အခန်း (၂၃၃-၃၃၄)

အခန်း (၂၃၃) - တိမ်စီးနိုင်သော နတ်ဘုရားကိုယ် ခန္ဓာ ၊ ထျန်းဟိုင်ဂိတ် ၊သဲကန္တာရနှင့် ကျောက်တောင်မြေပြင်

မည်းကြီး သည် တွေ့ရခဲသော မြည်းကောင်းတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲအားကောင်းပြီး ခွန်အားစိုက်နိုင်ကာ သာမန်မြင်းကောင်းများထက်ပင် သာလွန်သည်။

စီးနင်းလိုက်ပါပါက လမ်းကြောင်းအာရုံခံမှုမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်၍ ချောမွေ့သည်။

သို့သော်လည်း ကြေကွဲစရာမှာ သူက အမိုးအကာမရှိသည့် စီးတော်ယာဉ်ဖြစ်ပြီး လေဝင်လေထွက်ကောင်းလွန်းသည်။

အထူးသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ခရီးစဉ်မှာ နယ်စပ်အလွန်သို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အလွန်၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်အေးစက်လှသည်။

ဟိန္ဒူတောင်တန်း မှာလည်း အလွန်အန္တရာယ်များပြီး ငှက်တို့ပင် ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု နာမည်ကြီးသဖြင့် သူသည် မည်းကြီးကို ခေါ်မသွားတော့ပေ။

ဝေမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်သော်။

သူသည် တိမ်တိုက်များကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်စေကာ ကောင်းကင်သို့ တရှိန်ထိုး တက်သွားပြီး ထျန်းဟိုင်ဂိတ် သို့ ခရီးဆက်လိုက်သည်။

တိမ်စီးနိုင်သော နတ်ဘုရားကိုယ်ခန္ဓာ

၎င်းသည် ရွှေရောင်ဆေးလုံး ကို သောက်သုံးခြင်းဖြင့် ရရှိလာသော နတ်ဘုရား အခွင့်ရေး ဖြစ်သည်။

ထျန်းဟိုင်ဂိတ်သည် လီယန်ချူရှိရာ မြောက်ဖုန်းနယ်မြေ၊ ဝေမြို့မှ လမ်းခရီး အကွာအဝေးမှာ လီနှစ်သောင်းကျော် ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ ပျံသန်းတက်ရောက်ပြီးနောက် တိမ်စီးနိုင်သော စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုကာ ထျန်းဟိုင်ဂိတ်သို့ ခရီးဆက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် လွန်ခဲ့သောဆယ်ရက်က ပိုင်ဟုန်ထူ ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အမြန်ဆုံး နယ်စပ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နောက်က လိုက်သွားရမည်။

တိမ်စီးခြင်းကို လီယန်ချူ တွက်ချက်ကြည့်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်နေ့လျှင် လီတစ်ထောင် ခန့် သွားနိုင်သည်။

သူသည် နေ့စဉ် ခရီးသွားပြီး အနားယူချိန်တွင် လုံဟူရှန်းတောင်၏ ယင်ယန်ပုံရိပ် လေ့ကျင့်နည်းကို စိတ်ဖြင့် ကျင့်ကြံသည်။

ထိုကျင့်စဉ်မှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆရာကြီး လေးပါးတွင် တစ်ပါးသာ သင်ယူဖူးသော အရာဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကျင့်စဉ်တိုင်းတွင် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ စုစည်းလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားသည်။

သူ နောက်ဆုံး၌ ထျန်းဟိုင်ဂိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ ထိုကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တံခါးပေါက်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး နတ်တို့၏ အတားအဆီးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

မဟာရှ ခေတ်ကတည်းက စတင်ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်အဆက်ဆက်တို့က ခိုင်ခံ့အောင် ထပ်မံဖြည့်စွက်ခဲ့ရာ ယနေ့ခေတ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျန်းဟိုင်ဂိတ်၏ အပြင်ဘက်မှာမူ အေးစက်သော ဒေသဖြစ်ပြီး သဲကန္တာရ၊ ကျောက်တောင်မြေပြင်များအပြင် ရေခဲတောင်များ၊ ဆီးနှင်းပြင်များနှင့် တောင်တန်းများစွာ ရှိသည်။

၎င်းတို့တွင် အကြီးမားဆုံးသော တောင်တန်းမှာ ဟိန္ဒူတောင်တန်း ဖြစ်သည်။

ဟိန္ဒူတောင်တန်းအတွင်း၌ လူမျိုးစုများစွာ နေထိုင်ကြပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုကာ ပစ္စည်းများ လဲလှယ်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ထျန်းဟိုင်ဂိတ်အတွင်း၌ ကုန်သည်အဖွဲ့များစွာ ရှိပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသမှလည်း ရှိသကဲ့သို့ လူမျိုးစုများမှလည်း ရှိသည်။

ထိုလူမျိုးစုများမှာ မြက်ခင်းပြင်မှ လူမျိုးများနှင့် မတူညီပါ၊ သို့မဟုတ် စစ်ရေးစွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားသည်မဟုတ်ဘဲ အရှေ့မြောက်နယ်စပ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

ထိုတည်ငြိမ်မှုသည် ကုန်သွယ်ရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

လီယန်ချူသည် ထျန်းဟိုင်ဂိတ်ကို ကျော်ဖြတ်မသွားဘဲ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ သတင်းစုံစမ်းရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အလွန်၏ အေးစက်သော ဒေသများတွင် ရာသီဥတုမှာ မတည်ငြိမ်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် နေသာသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် တူနာဒိုကဲ့သို့ လေဆင်နှာမောင်းများနှင့် သဲကန္တာရထဲတွင် သဲမုန်တိုင်းများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် သဲကန္တာရထဲရှိ သဲမုန်တိုင်းများကဲ့သို့သော သဘာဝစွမ်းအားများသည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

သို့သော် ထျန်းဟိုင်ဂိတ်ပြင်ပရှိ သဲကန္တာရမှာ များပြားလှသည်မဟုတ်ဘဲ အများစုမှာ တောင်ထူထပ်သော ဒေသနှင့် မြက်ခင်းပြင်များသာ ဖြစ်သည်။

အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ ကျောက်တောင်၊ သဲကန္တာရများကဲ့သို့ အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရမျိုး မဟုတ်ပေ။

မြို့စောင့်တပ်သားများက ရှေးဟောင်းပုံစံ ဓားရှည်ကို လွယ်ထားသည့် လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည်။

မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်မိကြသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ ရှေးဟောင်းပုံစံဖြစ်ပြီး ဓားကိုယ်ထည်မှာ ဖြောင့်တန်းကာ ဓားသွားမှာ ကျဉ်းမြောင်းသဖြင့် တန်ဓားနှင့် ဆင်တူရာ တစ်ခါတစ်ရံ လူအများ မှားယွင်းတတ်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် ဤနယ်စပ်မြို့ကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားပြီး လူမျိုးစုံ ဝတ်စုံများ၊ မြောက်မြားလှသော ကုန်သည်များကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဤသူတို့မှာ နယ်စပ်အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် ကုန်သွယ်မှုပြုနေသော ကုန်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကလင်... တိန်...

သူသည် နားဝင်ချိုသော ကုလားအုတ်လည်ဆွဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုန်ပစ္စည်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး ဦးဆောင်သူမှာ ဟူလူမျိုးတစ်ဦးဖြစ်ကာ မျက်လုံးများမှာ စူးရှပြီး ခါးတွင် ကွေးညွတ်သောဓားကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းခက်ထန်ပုံပေါက်သည်။

သူသည် လီယန်ချူနှင့် တစ်ချက်ချင်း ကြည့်မိပြီးနောက် ကုလားအုတ်အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့မှာ နယ်စပ်အလွန် ဟိန္ဒူတောင်တန်းသို့ သွားရောက်ကာ ထိုဒေသရှိ လူမျိုးစုများနှင့် ကုန်သွယ်ရန် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုခေါင်းဆောင်တွင် ပြဿနာ ရှိနေ၍ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်သော မိစ္ဆာအငွေ့အသက် ရှိနေပြီး မသန့်ရှင်းသောအရာတစ်ခုခုနှင့် ထိတွေ့ဖူးပုံရသည်။

အနံ့မှာလည်း အလွန်ပါးလျသည်။

လီယန်ချူ သူ့ကျောပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူသည် တည်းခိုခန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းများသည် လူမျိုးစုံ စုဝေးရာဖြစ်ပြီး သတင်းစုံစမ်းရန် အသင့်တော်ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ခရီးဆက်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကြီးမားသော မြို့များ၊ ဂိတ်များသို့ ရောက်တိုင်း လမ်းကြောင်းရပ်ပြီး ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရှမန်ဂိုဏ်း အုပ်စု၏ အရိပ်အယောင်ကို စုံစမ်းလေ့ရှိသည်။

သို့သော်လည်း ဘာမျှ အကျိုးအမြတ် မရခဲ့ပေ။

သူသည် "ထုံဖူး" ဟုခေါ်သော တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဝင်သွားလိုက်သည်။

ထုံဖူး၊ ယွဲ့လိုက်၊ ရိုကျန်း... ထိုနာမည်များသည် အလွန်နာမည်ကြီးသော တည်းခိုခန်းများ ဖြစ်သည်။

ထိုပိုင်ရှင်များက အဘယ်ကြောင့် ဤနာမည်များကိုသာ အညီအညွတ် စိတ်ကူးမိကြသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပိုင်ဟုန်ထူ အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဘာမျှ မရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း...

ထိုတည်းခိုခန်းမှ အစေခံက ရုတ်တရက်

“တာအိုဆရာ ပြောတဲ့ ပိုင်သခင်လေးကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးသလိုပဲ”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

“တကယ်လား ”

အစေခံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်အခဲ ဖြစ်နေပုံပေါ်ပြီး

“အချိန်ကြာနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး”

ဟု တွေးတောပြောသည်။

လီယန်ချူသည် ငွေအိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် လှုပ်ပြလိုက်သည်။

ငါးတုံး အပြည့်ဖြစ်သည်။

အစေခံ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အော်... ကျွန်တော် သတိရပြီ၊ ဒီသခင်လေးက သုံးရက်လောက်က ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်းကို ရောက်လာတာ၊ အဲဒီအချိန်က သူနဲ့အတူ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ပါလာတယ်၊ သူ့ အရွယ်အစားက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ တောင်ကြားက ဝက်ဝံ ထက်တောင် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းသေးတယ်”

အမှန်စင်စစ် သူသည် နယ်စပ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သော်လည်း ဝက်ဝံကို မမြင်ဖူးပေ။

လီယန်ချူက

“နောက်ထပ် လူတွေ ပါသေးလား ”

ဟု မေးသည်။

အစေခံက အနည်းငယ် တွေးတောသည်။

“သူတို့က မြင်းရထားတစ်စီးနဲ့ လာတာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနားမကပ်ခိုင်းဘူး၊ အတူပါလာတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်၊ အဲဒီအဘိုးအိုရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည့်ရင်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်”

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအစေခံက လိမ်ပြောနေပုံ မရှိပေ။

အစေခံက ဆက်ပြောသည်

“သူတို့က ခဏပဲ နားပြီး ထွက်သွားကြတာ၊ နယ်စပ်ကျော်သွားတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းတယ်၊ ဒီလူတွေက ထူးဆန်းနေတော့ မှတ်မိနေတာ”

လီယန်ချူသည် ငွေကို ပေးလိုက်သည်။

“အဲဒီသခင်လေးရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ ”

အစေခံက ကြားပြီးနောက် ကြောင်သွားသည်။

“သူ့အကြည့်က အနည်းငယ် ထိုင်းမှိုင်းနေတယ်၊ အဲဒီအပြင်တော့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး”

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ဟုန်ထူသည် မူးဝေစေသည့် မန္တန် သို့မဟုတ် အလားတူတစ်ခုခုကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ရှမန်ဂိုဏ်း သည် နတ်ကို ပင့်ဖိတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်၏ နယ်ပယ်တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

အစေခံ ထွက်သွားပြီးနောက်

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောမှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော် အတွက် ရည်ရွယ်တာပဲ၊ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာရင် သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ”

သို့သော်

လီယန်ချူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒီလူတွေက ဝေမြို့ကနေ ထျန်းဟိုင်ဂိတ်အထိ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပြဘဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီရောက်မှ ပေါ်လာရတာလဲ ”

“သူတို့က တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အရိပ်အယောင် ကျန်ခဲ့အောင် လုပ်တာလား ”

လီယန်ချူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သို့သော်

သူသည် သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အရိပ်အယောင် ကျန်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ထိုရှမန်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် အလုပ်ကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ကြပြီး စွမ်းအားကြီးမားကြသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ၏ ဓားပျံအတတ်၊ ရွှီလင်းစု၏ ပန်းချီပညာတို့မှာ ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး သိုင်းပညာရှင် ဆရာကြီးတစ်ဦးပင် ရှိသေးသည်။

ထိုသူသုံးဦးသည်ပင် ရှမန်ဂိုဏ်း၏ လက်ထဲတွင် တစ်ဦးသေ၊ တစ်ဦးဒဏ်ရာရ၊ တစ်ဦး ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ရွှီလင်းစုကို ရက်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် အားထုတ်နိုင်သေးသည်။

သူတို့သည် မည်သူမျှ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခြင်းကို မကြောက်ကြသဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အရိပ်အယောင် ကျန်ခဲ့ရန် မလိုပေ။

ရွှီလင်းစု ဖော်ပြထားသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသူ မပါဝင်သည်ကို စဉ်းစားမိသဖြင့် လီယန်ချူက ဤလူများသည် မြို့ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများကြောင်း ယူဆလိုက်သည်။

သူသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်းကို ထပ်မံ စုံစမ်းပြန်သည်။

သို့သော် ဒေသခံများ ဖြစ်စေ၊ ခရီးသွားကုန်သည်များ ဖြစ်စေ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်အကြောင်းကို အလွန်ပင် ရှောင်ဖယ်ကာ ပြောဆိုခြင်း မရှိကြပေ

မသိ၍ မဟုတ်ဘဲ ပြောရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြခြင်း၊ မပြောလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ ငွေပေးမည်ဟု ဆိုသော်လည်း အလကားသာ ဖြစ်သည်။

သူလည်း အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပေ၊ အစကတည်းက စုံစမ်းရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သာမန်လူများ သိထားသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီများသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ပါသည်။

အခန်း (၂၃၄) - ကုန်သည်အဖွဲ့မှ မုန်းဟိုင် နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာတို့ကို ကိုးကွယ်ခြင်း

“နောက်ထပ် တစ်လကျော်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်”

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

သူသည် အစာရှောင်သော တာအိုကျင့်စဉ်ကို ရရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း မြို့ထဲသို့ သွားရောက်ကာ အစားအစာ၊ ရေနှင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို များစွာ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ထားသည့် အရေးပေါ်ကိစ္စများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သိုလှောင်အိတ် သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်ပင် အသုံးဝင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ငွေကြေးအတွက်မူ လီယန်ချူတွင် အခက်အခဲ မရှိပေ။

မူလကပင် သူ၏ကိုယ်တွင် ငွေစက္ကူ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီး ဆိုင်ရှင်မထံသို့ အချို့ကို ထားခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိသည့်ငွေမှာ လုံလောက်သည်။

သူသည် တိရစ္ဆာန်ဈေးသို့ သွားရောက်ကာ အရိုးအဆစ် အသန်မာဆုံးနှင့် ပုံပန်းအလှဆုံး ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နယ်စပ်အလွန်မှာ နယ်စပ်အတွင်းနှင့် မတူပေ။

သူ၏ကိုယ်တွင် လေငြိမ်ပုတီး ရှိသော်လည်း တိမ်စီး၍ ပျံသန်းကာ အလောတကြီး ခရီးဆက်ရန် မလိုလားပေ။

ပြဿနာများ ထပ်မံမတိုးပွားစေလို၍ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် လမ်းပြတစ်ဦးလည်း လိုအပ်သည်။

မဟုတ်ပါက အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရထဲတွင် လမ်းပျောက်ရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။

ထိုဖြတ်သန်းသွားသော ကုန်သည်အဖွဲ့များစွာတွင် ပစ္စည်းများကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ယူရသည့် ကိုယ်ပိုင် သိုင်းသမားများ ရှိတတ်ကြသည်။

အချို့မှာမူ တိုက်ရိုက်ပင် အစောင့်အရှောက်များကို ငှားရမ်းလေ့ရှိသည်။

နယ်စပ်အလွန်တွင် လူရမ်းကားများ၊ သဲကန္တာရဓားပြများ ရှိပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကုန်သည်အဖွဲ့များကို မကြာခဏ လုယက်လေ့ရှိသည်။

လူသူနည်းပါးသော နယ်စပ်အလွန်တွင် ဤသည်မှာ အဖြစ်များသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဲကန္တာရနှင့် တောင်တန်းများကြားသည် ချန်နိုင်ငံ တော်ဝင်အစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အခြေခံကာကွယ်ရေးမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

လီယန်ချူသည် ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ နယ်စပ်သို့ ထွက်ခွာတော့မည့် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မုန်းဟိုင် ဖြစ်ပြီး အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသားဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် ခရီးကြမ်း၏ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးလာသော်လည်း လက်ခြေသွက်လက်ဆဲဖြစ်ကာ သိုင်းကျင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်လာသည်မှာ ၁၀ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။

အဆင့်မရှိသော သိုင်းသမားတစ်ယောက်မှ ယနေ့တွင် ကုလားအုတ်အဖွဲ့တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သည်အထိ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဇနီးသည်ကို လက်ထပ်ကာ သားတစ်ယောက် ရရှိခဲ့သည်။

အခြားအရာများကို ထားလိုက်လျှင်ပင် မုန်းဟိုင်၏ နယ်စပ်အလွန်အတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှသည်။

မုန်တိုင်းများ၊ လူရမ်းကားများ၊ ဓားပြများနှင့် အမျိုးမျိုးသော အန္တရာယ်များသည် လူတစ်ဦး၏ အသက်ကို အချိန်မရွေး နှုတ်ယူသွားနိုင်သည်။

မည်သူမျှ မသိလိုက်ဘဲ နယ်စပ်အလွန်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

မုန်းဟိုင်သည် အစပိုင်းတွင် လီယန်ချူကို သိပ်ပြီး သဘောမကျပေ။

ဒီလောက်ချောမောလှပသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက် နယ်စပ်ထွက်လာပြီး ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲဟု တွေးသည်။

တာအိုဆရာကြီးဆိုလျှင် လေကြောင်း၊ မြေကြောင်းကို ကြည့်ပေးနိုင်၍ အသုံးဝင်မည်ဟု တွေးမိသည်။

သို့သော်

အဖွဲ့ထဲတွင် အသန်မာဆုံး သိုင်းသမား တွမ်းတာလီ ၊ ကျွဲတစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သတ်နိုင်သူအား လီယန်ချူက အလွယ်တကူ လှဲချလိုက်သည့်အခါ။

မုန်းဟိုင်သည် သူ၏အစွမ်းကို အထင်ကြီးသွားသည်။

ဒီလောက်စွမ်းရည်ရှိလျှင် နယ်စပ်ထွက်ရခြင်းမှာ ပြဿနာမရှိပေ။

ထို့အပြင် ဘုန်းကြီး၊ တာအိုဆရာဆိုသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းယူဆောင်ပေးမည့် ရုပ်တုတစ်ခုအနေဖြင့်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့်

သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံးသည် ထျန်းဟိုင်ဂိတ်မှ ထွက်ခွာကာ ဟိန္ဒူတောင်တန်းသို့ ခရီးဆက်ကြသည်။

နယ်စပ်အတွင်းနှင့် အပြင်မှာ လုံးဝ ကမ္ဘာနှစ်ခု ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အတွင်းမှာ အလွန်ပင် လူသူကင်းမဲ့သည်ဟု ဆိုပါက လူတို့၏ အငွေ့အသက် ရှိနေသေးပြီး လူသူလုံးဝကင်းမဲ့သော နေရာမျိုးမှာ အလွန်နည်းသည်။

သို့သော် နယ်စပ်အလွန်မှာ မတူပေ။

ကောင်းကင်မှာ မြင့်မား၍ မြေပြင်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး အဆုံးမရှိပေ။

အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလွန်းလှသည်

သူတို့ ထျန်းဟိုင်ဂိတ်မှ ထွက်ခွာစဉ်က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စိမ်းလန်းသောမြေနေရာ ဖြစ်သေးသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ မြေဆီလွှာမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။

နေရာများစွာမှာ သဲကန္တာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မုန်းဟိုင်သည် စိတ်အားထက်သန်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်ပြီး လီယန်ချူနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ ကုလားအုတ်စီးလာသည်။

“တာအိုဆရာ လီ က ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပါ၊ ဘာကြောင့် ဟိန္ဒူတောင်တန်းကို သွားဖို့ စိတ်ကူးမိတာလဲ”

(ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီး နဲ့ တာအို ဘုန်းကြီး မတူဘူးနော် တာအိုဘုန်းကြီးက အိမ်ထောင်ပြုလို့ရတယ် )

မုန်းဟိုင်က မေးသည်

လီယန်ချူက ရှင်းပြသည်

“လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ပါ၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက အဖမ်းခံထားရတယ်၊ ဟိန္ဒူတောင်တန်းကို ခေါ်သွားတယ်လို့ ထင်တယ်”

မုန်းဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ သစ္စာရှိမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ မင်းသူငယ်ချင်းက လူမျိုးစုတွေလက်ထဲ ရောက်သွားတာလား ”

“ကျွန်တော် ဟိန္ဒူတောင်တန်းထဲက လူမျိုးစုအချို့နဲ့ ရင်းနှီးမှုရှိတယ်၊ အဲဒီလိုဆိုရင် တာအိုဆရာအတွက် ကျွန်တော် ကူပြောပေးလို့ရကောင်းရဲ့”

လီယန်ချူ ခေါင်းခါ၍

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို ရှမန်ဂိုဏ်း က ဖမ်းသွားတာပါ”

ဟု ပြောသည်။

သူသည် မည်သို့မျှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ပေ။

မုန်းဟိုင်သည် ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ

“ရှမန်ဂိုဏ်း ”

ဟု အံ့ဩစွာ ပြောသည်။

သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်

“ရှမန်ဂိုဏ်းဆိုတာ လူမျိုးစုတွေရဲ့ သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး အပြင်လောကနဲ့ ထိတွေ့လေ့မရှိဘူး”

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှမန်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းကို သူသိရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လီယန်ချူသည် မုန်းဟိုင်နှင့် အတူရှိချိန် မကြာသေးသော်လည်း မုန်းဟိုင်သည် မကောင်းဆိုးဝါး စွဲကပ်ခြင်းမရှိသူဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်း ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်သည်။

မျက်နှာပြင်အရလည်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဟု မြင်ရသည်။

ထို့ကြောင့်

လီယန်ချူ မဖုံးကွယ်တော့ပေ

“အစ်ကိုကြီး မုန်း၊ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော် အကြောင်း ကြားဖူးလား ”

“ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ရှမန်ဂိုဏ်းသားတွေ ဖမ်းသွားတာ၊ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာဖို့ ခေါ်သွားတာပါ”

မုန်းဟိုင်သည် ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

“ဒါဆို မင်းသူငယ်ချင်းက အလွန်မြင့်မြတ်တဲ့ ကံကြမ္မာ ဒါမှမဟုတ် ကံကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ရှမန်ဂိုဏ်းက ဖမ်းသွားတာပဲ”

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်

“ဒီလိုမျိုးက အများကြီး ဖြစ်တတ်လို့လား ”

မဟုတ်ပါက မုန်းဟိုင်က ထိုကိစ္စ၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းကို ဘာကြောင့် ချက်ချင်း သိနေရသလဲ။

မုန်းဟိုင်သည် သက်ပြင်းချ၍ ရယ်လိုက်သည်

“ရှမန်ဆိုတာ နယ်စပ်အလွန် လူမျိုးစုတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုပါ၊ သူတို့က နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာ၊ တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများကို ကိုးကွယ်ပြီး အရာအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်ရှိတယ်၊ ကိုးကွယ်သင့်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်”

“ကျွန်တော်လည်း အဘိုးအိုတွေဆီက ကြားဖူးတာပါ၊ ဒဏ္ဍာရီထဲက ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုရင် ကံကြမ္မာကောင်းတဲ့သူက လမ်းပြပေးမှ ရတယ်တဲ့၊ အလွန်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ ကံကြမ္မာ ရှိရမယ်တဲ့၊ ကျွန်တော်က ဒါကို ပါးစပ်ပြော ဒဏ္ဍာရီပဲ ထင်ခဲ့တာ”

မုန်းဟိုင်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျသွားသည်။

ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အသံကို လျှော့ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အလွန်တွင် ရှမန်ဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းမှာ တားမြစ်ထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ တာအိုဆရာဝတ်စုံက သူ့ကို ရင်းနှီးမှု ပိုပေးသွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကာကွယ်မှုလည်း လျော့နည်းသွားပုံရသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားမှုများ ပေါ်လာသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူ၏ ကိုယ်တွင် ဒီလောက်ထိ ကြီးမားသော အကြောင်းရင်း ရှိနေတာလား။

“ဒီ ရှမန်ဂိုဏ်းအကြောင်း အစ်ကိုကြီး မုန်း ဘယ်လောက် သိထားလဲ ”

လီယန်ချူက မေးသည်။

မုန်းဟိုင်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်

“တာအိုဆရာလီ၊ ကျွန်တော် မပြောသင့်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်၊ အရမ်းရင်းနှီးပြီးမှ ပြောရမယ့် စကားမျိုးပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ချန်နိုင်ငံသားတွေမို့လို့ ကျွန်တော် အကြံပေးရစေ၊ ရှမန်ဂိုဏ်းကို ဘယ်တော့မှ မစော်ကားမိပါစေနဲ့”

“အော် သူတို့ အင်အားကြီးလို့လား ”

လီယန်ချူက မေးသည်။

“မကဘူး၊ ဒီ ရှမန်ဂိုဏ်းက အလွန် မိစ္ဆာဆန်တယ်၊ သူတို့က လူကို ပူဇော်ကြတယ်၊ အရေခွံခွာ၊ နှလုံးထုတ်၊ ဒါမှမဟုတ် လူအရေခွံပဲ ကျန်အောင် လုပ်ပြီး လူအရေခွံစည်လုပ်တာမျိုးအထိ ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးတယ်”

“ရှမန်ဂိုဏ်းက လူမျိုးစုတွေ ယုံကြည်တဲ့ ဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး မယဉ်ကျေးဘူး နောက်ပြီး သွေးဆာတဲ့ ဂိုဏ်းမျိုးပါ”

“အထူးသဖြင့် ရှမန်ဆရာတွေက နတ်ဝိညာဉ်ကို ပင့်ဖိတ်နိုင်တယ်၊ မန္တန်တွေ စီရင်နိုင်တယ်၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်ထဲအထိ ဝင်လာနိုင်တယ်၊ တကယ့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတွေပဲ”

“တာအိုဆရာ၊ မင်းက လူငယ်ဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းကို ကယ်ဖို့ အဝေးကြီးက လာခဲ့တာကို လေးစားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အသက်ကိုပါ အန္တရာယ် မဖြစ်စေဖို့ ရှမန်ဂိုဏ်းကို မစော်ကားဖို့ အကြံပေးပါတယ်”

လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူ၏ စေတနာကို သိရှိသည်။

“အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး မုန်း”

သို့သော်

လူကိုတော့ သူကယ်မှာ ဖြစ်သည်။

ရှမန်ဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာတွေလောက်တော့ မကြမ်းတမ်းနိုင်ပါဘူး။

မုန်းဟိုင်သည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းသာ ချလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ ကယ်တင်လိုစိတ်ကို သူ သိမြင်နေသည်။

လူငယ်ဘဝတွင် သွေးဆူ၍ သူငယ်ချင်းအတွက် အသက်ပေးရဲပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်တတ်ကြသည်။

သို့သော် မုန်းဟိုင်မှာ အသက် ၄၀ ရှိပြီဖြစ်ကာ ဇနီးနှင့် သားသမီး၊ အိမ်နှင့် ယာဉ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

စိုးရိမ်စရာတွေ များနေပြီဖြစ်သည်။

မိသားစုကို ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝပေးနိုင်ဖို့ မဟုတ်ရင် သူလည်း ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ နယ်စပ်အလွန်မှာ ကုန်သွယ်လုပ်ငန်း လုပ်မှာ မဟုတ်ပေ။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ဟိန္ဒူတောင်တန်းဆီသို့ ခရီးဆက်နေပြီး ကုလားအုတ်လည်ဆွဲသံများက သာယာစွာ မြည်ဟီးနေသည်။

နယ်စပ်အလွန်မှာ အလွန်အေးစက်လှသည်။

ခုနက နေသာနေသော်လည်း ရုတ်တရက် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။

ရာသီဥတုက အလွန်ပင် ပြောင်းလဲလွယ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မုန်းဟိုင်မှာ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ထဲတွင်လည်း နယ်စပ်အလွန်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် လေပြင်းလာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။

လေလုံရာနေရာကို ရှာတွေ့ပြီး ကုလားအုတ်များနှင့် လူများကို စနစ်တကျ နေရာချပေးလိုက်ကြသည်။