ဒါဆိုဘာလို့စကားအပိုတွေပြောနေတာလဲ
Vol. 28 Ch. 273
ကြိုဆိုရေးအင်မော်တယ်သည် "သေချာပေါက် အရေးပါတာပေါ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိသည်။
ထျန်းရှူးဂိုဏ်းနယ်မြေအတွင်း၌ လူသတ်ရဲသူမှာ ယခုတစ်ကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ သွေးစက်များမှာ နေရာအနှံ့ရှိနေပြီး မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ရက်စက်လွန်း၏။ ၎င်းမှာ ထျန်းရှူးဂိုဏ်းမျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်းပင်။
အတိတ်ကဆိုလျှင် ထျန်းရှူးဂိုဏ်းမှပညာရှင်များ ချက်ချင်းရှေ့ထွက်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး လိုအပ်သလို အပြစ်ပေးခြင်း၊ လျော်ကြေးတောင်းခြင်းများ လုပ်ဆောင်ကာ ထျန်းရှူးဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဝါရှေ့တွင် လူတိုင်းဦးညွှတ်ရမည်သာ။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်းတို့တွင် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန်အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူကျောက်ကလာရောက်ရန်စသည်ကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဆိတ်ဆိတ်နေ၍ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် စည်းမျဉ်းကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အရင်ချိုးဖောက်ခဲ့၏။ ထို့နောက်မှ ကျန်းချန်ကိုအပြစ်ရှာမည်ဆိုပါက ဘက်လိုက်သလိုဖြစ်သွားပြီး ထျန်းရှူးဂိုဏ်း၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိုခိုက်စေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
“ဟမ်”
အစ်ကိုကြီးချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... သေချာတာပေါ့၊ ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တော်အနေနဲ့ အရောင်းအဝယ် ဆက်လုပ်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်နောက်ကိုလိုက်ခဲ့ပါ…”
ထိုအချိန်တွင် ကြိုဆိုရေးအင်မော်တယ်သည် အရောင်းအဝယ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အထက်မှညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ သို့သော် ဌာနခွဲဥက္ကဋ္ဌတင်ရွေ့ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်။
လူအုပ်ကြီး၏ ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်များကြားမှ သူတို့အဖွဲ့သည် ကုန်သည်အသင်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ဤနေရာတွင် အစ်ကိုကြီးချန်သည် တင်ရွေ့နှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင်ထိုင်နေသူမှာ မြောင်ယွီဖြစ်သည်။ အင်မော်တယ်ဆရာသခင်တစ်ဦးထက်ပင် ပိုမိုလှပသော နတ်မိမယ်လေးကိုမြင်သောအခါ အစ်ကိုကြီးချန်သည် ရိုသေမှုပြသသည့်အနေဖြင့် သူမကို နှစ်ချက်မျှစေ့စေ့ကြည့်လိုက်၏။
စိတ်ထဲတွင် သူမကို အမှတ် ၉၉ မှတ် ပေးလိုက်ပြီး တစ်မှတ်ကိုမူ သူမဘဝင်မြင့်သွားမည်စိုး၍ လျှော့ထားလိုက်သည်။ သူမ၏အလှမှာ သူမြင်ဖူးသမျှအလှလေးများထဲတွင် လန်ယီနှင့်ယှဉ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်၏။ လန်ယီကိုသတိရလိုက်မိသဖြင့် သူသည် ရှားရှားပါးပါး စိုးရိမ်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။
ကျိလင်းဟန်နှင့် လင်းနင်တို့မှာ အထက်အင်မော်တယ်လောကသို့သွားပြီးနောက် အတူတူရှိနေနိုင်သော်လည်း လန်ယီမှာတစ်ဦးတည်းဖြစ်နေပြီး သူမဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရသေးပေ။ သူသည် အခြားအလှလေးများကို ငေးမောနေမိခြင်းမှာ အတော်လွန်ကဲနေပြီဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးမိလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမကိုရှာမတွေ့မချင်း စောင့်သင့်သည်မဟုတ်လော။
မြောင်ယွီမှာမူ သူမကို ရှေ့ကလူက အမှတ်ပေးနေသည်ကိုမသိပေ။ သူမက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ဆီမှာ အင်မော်တယ်ကံကြမ္မာတိုကင် ၁၁၅ ခု ရှိပါတယ်။ အရှင်က အကုန်ဝယ်ချင်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
၁၁၅ ခုတည်းသာရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် အစ်ကိုကြီးချန် အတော်စိတ်ပျက်သွားသည်။
“အရှင်ရဲ့ အမည်နာမကို သိခွင့်ရှိမလား”
မြောင်ယွီသည် ယခင်က ဘာကိုမျှသတိမပြုမိခဲ့ပေ။ မြင့်မြတ်အင်မော်တယ်အချို့ကို ချက်ချင်းသတ်ပစ်ခြင်းမှာ ရွှေအင်မော်တယ်အများစု လုပ်နိုင်သည့်အရာဖြစ်ရာ ထူးခြားမှုမရှိ။ ကျန်းချန် လက်ရှိပြသထားသောအဆင့်မှာ အဆင့် ၁ ရွှေအင်မော်တယ်မျှသာဖြစ်သော်လည်း သူ့နောက်တွင် အင်မော်တယ်အရှင်မြတ်သုံးပါးရပ်နေသည်ကိုကြည့်ခြင်းဖြင့် သူသည် မြင်တွေ့နေရသလောက်မရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တိုက်ရိုက်စကားပြောဆိုခြင်းဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များစုဆောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်းပင်။
အစ်ကိုကြီးချန်က အများကြီးမတွေးတောဘဲ အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်ကျောက်တုံး ၁.၁၅ သန်း ပါဝင်သော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို တိုက်ရိုက်ပေးအပ်လိုက်သည်။
“ငါ့မျိုးရိုးကကျန်းပဲ။ ကျောက်တုံးတွေအကုန်လုံး ဒီမှာရှိတယ်။ ငါလိုချင်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ”
မြောင်ယွီက တင်ရွေ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူက အင်မော်တယ်ကံကြမ္မာတိုကင် ၁၁၅ ခုစလုံးကို အလျင်အမြန်ထုတ်ပြလိုက်၏။ အစ်ကိုကြီးချန်က တိုကင်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ဤအရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် သေသပ်လှပပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ ဆန်းကြယ်သောအရှိန်အဝါတစ်ခုကိန်းဝပ်နေသဖြင့် သာမန်ပစ္စည်းမဟုတ်ကြောင်းထင်ရှား၏။
တစ်ဖက်တွင်မူ မြောင်ယွီသည် သူမကြားဖူးသမျှ ကျန်းမျိုးရိုးအမည်ရှိ ထင်ရှားကျော်ကြားသူများကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသော အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ကျိုရန်မှလွဲ၍ အခြားပြင်ပလူများမှာ ကျန်းချန်ဟူသောအမည်ကိုသာကြားဖူးကြပြီး သူ့ကိုမြင်ဖူးသူမရှိသလောက်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူမည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို အမှန်တကယ်မသိကြ။
“အရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အများကြီးဝယ်ရတာလဲလို့ မေးလို့ရမလား”
အစ်ကိုကြီးချန်က သူမကို လူအတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အထက်အင်မော်တယ်လောကကို တက်ဖို့ပေါ့၊ ဒါမဟုတ်ရင် ဘာရှိဦးမှာလဲ”
မြောင်ယွီ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူမက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်သည်။
“အရှင်က ဘာလို့မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလဲ။ ဒီအချိန်မှာ တိုကင်တွေကို ဒီလောက်အများကြီးဝယ်တာက အလွန်ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာ အရှင်ရော ကျွန်မရော သိနေတာပဲလေ”
“မင်းဆိုလိုတာက အခုက တိုကင်တွေအရောင်းသွက်တဲ့ရာသီမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား”
မြောင်ယွီသည် အရောင်းသွက် သို့မဟုတ် ရာသီဟူသော စကားလုံးများကို မကြားဖူးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။
“အရှင်လည်း သိထားပုံရတယ်နော်…”
“ဟုတ်တာပေါ့”
အစ်ကိုကြီးချန်ကပြုံးလျက် သူ၏လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ အရောင်းမသွက်တဲ့ရာသီမှာ ငါက ဒီလောက်အများကြီးဝယ်ပေးတာဆိုတော့၊ လျှော့ဈေးမရဘူးလား”
“လျှော့ဈေး ဟုတ်လား”
“ဆိုလိုတာက... ဈေးနည်းနည်းလျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား”
သူသည် တိုကင် ၁၁၅ ခုတည်းဝယ်နေခြင်းမဟုတ်။ ဤနေရာတွင်ဝယ်ပြီးပါက နောက်ထပ် ဌာနခွဲတစ်ခုသို့ ဆက်သွားရဦးမည်။ အနည်းငယ်မျှချွေတာနိုင်ခြင်းက ဘာမှမရှိခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။ အစ်ကိုကြီးချန်သည် အမြဲတမ်းပင် ချွေတာတတ်သူ ဖြစ်သည်။
မြောင်ယွီသာမက သူမ၏နောက်ကွယ်ရှိ တင်ရွေ့နှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ယန်တို့ပင် ဆွံ့အသွား၏။ အင်မော်တယ်ကံကြမ္မာတိုကင်၏ဈေးနှုန်းကို ဈေးလာဆစ်နေသူမျိုးကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်းပင်။
“အရှင်က နောက်နေပြန်ပြီ။ အင်မော်တယ်ကံကြမ္မာတိုကင်ရဲ့ဈေးနှုန်းက အဆင့်မြင့်အင်မော်တယ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှမပြောင်းလဲတဲ့စည်းမျဉ်းပဲလေ…”
အစ်ကိုကြီးချန် အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။
“ဈေးညှိလို့မရဘူးဆိုရင်လည်း ငါ့ကို ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေအများကြီး လာပြောနေတာလဲ။ အဖိုးတန်တဲ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ”
သူသည် မကျေမနပ်ဖြင့် တိုကင် ၁၁၅ ခုကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲထည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
မြောင်ယွီမှာ လုံးဝကိုမှင်တက်သွား၏။
ဘာလဲ... သူမနဲ့ စကားပြောရတာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းနေသလား...
သူမ၏နောက်ကွယ်ရှိ လင်ဟန်ဟန်၊ ယွမ်ကျဲနှင့် ယွမ်ဝူတို့ပင်လျှင် စကားမဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြရသည်။ ဤမျှအထိ တဲ့တိုးဆန်လွန်းသလော။
ဘိုးဘေးကြီးရာ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကိုသံမဏိလူသားကြီးပါပဲ...
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ ဒေါသထွက်သွားလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
ဆန့်ကျင်ဘက်မှ အင်မော်တယ်ဘုရင်ရဲ့ယန်မှာမူ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေပြီး သူ၏အမျက်ဒေါသမှာ မြင့်တက်လာနေသည်။ ဤလူသည် ယဉ်ကျေးမှုကို လုံးဝနားမလည်ဘဲ သခင်မလေးအပေါ် လေးစားမှုမရှိ။ သူစကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြောင်ယွီက သူ့ကိုတားဆီးလိုက်သည်။
“အခုနက အရှင်သတ်လိုက်တဲ့လူက မြို့စားမင်းရဲ့ တူတော်မောင်ပါ”
သူမ၏အမူအရာမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားလေပြီ။
“မြို့စားမင်းက ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ကလဲ့စားချေဖို့လာမှာ သေချာနေတာပဲ”
“အရှင်နဲ့အတူပါလာတဲ့အင်အားနဲ့ဆိုရင် မြို့တော်ရဲ့ပညာရှင်တွေနဲ့ အင်မော်တယ်အစောင့်တပ်ဖွဲ့သုံးထောင်ကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ ကျွန်မစိုးရိမ်မိတယ်”
အစ်ကိုကြီးချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို ရန်သူတွေနဲ့တိုက်ပေးမလို့လား”
ငါနောက်လိုက်တွေမလိုဘူး။
ကံကောင်းစွာဖြင့် မြောင်ယွီက သူ့ကိုစိတ်မပျက်စေဘဲ ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ထျန်းရှူးဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း ကြားနေဝါဒကိုကျင့်သုံးပြီး ဘယ်ရန်ငြိုးတွေမှာမှ ဝင်မပါပါဘူး။ အများဆုံးအနေနဲ့ ဒီဆိုင်ထဲမှာရှိနေသရွေ့တော့ အရှင်ရဲ့လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်ပါတယ်”
အစ်ကိုကြီးချန်က လက်ယှက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ဤအမျိုးသမီးက အဖက်ဖက်ကကောင်းသော်လည်း အပိုစကားပြောရသည်ကို ဝါသနာပါလွန်းသည်။ မြောင်ယွီသာ ဤအကဲဖြတ်ချက်ကိုကြားလျှင် ဒေါသထွက်လွန်း၍သေသွားနိုင်သည်။
သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အသံနေအသံထားကိုပြောင်းလဲကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က အရှင်တို့အတွက် မိုင်ပေါင်းသန်းတစ်ထောင်ကျော်ကို တိုက်ရိုက်ရောက်သွားစေမယ့် တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို ပေးနိုင်ပါတယ်”
“အခြေအနေတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အရှင်က အင်မော်တယ်ကံကြမ္မာတိုကင်တွေကို ဘာကြောင့် ဒီလောက်အများကြီးဝယ်ရသလဲဆိုတဲ့ အစစ်အမှန်ရည်ရွယ်ချက်ကိုပြောပြရမယ်”
“ကုန်သည်အသင်းရဲ့ အစီအရင်တွေကို ပြင်ပလူတွေသုံးခွင့်မရှိဘူးဆိုတာ အရှင်သိမှာပါ။ ဒါက ခြွင်းချက်အနေနဲ့ လုပ်ပေးမှာမို့လို့၊ ဒီအခြေအနေကမများလွန်းဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်”
၎င်းကိုကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ဟန်ဟန်၊ ယွမ်ကျဲနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွား၏။ ၎င်းတို့အပေါ်ကျရောက်နေသောဖိအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ ကုန်သည်အသင်း၏အစီအရင်မှတစ်ဆင့် မည်သူမျှမသိဘဲ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပါက ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်ရာ အကောင်းဆုံး ရွေချယ်မှုပင်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် အစ်ကိုကြီးချန်မှာမူ ၎င်းတို့၏ခံစားချက်ကို နားမလည်ပေ။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က အရမ်းအားနာစရာ ကောင်းတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ မူဝါဒတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး ခြွင်းချက်လုပ်ခိုင်းရမှာက အတော်လေးအားနာစရာကြီး။ ငါက သူတပါးကိုဒုက္ခပေးရမှာ အမုန်းဆုံးပဲ”
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲရှိလူများ၏ အံ့အားသင့်နေသောမျက်နှာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်သို့ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူအပြင်သို့ထွက်လာသည်နှင့် အကြီးအကဲယွမ်ကျဲမှာ မအောင့်နိုင်တော့ပေ။
“ဘိုးဘေးကြီး... ဒါက လုံးဝမသင့်တော်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်”
အကယ်၍ ဤလူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကသတ်မှတ်ပေးထားသော ဘိုးဘေးကြီးမဟုတ်ဘဲ သာမန်ဖေးရှန်ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပါက ဆူပူကြိမ်းမောင်းမိနေပြီဖြစ်သည်။ ဝင်လာစဉ်ကတည်းက လူသိရှင်ကြားကြေညာလိုက်ခြင်းမှစ၍ နောက်ပိုင်းအဆင့်တိုင်းမှာ မှားယွင်းသောရွေးချယ်မှုများကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ကျန်းချန်က ၎င်းကို တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေသည်ဟုပင် သံသယဝင်မိတော့သည်။