အခန်း (၂၄၃)

အခန်း။ ၂၄၃

ရွှီရန်မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်ဖြစ်သော လူငယ်အရှင်သခင်ကို ရက်ပေါင်း ၁၀၀ မက၊ ရက်ပေါင်း ၂၀၀ နီးပါး ကြိုတင်ရရှိနိုင်ခြင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။ သူကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးအတွက် ရက်ပေါင်း ၂၀၀ ဆိုသည်မှာ အခြေခံမှစ၍ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သော အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏ အနှိုင်းမဲ့စွမ်းအားကို နှစ်ဆမှ နောက်ထပ် နှစ်ဆအထိ ထပ်မံတိုးပွားစေရန် လုံလောက်သော အချိန်ပင်။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ခေတ္တမျှ ဝမ်းသာသွားပြီးနောက် ရွှီရန်က သေချာစေရန် ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ တကယ်ကြီး အတည်ဖြစ်သွားပြီလား”

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ရှင်းပြသည်။

“ဒါက မင်းနဲ့ မှန်ရိပ်ရွှီရန်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းနေလို့ပဲ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေ အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူထားကြတာက... မင်းရဲ့ အင်အားက ဒီအသက်အရွယ်မျိုးမှာ ရှိရမယ့် အဆင့်မဟုတ်တော့ဘူးတဲ့။ ဒီရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အားလုံးပေါင်းရင်တောင် မင်းကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

“ဒါကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေက အကြံပြုထားတာကတော့... မင်းလို ငါးမန်းကြီးတစ်ကောင်ကသာ ဒီလေ့ကျင့်ရေးပြိုင်ပွဲမှာ ဆက်ပါနေမယ်ဆိုရင် တစ္ဆေတွေ ဒါမှမဟုတ် သားရဲတွေကို အကဲဖြတ်တဲ့အခါ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် အကုန်ပြတ်သွားမှာပေါ့။ အဲဒီတော့ တခြားသူတွေကို အကဲဖြတ်လို့ မရတော့ဘဲ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ ဆက်မပါနဲ့တော့ဘဲ နည်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ နေလိုက်တော့”

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ချန်ပီယံဆုကိုတော့ မဆုံးရှုံးစေရပါဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို တရားဝင် ချန်ပီယံအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဆုချီးမြှင့်ပေးမှာပါ”

“တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခံရမှာ ဖြစ်သလို ချန်ပီယံတစ်ယောက်အနေနဲ့ နတ်ဘုရားသတ်

အဖွဲ့ကိုလည်း ဖွဲ့စည်းနိုင်မှာပါ။ ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကိုလည်း မင်းစိတ်ကြိုက် ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခွင့် ရှိမှာပေါ့...”

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ပါးစပ်နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးဖြဲကာ ရှင်းပြနေသည်။ သူ၏ ရယ်သံမှာ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

ထိုအခါမှသာ ရွှီရန်သည် မှန်ရိပ်လူငယ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ရွှီရန် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ဝှက်ဖဲများမှာ ကြောက်မကဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည် ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အနက် တစ်ခုချင်းစီမှာပင် တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ယူနိုင်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

အမှန်စင်စစ် ရွှီရန်သည် သူ၏ သဘာဝခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကိုသာ အသုံးပြုပြီး သူတော်စင်သားတော်ငယ် ရတနာအဆောင်၏ အကူအညီဖြင့် သွေးစွမ်းအင် ၂၀၀,၀၀၀ ရှိသော တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် လက်ဗလာဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်သည့် ပါရမီရှင်များမှာမူ သူတို့၏ အင်အားကို မည်မျှပင် ကုန်စင်အောင် အသုံးပြုပါစေ ရွှီရန်၏ ခုခံကာကွယ်မှုကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍သာ သူသည် ဆန်းကြယ်သော ခြေလှမ်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမျက်စိရတနာစွမ်းရည်တို့ကိုပါ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်မည်ဆိုပါက ပြိုင်ဘက်များအတွက် လုံးဝ အဖြေရှာမရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးများသည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာသိမြင်ကြသဖြင့် အားနည်းသူများကို ညှင်းဆဲသကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန် ရွှီရန်အား ပြိုင်ပွဲမှ သီးသန့်ဖယ်ထုတ်ထားလိုက်ခြင်းပင်။

ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး “ဒါဆို... ကျွန်တော်က ကျောင်းအုပ်ကြီးအတွက် ချန်ပီယံဆုကို ရယူပေးလိုက်နိုင်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် “ဟုတ်တာပေါ့ တကယ့်ကို ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ ငါက ပြိုင်ပွဲတစ်ဝက်လောက်ရောက်မှ ရှန်ပိန်ဖောက်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရှန်

ပိန်ထက်တောင် ပိုပြီး မြန်နေသေးတယ်။ ပြိုင်ပွဲတစ်ဝက်မှာ ရှန်ပိန်ဖောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်

နိုင်တော့ဘူးပေါ့လေ... တကယ့်ကို နှမြောဖို့ကောင်းလိုက်တာ” ဟု သူ့ကိုယ်သူ ကျီစယ်သလို ပြောလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ သက်ပြင်းချပြီးနောက် ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ “ကဲ... ပြိုင်ပွဲကာလအတွင်းမှာ မင်းက နည်းပြတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် ကျောင်းသားတွေ လိုက်နာရမယ့် စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နေရာထိုင်ခင်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါမျိုးမှာတော့ ကျူးယွီဟန်တို့၊ ကျန်းလျူလီတို့အဖွဲ့ကို သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ စီမံခန့်ခွဲခိုင်းရလိမ့်မယ်နော်။ မင်းအနေနဲ့ သူတို့ကို အရမ်းကြီး ကာကွယ်ပေးထားလို့ မရဘူး” ဟု မှာလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ချန်ပီယံဆုပေးပွဲကိုပဲ စောင့်နေလိုက်တော့မယ်” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက “စိတ်ချပါ ချန်ပီယံဆုက မင်းအတွက်ပဲ။ ဘာမှ မပြောင်းလဲစေရဘူး” ဟု အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ အာမခံထားသည်ဖြစ်ရာ အောင်မြင်မှုမှာ လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အမှန်တကယ် လိုလားသည်မှာလည်း ချန်ပီယံဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်သာ ဖြစ်သည်။

“တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ မှန်ရိပ်အလုပ်ခံလိုက်ရတာကနေ ဒီလောက်အထိ ကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်မျိုး ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ”

ထိုအရာသည် သာမန်ဘွဲ့အမည်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်၌ အရေးပါလှသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း အဓိကကျသည်မှာ ထိုချန်ပီယံဘွဲ့ကြောင့် ရရှိလာမည့် ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်ဖြစ်သော လူငယ်အရှင်သခင်ပင်။

ထို့အပြင် ၎င်းနှင့်အတူ ပါလာမည့် ကောင်းချီးပေးခံရခြင်းအမှတ် ၈၀ နှင့် ကြက်သွေးရောင်ရွှေတံဆိပ် ပါရမီအရိုးအဆစ်ကို ထုတ်ယူခွင့်ရရှိခြင်းကသာ သူ၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်အတွက် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သည့်ရလဒ်မျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယခုနေရာ၌ပင် ထိုအရာကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ရက်စက်ရာကျသော ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ယာယီအဖွဲ့သားများ၏ စွန့်လွှတ်မှုကိုမူ ကျေးဇူးတင်ရပေမည်။ သူတို့သည် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဆယ်ရက်မှ နှစ်ပတ်ခန့်အထိ အားအင်ချည့်နဲ့နေကြရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အနှိုင်းမဲ့သော လမ်းစဉ်အတွက်မူ သူတို့သည် သွေးဖြင့်ရင်း၍ ပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြခြင်းပင်။

“ငါ သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ... နောက်ရက်ကျရင် သူတို့ကို ဆုလာဘ်အနေနဲ့ သစ်သီးတချို့ ဝယ်ပေးရမယ်”

“ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ခါ နှစ်ခါလောက် ထပ်လုပ်ခိုင်းရမလား...”

တကယ့်ကို ငရဲကျလောက်သည့် အတွေးပင်။ ရွှီရန်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့အတွက် သူတို့ကို အရင်ဆုံး လေ့ကျင့်ပေးရဦးမယ်” ဟု တွေးတောနေသည်။

သို့သော် ထိုအရာများသည် နောင်မှလုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စရပ်များသာ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌ နေရောင်ခြည်သည် ချီယွန်းတောင်တန်း၏ မြူမြူဆိုင်းဆိုင်းတိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်း၍ ရွှီရန်နေထိုင်သော ဗီလာ၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသည်။ ရွှီရန်သည် အိပ်ရာမှနိုးသည်နှင့် စနစ်၏ အသိပေးချက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် ရရှိတော့မည့် လူငယ်အရှင်သခင်ဘွဲ့နှင့် အတူပါလာမည့် ပါရမီအရိုးအဆစ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရွေးချယ်ရေးပြိုင်ပွဲဝင် ကျောင်းသားအားလုံးသည် ရင်ပြင်ကျယ်ကြီး၌ စုဝေးနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများတွင် အံ့ဩခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းတို့ ရောယှက်နေသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် စင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းလာပြီး ဟိန်းထွက်နေသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်တော့သည်။

“ကျောင်းသား ရွှီရန်အား သမိုင်းတစ်လျှောက် ၄၉ ယောက်မြောက်သော ချန်ပီယံအဖြစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီရန်၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားပြီး စနစ်၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

[ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင် လူငယ်အရှင်သခင်ကို ရရှိပြီး ဖြစ်ပါသည်]

[ဆုလာဘ်အဖြစ် ကြက်သွေးရောင်ရွှေတံဆိပ် ပါရမီအရိုးအဆစ်ကို စတင်တပ်ဆင်နေပါပြီ...]

ရွှီရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပူနွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကျောရိုးတလျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ အရိုးအဆစ်တိုင်းမှာ ရွှေရောင်နှင့် ကြက်သွေးရောင် ရောယှက်နေသော အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံ၊ အကြားအာရုံနှင့် ခံစားမှုအားလုံးမှာ ယခင်ထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုစူးရှလာကာ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွှီရန်သည် မနက်ဖြန်၌ ရရှိတော့မည့် ရွှေရောင်အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်ဖြစ်သော လူငယ်အရှင်သခင်နှင့် ကြက်သွေးရောင်ရွှေတံဆိပ် ပါရမီအရိုးအဆစ်တို့ကိုသာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်စားနေတော့သည်။

နောက်ထပ် တစ်ရက်... မဟုတ်သေးပေ။ အတိအကျပြောရလျှင် နောက်ထပ် ၁၈ နာရီမျှသာ လိုတော့သည်။ ထိုအချိန်ပြည့်သည်နှင့် ကြက်သွေးရောင်ရွှေတံဆိပ် ပါရမီအရိုးအဆစ်မှာ သူ၏လက်ဝယ်သို့ ရောက်ရှိလာပေတော့မည်။ ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ရွှီရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်ဦးသား ပြုံးရွှင်လျက် ရှိနေကြသည်။

“ကဲ... မင်းရဲ့အချိန်တွေကို အများကြီး မဖြုန်းတော့ပါဘူး။ ငါလည်း ရှန်ပိန်တွေနဲ့ လက်ဆောင်တွေ သွားမှာရဦးမယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးတိုင်းက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းမြောက်မှုကို ခံစားသင့်တာပေါ့။ ငါ့သူငယ်ချင်း လူအိုကြီးတွေလည်း ပါတာပေါ့လေ အင်း... အကုန်အကျတော့ များဦးမှာပဲ အကုန်အကျတော့ များဦးမှာပဲ”

“ဒါနဲ့... မင်းကော ဘာလက်ဆောင်များ လိုချင်သေးလဲ”

ရွှီရန်က လက်ခါပြလိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ဘာလက်ဆောင်မှ မလိုချင်ပါဘူး။ မနက်ဖြန်ကိုသာ မြန်မြန်ရောက်ချင်နေတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျားမလေးမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လာပြီး “သမီးကတော့ ကိတ်မုန့်ကျွန်းကြီး တစ်ကျွန်း လိုချင်တယ်” ဟု အော်လိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အလန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရပြီး “အဲဒါကတော့ နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲပြီးသွားရင်တော့ တစ်လလုံးလုံး နေ့တိုင်း မတူညီတဲ့ ကိတ်မုန့်တွေကို ဝယ်ကျွေးမယ်လို့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကတိပေးတယ်”

ကျားမလေး၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများမှာ တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပသွားပြီး “တကယ်လား တကယ်လား ဒါဆိုရင် ကတိပေးနော်”

“ပေးတာပေါ့... ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကျယ်လောင်သော ရယ်သံကြီးကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျားမလေးမှာလည်း ပါးစပ်က နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေမိသည်။

ရွှီရန်က မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ရင်း “အရမ်းကြီး ဝမ်းမသာနေနဲ့ဦး။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါက မင်းတို့ကို ဗီလာဇုန်ထဲ ခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ နောက်လကျရင်တော့ မင်းဘာသာမင်း ကြိုးစားရမှာနော်။ ဒီဗီလာမှာ ဆက်နေပြီး ကိတ်မုန့်စားချင်ရင် ထိပ်ဆုံး အယောက် ၄၀ စာရင်းထဲ ဝင်အောင် လုပ်ရမယ်”

ကျားမလေးက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး “ကိတ်မုန့်စားခွင့်ကို ရအောင်ယူမှာပါ။ အစ်မယွီဟန်လည်း ရမှာပဲ မဟုတ်လား”

ကျူးယွီဟန်သည် အနည်းငယ် အားနည်းနေဟန်ရှိသော်လည်း သူမ၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများမှာ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ “အင်း... ရမှာပါ” ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဗီလာဇုန်အတွင်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။

ရွှီရန်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဗီလာဇုန်မှာ အလွန်ပင် သပ်ရပ်လှပလှသည်။ ဗီလာအကြီးကြီး တစ်လုံးတွင် လူအယောက် ၂၀ အတူတူ နေထိုင်ရသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဗီလာဇုန်၏ အပြင်ဘက်တွင် သီးသန့်ကျင့်ကြံရေးအခန်းများနှင့် သားရဲတိုက်ခိုက်ရေးကွင်းငယ် နှစ်ခုပင် ပါရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ နေ့စဉ်လေ့ကျင့်မှုများအတွက် အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်းပင်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုရှိခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံမှုအတွက် ကောင်းမွန်သော အခြေအနေများကြောင့် ဤနေရာသည် အဆင့်မြင့် တည်းခိုနေထိုင်ရာ နေရာကောင်းတစ်ခုပင်။