အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)

အခန်း (၂၃၇) - နေ့ခင်းကြောင်တောင် အသက်ဝင်သော အလောင်းကောင်များ ၊ အလောင်းကောင်ပေါက်ကွဲမှုပညာ ၊ ရေလှိုင်းပမာ အဆိပ်ပိုးမွှားများ

သဲမုန်တိုင်းက အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် အလောင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားလိုက်ရာ လူအများမှာ မမြင်လိုက်ကြပေ။

လူအများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်။

ထိုအလောင်းသည် ရုတ်တရက် မတ်မတ်ကြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မုန်းဟိုင်တို့၏ ကုန်သည်အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

နေရောင်ခြည်ပြင်းပြင်းအောက်တွင် အသက်ဝင်နေသော အလောင်းကောင်တစ်ကောင် လမ်းလျှောက်နေသည်

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်

၎င်းသည် မုန်းဟိုင်တို့၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို လိုက်လံလိုက်ပါနေပြီး သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မုန်းဟိုင်တို့၏ နှလုံး၊ အသည်း၊ အဆုတ်၊ သရက်ရွက်နှင့် ကျောက်ကပ်များကိုပါ တူးဖော်ယူဆောင်သွားမည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ အငြိုးအတေးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရုတ်တရက် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်သဖြင့် လေထဲတွင် အရိပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဖုန်း

ပြင်းထန်ပြီး ခိုင်မာသော စွမ်းအင်ပါသည့် လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလောင်းကောင်မှာ ရုတ်တရက် လွင့်စင်သွားပြီး စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအင် က သူ့ကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းစေသည်။

မကြာမီပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းမှာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။

လူငယ်မှာ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ မပြောပလောက်သည့် ကိစ္စငယ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည့်အလားပင်။

“ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာတော့ သူရဲကောင်းအဖွဲ့ ထွက်သွားမှပဲ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ထွက်လာတတ်တာ၊ အခုတော့ တကယ်ပဲ မှန်နေပါလား ”

လူငယ်မှာ ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

မုန်းဟိုင်သည် ကုလားအုတ်ပေါ်တွင် စီးရင်း စိတ်ထဲတွင် အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အဲ့”

“တာအိုဆရာလီ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှအထိ ဂရုစိုက်နေမိသည်။

တိန် လင် လင်

လီယန်ချူသည် ကုလားအုတ်စီး၍ အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်မှ လိုက်ပါလာသည်

“အစ်ကိုကြီးမုန်း၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပါ”

မုန်းဟိုင်က မေးသည်

“တာအိုဆရာလီ၊ ခုနက ဘယ်သွားတာလဲ”

လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ

“ခုနက ကိစ္စတစ်ခုကို စဉ်းစားနေတာနဲ့ သတိမထားမိဘဲ အဖွဲ့ရဲ့ အနောက်ဘက်ကို ကျန်ခဲ့လို့ပါ”

ဟု ပြောသည်။

မုန်းဟိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်

“တာအိုဆရာလီ သတိထားပါ၊ သဲကန္တာရထဲမှာ လမ်းပျောက်ဖို့ အလွယ်ဆုံးပဲ၊ တစ်ခုခု ကြောက်စရာကောင်းတာနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် အန္တရာယ်များတယ်”

လီယန်ချူက ပြုံး၍

“အစ်ကိုကြီးမုန်း သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟု ပြောသည်။

မုန်းဟိုင်က ရုတ်တရက်

“တာအိုဆရာလီ၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိပေ။

ပြဿနာက အလောင်းကောင်များကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား

“အစ်ကိုကြီးမုန်း၊ များသောအားဖြင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးက မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ခုခုနဲ့ ထိမိပြီး အညစ်အကြေးတွေနဲ့ အကပ်ခံထားရတာပဲ”

“အညစ်အကြေးတွေကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်ရင် ပြဿနာ ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်”

မုန်းဟိုင်က စဉ်းစားရင်း

“ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေကို မပို့ဘဲ ပြန်လှည့်လိုက်ရင်ရော အဆင်ပြေမလား”

ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းခါလိုက်သည်

“မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ အကပ်ခံထားရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့ အကပ်ခံထားရတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြဿနာက မင်းတို့ကို အကပ်ခံထားရတဲ့ အရာက အဓိကပဲ၊ ဘယ်လမ်းကို လျှောက်တယ်ဆိုတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး”

မုန်းဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နယ်စပ်အလွန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိသည်။

သူလည်း အချို့ကို သိရှိထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လူတစ်စုက ရှေးဟောင်းမြို့တော်ထဲကို မှားယွင်းပြီး ဝင်မိသွားရာမှ ထျန်းဟိုင်ဂိတ်ကို ပြန်ရောက်သွားသော်လည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြသည်။

ခုနက သူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခြင်းဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ဟိန္ဒူတောင်တန်းဆီသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာကြသည်။

လူတို့၏ စိတ်ကို မငြိမ်မသက် မဖြစ်စေရန်နှင့် မလိုအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်။

မုန်းဟိုင်သည် လီယန်ချူ မျက်နှာကြည့်၍ ဟောပြောထားသည်ကို တခြားသူများကို မပြောပြပေ။

နောက်တစ်ခုက သူကိုယ်တိုင်က ယုံကြည်နေသော်လည်း။

တခြားသူတွေက ယုံချင်မှ ယုံမည်။

ထိုကြမ်းတမ်းသော လူများက လီယန်ချူကို မလေးမစား လုပ်မိပြီး လီယန်ချူ စိတ်ဆိုးကာ ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ထိုအချိန်ဆိုလျှင် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

သဲမုန်တိုင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး မျက်နှာကို ဓားဖြင့် လှီးနေသကဲ့သို့ နာကျင်သည်။

လျိုဖန်းမှာ ဒုက္ခရောက်နေသည်။

သူသည် လီယန်ချူထက် နယ်စပ်ကို အနည်းငယ်သာ ပိုသွားဖူးသူဖြစ်ပြီး အရွယ်ငယ်လွန်းသဖြင့် ဤရာသီဥတုကို မခံနိုင်ပေ။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တောင့်တင်းသဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော သဲမုန်တိုင်းကို ဘာမျှ မခံစားရပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် လေငြိမ်ပုတီး ကို တိတ်တဆိတ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဒဏ္ဍာရီထဲက ထို ရတနာ က နယ်စပ်၏ ဤဆိုးရွားသော နေရာတွင် အစွမ်းပြလိုက်သည်။

သဲမုန်တိုင်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အလွန်ပင် ရုတ်တရက်ဆန်လှသည်

“အဲ့ ”

လျိုဖန်း အံ့ဩသွားသည်

“ဒီရာသီဥတုက အခုမှ ပြောင်းသွားတာလား၊ သဲမုန်တိုင်းက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်သွားတာပဲ ”

လျိုလင်လည်း အံ့ဩသွားသည်။

ဒီနေ့ လေက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်၊ တဖြည်းဖြည်း လျော့သွားတာမျိုး မရှိဘဲ။

ရုတ်တရက် ပျောက်သွားသည်။

“နတ်ဘုရားတွေက ကျွန်တော်တို့ကို သဲမုန်တိုင်း ဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ပေးတာ ဖြစ်မယ် ”

လျိုလင် သက်ပြင်းချ ပြောသည်။

လျိုဖန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်

“ဒီနတ်ဘုရားတွေက တကယ် မိုက်တယ်၊ ကျွန်တော်သာ နတ်ဘုရား ဖြစ်ရင် ကောင်းမှာပဲ ”

လျိုလင်က သူ့ကို စိတ်တိုတိုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးမုန်း၊ ရှေ့မှာ သေနေတဲ့ ကုလားအုတ်တွေ ရှိတယ် ”

ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန်းဟိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကုလားအုတ်ပေါ်မှ ဆင်း၍ သွားကြည့်သည်။

သဲမြေပြင်ထဲတွင် သေဆုံးနေသော ကုလားအုတ် ၁၀ ကောင်ကျော်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ယခင်က သဲများဖြင့် ဖုံးအုပ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ၃-၄ ကောင်မှာ အပြင်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒီကုလားအုတ်တွေက မတော်တဆ သေသွားတာလား ”

“ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းလှပြီ ”

မုန်းဟိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားမှုများ ပေါ်လာသည်။

ချွဲမူ၏ ကုန်သည်အဖွဲ့က အလောင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤကုလားအုတ်များ၏ အလောင်းမှာ အလွန်ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ မုန်းဟိုင်လို အတွေ့အကြုံရှိသူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တမင်တကာ လုပ်ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်။း

ကြံ့ခိုင်သော အစောင့်တစ်ဦးသည် သေနေသော ကုလားအုတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

ဖုန်း

ကုလားအုတ်၏ အလောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အသားအစများ ပျံတက်သွားသည်

ထိုအစောင့်မှာ အဓိက တိုက်ခိုက်ခံရသူ ဖြစ်ပြီး ဤပေါက်ကွဲမှုမှာ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများနှင့် တူလှသည်။

လူနှင့် ထိမိပါက အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားနိုင်သည်။

သို့သော်

ကွေးညွတ်သော ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသော ထိုအစောင့်မှာ ကုလားအုတ်ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် ရောက်ရှိလာသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလက်၏ ပိုင်ရှင်မှာ ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

“လီ... တာအိုဆရာလီ ”

လူအများ ထိတ်လန့်သွားကြသည်

သေဆုံးနေသော ကုလားအုတ်အလောင်းက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်အပျက်ပင်။

အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်

ဤလူငယ် တာအိုဆရာက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် လူကို သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

အန္တရာယ်ရှိသောအချိန်တွင် ပေါက်ကွဲမှုမှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီတာအိုဆရာလီက ဘယ်လိုလူလဲ ”

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်။

သူတို့ စဉ်းစားချိန်ပင် မရလိုက်။

ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း

ကြီးမားသော ကုလားအုတ် အလောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲကုန်ပြီး မြေပြင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

အသားစများ လွင့်ပျံသွားသည်။

ပေါက်ကွဲမှုမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အလောင်းများ ပေါက်ကွဲခြင်း

အလောင်းများနှင့် နီးကပ်နေသော လူများမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူတို့ရှေ့ရှိ ကုလားအုတ်များ ပေါက်ကွဲကုန်သည်။

နောက်ကွယ်တွင် မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည့်အလား သူတို့ကို အမြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသောအခါ။

လူငယ်တစ်ဦးကို သူတို့ရှေ့တွင် ကာထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုပ်သိုးနေသော အသားစများမှာ မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် တားဆီးခံထားရသည်။

လူငယ်ကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူများကို မထိခိုက်ပေ။

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူများမှာ ကြောက်ရွံ့မှု မပြေသေးပေ။

ရုတ်တရက်

ကုလားအုတ်အလောင်းများ ရှိသည့်နေရာမှ အဆိပ်ပိုးမွှားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမည်းရောင် ပိတ်ဖုံးသွားသည်။

ရေလှိုင်းကဲ့သို့ပင်။

မုန်းဟိုင် အံ့ဩသွားသည်။

“မြန်မြန်ပြေးကြ ”

သူငယ်စဉ်က သာမန် ပုရွက်ဆိတ်များပင် လူတစ်ယောက်ကို အရိုးဖြစ်အောင် စားပစ်သည်ကို မြင်ဖူးသည်။

အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ဤအဆိပ်ပိုးမွှားများမှာ အမည်းရောင် ရေလှိုင်းကဲ့သို့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လူများမှာ ပြေးလွှားကြပြီး သူတို့၏ မိဘများက ခြေထောက်ပိုပေးခဲ့လျှင် ကောင်းမည်ဟုပင် တွေးမိကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သို့သော် လူငယ်တစ်ဦးမှာမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။

သူမှာ ကုလားအုတ်ပေါက်ကွဲမှုကို တစ်ကိုယ်တော် တားဆီးပေးခဲ့သော လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။

“တာအိုဆရာလီ ”

မုန်းဟိုင် အော်ဟစ်မိသည်။

ထိုအဆိပ်ပိုးမွှားမျိုးကို သိုင်းပညာကောင်းရုံဖြင့် မတားဆီးနိုင်၊ သင်၏ သိုင်းပညာ မည်မျှကောင်းပါစေ ရှောင်ရှားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ချွမ်

ကြည်လင်သော နဂါးအော်သံသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကို ပြန်ထုတ်၍ မြေပြင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ချလိုက်သည်။

ဟုန်း လုံ လုံ

ပြင်းထန်ပြီး ပူနွေးသော စွမ်းအင်မှာ ရေလှိုင်းကဲ့သို့ ထိုအဆိပ်ပိုးမွှားများဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီး မြေပြင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

အခန်း (၂၃၈) - ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီး၊ စစ်မှန်သောချီဖြင့် နဂါးပြုလုပ်ခြင်း ၊ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ကြားဖြတ်သတ်ဖြတ်သူများ ရှိနေသလား

ဓားတစ်ချက်

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုအဆိပ်ပိုးမွှား အမည်းရောင်ရေလှိုင်းကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်

သူ၏ ပြင်းထန်ပူနွေးသော ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

မုန်းဟိုင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

“မင်းအမေ၊ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား”

မုန်းဟိုင် ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများပင် ထွက်သွားပြီး အံ့ဩလွန်း၍ မျက်လုံးများပင် တုန်ယင်နေသည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့ထဲရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် ထူးခြားသော သိုင်းပညာများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နယ်လှည့်သိုင်းသမားများစွာ ရှိသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ဤဓားချက်မှာမူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။

နတ်ဝင်သရဲပူးသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

“ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီး လား”

အဖွဲ့ထဲတွင် သိုင်းပညာ အတော်ဆုံးဖြစ်သည့် ဆရာရှဲ့က တအံ့တဩ ပြောလိုက်သည်။

ထိုဓားချက်မှာ ရက်စက်ပြင်းထန်လှပြီး ပထမတန်းစား သိုင်းသမားများ၏ အဆင့်ကိုပင် အဝေးကြီး ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူငယ်စဉ်က နယ်လှည့်သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားသော ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ သိုင်းကွက်ကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ထိုသူ၏ စစ်မှန်သောချီ က နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်ရစဉ်က ကြည်ညိုလေးစားမှု၊ တောင်တန်းကြီးများကို ငေးမောရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုသည်မှာ သိုင်းလောက၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင်မူ ဤမျှငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးတွင် ထိုကဲ့သို့ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ၏ ဓားချက်သည် အဆိပ်ပိုးမွှားများ ပြဿနာကို တိုက်ရိုက် ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်ကျောင်းဓား ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

သူသည် မှင်သက်နေသည့် မုန်းဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးမုန်း၊ ဒီကုလားအုတ် အလောင်းတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ထားထားတာလို့ မထင်မိဘူးလား ”

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်မှသာ မုန်းဟိုင်မှာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မုန်းဟိုင်က

“မှန်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း အဲလိုပဲ ထင်တယ်၊ တာအိုဆရာလီရဲ့ သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံက ဒီလောက်တောင် ကျယ်ဝန်းပြီး ဒီလို သိုင်းပညာမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ တကယ်ကို မျက်စိပွင့်သွားရတယ်”

ဟု ပြောသည်။

လီယန်ချူက ပြုံး၍

“အစ်ကိုကြီးမုန်းကလည်း ပြောရောမယ်”

ဟု ပြောသည်။

မုန်းဟိုင်က ရယ်မော၍

“ တာအိုဆရာလီလို လူမျိုးကို အဖွဲ့ထဲ ခေါ်လာနိုင်တာ၊ ကျွန်တော် မုန်းဟိုင်ဟာ တာအိုဆရာ ပြောသလို ကံကောင်းခြင်း အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသူ ဖြစ်မှာပါ”

ဟု ပြောသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူ ပြောခဲ့သော စကားများကို ယခုအခါ ပို၍ပင် ယုံကြည်လာသည်။

သို့သော် စိုးရိမ်မှုမှာမူ ယခင်ကလောက် မရှိတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဘေးတွင် ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရှင်ကြီး၊ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် လုံခြုံမှု အပြည့်ရှိနေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် တာအိုဆရာတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ တာအိုကျင့်စဉ် စွမ်းအားများကိုပင် မပြသရသေးပေ

လူတိုင်း ဝိုင်းရံလာပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြသည်။

လျိုဖန်းက

“ဒီနေ့ တကယ်ကို မျက်စိပွင့်သွားတာပဲ၊ အစ်ကိုလီ၊ တပည့်ခံချင်ရင် လက်ခံမလား ”

ဟု မေးသည်။

လျိုလင်မှာ ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူ့တူကို ကန်မကျောက်တော့ပေ။

စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေသည်။

အားတင်းထား

သို့သော်

လီယန်ချူမှာ တပည့်ခံရန် အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မတားဆီးနိုင်သေးပေ။

အထူးသဖြင့် ထိုသိုင်းလောကသားများမှာ လီယန်ချူကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ကိုးကွယ်ယုံကြည်နေကြသည်။

ယခုတစ်ခါ အလောင်းပေါက်ကွဲခြင်း၊ အဆိပ်ပိုးမွှားများဖြင့် ကြုံတွေ့ရသည်။

သာမန် ကုန်သည်အဖွဲ့ဆိုလျှင် အသေအပျောက် များပြားမည်၊ သို့မဟုတ် အားလုံး ပျက်စီးသွားမည်ပင်။

သို့သော် လီယန်ချူ ရှိနေခြင်းကြောင့် လူတိုင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာအပေါ် ကျေးဇူးတင်ခြင်းများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် မုန်းဟိုင်ကို သီးသန့်ခေါ်၍

“အစ်ကိုကြီးမုန်း၊ ခင်ဗျားနဲ့ ချွဲမူတို့ ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ ကြားမှာ ဆက်သွယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသလား ”

“သို့မဟုတ် ဆင်တူတဲ့ အချက်မျိုးပေါ့”

ဟု မေးသည်။

မုန်းဟိုင် ကြားပြီးနောက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ

“ကျွန်တော်နဲ့ ချွဲမူနဲ့ ဘာဆက်ဆံရေးမှ မရှိဘူး၊ သူက ဟူလူမျိုး၊ ကျွန်တော်က ဟူလူမျိုးတွေကို အမြဲတမ်း မနှစ်သက်တာ...”

“ဆင်တူတဲ့ အချက်ကတော့...”

မုန်းဟိုင် ကြိုးစား စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မပေါ်လာပေ။

လူတိုင်း ကုန်သည်အဖွဲ့ ဖြစ်နေခြင်းကပဲ ဆင်တူတဲ့ အချက် ဖြစ်မည်လော

မုန်းဟိုင်မှာ ထိုသို့ မပြောလိုက်ပေ၊ ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် သူက ဉာဏ်နည်းသူ ဖြစ်နေမည်။

“ကျွန်တော် သေချာ စဉ်းစားပါဦးမယ်”

လူများမှာ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ဤသဲကန္တာရကို ပို၍ ကြောက်လန့်လာကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ရပ်နားရန် မဝံ့ရဲဘဲ အရှိန်မြှင့်၍ ခရီးဆက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နေမဝင်မီ သဲကန္တာရမှ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မြေသားများ ဖြစ်နေပြီး မြေပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်များ ရှိနေကာ သဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

မုန်းဟိုင်သည် လက်ထဲရှိ ကြိမ်လုံးဖြင့် ဝေးဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“တာအိုဆရာလီ၊ ဟိုမှာက ဟန်မိသားစုခံတပ် ပဲ၊ ကုန်သည်အဖွဲ့ အားလုံးနီးပါးက အဲဒီမှာ ရိက္ခာဖြည့်တင်းလေ့ ရှိကြတယ်”

ထို့နောက် သူသည် အသံကို တိုးလိုက်သည်။

“ဆရာလီ ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းအကြောင်းကို စုံစမ်းချင်ရင် ဟန်မိသားစုခံတပ်ကို သွားကြည့်ပါ၊ ရလဒ်ကောင်းတစ်ခုခု ရနိုင်တယ်”

သူသည် လီယန်ချူကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

ယခင်က ငွေကြေးများ ပေးအပ်သော်လည်း လီယန်ချူက မယူခဲ့ပေ။

ထိုသည်ကပင် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာ၏ ထူးခြားပုံကို သူပို၍ ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“ကျေးဇူးပဲ”

မုန်းဟိုင်က

“ဒါက ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ၊ တာအိုဆရာလီသာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အဲဒီသဲကန္တာရထဲမှာ သေကုန်မှာပဲ”

ဟု ပြောသည်။

သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

ယခုတစ်ခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင် ထိုလုပ်ငန်းကို စွန့်လွှတ်တော့မည်၊ ထိုအန္တရာယ်များသော အလုပ်ကို မလုပ်တော့ပေ။

အိမ်ပြန်ပြီး ဇနီး၊ သားသမီးများကို စောင့်ရှောက်မည်။

လူများမှာ ဟန်မိသားစုခံတပ်ဆီသို့ အရှိန်မြှင့်၍ သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်

ဟန်မိသားစုခံတပ် ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခံတပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မြေသားခံတပ် မဟုတ်ပေ။

ဟန်မိသားစုခံတပ်မှာ ကြီးမားသည့် နေရာတစ်ခုတော့ မဟုတ်၊ လူဦးရေ ၁၀၀၀ ကျော်သာ ရှိသည်။

သို့သော် တည်နေရာမှာ ထူးခြားသည်၊ ပထမမျိုးဆက် ခံတပ်ပိုင်ရှင်မှာ အမြင်ကျယ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသော ပစ္စည်းဖြည့်တင်းရေး စခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

အမြန်လမ်းပေါ်ရှိ ဝန်ဆောင်မှုစခန်းနှင့် တူညီသည်။

ထို့ကြောင့် ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ နေထိုင်မှုမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။

သူတို့ ဟန်မိသားစုခံတပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ တာဝန်ယူသူများက လာရောက် ကြိုဆိုကြသည်။

လူတို့၏ တည်းခိုရာ၊ အစားအသောက်၊ ကုလားအုတ်များအတွက် မြက်ခြောက်၊ ဤနေရာတွင် ငွေပေးလျှင် မည်သည့် ဝန်ဆောင်မှုကိုမဆို ရနိုင်သည်။

ရှေးအကျဆုံး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းများပင် ရှိသည်။

ဤနေရာရှိ မိန်းကလေးအများစုမှာ တောင်ပိုင်း ရေမြေအရပ်မှ ဝယ်ယူလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အရသာတစ်မျိုး ထူးခြားသည်။

သူတို့သည် ဝင်ရောက်တည်းခိုကြသည်။

လျိုဖန်းမှာ မိန်းကလေးများကို ရှာရန် အသည်းအသန် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ဦးလေး လျိုလင်က တားဆီးလိုက်သည်။

လျိုလင်မှာ အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်ပြီး သဲကန္တာရထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို အလွန် သတိထားနေသည်။

ထို့ကြောင့် အသိဉာဏ်နည်းပြီး ခွန်အားကြီးသော တူဖြစ်သူကို သူ့အောက်ပိုင်းကို ထိန်းချုပ်ထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ကြားသောအခါ လျိုဖန်းကို တအံ့တဩ ကြည့်မိသည်။

မည်မျှ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်လိုက်သလဲ၊ ထိုသို့သော အရာများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင်လည်း စိတ်ဝင်စားမှု မလျော့ကျပေ။

သူသည် ယခုတစ်ခါ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း နေထိုင်ရသည်။

မုန်းဟိုင်သည် လီယန်ချူကို တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဝန်ဆောင်မှု လိုအပ်သလားဟုပင် မေးမြန်းသေးသည်။

လီယန်ချူ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ညအချိန်တွင်

မုန်းဟိုင်သည် လီယန်ချူကို အရေးကြီးသည့် ကိစ္စ ဆွေးနွေးရန် ရှိသည်ဟု ဆိုကာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် မုန်းဟိုင်အပြင် လူနှစ်ဦးသာ ရှိသည်။

ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် တူသော ဆရာချီ နှင့် အတွေ့အကြုံရင့်သော လျိုလင် ဖြစ်သည်။

ဆရာချီသည် အဖွဲ့ထဲတွင် သိုင်းပညာ အတော်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကြွက်သားနှင့် အရိုးများကို ခွဲခြမ်းနိုင်သည့် သိုင်းပညာကို ကျင့်သုံးသည်ဟု ဆိုသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သိုင်းပညာမျိုး ဖြစ်သည်။

မုန်းဟိုင်၏ အလေးပေးခြင်းကို ခံရခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျိုလင် ရှိနေခြင်းမှာ။

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။

လျိုလင်မှာ နယ်လှည့်သိုင်းသမား တစ်ယောက်မဟုတ်သလို ကျင့်စဉ်ကျင့်သူလည်း မဟုတ်ပေ။

သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသဖြင့် အလေးပေးခံရခြင်း ဖြစ်မည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လီယန်ချူမှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

မိမိနှင့် လျိုလင်၊ လျိုဖန်းတို့ တူဝရီးကို အခန်းအတူတူ ပေးခြင်းမှာ မိမိကို စောင့်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မပါဝင်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လျိုလင်၏ အတွေ့အကြုံရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်စေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော်

ဤသည်မှာလည်း သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

မုန်းဟိုင်က စတင် ပြောပြသည်။

သူသည် အခြား ခေါင်းဆောင်များထံမှ သိရှိလာသော သတင်းများကို ပြောပြသည်။

“မကြာသေးမီက သဲကန္တာရထဲမှာ ငါတို့အဖွဲ့ပဲ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကုန်သည်အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ကလည်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ အားလုံးက အသည်းနှလုံးတွေကို တူးဖော်ခံပြီး သေဆုံးသွားကြတာပဲ”

“နောက်ထပ် အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ကလည်း ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ပြီး အသေအပျောက် များပြားခဲ့တယ်၊ သူတို့ အားလုံးက ဟန်မိသားစုခံတပ်မှာ ရှိနေကြတယ်”

“ကျွန်တော် တခြားခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ သတင်း အချက်အလက်ချင်း ဖလှယ်လိုက်တဲ့အခါ ဒီကိစ္စက ရှမန်ဂိုဏ်း နဲ့ ဆက်စပ်နေနိုင်တယ်လို့ အားလုံးက သဘောတူထားကြတယ် ”

ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်စဉ် မုန်းဟိုင်၏ အကြည့်သည် မသိစိတ်ဖြင့် လီယန်ချူဆီသို့ ရောက်သွားသည်။