အခန်း (၄၁၉-၄၂၀)

အခန်း (၄၁၉) အနာဂတ်ပန်းတိုင်ဆီသို့

မင်ယွဲ့တစ်ယောက် အမျိုးသားလက်ရွေးစင်အသင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီဟူသော သတင်းကို ကြားသိရသည့်အခါ မိုမိသားစုဝင်များမှာ ဝမ်းမြောက်မဆုံး ဖြစ်ကြရသည်။

ထိုသတင်းကောင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် မင်ယွဲ့အား နေအိမ်သို့ ဖိတ်ကြားကာ ညစာစားပွဲဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံကြတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည်လည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ယွမ်ပေါ့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်၍ မိုမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့လေးကတော့ တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ"

အဘွားမိုသည် မင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မြတ်နိုးယုယစွာ ဆိုသည်။

အချိန်ကာလ၏ အရေးအကြောင်းများ ထင်ဟပ်နေသော သူမ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် နွေးထွေးလှပသော အပြုံးများ ဝေဆာနေတော့သည်။

"နိုင်ငံတော်အတွက် ဂုဏ်ဆောင်နိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနော် သမီး"

မိုမိသားစုသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း တာဝန်သိစိတ်ရှိသော လုပ်ငန်းရှင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။

နိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လမ်းစဉ်များတွင် အမြဲတစ်စေ ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ မိသားစုဝင်တစ်ဦးက နိုင်ငံတော်အဆင့် အသင်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းအပေါ် အတိုင်းမသိ ဂုဏ်ယူနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မိုဖခင်နှင့် မိုမိခင်တို့ကလည်း သူမအား ချီးကျူးစကားများ၊ အားပေးစကားများ တစ်လှည့်စီ ဆိုကြသည်။

"အရမ်းကြီးတော့ စိတ်မဖိစီးပါနဲ့ကွယ်"

"ဒါကတော့ အန်တီ ဈေးဝယ်ထွက်ရင်း သမီးနဲ့ လိုက်ဖက်မယ်ထင်လို့ ဝယ်လာတဲ့ နားကပ်လေးတွေပါ"

ဟု မိုမိခင်က ဆိုကာ လက်ဆောင်ပေးသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ"

မင်ယွဲ့သည် လက်ဆောင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ထိုနားကပ်လေးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လက်ရာမြောက်လှပေသည်။

မိုဖခင်ဖြစ်သူကမူ စကားအများကြီး မဆိုဘဲ ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကိုသာ ကမ်းပေးသည်။

ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ဟိတ်ဟန်မရှိသော်လည်း အသုံးဝင်ဆုံးသော လက်ဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

"ဘကြီး... ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်၊ ဟန်ကျီရဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတာပဲကို"

မိုမိသားစုထံ လာလည်တိုင်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးတတ်ကြသဖြင့် သူမမှာ အားနာရသလို ရယ်လည်းရယ်ချင်မိသည်။

"ဟန်ကျီနဲ့ သမီးမှာရှိတာက သမီးတို့ကိစ္စလေ။ အခု ဘကြီးပေးတာက လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သမီးကို ဂုဏ်ပြုတာ... မငြင်းရဘူးနော်"

မိုဖခင်က မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ထားကာ ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ဩဇာတိက္ကမရှိလှသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အသွင်မှာ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

မင်ယွဲ့လည်း မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုညတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်တော်၌ပင် တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေရှာသည်။

"ကဲ... တော်ပြီ၊ တော်တော်နောက်ကျနေပြီ သွားအိပ်တော့"

မင်ယွဲ့က သူ၏ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမအနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

"အချိုရည်လေးလိုပဲ... အရမ်းချိုတာပဲ"

မင်ယွဲ့က မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများကို ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းသောညပါ"

မင်ယွဲ့က သူ့ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။

ခေတ္တမျှအတွင်း စင်္ကြံလမ်းထက်၌ မိုဟန်ကျီတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဘေးအခန်းသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။

အိမ်မှာနေရခြင်း၏ အားနည်းချက်မှာ ယွဲ့ယွဲ့နှင့် အတူမအိပ်ရခြင်းပင်။ တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်ရခြင်းကို သူ လုံးဝ အသားမကျနိုင်သေးပေ။ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေရင်းမှ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို လွမ်းနေပြီလား ကိုယ်တော့ လွမ်းနေပြီ"

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းမှ မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ကာ ပြုံးမိသွားသည်။

"တော်စမ်းပါ... အခုလေးတင် ခွဲလာတာကို"

ချက်ချင်းပြန်ဝင်လာသော စာကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ ပို၍ပင် တက်ကြွသွားရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ခွဲခွာလိုက်ရတဲ့ ခဏချင်းမှာတင် အရမ်းလွမ်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ (。・ω・။)"

သူ သုံးထားသော အီမိုဂျီလေးကို မြင်ရသည့်အခါ မင်ယွဲ့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ရှင်က တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ!"

သူမ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်က ချစ်ဖို့ကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး... မင်းကိုလည်း အရမ်းချစ်တာ"

ငြင်းမရသော အချက်မှာ ထိုခဏ၌ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရခြင်းပင်။ နွေးထွေးလှသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဒီလို ချိုသာတဲ့စကားတွေကို ဘယ်မှာ သွားသင်လာတာလဲ"

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးကသာ ယခုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့၏ အခန်းထဲ၌ ရှိနေပါက ဆောင်းဦးနေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးတောက်ပနေသော သူမ၏ အပြုံးနှင့် မျက်ဝန်းအစုံကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

"ကိုယ် အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ မင်းနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ကံအကောင်းဆုံးအချက်ပဲ"

ထိုစကားလုံးများက သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင်ပြောတာ လုံးဝမှန်တယ် အန်တီမိုက ယွမ်ချင်းကျောင်းတော်မှာ ရှင့်အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ဆု တောင်းပေးခဲ့တာလေ"

ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း မင်ယွဲ့ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူတို့သည် စီးပွားရေးထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွင် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ယွမ်ချင်းကျောင်းတော်၌ပင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုဟန်ကျီ၏ မိခင် ဆုတောင်းခဲ့သော အနီရောင်ပိုးကြိုးလေးမှာ မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုပင် ဖြစ်တော့သည်။

"ကိုယ့်မေမေကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံပါလာရင်တော့ တို့တွေက ဆုံကြမှာပါပဲ"

ယွမ်ပေါ့ ပြောခဲ့ဖူးသည့် 'ကံပါလာသော အိမ်ထောင်ဖက်' ဟူသော စကားကို မင်ယွဲ့ စတင်ယုံကြည်လာမိသည်။

သူမသည် သူ၏အပေါ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိခဲ့ကာ နှစ်ဦးသား အမှန်တကယ် ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒီနေ့ ပျားရည်တွေ စားထားတာလား... ရှင်ပြောသမျှက ချိုနေတာပဲ"

သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများကို ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် သူမ ခံစားနေရသည်။

အခန်း၏ အသံလုံစနစ်မှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ဘေးအခန်းမှ လှုပ်ရှားသံများကိုပင် သူမ ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။

"မြည်းကြည့်ချင်လား"

"အား—"

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားရသည်။

ဥက္ကဋ္ဌမိုတစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ဤမျှအထိ ဆိုးသွမ်းသွားရသနည်း။

"အိပ်တော့”

သူမ၏ စိတ်တိုသွားဟန်ရှိသော စာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ မိုဟန်ကျီက ရယ်မောရင်း အိပ်စက်ရန် ပြင်တော့သည်။

သူသည် ကြောင်ကလေး အိပ်ပျော်နေသော အီမိုဂျီကို ပို့လိုက်ရင်း ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

မင်မိသားစုဝင်များကလည်း မင်ယွဲ့ လက်ရွေးစင်အသင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြကာ ဖုန်းဆက်၍ ဂုဏ်ပြုကြသည်။

လူကြီးသူမများ၏ အမြင်တွင် မည်မျှပင် ချမ်းသာစေကာမူ နိုင်ငံတော်အတွက် ဂုဏ် ဆောင်ခြင်းထက် သာလွန်သောအရာ မရှိပေ။

သူမသည် နိုင်ငံတော်အဆင့် ပြိုင်ပွဲများတွင် ဆုတံဆိပ် မရသေးသော်လည်း လက်ရွေးစင်အသင်းဝင် ဖြစ်လာခြင်းကပင် သူတို့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

နောက်ရက်များတွင် မင်ယွဲ့သည် အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။

လက်ရွေးစင်အသင်းဘက်သို့ သူမ အမြဲတစေ မသွားနိုင်သော်လည်း သွားရောက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ ပြောင်မြောက်လှသော လက်စွမ်းများကြောင့် နည်းပြများမှာ စိတ်အေးခဲ့ရသည်။

မင်ယွဲ့၏ တစ်ဦးချင်း စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကမ္ဘာ့စံချိန်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ နည်းပြများမှာ အခြားအသင်းသားများက သူမအား မမီမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေကြရသည်။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး မြားပစ်အသင်းတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်ရန်အတွက် ၁၂ ဦးသာ ရွေးချယ်မည်ဖြစ်ရာ အသင်းသားများမှာ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြရသည်။

မင်ယွဲ့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ အချိန်နည်းနည်းသာ ပေးနိုင်သော်လည်း သူမ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ အားလုံး၏ ရှေ့မှ ပြေးနေတော့သည်။ သူမအား မနာလိုဖြစ်မည့်အစား အခြားအသင်းသားများက သူမအား စံပြထားကာ ပိုမိုကြိုးစားလာကြသဖြင့် အသင်းကြီးမှာ အားတက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

အခန်း (၄၂၀) လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ စိန်ခေါ်မှုများ

မင်ယွဲ့ လေ့ကျင့်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည့် မြားပစ်ပစ်မှတ်များကို အသင်းသားများက ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဝန်လေးနေကြသည်။

ထိုပစ်မှတ်များပေါ်ရှိ ပြောင်မြောက်လှသော အပေါက်ရာများကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ မြှင့်တင်ရန် ခွန်အားတစ်ရပ်အဖြစ် သူတို့ သိမ်းဆည်းထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နည်းပြဖြစ်သူကလည်း သူတို့၏ တိုးတက်လိုစိတ်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ထိုအတိုင်းပင် လွှတ်ထားပေးလိုက်တော့သည်။

လက်ရွေးစင်အသင်း၏ ပြိုင်ပွဲဝင် ၁၂ နေရာတွင် မင်ယွဲ့အတွက် နေရာတစ်ခုမှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော ၁၁ နေရာအတွက်သာ အခြားအသင်းသားများက အပြင်းအထန် ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မင်ယွဲ့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးကြားတွင်မူ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်နေဆဲပင်။

မင်ယွဲ့ ရောက်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း သူမနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ခွင့်ရရန်နှင့် ပညာသင်ယူရန် အသင်းသားအားလုံးက ဝိုင်းဝန်းကြိုးစားကြသည်။

ပါရမီရှင်များတွင် ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာများ ရှိတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ကို စတင်ဖိတ်ခေါ်စဉ်က သူမ ငြင်းပယ်မည်ကို နည်းပြများ စိုးရိမ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူမကမူ အေးဆေးစွာပင် လက်ခံခဲ့သည်။

သူမ၏ ထူးခြားချက်မှာ အောင်မြင်မှုများအပေါ် မာန်မာန မတက်ခြင်းပင်။ လက်ရွေးစင်အသင်းထဲ ရောက်လာသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မနေသကဲ့သို့ အခြားသူများထက် သာလွန်နေ သည့်အတွက်လည်း ထောင်လွှားခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် ဆောင်းဦးပေါက် ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းလွန်းလှသည်။

"ရန်ကြီး... တို့ အမျိုးသားအသင်းနဲ့ အမျိုးသမီးအသင်းကြား ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခုလောက် စီစဉ် ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

နည်းပြဟွမ်က အကြံပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြေအနေအရ မင်ယွဲ့သည် ယခုနှစ် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ယခုမှာ ဇန်နဝါရီလသာ ရှိသေးသဖြင့် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရသေးသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာ ယခင်က အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသူဖြစ်ရာ အခြားသော ပြိုင်ပွဲငယ်များတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ပြီး အမှတ်များ စုဆောင်းရန် လိုအပ်ပေသည်။

နည်းပြဟွမ်နှင့် နည်းပြဝမ်တို့က သူမ၏ လက်စွမ်းကို မစိုးရိမ်သော်လည်း လူအများရှေ့ မထွက်မီ အမျိုးသားအသင်းနှင့် အရင် စမ်းသပ်ယှဉ်ပြိုင်စေခြင်းဖြင့် သူမအား ပြိုင်ပွဲအငွေ့အအေးနှင့် အသားကျစေလိုကြသည်။

"မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား"

ဟု အမျိုးသားအသင်းနည်းပြ ရန်က မှင်တက်စွာ ပြန်မေးသည်။

"မင်းကလည်း အမြင်ကျဉ်းလိုက်တာ တို့ အမျိုးသမီးအသင်းက နောင်ကျရင် ပြည်ပက ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာလေ အခုတော့ အမျိုးသားအသင်းက လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် ကူညီပေးတာ ဘာဆန်းလို့လဲ"

ဟု နည်းပြဝမ်က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဝင်ရောက် ဖြောင်းဖျလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားအသင်းနည်းပြလည်း သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

သူသည်လည်း အသင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ပါရမီရှင်သစ်အကြောင်းကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ လက်စွမ်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအတွက် လက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။

သူမ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော 'ဟယ်ယို' အမှတ်တံဆိပ်မှ အဝတ်အစားသစ်များကို သူတို့ လိုချင်နေကြသည်ကို သိသဖြင့် ခယ်ဝင်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့ရယ်... နင်က တကယ်ကို စိတ်သဘောထား ကောင်းတာပဲ"

ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ ဆိုသည်။

သူမတို့ကဲ့သို့ ကျောင်းသားများအဖို့ 'ဟယ်ယို' ၏ အဆင့်မြင့်ဝတ်စုံများမှာ စျေးနှုန်းကြီးမြင့်လွန်းလှသည်။

"တကယ်ကို လှတာပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ့ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့တော့ မလိုက်ဖက်ဘူးလေ အခုလို ယွဲ့ယွဲ့ကြောင့် ဝတ်ခွင့်ရတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ"

မိန်းကလေးများမှာ အဝတ်အစားလှလှလေးများအကြောင်း ပြောရင်း တက်ကြွနေကြသလို အမျိုးသားများအတွက်လည်း မင်ယွဲ့က ဝတ်စုံများ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။

လူဝေနှင့် ရှီကျောက်တို့မှာလည်း မင်ယွဲ့၏ စေတနာကြောင့် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

မင်ယွဲ့ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော ဝတ်စုံများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အနုစိတ်လှပြီး ဝတ်ဆင်လိုက် သည့်အခါ ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ပေးစွမ်းနိုင် သည်။

မင်ယွဲ့က သူမ၏ သူငယ်ချင်းများအား ခယ်ဝင် နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ခယ်ဝင်က 'ဟယ်ယို' ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သမီးလေ"

ဟု မင်ယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်သည့်အခါ အားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သူဌေးသမီးတစ်ဦးနှင့် တိုက်ရိုက်ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့... ငါ ညစာ ကျွေးမယ်"

မင်ယွဲ့က ကားသော့ကို နှိပ်လိုက်သည့်အခါ ပြိုင်ကားအမိုက်စားကြီး၏ မီးများက လက်ခနဲ လင်းသွားသည်။

"မစ္စမင်... ဒါက ရှင့်ကားလား"

ခယ်ဝင်မှာ ကားဝါသနာအိုး မဟုတ်သော်လည်း ဤကား၏ တန်ဖိုးမှာ သန်းရာချီရှိကြောင်း သိထားသည်။ သူမသည် မိမိကားကို ထားပစ်ခဲ့ကာ မင်ယွဲ့၏ ဘေးခုံတွင် အလုအယက် ဝင်ထိုင် တော့သည်။

စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက် ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့ရသော မှန်တံခါးအနီးရှိ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

မင်ယွဲ့က သူမ၏ အနွေးထည်ကို ချွတ်လိုက်သည့်အခါ ခယ်ဝင်မှာ မှင်တက်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အလှပဂေးတစ်ဦးသည် မည်သည့်ဝတ်စုံနှင့်မဆို လိုက်ဖက်ညီစွာ တောက်ပနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ညစာစားပြီးသည့်အခါ ခယ်ဝင်က အတင်းအကျပ် ပေးချေလိုက်သည်။

သူမ၏ ဖခင် ခယ်ကျွန်းဟိုင်မှာ သမီးဖြစ်သူ မင်ယွဲ့နှင့် ရင်းနှီးနေသည်ကို သိသဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ငွေငါးသိန်းကို ချက်ချင်း လွှဲပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ခယ်ဝင်သည် လက်ထဲတွင် ငွေအလုံအလောက် ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် ရက်ရောနေတော့သည်။

သူမသည် တစ်လလျှင် လူနေမှုစရိတ် နှစ်သိန်းခန့် သုံးစွဲလေ့ရှိပြီး အများစုမှာ ဟန်ဖုဝတ်စုံများ ဝယ်ယူရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဖခင်ဖြစ်သူက ငွေငါးသိန်းအထိ ပေးထားသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် မင်ယွဲ့နှင့် အတူ ပျော်ရွှင်စရာ ညနေခင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင် ရန်သာ ရည်မှန်းထားတော့သည်။