ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့ အကျဉ်းထောင်

လဲ့ဝေ့ယွမ်၏ ရုတ်တရက် တောင်းဆိုမှုကြောင့် ယန်ချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူသည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြား ဧည့်သည်များနှင့် ရောနှောကာ စကားပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ချင်းသည် သူ၏မေးခွန်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရပြီး၊ ဒုတိယဌာနမှူးယွီလုံနှင့် ယွီဟွေ့ဖန်တို့နှင့်အတူ ဆက်လက်စကားပြောနေလိုက်တော့သည်။

“ကဲ ဟွေ့ဖန်... သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပဲ ထားခဲ့တော့မယ်။”

“ငါက အိမ်ရှင်နေရာကနေ ဆက်လုပ်ရဦးမယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးအမေက အဲဒီလို လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါတို့အားလုံး သိကြတာပဲလေ။”

“အဲဒီမိန်းမက... နေရာတစ်နေရာတည်းမှာ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်ငြိမ်မနေတတ်ဘူး”

ဒုတိယဌာနမှူးယွီလုံက အားနည်းစွာပြုံးရင်း ပြောလိုက်ရာ၊ ယွီဟွေ့ဖန်က နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

….

“ဒါနဲ့ ဟွေ့ဖန်... မင်းအမေကို ငါ့အကြောင်း ဘာတွေများ ပြောပြထားတာလဲ”

ယွီဟုန်နှင့် စကားပြောပြီးကတည်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကသိကအောက် ဖြစ်နေသော မေးခွန်းကို ယန်ချင်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“သိပ်အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး... ပုံမှန် အကြောင်းအရာလေးတွေပါပဲ”

ယွီဟွေ့ဖန်က သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားရင်း တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက မင်းအမေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ့်ကို မင်းအမေရဲ့ သမီး အစစ်ပဲ” ယန်ချင်းက ညည်းတွားလိုက်သည်။

“အင်း... မင်း ဘာသိလို့လဲ... ကဲဒါနဲ့... ပထမဆုံး ဘယ်ကို သွားချင်လဲ” ဟု ယွီဟွေ့ဖန်က မေးလိုက်သည်။

“ငါက အလျင်မလိုပါဘူး။ ဒါနဲ့... တိုင်ချန်က ဘာလို့ ဒီကို မရောက်လာတာလဲ”

ယန်ချင်းက သူ့ကို ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မတွေ့ရသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယွီဟွေ့ဖန်နှင့် သူ၏ ပတ်သက်မှုအရ သူလည်း ဒီကို ရောက်နေမည်ဟု ယန်ချင်း သေချာပေါက် ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“သူက ငါ့အမေကို ကြောက်လို့ ဝေးဝေး ရှောင်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ” ယွီဟွေ့ဖန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ မိခင်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသည်ကို ယန်ချင်း နားလည်နိုင်လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ တိုင်ချန်၏ နေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက၊ သူသည်လည်း သူမနှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေမည်မှာ သေချာပေသည်။

“မော့မော့… မင်းဆီမှာ မှတ်တမ်းတင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ပါလာရင် ကောင်းမယ်လို့ မင်း ဆုတောင်းနေမယ်ဆိုတာ လောင်းရဲတယ်။”

“ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ရှုခင်းမျိုးကို မင်း ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအပေါ်မှာ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ် ဆိုတော့... ဒါက မှတ်တမ်းတင်သူတွေရဲ့ အိပ်မက်ပဲလေ”

ယန်ချင်းက နောက်ပြောင် ပြောဆိုလိုက်ရာ၊ မော့ယွင်ရုထံမှ သူ၏ ဗိုက်ကို ပြင်းထန်သော တံတောင်တွတ်ချက် တစ်ခုဖြင့်သာ အချခံလိုက်ရလေသည်။

“ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီလောက် အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေမယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။”

“ ကြည့်ရတာ ဌာနမှူးကျူးလောင်က တော်တော်လေး လူချစ်လူခင် ပေါပုံ ရတယ်” ယန်ချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များထဲတွင် သူနှင့် ရင်းနှီးသောသူများ ပါဝင်နေပြီး မည်သူကမျှ ရာထူးငယ်များ မဟုတ်ကြပေ။

ထိုအထဲတွင် အညိုနုရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခါးကိုင်းကာ သေမင်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်နေပုံရသော အဘိုးအို တစ်ဦး ရှိလေသည်။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုနေပုံရပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဉာဏ်ပညာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူသည် အကယ်ဒမီ၏ ပင်မစာကြည့်တိုက်ကို တာဝန်ယူရသော စာကြည့်တိုက်မှူးချုပ် ဖြစ်သည်။

စာကြည့်တိုက်မှာ အကယ်ဒမီ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော အဆောက်အအုံများအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အနီရောင်အဆင့်မှစ၍ ခရမ်းရောင်အဆင့်အထိ ကျင့်စဉ်များနှင့် နည်းစနစ် မျိုးစုံကို ထိုနေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားလေသည်။

ကျင့်စဉ်များသာမက၊ သမိုင်းကြောင်းများ၊ ပန်းချီကားများ၊ လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်သည့် နည်းစနစ်များနှင့်၊ ဖျော်ဖြေရေးအတွက် ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ တူရိယာမျိုးစုံအတွက် အခြေခံလမ်းညွှန်ချက်များ အထိ ပါဝင်လေသည်။

ဗဟုသုတဟု သတ်မှတ်နိုင်သော မည်သည့်အရာမဆို စာကြည့်တိုက် အတွင်းတွင် သိမ်းဆည်းထားသဖြင့်၊ ၎င်းသည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးတွင် အကြီးမားဆုံးသော အဆောက်အအုံများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းသည် ဌာနခွဲ ငယ်လေးများ အချို့ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားပြီး၊ စတုရန်းကီလိုမီတာ ၃၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့စာခန့် အရွယ်အစားရှိသည်။

အများဆုံး သန်းနှင့်ချီ၍၊ အနည်းဆုံး သိန်းနှင့်ချီသော စာလိပ်များနှင့် စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းထားလေသည်။

ထိုမျှကြီးမားသော ဧရာမစာကြည့်တိုက်ကြီး တစ်ခုကို တာဝန်ယူရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် အဖွဲ့အစည်းအတွင်း သူ၏ ရာထူးနေရာမှာ မသေးငယ်လှပေ။

သူ၏ အမည်မှာ ရှနင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ‘မျက်နှာတစ်ထောင်’ဟူသော အခြားနာမည်ပြောင် တစ်ခုဖြင့်လည်း ခေါ်ဝေါ်ကြလေသည်။

သူသည် ရုပ်ဖျက်ရာတွင် ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို သိရှိသူ အလွန် နည်းပါးပြီး၊ သူသည် လူသားဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် သေချာ မသိရကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိလေသည်။

စာကြည့်တိုက်တွင် မရှိသော အချိန်များတွင် သူသည် ကျောင်းသားများကြားတွင် ဖြစ်စေ၊ အဖွဲ့အစည်း၏ ဝင်းအတွင်းရှိ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများမှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူများကြားတွင် ဖြစ်စေ ရုပ်ဖျက်၍ နေလေ့ရှိသည်။

ကံကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ကံဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူသည် အဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ တစ်ဦးတည်းသော ထူးဆန်းသူ မဟုတ်ပေ။

သူ့နည်းတူ ထူးဆန်းသောစိတ်နေသဘောထားများ သို့မဟုတ် ဝါသနာများ ရှိကြသည့် အခြားသူများလည်း ရှိလေသည်။

ယန်ချင်းသည် အဖွဲ့အစည်းက လူများကို ထူးဆန်းသွားစေသလား၊ သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းက သီးခြားအရည်အသွေး ရှိသော လူများကို အထူးတလည် ဆွဲဆောင်နေသလား ဆိုသည်ကို အမြဲတမ်း တွေးတောမိလေ့ ရှိသည်။

သေချာသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ၊ သူကိုယ်တိုင်မှာ အဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ ပုံမှန်လူအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မြင်လေ့ ရှိသည်။

ထိုအတွေးများကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူသည် စာကြည့်တိုက်မှူးချုပ် ရှနင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ရာထူးများရှိကြသည့် ကျန်ဧည့်သည်များဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်လေသည်။

ထိုအထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများ ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ စာရင်းစစ် ဌာန၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ အုပ်ချုပ်ရေးခန်းမမှ လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူး အချို့၊ သားရဲခန်းမ၏ ခန်းမသခင်၊ အတွင်းလုံခြုံရေး၏ ဒုတိယကပ္ပတိန်နှင့် ကော်မရှင်ခန်းမ၏ ဒုတိယအကြီးအကဲတို့ ပါဝင်လေသည်။

၎င်းတို့မှာ ယန်ချင်း မှတ်မိသလောက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျန်သူများကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ယွီဟွေ့ဖန်၏ လမ်းညွှန်မှုကို သူ တောင်းခံရလေသည်။

ယွီဟွေ့ဖန် ကူညီပြသပေးသော သူများထဲတွင် ယန်ချင်း အထူး အာရုံစိုက်မိသူ တစ်ဦးမှာ‘ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့ အကျဉ်းထောင်’၏ ဒုတိယထောင်မှူးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အသက် ၃၀ ကျော် အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး၏ နုပျိုသော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။

သူ့ထံတွင် မျက်လုံးအရောင်နှင့် လိုက်ဖက်သော တိုတောင်းသည့် ခရမ်းရင့်ရောင်ဆံပင်များနှင့် ဖျော့တော့သော အသားအရည် ရှိလေသည်။

အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာအကဲခတ်နေသော သူ၏အသွင်အပြင်မှာ အေးစက်ပြီး ချောမောလွန်းလှသည်။

ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့ အကျဉ်းထောင်ဆိုသည်မှာ အဖွဲ့အစည်း၏ အကျဉ်းထောင်ကို ပေးထားသော ပြောင်းပြန် အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည့် အမည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ အပြစ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသောအခါ ရှန်ညီအစ်ကိုများ သို့မဟုတ် ချန်ယွမ်နှင့် ဖုန်ကျန်းတို့ကဲ့သို့ အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ဆောင်ရန် ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခံရလေ့ ရှိသည်။

သို့သော်လည်း၊ လုပ်အားပေး ပြစ်ဒဏ်ဖြင့် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ရန် မလုံလောက်လောက်အောင် သူတို့၏ ရာဇဝတ်မှုများက အလွန်ဆိုးရွားလွန်းနေခြင်း၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကို အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိရန် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများက အလွန်မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခြင်း၊ သို့မဟုတ် အပြင်ဘက်တွင် ထားရှိရန် အလွန်အန္တရာယ် များလွန်းခြင်း စသည့် သီးခြား အမှုများလည်း ရှိလေသည်။

အကြောင်းပြချက် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ၊ ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့ အကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရသူ အားလုံးမှာ အနားယူခွင့်ကလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာ အားလုံးကို အာမခံချက် ရရှိထားလေသည်။

အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကို အကြိမ်ကြိမ်ဖြိုခွဲပစ်ရန်၊ ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖြိုခွဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်၍ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ သက်တမ်းရှည်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သက်လုံကောင်းမွန်မှု တို့ကြောင့် ထိုသံသရာမှာ အဆုံးအစမရှိ လည်ပတ်နေလေသည်။

ထောင်စောင့်များ အပါအဝင် စိတ်ဓာတ်အားနည်းသူများ အနေဖြင့် ထိုနေရာတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် သူတို့၏ ဝင်ခွင့် သတ်မှတ်ချက်များမှာ အလှည့်ကျစစ်ဆေးရေးမှူးများထက်ပင် ပို၍တင်းကျပ်ပြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးတွင် ဝင်ခွင့်သတ်မှတ်ချက်အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချက်မှာ ထောင်စောင့်တိုင်းသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ နည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အကျဉ်းထောင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငြိုးအာဃာတချီများကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရန်အတွက် စွမ်းအားကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး၊ အစီအရင်၊ ဆေးပညာနှင့် ကာကွယ်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုများမှာလည်း အခြားသူများထက် တစ်ပန်းသာနေရမည် ဖြစ်သည်။

အထူးစစ်ဆေးရေးမှူးအများစုမှာ ထောင်စောင့်ဟောင်းများ ဖြစ်ကြလေသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လူအများစုကို အဖွဲ့အစည်းအတွင်းတွင်ရှိ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အရာမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သနည်းဟု မေးမြန်းပါက၊ သူတို့က ပင်မဌာနချုပ်ရှိ တရားသူကြီးများနှင့် စစ်ဆေးရေးမှူးများဟု ဖြေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ သူများကမူ ၎င်းမှာ သံသယဝင်စရာ မလိုဘဲ ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့အကျဉ်းထောင်၏ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူများဖြစ်ကြောင်း သိထားကြလေသည်။

သူတို့၏ အခြေခံပါရမီ စွမ်းရည်များမှာ အဖွဲ့အစည်း၏ စံနှုန်းများအရပင် အခြားသူများထက် တစ်ပန်းသာနေပြီး၊ ဝိညာဥ်ဖွဲစည်းခြင်းအဆင့်တဝက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်သော ဒုတိယထောင်မှူးကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော် ယန်ချင်းက သူ့ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်မိရခြင်း၏ တကယ့်အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တိုင်ချန် နှင့် ကျန်းချင်ကောတို့ သူ့ကို ပြောပြထားချက်အရ၊ နန်းတော်တရားရုံး တရားသူကြီးတစ်ဦး၏ တာဝန်များထဲမှ တစ်ခုမှာ ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့အကျဉ်းထောင်မှ အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို ကြီးကြပ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ပေးခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အကျဉ်းသားသည် သူတို့၏ လက်အောက်တွင် အမှုထမ်းရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို အမြဲမပြတ် အကဲဖြတ်ရန်မှာ တရားသူကြီး၏တာဝန်ဖြစ်ကာ ၃ နှစ် အကြာတွင် သူတို့ကို ကယ်တင်၍ ရနိုင် မရနိုင် ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မရနိုင်ပါက သူတို့ကို ငြိမ်းချမ်းရာမဲ့ အကျဉ်းထောင်သို့ ပြန်ပို့မည် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ရနိုင်ပါက အကဲဖြတ်နေသော တရားသူကြီး၏ လက်အောက်တွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

တိကျသော အချိန်ကာလကိုမူ စောင့်ကြည့်နေသော တရားသူကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မူတည်လေသည်။

အကယ်၍ ထိုနှစ်များ အဆုံးတွင် သူတို့၏ အကဲဖြတ်ချက်များမှာ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပါက၊ အကျဉ်းသားကို လွှတ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်အတောအတွင်း အဖွဲ့အစည်း၏ ထောက်လှမ်းရေး ဌာနခွဲဖြစ်သော အရိပ်စွန်ရဲများ၏ အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်မှုကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယထောင်မှူးထံသို့ မည်သို့ ချဉ်းကပ်ရမည်ကို ယန်ချင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေစဉ်မှာပင်၊ လူလေးဦး ပေါ်လာသောအခါ ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ယွီဟုန် ဖြစ်ပြီး ကျန်သုံးဦးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသားနှစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အခြားအမျိုးသမီး၏ အလှတရားမှာ ယွီဟုန်ကဲ့သို့ အရိုင်းဆန်ပြီး လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ အလှတရား မျိုးနှင့် ယှဉ်ရပ်နေသည့်တိုင် မှေးမှိန်မသွားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ အလှတရားမှာ ကွဲပြားခြားနားပြီး၊ သူမထံတွင် အေးချမ်းတည်ငြိမ်ပြီး ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ ရှိလေသည်။

သူမ၏ဘေးရှိ အမျိုးသားနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းသောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခန်းမထဲရှိအလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပြောင်လက်နေသည့် ကတုံးတစ်ခု ရှိလေသည်။

သူ လမ်းလျှောက်နေသည့်တိုင် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေကြီးနှင့် ထိရုံမျှသာ ရှိသဖြင့်၊ သူ့အကြောင်း အရာအားလုံးမှာ သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံအပါအဝင် အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုကို ပြသနေလေသည်။

သူတို့သည် ရှင်သန်မှုနှင့် လိုက်လျောညီထွေနေထိုင်မှုဌာန၏ ဌာနမှူး နှင့် အစီအရင်ခန်းမ၏ခန်းမသခင်တို့ အသီးသီး ဖြစ်ကြသဖြင့်၊ ယန်ချင်းသည် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်လေသည်။

ယန်ချင်းသည် အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းသား ဘဝကတည်းက ပထမပုဂ္ဂိုလ်၏ အတန်းများကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပြီး၊ ထိုဌာနမှူးမှာ အသင်္ချေသားရဲဂိုဏ်း၏ အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာ နေရာဖြစ်ခဲ့စဉ်က အပန်းဖြေတောင်ကြားတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှ အဖွဲ့အစည်းရှိ အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော နယ်မြေအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူလည်း ဖြစ်လေသည်။

အစီအရင်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ သူတို့သည် မကြာခဏ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ပြီး၊ များသောအားဖြင့် ယန်ချင်းက သူ၏ ရထားလုံးနှင့် တရားခွင်အတွင်းရှိ အစီအရင်များကို ပြုပြင်မွမ်းမံရန် ကြိုးစားမှုများအတွက် ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများသာ ဖြစ်လေသည်။

ခေါင်းထက်တွင် ဆံထုံးထုံးထားသော ပယင်းရောင်ဆံပင်များနှင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားကြီးကိုသာ သူ မမှတ်မိပေ။

သို့သော် ခန်းမအတွင်း လေထု ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုနှင့်အတူ သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို ခန့်မှန်းရန် မခက်ခဲလှဘဲ၊ မကြာမီမှာပင် ဒုတိယဌာနမှူးယွီလုံ၏ ကြိုဆိုနှုတ်ခွန်းဆက် စကားများဖြင့် ၎င်းကို ဖော်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“အစ်ကို ကျူးလောင်နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ ကောင်းတယ်။ ပါတီပွဲ စလို့ ရပြီပေါ့”

ဒုတိယဌာနမှူးယွီလုံက ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားကြီးနှင့် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ လက်ခုပ်တီး နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အားရတရ ရီမောလိုက်လေသည်​။