လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျင့်ကြံသူများ

“ဒီနှစ်ယောက်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆိုတာထက် ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ ပိုတူနေတယ်။”

ဒုတိယဌာနမှူး ယွီလုံနှင့် ကျူးလောင်တို့၏ ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးကို အကဲခတ်ရင်း ယန်ချင်းက တိတ်တဆိတ် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုအုပ်စုသည် ခန်းမအလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ထုံးစံအတိုင်း ပါတီပွဲကို တရားဝင်စတင်ရန် ဌာနမှူးကျူးလောင်က မိန့်ခွန်းပြောကြားမည်ဟု အားလုံးက မျှော်လင့်ထားကြသည်။

သို့သော် ပါတီပွဲစတင်တော့မည့်အကြောင်း ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှသာ အခန်းထဲတွင် အလွန်အရေးကြီးသောအရာတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေကြောင်းကို ယန်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူသည် ထိုအချက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားမိခဲ့သည်။ သူ၏အမြင်တွင် ထိုအရာသာမရှိလျှင် ပါတီပွဲဆိုသည်မှာလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

၎င်းမှာ အိမ်ရှင်၊ ပါတီပွဲကျင်းပရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း၊ ဧည့်သည်များ သို့မဟုတ် ကျင်းပမည့်နေရာထက်ပင် ပို၍အရေးကြီးသေးသည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် လိုက်လံရှာဖွေစေကာမူ ၎င်း၏အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

သူ မျက်မှောင်များကျုံ့သွားပြီး ရုတ်တရက် ပူအိုက်လာကာ လက်ဝါးများတွင် ချွေးများ စို့လာသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် မရှိရမှာလဲ။ အဲဒါက ငါ ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းရဲ့ ၉၀% လေ။ မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး… ပါတီပွဲ တရားဝင် စပြီဆိုတာနဲ့ ယူလာကြမှာနေမှာပါ… ဒါပေမဲ့ သေချာအောင်တော့…”

စိတ်တွင်း အချေအတင် ငြင်းခုံမှုများအပြီးတွင် ထိုပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန် ယန်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဟွေ့ဖန်… အစားအသောက်တွေ မရှိဘူးလား။” ယန်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ရှုး… ဌာနမှူး စကားပြောတော့မယ်။ နင်က အစားအသောက်ကလွဲပြီး တခြား ဘာမှ မတွေးတတ်ဘူးလား။”

ယန်ချင်း၏ သနားစရာအကြည့်ကို လျစ်လျူရှုရင်း ယွီဟွေ့ဖန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

….

ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်…

“တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးတာကလွဲရင် ကျုပ်က ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်ပါဘူး။”

“ဒါကြောင့် ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်တာလောက်ပဲ ကျုပ်ရဲ့မိန့်ခွန်းကို တိုတိုနဲ့ လိုရင်းလေးပဲ ပြောပါ့မယ်။”

ကျူးလောင်က လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်ရင်း ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဟာသမှာ တုံ့ပြန်မှုအေးစက်သော လူအုပ်ကြီးနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သူကမျှ သူနှင့်အတူ လိုက်လံရယ်မောခြင်း မရှိဘဲ၊ ဒုတိယဌာနမှူး ယွီလုံနှင့် လူအုပ်ထဲတွင်ပါဝင်သော သူ၏တပည့်ဟောင်းအချို့ကဲ့သို့သော လူအချို့ကသာ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြုံးပြကြသည်။

လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ထိုဟာသကို အမှန်တကယ် သဘောကျနေပုံရသူ သုံးဦးခန့်သာရှိပြီး ထိုအထဲမှ နှစ်ဦးမှာ ဟာသကြောင့် သဘောကျနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဟာသကို အမှန်တကယ် သဘောကျနေသူမှာ အေးစက်ပြီးချောမောသော ဒုတိယထောင်မှူးဖြစ်ရာ ၎င်းက ယန်ချင်းနှင့် မော့ယွင်ရုတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သော်လည်း ကျန်ဧည့်သည်များမှာမူ အံ့ဩခြင်းမရှိကြဘဲ သူတို့က ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျန်ရှိနေသော နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ သေချာပေါက် ယန်ချင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူ ရယ်မောရခြင်းမှာ ဟာသက ရယ်စရာကောင်းနေ၍ မဟုတ်ဘဲ အစားအသောက် အခြေအနေမှာ မရေမရာဖြစ်နေသဖြင့် ဌာနမှူး ကျူးလောင်ထံမှ အခမဲ့ဝန်ဆောင်မှုများကို ခေါင်းပုံဖြတ်မည့် သူ၏ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်စေရန်အတွက် သူ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံး လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဂုဏ်ယူစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် ဖော့နင်းတာအိုနှင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်ခြင်း တာအိုတို့မှာ အသုံးဝင်လာခဲ့လေပြီ။

သူသည် အလွန်အမင်း ပုံကြီးချဲ့ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ရယ်မောသံကို ကြားရသူအနေဖြင့် သူတို့ဟာသပြော အမှန်တကယ် တော်သည်ဟု ထင်မှတ်သွားစေရန် လုံလောက်သော ပြီးပြည့်စုံသည့် ရယ်မောသံကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

၎င်းက အလုပ်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

သူနှင့် ဒုတိယထောင်မှူးတို့၏ ရယ်မောသံများကြောင့် ဌာနမှူး ကျူးလောင်၏ ကျုံ့ဝင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်တက်ကြွလာခဲ့သည်။

သို့သော် ခန်းမထဲရှိ လူအများစုကမူ ယန်ချင်းကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူသည် မျက်နှာထူသည့်နေရာတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသည်။ အရှက်မဲ့သူတစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်များကို မည်သည့်အခါမျှ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

အထူးသဖြင့် ကောင်းမွန်သောလုပ်ရပ်များကို ဖြစ်သည်။

များသောအားဖြင့် နောက်ကွယ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိတတ်ပြီး ယန်ချင်း၏ ကပ်စေးနှဲသော သမိုင်းကြောင်းများအရ သူတို့သည် ၎င်းကို ခန့်မှန်းရန် အချိန်ကြာကြာ မယူခဲ့ရပေ။

သို့သော် ယန်ချင်း အဖွဲ့အစည်းသို့ မဝင်ရောက်မီကတည်းက လွန်ခဲ့သော နှစ် ၅၀ လုံးလုံး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ဌာနမှူး ကျူးလောင်ကတော့ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ရယ်မောခဲ့သူတစ်ဦးမှာ အစီအရင်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ရယ်မောသံမှာ သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသူတစ်ဦး၏ ရယ်မောသံနှင့် တူနေသည်။

…

“အဟမ်း… ကျုပ် ပြောသလိုပဲ၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အလုပ်တွေရှုပ်နေတဲ့ကြားကနေ ကျုပ်ရဲ့ ကြိုဆိုပွဲပါတီကို လာပေးကြတဲ့အတွက် အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို နောက်တစ်ချိန်ကျရင် ကျုပ် သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်။”

“ပြီးတော့ ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ စံအိမ်ကြီးမှာ ပါတီပွဲကို ကျင်းပပေးတဲ့ ညီလေးယွီလုံနဲ့ ညီမယွီဟုန်တို့ကိုလည်း အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ နေရာမျိုးကို ရှာလို့တောင် မရနိုင်ပါဘူး။”

“အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း ကျုပ်က ရုတ်တရက် ရလာတဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေကို အာရုံစိုက်ချင်လို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့တာနှစ်ပေါင်း ၅၀ လောက် ကြာသွားမယ်လို့ ထင်မထားဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးကြတဲ့အတိုင်း ဒီလိုကိစ္စတွေက တစ်ခါတလေ တစ်ရက်ပဲ ကြာတတ်သလို တစ်ခါတလေကျရင်လည်း ရာစုနှစ်တစ်ခုထက်တောင် ပိုကြာတတ်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိကြမှာပါ။”

“ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် တော်တော်လေး အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရခဲ့ပြီး အဲဒါတွေကို ခင်ဗျားတို့အားလုံးနဲ့ မျှဝေချင်ပါတယ်။”

“အားလုံးအတွက် ကျုပ်ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။”

“ကဲ… ပါတီပွဲကို စလိုက်ကြရအောင်။”

ဌာနမှူး ကျူးလောင်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်သူများဆီသို့ သူ၏ ဝိုင်အိုးကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ ကျန်သူများကလည်း သူတို့၏ ဝိုင်အိုးများကို မြှောက်ကာ အောင်ပွဲခံ၍ ဝိုင်များကို မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယန်ချင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ဤဌာနမှူးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အကဲဖြတ်ရန် မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ယွီဟွေ့ဖန်နှင့် မော့ယွင်ရုတို့ နှစ်ဦးစလုံးကလည်း ဌာနမှူးဘက်သို့ ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသဖြင့် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ဤသို့တွေးနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး… ဒါပေမဲ့ ယန်ချင်းနဲ့ မျက်နှာအရေထူတဲ့နေရာမှာ ယှဉ်နိုင်တဲ့လူ တကယ် ရှိနေတာပဲ။”

မော့ယွင်ရုက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါ့… သူ့လို နာမည်ကြီး စီနီယာတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။”

ယွီဟွေ့ဖန်ကလည်း ထပ်တူ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှေရောင်အဆင့် ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ‘ဝိညာဥ်အရိပ်ခြေလှမ်း’ ကို ဖန်တီးခဲ့သူနှင့် ယခု သူတို့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသောသူကို လုံးဝ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ် ၅၀ အတွင်း သူ အဘယ်ကြောင့် တကယ် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သနည်းဟူသော ပုံပြင်များကို ဤနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း ကြားဖူးထားကြသည်။

၎င်းမှာ ရုတ်တရက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ရရှိခြင်းနှင့် လုံးဝ ပတ်သက်မှုမရှိဘဲ သူသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲမှ ခိုးထွက်ပြီး သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ လျှောက်လည်ကာ နောက်ကျမှ ပြန်လာသဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူက ဖမ်းမိသွားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်နေပြီး တာအိုအပေါ်တွင် အလွန် လေ့လာလိုက်စားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကိုပင် ပြသနေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းက တကယ့်ဇာတ်လမ်း အစစ်အမှန်ကို သိနေကြသည့်တိုင် သူ လုံးဝ တွန့်ဆုတ်သွားခြင်း မရှိပေ။

ယန်ချင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ဌာနမှူး ကျူးလောင်က သူထင်ထားသလောက် မျက်နှာထူသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက အခြေအနေတွေက ရှုပ်ထွေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အရှက်မဲ့တာအိုကို ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာလျှင် အခြားသော တာအို ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ချင်း စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ ဌာနမှူး ကျူးလောင်ထံမှ အခမဲ့အကြံဉာဏ်များ ရယူရန်မှာ လွယ်ကူတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြန်လည်အကဲဖြတ်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

“အစောက ငါ့ရဲ့ရယ်မောသံက အတုမှန်း သူ ရိပ်မိသွားပြီး၊ သူ့အပေါ်က အာရုံစိုက်မှုတွေကို ငါ့ဆီရောက်သွားအောင် သူ အလိုက်သင့် နေလိုက်တာများလား။”

ယန်ချင်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဌာနမှူး ကျူးလောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များကို နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်မနှုတ်ဆက်မီ သူ့ဘက်သို့ အလျင်အမြန် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအကြည့်မှာ တိုတောင်းသော်လည်း ယန်ချင်း လိုအပ်သော အဖြေအားလုံးကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင်…

“ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ… လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကျင့်ကြံသူ။” ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“ငါ အရမ်း ပေါ့ဆသွားတယ်။ အရာအားလုံးက အရမ်းကို ရှင်းလင်းနေတာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။”

“အိမ်ကနေ ခိုးထွက်ဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ရိုးသားတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

“တောက်စ်… ကြည့်ရတာ ဒီကောက်ကျစ်တဲ့ ဌာနမှူးဆီကနေ အပေးအယူ လုပ်မှပဲ ရတော့မယ် ထင်တယ်။”

အစားအသောက် လုံးဝ မရှိသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ယန်ချင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပိုမို ဆိုးရွားသွားပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ဟွေ့ဖန်… ဒီပါတီပွဲမှာ အစားအသောက် တကယ် မရှိဘူးလား… ဝိုင်ပဲ ရှိတာလား။”

ယန်ချင်းက တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ မေးလိုက်သည်။ ယနေ့အတွက် သူ၏ ရည်မှန်းချက် နှစ်ခုလုံးမှာ ရေစုန်မျောသွားတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

“မင်းရဲ့ တကယ့် ဆာလောင်မှုက အစားအသောက်အတွက် မဟုတ်ဘဲ တာအိုအတွက်ဆို… မနေ့က မင်း ငါ့ကို အဲဒီလို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ညင်သာပြီး နောက်ပြောင်လိုသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ချင်းက အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မုန့်ချောင်နှင့် သူ၏ဘေးတွင် သမုဒ္ဒရာပြာရောင် ဆံပင်များနှင့် နုပျိုသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ဆေးပင်ရနံ့ အနည်းငယ် သင်းပျံ့နေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

“စီနီယာ မုန့်ချောင်၊ ဒုတိယခန်းမသခင်ရန်ရှု… တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”

ယန်ချင်းက သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက ရှိခဲ့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“တာအိုအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆာလောင်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို အစားအသောက် တောင်းဆိုဖို့ ဖြစ်လာစေတာပါ။”

“အစားအသောက်ကို ခံစားရတဲ့ သာမန် လောကီရေးရာ ကိစ္စတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ကြုံခံစားခြင်းအားဖြင့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလဇစ်မြစ်နဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်အောင် သေချာလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ရှင်းလင်းနေတာပါ။”

ယန်ချင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် ကော့ကာ ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဒါကို သိမသိတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး…”

ယန်ချင်းက ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖွင့်ဟနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘေးရဲ့ ဘိုးဘေးက တော်တော်လေး အစားအသောက်ကြီးတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။”

“အဲဒီကနေပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း မျိုးရိုးက စတင်ခဲ့တာလေ။ အဲ့တာကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ ယန်မျိုးရိုးတွေက ဂါရဝပြုတဲ့အနေနဲ့ စားသောက်ကြတာပေါ့။”

“ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်တာက အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုတာပဲလို့ အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။”

“ ဒီနေ့အထိ အဲဒီစကားကို ကျွန်တော် စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်သားထားပါတယ်။”

ယန်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်ရာ မုန့်ချောင်နှင့် ဒုတိယခန်းမသခင်ရန်ရှုတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် သဘောကျနေသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

“အဲဒီလိုမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ ငါမသိခဲ့ရပါလား။ ဆေးဝါးတောင်ကြားကို ပြန်ရောက်ရင် မင်းရဲ့ အဘိုးကို သွားမေးကြည့်ရဦးမယ်။” ဟု ဒုတိယ ခန်းမသခင် ရန်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီ… အဲဒီလို အတိတ်က ပုံပြင်တွေနဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို သွားနှောင့်ယှက်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး… “

“သူက အသက်ကြီးလာလို့ မှတ်ဉာဏ် ပြဿနာတွေ ရှိနေတော့ အဲဒီအချိန်က ကိစ္စတွေကို ဘယ်လောက်အထိ မှတ်မိနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာဘူး။” ယန်ချင်းက အလျင်အမြန် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဒုတိယခန်းမသခင် ရန်ရှုသည် ယန်ချင်း ပေးလာသော သိသာလွန်းသည့် အကြောင်းပြချက်ကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပြစ်မတင်တော့ပေ။

သူ၏အဘိုးမှာ အသက် ၂၀၀ အရွယ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စများ မရှိပါက ပုံမှန်အားဖြင့် သက်တမ်း အနှစ် ၁,၂၀၀ ခန့် ရှိသော အထွတ်အထိပ် အခြေတည်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယန်ချင်း၏ အဘိုးသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ မြင့်မားသော မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ကြောင့် သူ လေးဖက်ထောက် စတင်သွားတတ်သောနေ့က စားခဲ့ရသည့် အစားအစာကိုပင် အလွန် အသေးစိတ်ကျကျ မှတ်မိနေနိုင်ချေ ရှိသည်။

“ကောင်းပြီလေ… ငါ မမေးတော့ပါဘူး… ဒါနဲ့ မင်း ဆေးဝါးတောင်ကြားကို ဝင်ဖို့ ထပ်ပြီး စဉ်းစားဖြစ်သေးလား။”

“မင်းရဲ့ လစာပေးချေမှု ပုံစံကို ငါတို့ အလျှော့အတင်း လုပ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ခန်းမသခင်က ပြောထားပါတယ်။”

“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အလုပ်ချိန် အချိန်ဇယားကိုလည်း ငါတို့ ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်။ မင်း လုပ်ရမှာက သဘောတူတယ်လို့ ပြောဖို့ပဲ။”

“မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ပြိုင်ဘက်ကင်းကျောက်စိမ်းခန္ဓာကိုယ်ကို တရားခွင်တစ်ခုထဲမှာ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရမှာ နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းလို့ပါ။”

“ဆေးဝါးတောင်ကြားကမှ မင်းရဲ့ပါရမီတွေ တောက်ပလာမယ့် နေရာပါ။” ဟု ဒုတိယခန်းမသခင် ရန်ရှုက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။