်ဖြစ်လာတော့မယ်”
“ပြီးတော့ နှစ်တိုင်း ဆောင်းတွင်းရောက်ရင် ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို မြင်ရတတ်တယ်၊ ရေပြင်မှာ မြင်ရတဲ့ မြို့တော်ကြီးလိုပဲ”
“ရှေးစကားအရ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာချင်ရင် ဒီအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်ကို စောင့်ရမယ်”
“မင်း သူငယ်ချင်းကတော့ ဆောင်းရာသီ မတိုင်ခင်အထိ၊ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မတွေ့မချင်း သူကိုယ်တိုင် အန္တရာယ် မရှိပါဘူး”
လုံဟူရှန်းမှ နတ်ဆရာကြီး အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ လူအများ မသိသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူသိသည်။
လီယန်ချူ ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွားသည်။
ဆောင်းရာသီ
ဆိုလိုတာက နောက်ထပ် နှစ်လပဲ လိုတော့တယ်။
ဒီနေ့ကတော့ ဆယ်လပိုင်း သုံးရက်နေ့ ဖြစ်သည်။
သူသည် နတ်ဆရာကြီးအား သူကိုယ်တိုင် နယ်စပ်အလွန် ဟိန္ဒူတောင်တန်းသို့ သွားရောက်ကာ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာဖွေပြီး သူငယ်ချင်းကို ကယ်တင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်၊ သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ ”
“လူတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင် တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်၊ ဒါပေမဲ့ မရှောင်နိုင်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရတော့မယ်ဆိုရင်တော့ ရက်ရက်စက်စက် လုပ် လက်မနှေးနဲ့”
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ”
နတ်ဆရာကြီးလည်း ပြုံးသည်။
လီယန်ချူသည် အကြံပေးရင် နားထောင်တတ်သူဖြစ်သည်။
ခုနက နတ်ဆရာကြီးက အားမနာပါနဲ့ ပြောထားတာကို သူက တကယ်ကို အားမနာတော့ပေ။
သူသည် တဲ့တိုးပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက်သွားရင် ဘယ်လောက်ကြာမယ် မသိဘူး၊ မြို့ထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ ရှိသေးတော့ ဆရာဦးလေး ကူပြီး စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး”
ဟု လီယန်ချူက ရိုးသားစွာ ပြောသည်။
နတ်ဆရာကြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
“ဒါဆို ငါ မင်းနေရာမှာပဲ လာနေလိုက်တော့မယ်”
ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဦးလေး ”
အိုဆရာကြီး ကြောင်သွားသည်။
အေးပါကွာ....
မင်းနဲ့ မင်းဆရာက တကယ်ကို ပုံစံတူတွေပဲ။
“ကောင်းပြီ၊ စိတ်ချသွားပါ ငါ ဒီတစ်ခေါက် မင်းအတွက် ချင်းယွန်းကျောင်းမှာ စခန်းချပြီး စောင့်ပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”
ဟု အိုဆရာကြီးက ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဦးလေး ”
လီယန်ချူက အလေးအနက် ပြောသည်။
နတ်ဆရာကြီးကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုသော်လည်း သူက အာမခံချက် တစ်ခုအနေဖြင့် ကြိုတင် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“ ဆရာဦးလေး၊ နောက်ထပ် အကူအညီ တစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါသေးတယ်”
လီယန်ချူက ပြောသည်။
နတ်ဆရာကြီး မျက်နှာတစ်ချက် တုန်သွားသည်။
အလုပ်ရှုပ်မှာ ကြောက်တာ မဟုတ်သော်လည်း ဒီလို တဲ့တိုးနိုင်ပုံက ဘယ်သူနဲ့ တူနေမှန်း သူသိနေပြီဖြစ်သည်။
“ပြောစမ်းပါ၊ ဘာကိစ္စလဲ”
နတ်ဆရာကြီးက ပြောသည်။
“ဆရာဦးလေးဆီမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လေ့ကျင့်တဲ့ ပုံရိပ် ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်အတွက် စွမ်းအားတိုးစေတဲ့ ဆေးလုံး ဆေးနည်းတွေ ရှိလား”
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီး ရယ်မောလိုက်သည်
“မင်းက တကယ်ကို အားမနာပါလား၊ ဒီပစ္စည်းတွေက မလွယ်လှဘူးနော် ”
စိတ်ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်တဲ့ ပုံရိပ်ဆိုတာ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားအတွက် အဖိုးတန်ဆုံးအရာဖြစ်ပြီး တာအိုဂိုဏ်းတိုင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအဆင့် ကျင့်စဉ်အတွက် အရေးပါသောကြောင့် အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးသည်။
လီယန်ချူက အားမနာသလို နတ်ဆရာကြီးကလည်း မကပ်စေးနှဲပေ။
ချက်ချင်းပင် အဝါရောင် သန်းနေသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ ထိုစာရွက်ကို ထိလိုက်သောအခါ သာမန်စာရွက်နှင့် မတူဘဲ အလွန်ပင် ခိုင်ခံ့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါက စိတ်ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်တဲ့ ပုံရိပ်ပါ၊ ကြည့်ကြည့်လိုက်”
နတ်ဆရာကြီး ပြောလိုက်သည်။
သူက လီယန်ချူကို ပေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း စာရွက်ပေါ်တွင် ဘာမှ မရှိဘဲ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေသည်။
“အင်”
လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီး နတ်ဆရာကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီးက ပြုံးရုံသာ ပြုံးသည်။
လီယန်ချူသည် ထိုစာရွက်ကို သေချာ အာရုံစိုက်လိုက်သောအခါ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နက်နဲသော အငွေ့အသက်များ ရောယှက်သွားပြီးနောက် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်
"ထိုက်ကျိ ယင်ယန်"
ပုံစံ ပေါ်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် စွမ်းအားများက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး သူ့၏ စိတ်စွမ်းအားများ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။
“အရမ်းကောင်းတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်နည်းပဲ”
လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။
စိတ်ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် နတ်ဘုရားပစ္စည်းများ၊ အစွမ်းထက်သူများ၊ အဖိုးတန်အရာများ၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးတို့အထိ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်သည်၊ သို့သော် မိမိ၏ မူလစိတ်ကို စွဲကိုင်ထားရန် လိုအပ်သည်၊ မဟုတ်ပါက နတ်ဆိုးလမ်းစဥ်သို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။
နောက်တစ်မျိုးမှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်၊ သို့သော် ယခုအခါတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။
“ဒီနည်းက လုံဟူရှန်းတောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက် ယင်ယန်လေ့ကျင့်နည်းပါ အစွမ်းထက်ပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်စေတယ် ယင်စိတ်ဝိညာဉ်ကနေ ယန်စိတ်ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရင် တတိယအဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်”
ဟု နတ်ဆရာကြီးက ပြောသည်။
လီယန်ချူ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားသည်။
နတ်ဆရာကြီးက လုံဟူရှန်းတောင်၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နှင့် ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
ထို့နောက် နတ်ဆရာကြီးက ဆေးလုံးတစ်ပုလင်းကို ပေးပြန်သည်။
“ဒါက ဒုတိယအဆင့်အတွက် အသုံးပြုနိုင်တဲ့ ရှောင်ဟွမ်းဆေး ပဲ ”
နတ်ဆရာကြီးက ပြောသည်။
လီယန်ချူ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။
ဒုတိယအဆင့် စွမ်းအားတိုးစေသော ဆေးမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဦးလေး ”
နတ်ဆရာကြီးက လက်ကာပြသည်။
“ဒီ စိတ်ကြည်လင်စေတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြား ကိုလည်း ယူသွားပါ ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တာအိုမန္တန်တွေကို စွမ်းအား ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်တယ် နေနှင့်လရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး သူ့ဟာသူ ပြန်ဖြည့်နိုင်တယ် ဂရုတစိုက် သုံးအုံး ”
ဟု နတ်ဆရာကြီးက မှာကြားလိုက်သည်။
လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ဒါဆို သူက "ဘက်ထရီကြီး" တစ်ခုကို ရလိုက်တာပဲ
သူသည် နတ်ဆရာကြီးကို ချင်ယွန်းကျောင်းတွင် နေရာချပေးခဲ့ပြီး ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှ ဆိုင်ရှင်မနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
သူ နယ်စပ်သို့ သွားမည်ကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်မက
"ထပ်သွားပြန်ပြီလား"
ဟု မေးသည်။
လီယန်ချူက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
နတ်ဆရာကြီးက ဘေးမှနေ၍ ပြုံးနေသည်။
ဖန့်ချင်းလန်ကတော့ ရှေ့သို့တိုးလာပြီး
“ခရီးလမ်းမှာ အန္တရာယ်များတယ်၊ သတိထားပါ”
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် မည်းကြီး ကို ချင်ယွန်းကျောင်းတွင် ထားခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်း ချန်နိုင်ငံ၏ တံခါးပေါက်ဖြစ်သော ထျန်းဟိုင်ဂိတ် သို့ တစ်ယောက်တည်း ခရီးဆက်ခဲ့သည်။