အခန်း (၂၃၅-၂၃၆)

အခန်း (၂၃၅) - နှစ်ထောင်ချီသော ရှေးဟောင်းမြို့တော်၊ နှလုံးသားကို စားသော မိစ္ဆာ

ဟူး... ဟူး... ဟူး...

လေသံများ တရွှီရွှီ မြည်ဟီးနေသည်

ကောင်းကင်အထိ လွှမ်းခြုံထားသော သဲမုန်တိုင်းများကို လှည့်ပတ်တိုက်ခတ်နေသဖြင့် မျက်စိပင် ဖွင့်၍မရချေ။

သတိမထားမိပါက လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားနိုင်သည့် အနေအထားပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီတကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ ရာသီဥတုပဲ၊ ရုတ်တရက်ကို ပြောင်းသွားတာပဲ”

ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းသော လူငယ်တစ်ဦးက ဆဲဆိုလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ဦးလေးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကုန်သွယ်မှုပြုရန် ထွက်လာခါစဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ လေပြင်းတိုက်ခတ်သည့် ရက်များကို မကျင့်သားရသေးပေ။

သူတို့သည် ဤလေပြင်းမုန်တိုင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီး နေမဝင်မီ ရှေးဟောင်းမြို့တော် အပျက်အစီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သို့သော်လည်း

မုန်းဟိုင်သည် လူများကို ရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲသို့ ခေါ်မသွားဘဲ မြို့ရိုးအနီးတွင်သာ စခန်းချ၍ အနားယူစေသည်။

“ဒီရောက်ပြီဆိုမှ ဘာကြောင့် မဝင်ရတာလဲ”

လီယန်ချူက မေးသည်။

မုန်းဟိုင်က ရှင်းပြသည်

“ဒီလို ရှေးဟောင်းမြို့တော်မျိုးတွေက ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပျက်စီးနေတာ၊ နေထိုင်သူမရှိတာ ကြာပြီ လူကြီးတွေ ပြောကြတာတော့ မြို့ထဲမှာ နှလုံးသားကို တူးဖော်စားသောက်တတ်တဲ့ မိစ္ဆာတွေရှိတယ်တဲ့ အထဲကို ဝင်သွားရင် ပြန်ထွက်လာလို့ မရတော့ဘူးတဲ့”

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်

“မိစ္ဆာတွေ ရှိနေတာကို ဒီအနီးအနားမှာ စခန်းချနေကြတာလား ”

မုန်းဟိုင်က ပြုံး၍

“ဒီမိစ္ဆာတွေက ရှေးဟောင်းမြို့တော်ပြင်ပကို ဘယ်တော့မှ မထွက်ဘူး ပြီးတော့ မြို့တော်နားမှာက အေးချမ်းပြီး လေပြင်းတွေ၊ သဲမုန်တိုင်းတွေ မရောက်နိုင်ဘူးလေ ဒါကြောင့် ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ကုန်သည်တွေက ဒီမြို့တော်ကို အမှီပြုပြီး အနားယူကြတာပါ”

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မုန်းဟိုင်သည် ပြုံး၍ လှည့်ထွက်သွားပြီး စခန်းချခြင်းကိစ္စများကို စီစဉ်သည်။

ဤသူတို့မှာ အတွေ့အကြုံရင့်သူများဖြစ်၍ အထူးတလည် ကြီးကြပ်ရန် မလိုပေ။

ထိုသည်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း လှည့်လည်စစ်ဆေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်အလွန်မှာ အနောက်တိုင်း၊ အနောက်မြောက်ဘက်များနှင့် မတူပေ။

သဲကန္တာရများမှာလည်း ထိုမျှ ကျယ်ဝန်းလှသည်မဟုတ်ပေ။

မုန်းဟိုင်၏ အဆိုအရ နောက်ထပ် တစ်ရက်ခရီးဆိုလျှင် ဤသဲကန္တာရကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် မြေဆီလွှာ ညံ့ဖျင်းသော လွင်ပြင်များ ရှိသည်။

ရေနှင့် မြက်ခင်းကောင်းသည့် နေရာများတွင် လူမျိုးစုများ နေထိုင်ကြသည်။

လူဦးရေ ဒါဇင်နှင့်ချီသော အဖွဲ့ငယ်များမှသည် ထောင်နှင့်ချီသော အဖွဲ့ကြီးများအထိ ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် စခန်းအတွင်း ထိုင်၍ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အနားယူနေသည်။

ယခုအခါ သူသည် တာအိုဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားပြီး မည်သည့်ကုန်သည်၊ ခရီးသွားများနှင့်မဆို ထူးမခြားနားသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲထားသည်။

နေဝင်သွားပြီးနောက် အပူချိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်မည့် အေးစက်မှုများ ရောက်ရှိလာပြီး လေတိုက်ခတ်သံမှာ ဓားသွားဖြင့် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ မျက်နှာကို ထိခိုက်နေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲတွင် ညည့်စောင့်သူများ ရှိသည်။

လီယန်ချူမှာ အသစ်ရောက်လာသူဖြစ်၍ တာဝန်ပေးမထားပေ။

ခါးတွင် ဓားတိုများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသား ၃-၄ ဦးမှာ စကားပြောရင်း လှည့်လည်စစ်ဆေးနေသည်။

သဲကန္တာရထဲတွင် ရက်စက်သော ဓားပြများ ရှိနေသဖြင့် အချိန်မရွေး သတိရှိနေရမည်။

လီယန်ချူသည် စခန်းအတွင်း၌ တာအိုကျင့်စဉ်ကို တရားမှတ်နေသည်။

သူနှင့် တဲအတူတူနေသူမှာ နေ့လယ်က လူငယ်လေးနှင့် သူ့ဦးလေး ဖြစ်သည်။

လူငယ်လေးမှာ လျိုဖန်း ဖြစ်ပြီး ဦးလေးမှာ လျိုလင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လျိုလင်သည် အိပ်ပျော်နေပြီး တဲအတွင်း၌ ဟောက်သံများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လျိုဖန်းမှာမူ အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလှိမ့်နေသည်။

ထိုအရွယ် လူငယ်များမှာ သွေးဆူ၍ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေတတ်သည်။

သူသည် မိန်းမများနှင့် ထိတွေ့သည်မှာ တစ်လကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“တာအိုဆရာလီ၊ အိပ်ပျော်ပြီလား ”

လျိုဖန်းက စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။ သူသည် စကားပြောဖော် ရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်

“မအိပ်သေးပါဘူး”

လျိုဖန်းက ရယ်မော၍

“ဆရာကြီးရဲ့ ဒီလို စိတ်အေးချမ်းမှုမျိုးကိုတော့ အားကျလိုက်တာ၊ ကျွန်တော်တော့ မလုပ်တတ်ဘူး”

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ပြုံးပြသည်။

လျိုဖန်းသည် သူ့ဦးလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်

“တာအိုဆရာ သိလား၊ ဒီသဲကန္တာရကို ကျော်ပြီး ၅၀ လီလောက် သွားရင် ဟန်မိသားစုခံတပ် ရှိတယ် အဲဒီခံတပ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ သမီးက အရမ်းလှတယ်၊ လှလွန်းလို့ ဖော်ပြလို့တောင် မရဘူး”

လျိုဖန်း၏ မျက်နှာမှာ တောက်ပနေသည်။

သူသည် သူ့တွင်ရှိသမျှသော ချီးမွမ်းစကားလုံးများကို လှူဒါန်းလိုက်သည်။

လီယန်ချူက

“ကျွန်တော်တို့ ဟန်မိသားစုခံတပ်ထဲ ဝင်မှာလား”

ဟု မေးသည်။

လျိုဖန်းက

“ဝင်မှာပေါ့၊ ဟန်မိသားစုခံတပ်က ခရီးသွားတွေ နားခိုရာ အရေးကြီးဆုံးနေရာပဲ ဟိန္ဒူတောင်တန်းကို သွားရင် မဖြစ်မနေ ဖြတ်ရမယ့် လမ်းကြောင်းပဲ”

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်

“ဟိန္ဒူတောင်တန်းကို သွားရင် ဟန်မိသားစုခံတပ်ကို မဖြစ်မနေ ဖြတ်ရတာလား ”

လျိုဖန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မိန်းကလေးအကြောင်းသာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်

“အရင်တစ်ခေါက် ကျွန်တော်သွားတော့ ဟန်သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြသေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို သဘောကျနေတာ ဖြစ်ရမယ်”

လီယန်ချူ တိတ်တိတ်ကလေး ရယ်မောမိသည်။

“ငါ ဒီလောက် အိပ်မောကျနေတာတောင် မင်း ဒီမှာ ကြွားနေတာ ကြားနေရတယ် ဟန်သခင်မလေးက မင်းကို သဘောကျမယ်တဲ့လား၊ အိပ်မက် မမက်ပါနဲ့ကွာ ”

လျိုဖန်း၏ ဒုတိယဦးလေး လျိုလင် နိုးလာပြီး ရယ်မောဆဲဆိုလိုက်သည်။

လျိုဖန်းမှာ ဆဲဆိုခံရလွန်း၍ အရေထူနေပြီဖြစ်ကာ အရေးမစိုက်ပေ

“ဦးလေးကလည်း၊ ဦးလေးမသိတာပါ ဟန်သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်က တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး၊ သေချာပေါက် ကျွန်တော့်ကို သဘောကျတာ”

လျိုလင် ထိုင်လိုက်ပြီး

“ဟန်မိသားစုခံတပ်မှာ စည်းစိမ်တွေက အများကြီး၊ ဟန်သခင်မလေးကလည်း အဲလောက်လှတာ၊ မျက်စိကန်းမှ မင်းကို သဘောကျမှာ ပိုက်ဆံရှာဖို့သာ ကြိုးစား၊ တခြားဟာတွေ လျှောက်မတွေးနဲ့”

ဟု ပြောသည်။

လျိုဖန်းက

“ဦးလေးကလည်း၊ ဟန်သခင်မလေးက ပုံပြင်ထဲကလိုမျိုး ကျွန်တော်လို ဆင်းရဲသားလေးကို သဘောကျချင်တာ ဖြစ်မှာပေါ့”

ဟု ရယ်မောပြောသည်။

လျိုလင်က နှုတ်ခမ်းမဲ့၍

“မင်းရဲ့ အမေကို ဆဲလိုက်ချင်တယ် ငါငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဒါမျိုး ယုံခဲ့တာပဲ၊ နောက်မှ ဒါတွေက လူတွေကို စိတ်သက်သာရာရစေဖို့ ပြောတဲ့ စကားတွေဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်”

လျိုဖန်း ဆက်ပြောမည့်အချိန်တွင် လျိုလင်က လီယန်ချူကို ညွှန်ပြလိုက်သည်

“မင်းကြည့်လေ၊ တာအိုဆရာလီကို ကြည့်စမ်း၊ သူက ဒီလောက် ချောမောတာ၊ ဟန်သခင်မလေး ကြိုက်ရင်လည်း ဒီလိုသူမျိုးကိုပဲ ကြိုက်မှာပေါ့”

လျိုဖန်းက

“ဆရာကြီးလီကတော့ ပြောစရာမလိုအောင် ချောတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း မညံ့ပါဘူး၊ ဦးလေးကြည့်လေ ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ဘယ်လောက်တောင့်တင်းလဲ မိန်းကလေးတွေက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းကြိုက်တာ”

ဟု ပြောသည်။

လျိုလင်က

“မင်းကလည်း၊ တိရစ္ဆာန်လိုပဲ၊ မင်းက ကိုယ်ခန္ဓာတောင့်တာကိုပဲ ကြည့်ပြီး မွေးမြူရေး လုပ်နေတာလား”

ဟု ရယ်မောပြောသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုသူတို့၏ စကားပြောသံကို နားထောင်ရင်း ရယ်မောမိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရိုးသားပွင့်လင်းသည့် လူနေမှုဘဝကို မနှစ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်

လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။

သို့သော် စခန်းထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

ပုခုံးကျယ်၍ ခါးသွယ်ကာ ခြေတံရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိတ်လန့်စွာ ပြေးလာသည်။

“ဖြစ်ပြီ၊ ဖြစ်ပြီ ”

“သေပြီ၊ အကုန်လုံး သေကုန်ပြီ ”

သူသည် စကားပင် ပီပီသသ မပြောနိုင်တော့ဘဲ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

လူအများ ဝိုင်းရံလာပြီး ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမြန်းကြသည်။

သူ့နာမည်မှာ ကောင်းကျန်းပန်း ဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းမှ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ခြေထောက်သိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး သစ်လုံးတုံးကိုပင် တစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချိုးနိုင်သူဖြစ်ကာ ပေါ့ပါးမှု အတတ်ပညာလည်း ကောင်းသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲတွင် လမ်းကြောင်းရှာပေးသည့်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းသွားရှာရာမှ မည်သည်ကို တွေ့ခဲ့သည်မသိ၊ ဤမျှ ရဲရင့်သော သိုင်းသမားတစ်ယောက်ကို ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားစေသည်။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အရက်ဘူးကို ဖြုတ်၍ ပေးလိုက်သည်။

“စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ အရက်နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး၊ ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားလိမ့်မယ်”

ကောင်းကျန်းပန်းသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အရက်ကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်သည်။

ပူနွေးသော အရသာများမှာ ဗိုက်ထဲမှတဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သွားများပင် မတုန်တော့ပေ။

လီယန်ချူ ပေးလိုက်သော အရက်မှာ ဆေးဖက်ဝင်သော အရက်ပြင်းဖြစ်သည်။

သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်စေပြီး နွေးထွေးစေသည်။

ကောင်းကျန်းပန်းက လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အရက်ဘူးကို ပြန်ပေးသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လီယန်ချူ လက်ကာပြသည်။

ကောင်းကျန်းပန်းမှာ အအေးဓာတ်ဝင်သွားသဖြင့် အချိန်မီ ကုသပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ”

မုန်းဟိုင် ရောက်လာပြီး မေးသည်။

ကောင်းကျန်းပန်းသည် ခုနက မြင်ခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိပြီး ထိတ်လန့်နေသည်။

“ချွဲမူ ရဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့၊ အရှေ့က သဲကန္တာရထဲမှာ အကုန်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ အတွင်းအင်္ဂါတွေကို အကုန် ထုတ်ထားတယ်၊ တစ်ယောက်မှ အသက်မကျန်ဘူး”

ကောင်းကျန်းပန်းက ပြောသည်။

“ဘာ”

မုန်းဟိုင် အော်ဟစ်မိသည်။

လူအုပ်ကြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

“ချွဲမူရဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့ အကုန်သေကုန်ပြီ ”

“ဘယ်လိုလုပ် အတွင်းအင်္ဂါတွေကို ထုတ်ထားတာလဲ ဒါက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဓားပြတွေလုပ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ မတူဘူး ”

အခန်း (၂၃၆) - မျက်နှာပေါ်တွင် သေခြင်းတရား ရိပ်ယောင် ၊ အလွန်ဆိုးရွားသော နိမိတ်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ အသတ်ခံလိုက်ရသော ကုန်သည်အဖွဲ့

မုန်းဟိုင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်

“အားလုံးပဲ ရပ်လိုက်ကြတော့”

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကျန်းပန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့်

“အစ်ကိုကောင်း၊ ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေး၊ ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ကြရအောင် ”

ဟု ပြောသည်။

ကောင်းကျန်းပန်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှု မပြေသေးသဖြင့် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူတစ်စုသည် ကောင်းကျန်းပန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့ အံ့အားသင့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ။

ချွဲမူ ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရသည့်နေရာသည် သူတို့နှင့် ဝေးလှသည်မဟုတ်ဘဲ ပေ ၃၀ ခန့်သာ ကွာဝေးသည်

ဤနေရာတွင် မြေကုန်းငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူတို့က အောက်ခြေတွင် ရှိနေသော်လည်း ချွဲမူတို့ ကုန်သည်အဖွဲ့ကမူ ထိုမြေကုန်းပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုတွေ့ရှိချက်က လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို လေးလံသွားစေသည်။

သဲကန္တာရထဲတွင် လေပြင်းနှင့် သဲမုန်တိုင်းများ ရှိသော်လည်း လူများစွာ သူတို့နှင့် နီးကပ်စွာ သေဆုံးနေသည်ကို အနည်းငယ်မျှသော အသံကိုပင် မကြားခဲ့ရခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒါ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ သတ်လိုက်တာများလား”

ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် မြေကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူကိုယ်တိုင်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤသူတို့၏ သေဆုံးပုံမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လွန်းလှပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

ရင်ဘတ်များကို တူးဖော်ထားပြီး အသည်း၊ နှလုံး၊ အူသိမ်၊ အူမများအားလုံးကို ထုတ်ယူခံထားရသည်။

လူအများစုမှာ ထွက်ပြေးစဉ် လမ်းတွင် သေဆုံးသွားကြခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်မှ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခံရကာ ရက်စက်စွာ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လူ ၃၀ ခန့် သေဆုံးနေပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းမှာ ငရဲခန်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူလှသည်။

အထူးသဖြင့် လူအများစုမှာ ပါးစပ်ကို ဟလျက်၊ အကူအညီတောင်းရန် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ထားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် သေဆုံးနေသဖြင့် ကြည့်ရသူ၏ ကျောချမ်းစရာပင် ကောင်းလှသည်။

မနေ့ညက သူတို့ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို မှန်းဆကြည့်နိုင်သည်။

“ချွဲမူက ဒီမှာ”

ကောင်းကျန်းပန်းသည် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပြီး အလောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

မုန်းဟိုင် အမြန်လျှောက်သွားပြီး လီယန်ချူက နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

“အဲ့”

“သူလား”

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

မုန်းဟိုင် လှည့်ကြည့်ကာ

“တာအိုဆရာလီ သူနဲ့ သိလို့လား”

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်

“မနေ့က ထျန်းဟိုင်ဂိတ်ထဲမှာ တစ်ခါတွေ့ဖူးတယ်၊ ဒီလူရဲ့ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ မကောင်းတဲ့ အရိပ်အယောင် နည်းနည်းပါပေမယ့် အဲ့လောက်ထိ မဆိုးဘူး၊ ငွေကြေး ပျက်စီးမယ့် နိမိတ်လောက်ပဲ ထင်တာ၊ သဲကန္တာရထဲမှာ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”

မုန်းဟိုင် ကြားပြီးနောက် လီယန်ချူကို ထပ်မံ၍ စေ့စေ့ကြည့်ကာ

“တာအိုဆရာလီ၊ ကျွန်တော့် မျက်နှာအသွင်အပြင်ကရော ဘယ်လိုရှိလဲ ”

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သေချာစွာ စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

မူလက သူ ဘာမှမဖြစ်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခု ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

မျက်နှာအရောင်လည်း ပြောင်းသွားသည်။

မူလက မုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ကံကောင်းခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်များ ပတ်လည်ဝိုင်းနေပြီး ဤသည်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသော နိမိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန်းဟိုင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင်

“ဘာဖြစ်လို့လဲ တာအိုဆရာ၊ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား”

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက

“ထူးဆန်းတယ်၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ မူလက ကံကောင်းခြင်း အရိပ်အယောင်တွေ ရှိပေမယ့် အခုတော့ မျက်ခုံးကြားမှာ သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်တွေ ဝိုင်းရံနေတယ်၊ ဒါဟာ မကြာခင် သေဆုံးတော့မယ့်သူရဲ့ နိမိတ်ပဲ”

ဟု ပြောသည်။

မုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကယ်၍ လမ်းဘေးက ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ပြောနေသည့် တာအိုဆရာတစ်ယောက်က ပြောလျှင် သူ့ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးမိမည်ပင်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ သူနှင့် အတူခရီးသွားနေသူဖြစ်ပြီး ငွေရှာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသဖြင့် လိမ်ညာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မုန်းဟိုင် သည်းမခံနိုင်ဘဲ

“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းခါ၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ခါးသီးသွားသည်။

ဘုန်းကြီးများ၊ တာအိုဆရာများနှင့် ဆရာဝန်များက မိမိကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချသည်ကို အကြောက်ဆုံးပင်။

မုန်းဟိုင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး ထိုအတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ ချွဲမူ၏ အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ချွဲမူမှာ မနေ့က လီယန်ချူ မြင်ခဲ့ရသည့် ကွေးညွတ်သောဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဟူလူမျိုး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည့် မျက်နှာဖြင့် အလောင်းမှာ အလွန်ပင် တောင့်တင်းနေသည်။

မုန်းဟိုင် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

လျိုလင်သည် ထိုအချိန်တွင် မုန်းဟိုင်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရိုးသားဖော်ရွေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ဖြစ်သူက

“အစ်ကိုကြီးမုန်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဟု မေးသည်။

မုန်းဟိုင်သည် ချွဲမူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေကြေးပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လျိုလင် အံ့ဩသွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးရောင်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သဲကန္တာရ ဓားပြတွေ မဟုတ်ဘူး ”

သူသည် အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

မုန်းဟိုင်က တည်ကြည်သော အသံဖြင့်

“အလောင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ကြ၊ အဆိပ်ကင်း၊ အဆိပ်ပိုးမွှားတွေ ရှိမရှိ သတိထား”

ဟု ပြောသည်။

လူများလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ချွဲမူ၏ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အလောင်းများကို ငုံ့ကြည့် စစ်ဆေးကြသည်။

ခဏကြာပြီးနောက်။

လူများ စုဝေးလာကြပြီး အရောင်များမှာ လေးလံနေကာ အဖွဲ့အတွင်း လေထုမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

လျိုဖန်းသည် မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ငွေတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ကာ ပြေးလာသည်။

“ဦးလေး၊ ကြည့်ဦး၊ ငွေတွေ အများကြီးပဲ”

လျိုလင်သည် စိတ်လွတ်နေချိန်ဖြစ်ပြီး တူဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဖုန်း

လျိုဖန်းမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် လဲကျသွားပြီး လျိုလင်သည် ဒေါသမပြေနိုင်ဘဲ မိမိ၏ တူဖြစ်သူကို ထပ်မံ၍ ကန်ကျောက်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကသာ ဒေါသထွက်နေသော လျိုလင်ကို ဆွဲခေါ်သွားရသည်။

လျိုဖန်း အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး ဘာကြောင့်မှန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

“ဦးလေး၊ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေတာလဲ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ရိုက်တာလဲ”

လျိုလင် ဒေါသတကြီးဖြင့်

“မင်းလို သေချင်နေတဲ့ ကောင်စုတ်၊ သဲကန္တာရ ဓားပြတွေက လူသတ်ရင် ဘယ်တော့မှ ငွေတွေကို ချန်မထားခဲ့ဘူး၊ ဒီလူတွေကို သတ်တာ ဓားပြတွေ မဟုတ်ရင် ဘာကောင်တွေက သတ်တာလဲ”

“ဒါ ဘာတွေ ဝမ်းသာနေတာလဲ၊ ဒါတွေက လူသေငွေတွေ၊ အသက်ယူမယ့်ငွေတွေ ”

လျိုဖန်း သဘောပေါက်သွားပြီး နယ်စပ်အလွန်က ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ္ဍာရီများကို ပြန်တွေးမိကာ လက်များ တုန်ယင်လာပြီး ငွေစများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

သူ၏ လည်ပင်းမှာ တောင့်တင်းလာပြီး ထိုရှေးဟောင်းမြို့တော် အပျက်အစီးများဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လူကြီးတွေ ပြောခဲ့တာ ဒီရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲမှာ နှလုံးသားကို ထုတ်စားတဲ့ မိစ္ဆာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား

မြို့ထဲက မိစ္ဆာတွေ ထွက်လာတာလား

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝ့ကြည့် အတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဤနေရာတွင် မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။

ယခုအချိန်တွင် နေရောင်ခြည်မှာ ပူပြင်းနေသဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ကျန်ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထူးဆန်းလှသည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်

သူ အကြည့်စွမ်းအားဖြင့် အဖွဲ့ထဲမှ လူများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ အကြည့်မှာ လေးလံသွားသည်။

မုန်းဟိုင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသော နိမိတ်ပင်

မုန်းဟိုင်သည် လီယန်ချူကို အမြဲ သတိပြုနေသဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။

“တာအိုဆရာလီ၊ ဘာလို့ ဆရာကြီး မျက်နှာလည်း မကောင်းတာလဲ၊ လူတိုင်း ကျွန်တော့်လိုပဲ ဖြစ်နေကြတာလား”

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်”

မုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ သွေးရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူသည် အခြားသူများလည်း အတူတူ သေရမည်ဖြစ်၍ ဝမ်းသာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် တာဝန်ယူလိုစိတ်ရှိသူဖြစ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

“တာအိုဆရာလီ၊ ဘယ်လို ကုစားရမလဲ”

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူ ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက်

“ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်”

ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ထိုသူတို့၏ သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်များမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ဘဲ ဝိုင်းရံနေသည်။

မနေ့ညက ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားသော ချွဲမူ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ ပေ ၃၀ အကွာရှိ မြေကုန်းပေါ်တွင် အသက်မကျန် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး အောက်ခြေရှိ စခန်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အသံကိုမျှ မကြားလိုက်ရပေ။

မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မခံစားမိခဲ့ပေ။

မည်သည့် မကောင်းဆိုးဝါးမျိုး ဖြစ်မည်နည်း

“ဒီလူတွေရဲ့ သေဆုံးပုံမှာ အငြိုးအတေးတွေ အလွန်ကြီးမားတယ်၊ အလောင်းတွေကို အရင်ဆုံး မီးရှို့လိုက်မှ ဖြစ်မယ်၊ မတော်တဆမှု မဖြစ်ရအောင်ပါ”

ဟု လီယန်ချူက ပြောသည်။

မုန်းဟိုင် ကြားပြီးနောက် လူများကို ခေါ်၍ ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်သည်။

ထိုတာအိုဆရာလီမှာ ငယ်ရွယ်ချောမောသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူများမှာ အလွန်တည်ငြိမ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်အခါ လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်မှုက လူတို့ကို မရှင်းပြနိုင်သော စိတ်လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

သူတို့သည် အလောင်းများကို စုစည်းပြီး မီးရှို့လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် အရာရာကို သေချာစွာ စီစဉ်သူဖြစ်ပြီး ညဘက်တွင် အလောင်းများက မိမိတို့ တဲရှေ့တွင် လာရပ်နေသည်ကို မတွေ့လိုပေ။

ပြာကျသွားလျှင် ပြီးပြီ

အနည်းဆုံးတော့ မကောင်းဆိုးဝါးအလောင်းများကို ရှင်းထုတ်ပြီးသား ဖြစ်မည်။

လူများ အနားယူပြီးနောက် ခရီးဆက်ကြသည်။

ဟူး... ဟူး... ဟူး...

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး သဲမုန်တိုင်းများ ထလာသည်။

သဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော အလောင်းတစ်ခုမှာ ပေါ်လာပြီး ထိုအလောင်းမှာလည်း အတွင်းအင်္ဂါများ ထုတ်ယူခံထားရကာ ရက်စက်စွာ သေဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။