အခန်း (၄၀၉-၄၁၀)

အခန်း (၄၀၉) ဆက်မောင်းစမ်း... မရပ်နဲ့

"အဖိုးကြီးကျန်... ငါတို့ ပြောတာတွေ လွန်သွားပြီလား မသိဘူး"

ကျန်တီး၏ မိခင်သည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ သမီးဖြစ်သူအား ကြည့်ရှုလိုသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏ သမီးကို အကြံအစည်ရှိသော လူများနှင့် မပတ်သက်စေလိုသည့် ဆန္ဒက ပြင်းပြနေသည်။

"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလေ ကလေးတွေဆိုတာ အခရာကျတဲ့ အချက်ကို ထောက်မပြရင် နားဝင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ကျန်အဖိုးကြီးက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။

ထိုစဉ် ကျန်တီးသည် အဝတ်သေတ္တာကို ဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"မင်း... ရှောင်တီး၊ ဒါက ဘာသဘောလဲ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မိဘတွေကို စွန့်ခွာတော့မလို့လား"

ကျန်တီး၏ မိခင်မျက်နှာမှာ ခါးသက်သွားရသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမအတွက် ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ ထိုလူနှင့် လက်ထပ်ရန် ဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့စဉ်ကလည်း သူမ၏ မိဘများက ဤမေးခွန်းကိုပင် မေးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

"မေမေ... သမီး သူ့ကို ချစ်တယ် တခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး"

ယခုအခါ သမီးဖြစ်သူက ထိုစကားကိုပင် သူမအား ပြန်လည် ပြောဆိုနေလေပြီ။

"ဝဋ်ပဲ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ဝဋ်တွေပဲ”

ကျန်တီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အိမ်ထဲ၌ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုရှိုက်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ခယ်ဟယ်... ကျွန်မကို မိဘတွေက အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်ပြီ လာကြိုပေးပါဦး"

ခယ်ဟယ်မှာ ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားသော်လည်း အခွင့်အရေးဟု ယူဆကာ ချက်ချင်းပင် ကားမောင်း၍ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်တီးသည် လမ်းဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဘေးနားရှိ အဝတ်သေတ္တာကြီးမှာ သူမထက်ပင် ကြီးမားနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"ကားပေါ်တက် ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ မင်းဦးလေးနဲ့ အန်တီက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရတာလား"

ခယ်ဟယ်၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကျန်တီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတစ်ပါးအိမ်၌ ခိုကပ်နေထိုင်ရသူပီပီ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖတ်ရခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် 'လင်တိုက်ယွီ' ကဲ့သို့ပင် အထိမခံသော ဆူးများဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ထားသည့် ဖြူကောင်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

"ခယ်ဟယ်... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရဲ့လား"

ကျန်တီး၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခယ်ဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရသည်။

"ရှောင်တီး... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တာပေါ့ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား"

ဟု သူက ကားကို လမ်းဘေး၌ ရပ်ကာ အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ဟန် ပြလိုက်သည်။

ကျန်တီးမှာမူ ထိုဟန်ဆောင်မှုများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲ၌ ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။

"အနီးဆုံး ဟိုတယ်ကို မောင်းပါ"

"ကိုယ်က မင်းကို ဟိုတယ်မှာ ဘယ်လို ထားရက်မှာလဲ၊ ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ လာနေပါလား"

ခယ်ဟယ်၏ ဟန်ဆောင်စကားကို ကျန်တီးက လှောင်ပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားချုပ်ကြရအောင်လေ"

ခယ်ဟယ်၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

သူက အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက်

“ဒါက ကိုယ် အလိုချင်ဆုံး အရာပဲပေါ့"

ဟု ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ သွားများမှာ တင်းတင်းစေ့နေတော့သည်။

"ကျွန်မကို ကျန်မိသားစုက အမွေပြတ် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ အဖေကလည်း သမီးအဖြစ်ကနေ ပယ်ထုတ်လိုက်သလို၊ အစ်ကိုကလည်း ညီမ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပြီ"

ဟု ကျန်တီးက လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ ခယ်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။

"ဘာလို့လဲ မင်းအစ်ကိုက ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"

သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသားသည် ညီမဖြစ်သူ၏ နာကျင်မှုထက် သူမ၏ အစ်ကို (ကျန်ကျွင်း) နှင့် ပတ်သက်သော အနေအထားကို ပိုမို စိုးရိမ် နေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။

"ရှင့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ၊ စီနီယာ..."

ကျန်တီးက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မအစ်ကိုကတစ်ဆင့် ဥက္ကဋ္ဌမိုနဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား အခုတော့ အဲဒီလမ်းကြောင်းက ပိတ်သွားပြီ"

ခယ်ဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲကျသွားရသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်တီးက နားမထောင်တော့ပေ။

"ကျွန်မ အခု ဒီစတီယာရင်ကို ဆွဲကွေ့လိုက်ရင် ရှင်နဲ့ကျွန်မ အတူတူ သေသွားမလား ကံကြမ္မာကိုပဲ ပုံအပ်လိုက်ကြမလား ရှင် အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ရှင် လိမ်ညာခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်"

ခယ်ဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ဘရိတ်ကို နင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မောင်းစမ်း... ဆက်မောင်း မရပ်နဲ့”

ကျန်တီး၏ အမိန့်ပေးသံမှာ အေးစက်ပြတ်သားလှသည်။ အစဉ်အမြဲ နူးညံ့လှသော ယုန်ငယ်လေးသည် ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးအလား ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

ခယ်ဟယ်မှာ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာရင်း ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြင့် မောင်းနှင်ခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် ကျန်တီးကို ဟိုတယ်အခန်းထဲအထိ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကားကို အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

"တောက်... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

သူ့အတွက်မူ အရာအားလုံးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်လေပြီ။

သူ၏ ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်များမှာ ကျန်တီးဆိုသော မိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် ကစားစရာသဖွယ် ဖြစ်နေရသည်ကို သူ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျန်တီး၏ ပြောင်းလဲသွားသော စရိုက်က ခယ်ဟယ်ကို အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၄၁၀) လောကဓံ၏ မတည်မြဲခြင်းတရား

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ခယ်ဟယ်သည် ဆိုဖာပေါ်၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော မိခင် ဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထား၏။

သို့သော် ခယ်ဟယ်သည် ထိုအသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမအနားသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

"အမေ လုပ်လိုက်တာမလား ကျွန်တော့်ကို တမင် ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တာမလား အခုတော့ ကျန်မိသားစုက ကျွန်တော့်အကြံအစည်တွေကို အကုန်သိသွားပြီ၊ ကျွန်တော်တော့ သွားပြီ... အမေ အခုရော ကျေနပ်ပြီလား"

ခယ်ဟယ်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အားပြင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် တုန်ခါနေအောင် လှုပ်ယမ်းကာ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။

ဖောက်ပြန်နေသော ထိုအမျိုးသမီးသည် ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

"နင် ပျက်စီးသွားပြီလား... ကောင်းတယ်၊ တကယ့်ကို ကောင်းတယ် ငါ အခု အတိုင်းမသိ ပျော်နေတာပေါ့"

ခယ်ဟယ်သည် ပိုမို ဒေါသထွက်သွားကာ သူမကို တွန်းဖယ်၍ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခြေသံများမှာ ကြမ်းပြင်ကို ရိုက်ခတ်လျက် ဒေါသများကို အန်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ ဧည့်ခန်း၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေပြီးမှ ဓာတ်ပုံအစုလိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခယ်ဟယ် နိုးလာသည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"သူ့ကို စိတ်ကျန်းမာရေးဂေဟာကို ဒီနေ့ပဲ ပို့လိုက်တော့"

ဟု သူက လူယုံကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို သူ နောက်ထပ် မမြင်လိုတော့ပေ။

ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သည့်အခါ သူသည် ပညာတတ် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံစံကို ပြန်လည် ဖမ်းယူလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ကုမ္ပဏီအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီဇိုင်နာ Y ၏ အဝတ်အထည်များမှာ ရောင်းအား အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးက ခယ်ကျင်း၏ အမြင်စူးရှမှုကို ချီးကျူးနေကြသည်။

ခယ်ဟယ်မှာမူ အခြေအနေမကောင်းတော့သည်ကို သိရှိကြသဖြင့် အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်း၍ လျစ်လျူရှုထားကြတော့သည်။

သူသည် ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဒေါသများကို မျိုသိပ်နေစဉ် ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ဟု သူက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး... မစ္စ... မစ္စက..."

တစ်ဖက်မှ လူမှာ စကားကို ထစ်ထစ်အအ ပြောနေသဖြင့် ခယ်ဟယ်မှာ ပို၍ စိတ်တိုလာရသည်။

"အဲဒီမိန်းမက ဘာပြဿနာ ထပ်ရှာနေပြန်တာလဲ"

"မစ္စက... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားပါပြီ"

ဖုန်းလိုင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများက စက္ကန့်ပိုင်းမျှ စိုးမိုးသွားသည်။

ခယ်ဟယ်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မသိတော့ပေ။

နာကျင်မှုလား၊ ဝမ်းနည်းမှုလား သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်မှုလား။ သူ သိသည်မှာ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေပြီး အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်ဟူသောအချက်ပင်။

သူ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သွေးနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ရေချိုးကန်အတွင်းရှိ ရဲရဲနီနေသော သွေးများနှင့် သေဆုံးနေသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်သွားတော့သည်။

"အမေ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ် လိုက်ပါ"

ဟု သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ဆိုလိုက် သည်။

ထို့နောက် စာကြည့်ခန်းထဲ၌ ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာမူ ထိုစာအုပ်ထက်တွင် မရှိပေ။ စာအုပ်မှာ ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိခဲ့ရှာပါ။

"သခင်လေး... ဒါက မစ္စ သေဆုံးချိန်မှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အရာပါ"

လူယုံက စားပွဲပေါ်သို့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ တင်ပေးခဲ့သည်။ ခယ်ဟယ်သည် ထိုဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦး၊ နူးညံ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး။

၎င်းတို့သည် သူ၏ ဖခင်၊ ဖခင်၏ လျှို့ဝှက်ဇနီးနှင့် သားငယ်လေးတို့ ဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်ပုံပေါင်းများစွာထဲတွင် သူတို့၏ ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုပုံရိပ်များသာ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ကျွန်တော် သိပြီးသားပဲလေ... ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ ဘာလို့ မုန်းနေရတာလဲ”

ခယ်ဟယ်က ဓာတ်ပုံများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် နတ်သမီးလေးက ပန်းပွင့်များ ကြဲချလိုက်သကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

သူ၏ မိခင်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် အဆုံးစီရင်သွားသည်မှာ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းလှသည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသုံးချခံ လက်နက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဈာပနပွဲသို့ ကျန်တီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခယ်ဟယ်ကို နှစ်သိမ့်ခြင်း သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုဘဲ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူမ၏ ပထမဆုံး အချစ်ဦးမှာ ဤသို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။

ဧည့်သည်များ ပြန်သွားပြီးနောက် ခယ်ကျွန်းဟိုင်၏ မိသားစုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ခယ်ဟယ်သည် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ရှယ်ယာတွေကို လိုချင်သလား"

ခယ်ကျွန်းဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူက ခယ်ဟယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုသော်လည်း ခယ်ဟယ်ကမူ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှယ်ယာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလုံးကို ရောင်းချချင်တယ်"

"မင်း သေချာလား"

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် အဝေးကို ခရီးထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ"

ရှယ်ယာ လွှဲပြောင်းမှု စာချုပ်ကို အလျင်အမြန် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြပြီးနောက် ဟေးယိုးလုပ်ငန်းစုသည် ခယ်ကျွန်းဟိုင်၏ လက်အောက်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ခယ်ဟယ်သည် အရာအားလုံးကို စွန့်ခွာကာ လူသူမသိသော နေရာတစ်ခုသို့ ခရီးထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ လောကဓံ၏ မတည်မြဲခြင်း တရားကို သူ၏ ဘဝဖြင့် သင်ခန်းစာ ယူခဲ့ရလေတော့သည်။

ခယ်ဟယ်၏ ဇာတ်လမ်းကတော့ ဤနေရာမှာပင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပါပြီ။