အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း။ ၁၂၅

[ပထမနှစ်တွင် သင်သည် ထူးကဲဓားကျမ်းစာကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်ရာ သင်၏ ထူးကဲချီအမျှင်ပေါင်း ၃၀၀ ကို ဓားချီအဖြစ်သို့ စတင်ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်...]

[နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာသောအခါ သင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးကဲချီ အားလုံးသည် ဓားချီအဖြစ်သို့ လုံးဝကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်...]

စုန်ယန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ထူးကဲချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်အတွင်းရှိ သာမန်ချီစွမ်းအင်အားလုံးမှာ ထက်မြက်လှသော ဓားချီများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရှိရ၏။ သူသည် ရပ်တန့်မနေဘဲ ဆက်လက်ကျင့်ကြံမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

[နှစ်ပေါင်း ၁၃၀ ကြာသောအခါ သင်သည် အလယ်နန်းတော်ရှိ ချန်းဝမ်ကျားအဆီအနှစ်သွေးကို ရစ်ပတ်ထားသော ထူးကဲချီ အားလုံးကို ဓားချီအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်]

[ထိုဓားချီသည် ချန်းဝမ်ကျား၏ အဆီအနှစ်သွေးနှင့် ဓာတ်ပြုသွားကာ သင်သည် ထူးခြားသော ဓားချီတစ်မျိုးဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ဓားချီကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထိုဓားချီ ရောက်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် ရန်သူသည် ဝိညာဉ်အဆင့်အထိ မလုံခြုံမှုကို ခံစားရစေကာ အတွေးအခေါ်နှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို အတန်ကြာအောင် နှေးကွေးလေးလံသွားစေလိမ့်မည်]

[နှစ်ပေါင်း ၂၃၀ ကြာသောအခါ သင်သည် ဘယ်ဘက်အလယ်နန်းတော်ရှိ ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးကောင်အဆီအနှစ်သွေးကို ရစ်ပတ်ထားသော စွမ်းအင်အားလုံးကိုလည်း ဓားချီအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်]

[ထိုဓားချီသည် ညဖယောင်းတိုင် ဝိညာဉ်ပိုးကောင်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားရာမှ အခြားသော အထူးဓားချီတစ်မျိုးဖြစ်သည့် ဝိညာဉ်ထိုးဖောက်ဓားချီကို ထပ်မံရရှိခဲ့သည်။ ဤဓားချီသည် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်း၏အစွမ်းမှာ ဝိညာဉ်ပိုးကောင်၏ တိုက်ရိုက်ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း တိုက်ပွဲအတွင်း ရန်သူကို ခဏတာ ဝိညာဉ်နာကျင်မှု ဝေဒနာပေးနိုင်စွမ်းရှိရာ ခုခံရန် အလွန်ခက်ခဲသည်]

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အညောင်းဆန့်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်း၌ တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေသော ဓားချီများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် အရာအားလုံးမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ငြိမ်သက်လျှင် အပျိုစင်ကဲ့သို့၊ လှုပ်ရှားလျှင် လွတ်အောင်ပြေးသော ယုန်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး တည်ငြိမ်နေသော သမုဒ္ဒရာကြီးသည် ရုတ်တရက် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ပြသနိုင်စွမ်းရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လက်တွေ့ ထုတ်ဖော်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုရသေးသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြောင်း ခံစားမိသည်။ သို့သော် မည်သည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီလဲဆိုသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း တိတိကျကျ မသိသေးချေ။

ထို့အပြင် ဤထူးကဲဓားကျမ်းစာထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ပြင်ပပစ္စည်းအချို့အကြောင်း ပါရှိသည်ကို သူ သတိထားမိသော်လည်း ထိုအရာများမှာ လက်ရှိတွင် သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ချေ။ သူသည် လုံလောက်အောင် ကျင့်ကြံပြီးဖြစ်ရာ ထိုပြင်ပပစ္စည်းများကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး အချိန်ကုန်ခံရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ကျင့်ကြံမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စုန်ယန်သည် အစီအရင်ကိစ္စကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ငါးနှစ်တာ ကတိကဝတ်ထဲတွင် လေးနှစ်တိတိ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် အစီအရင်နှင့် ပတ်သက်သော အဖိုးတန် အချက်အလက်များကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် အခြားတစ်နေရာတွင်သာ ထပ်မံရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအခွင့်အရေးမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမည်ကို သူ မသိသေးချေ။

စုန်ယန် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းလိုက်

သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံပျက်နေသော ဓားဟူသည့် စာလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘောပင်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်ကာ စာရွက်ပေါ်တွင် နဂါးနှင့် မြွေများ တွန့်လိမ်နေသကဲ့သို့ အားပါလှသော ဓားဟူသည့် စာလုံးအသစ်ကို ရေးထွင်းလိုက်သည်။ ထိုစာလုံးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စမ်းရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသလို ကောင်းကင်ပြင်မှ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့လည်း လွင့်မျောနေသည်။

ရုတ်တရက် ဓားနှင့် အရိပ်အတတ်ကို စဉ်းစားမိသည်နှင့် စုန်ယန်၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် စုတ်တံကို တစ်ဖန်ပြန်ကိုင်ကာ နောက်ထပ် ဓားဟူသည့် စာလုံးတစ်လုံးကို စာရွက်ပေါ်တွင် ထပ်မံရေးချလိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဒုတိယမြောက် ရေးလိုက်သော ဓားဟူသည့် စာလုံးမှာမူ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးကာ ယုတ်မာညစ်ကျပ်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဖော်ပြမတတ်အောင် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး သတ္တဝါဆိုးတစ်ခုက လူသေ၏ ပြတ်တောက်နေသော လက်ညှိုးကို အသုံးပြု၍ ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ပုံစံတစ်ခု ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ပင်။

စုန်ယန်သည် သူ၏စွမ်းအင်ကို ဓားချီအဖြစ် တစ်ဖန်ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် အသွင်ပြောင်းလဲနေခြင်းက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်မရသော စိတ်အနှောင့်အယှက် အနည်းငယ် ဖြစ်စေသည်။ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ သူအလိုရှိတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း အတွေးအခေါ်များကို ပြင်းထန်စွာ ထပ်တလဲလဲ ပြောင်းလဲနေရခြင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်ချက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေခြင်းပင်။

သူသည် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ရေးထားသည့် ထိုဓားစာလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းခုလျက် လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

အကြီးအကဲချုပ်နှင့် ကုဟွမ်ကျီတို့၏ ကျင်းကျဲနေ့တိုက်ပွဲမှာ နှစ်လခွဲခန့်သာ လိုတော့သည်။ အကယ်၍ အကြီးအကဲချုပ်သာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လျှင် ၎င်းသည် သူ၏ အစီအရင် အခွင့်အရေးကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေရန် အကောင်းဆုံး အချိန်ပင်။

...

...

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စုန်ယန်သည် ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့၏ ဝါးအိမ်သို့ စိုက်ခင်းအလုပ်များ လုပ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က ကောင်းကင်ယံသို့ လက်ဝေ့ယမ်းကာ နှုတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် အဖွားမုန့်မှာ ဓားကိုစီးနင်းလျက် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကောင်းကင်တွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သော်လည်း ဓားဆရာကြီးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်မြဲရပ်လျက် ငတုံးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေဆဲပင်။ တံခါးပြင်ပမှ စုန်ယန်၏ အကြည့်ကို ခံစားမိမှသာ သူသည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စုန်ယန်အား တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ အထဲသို့လာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်တော့သည်။

...

...

အိမ်အတွင်း၌ ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့သည် စုန်ယန်အား အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောပြလိုက်

သည်။

“အရင်တုန်းက မုန့်ရုံနဲ့ ငါနဲ့ ဆုံခဲ့ကြတယ်။ သိကျွမ်းခဲ့ကြတယ်၊ ချစ်ခဲ့ကြတယ်၊ လူငယ်ပီပီ အားမာန်တွေလည်း ပြည့်ခဲ့ကြတာပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့နှစ်ယောက် အင်အားချင်း ပေါင်းစပ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် မိစ္ဆာသွေး တစ်စုကို ရခဲ့ကြတယ်။

အစတုန်းကတော့ ငါတို့က သာမန်လူတွေမှ မဟုတ်တာ လင်မယားနှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူ ကြိုးစားရင် ဆေးလုံးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဒီမိစ္ဆာသွေးကို အပြည့်အဝ ချေဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ငါရော မုန့်ရုံရော နှစ်ယောက်လုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက ငါ့ကို အပြစ်တင် ငါက သူ့ကို အပြစ်တင်ရင်းနဲ့ အတူတူ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ ငါက ဒေါသနဲ့ သစ်ရွက်နီကျွန်းကို ထွက်လာခဲ့ပြီး မိသားစုကတော့ သူ့ကို စာကြည့်ဆောင်မှာ နေရာချပေးခဲ့တယ်။ လူငယ်ဘဝမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာတော့ အမုန်းတွေနဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြတယ်။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြတော့ဘူး။

တကယ်တော့ အဲဒီကိစ္စတွေက ပြီးခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မာနတွေကြောင့် အသိအမှတ် မပြုနိုင်ခဲ့ကြတာ။ ကံကောင်းတာက မင်းက ဒီကြားထဲက အလွှာပါးလေးကို ဖောက်ပေးလိုက်တာပဲ”

စုန်ယန်က အသာအယာ ရယ်မောရင်း “ဆရာတို့နှစ်ယောက် ခုလို ပြန်အဆင်ပြေသွားတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့သည် သူ့ရှေ့မှ လူငယ်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဓားထိန်းချုပ်ပုံကို ဒီအဘိုးကြီးကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ပြလို့ ရမလား”

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း “ရပါတယ်” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ ထရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကာ ဓားကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရာ ဓားတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာကာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပုံမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ လှည့်လည်နေသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်

နေသည်။ ဓားချီနှင့် ဓားဆန္ဒတိုင်းတွင် အတုအယောင် သို့မဟုတ် လှည့်စားမှုများ ပါဝင်နေသလားဆိုသည်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးနေပုံပင်။

သို့သော် ဓားချီဖြစ်စေ ဓားဆန္ဒဖြစ်စေ အားလုံးမှာ အလွန်တရာ သန့်စင်နေပြီး ထူးခြားလှပကာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းနေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ဓားဆရာကြီးမှာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အသာအယာ သပ်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်အောင် ကျေနပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

စုန်ယန် ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က သူ့ကိုကြည့်ကာ “မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဘာလို့ တာအိုအဖော်တစ်ယောက်လောက် ရှာမထားတာလဲ”

စုန်ယန်: ...

“မလိုပါဘူး ခင်ဗျာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ငါ့ရဲ့ ရှို့ဟုလေးရာ... ဒီအဘိုးကြီးက အစီအစဉ်တွေ ဆွဲပြီးသားပါ။ ကျင်းကျဲနေ့ ရောက်ရင် ငါ အကြီးအကဲချုပ်နဲ့အတူ ကုန်းလန်တောင်ကို သွားရမယ်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အိမ်ကြီးနဲ့ ကျယ်ဝန်းလှတဲ့ စိုက်ခင်းကြီးမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လို့ ဖြစ်ပါ့မလား”

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ ဒီလို တစ်ကိုယ်တည်း ဘဝမျိုးကို တော်တော်လေး စိတ်ကုန်နေပြီ။ လူငယ်ဘဝမှာတော့ ငါက ခေါင်းမာပြီး ရှုံးနိမ့်မှုကို အသိအမှတ် မပြုခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ တကယ်ကို နောင်တရမိတယ်။ မင်းက ငါ့ကို အတိတ်တွေ လွှတ်ချနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ကျတော့ ဘာလို့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ”

အခန်း။ ၁၂၆

ဤစကားကိုပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုမှာ အတော်ပင် တက်ကြွနေပုံရပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းပြောစမ်းပါ ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကို လိုချင်တာလဲ။ ဒီလောက်ကျယ်ပြောလှတဲ့ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းထဲမှာ မင်းရဲ့ဆရာမုန့်နဲ့ ငါနဲ့ပေါင်းပြီး အောင်သွယ်မပေးနိုင်တဲ့သူ မရှိစေရဘူး”

စုန်ယန်သည် ထိုမေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဆရာ... ဆရာကလည်း ကုန်းလန်တောင်ကို ဘာလို့ သွားမှာလဲ"

သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ အတုအယောင်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ဤအဘိုးအိုအပေါ်တွင်မူ သူ အတော်လေး ဂရုစိုက်မိသည်။

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က "ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါသွားရင် ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား

ငါပြောပြမယ် ငါသွားမှာတင်မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ဆရာမုန့်လည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်မှာ။ သူနဲ့ငါ ရန်သူကို အတူတူရင်ဆိုင်ဖို့ လက်တွဲခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် အနှစ် ၆၀ တိတိ ရှိပြီကွ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် တမ်းတမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

စုန်ယန်က "ဓားဂိုဏ်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ကျန်ခဲ့သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အကြံပြုသော်လည်း ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က ငြင်းဆိုလေသည်

"သတင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်။ ကုဟွမ်ကျီက ဒီလို ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ တိုက်ခိုက်နေရတာကို စိတ်ကုန်သွားပုံပဲ။ ဒါကြောင့် အပြတ်အသတ် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲဖို့ သူက ကမ်းလှမ်းလာတယ်။ အရင်က တစ်ဦးချင်းတိုက်ပွဲကနေ အခု လေးယောက်ချင်းတိုက်ပွဲဖြစ်သွားပြီ။

သူတို့ဘက်က တောင်ထိပ်လေးခုရဲ့ သခင်တွေအားလုံး ကုန်းလန်တောင်မှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ငါတို့ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းဘက်ကလည်း အသန်မာဆုံး လေးယောက်ကို လွှတ်ရမှာပေါ့။

မင်းရဲ့ဆရာမုန့်နဲ့ ငါက အသန်မာဆုံး မဟုတ်ကြပေမဲ့ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် နယ်ပယ်မှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့်သူတွေလေ။ ဒီလို အခမ်းအနားမျိုးမှာ ငါတို့ ပါဝင်ပေးဖို့က တကယ့်ကို လိုအပ်တာကွ"

စုန်ယန် ခဏမျှ မှင်တက်သွားရသည်။ သူသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း တပည့်များနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ပွဲကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးသဖြင့် "မိစ္ဆာဂိုဏ်း တပည့်တွေက အင်မတန် ကောက်ကျစ်ကြတာ ဆရာ။ အဘိုးကြီး ကုဟွမ်ကျီ ဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေး။ ဒီလို ပြောစကားတွေက... ယုံကြည်ဖို့ မသင့်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က ရယ်မောလျက် "မင်း တွေးတာတွေကို ငါတို့ မတွေးမိဘူးလို့ ထင်နေလား

ဟဲဟဲ...

အချိန်ကျလာရင် ငါတို့ ကုန်းလန်တောင်ကို တန်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမှာ ကြက်သွေးရောင်နန်းတော်အဆင့်ရှိတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အာရုံခံမိပြီးမှ သွားကြမှာ။

အဲဒီကြားထဲမှာတော့ လူသားနိုင်ငံတွေ စစ်တိုက်သလိုမျိုးပဲ။ ရန်သူ့လှည့်ကွက်ထဲ မကျအောင် ကင်းထောက်တွေ အများကြီးလွှတ်ပြီး အနီးနား ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင်စူးစမ်းရမှာပေါ့။

ရုပ်သေးဂိုဏ်းက နဂိုကတည်းက အင်အားကြီးတယ်။ သူတို့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလို ခေါင်းဆောင်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး။

ဒါ့အပြင် အပြင်မှာလည်း ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဓားဧကရာဇ်တို့ ကျဆုံးကုန်ပြီဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေက ပျံ့နေတာ။ ငါတို့သာ တိုက်ပွဲကို ထပ်ပြီး ရှောင်နေမယ်ဆိုရင် စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ကျဆင်းသွားပြီး အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်တာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

စုန်ယန်သည် မျက်တောင်ကို ချလိုက်ပြီး အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပြုလိုက်တော့သည်။

သူသည် ရုပ်သေးဂိုဏ်း၏ အကြောင်းကို အလွန်အမင်း ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

မူလက တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲကိစ္စမှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း ယခုမူ ရုတ်တရက်ကြီး ငါးယောက်ချင်း ငါးယောက် တိုက်ပွဲ၊ အပြတ်အသတ် တိုက်ပွဲဟု ပြောင်းလဲလာခြင်းမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် လှည့်ကွက်ဟု စာလုံးအကြီးကြီး ရေးထားသည်နှင့် မခြားပေ။

အကယ်၍သာ ဤကိစ္စတွင် ဘာမှလွဲချော်မှုမရှိခဲ့လျှင် စုန်ယန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲကြီးကိုပင် ဝါးစားပစ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲ။

သူ အသေအချာ နားမလည်သေးသော်လည်း "ဆရာ... ဆရာတို့ ဒါကို သိတယ်ဆိုရင် ရုပ်သေးဂိုဏ်းကရော မသိဘဲ နေမလား သူတို့က ဒါကို ငါးစာအဖြစ် သုံးနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်..." ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြရအောင်။ ဒါကို သင်ခန်းစာတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ" ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါထွက်သွားပြီးရင် ဒီနေရာကို မင်းပဲ စောင့်ရှောက်ရမယ်။ ဒီဝါးအိမ်ကို တစ်ခါတလေ ဆေးကုဖို့နဲ့ ဆေးလာယူဖို့ လူနာတွေ လာတတ်တယ်။

အဲဒီတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာတွေကို မင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးမယ်။ ဓားလမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီလမ်းရှိကြတာမို့ ငါ အများကြီး ဝင်မပြောတော့ဘူး။

ကဲ... ဆေးလုံးဖော်စပ်တဲ့ အကြောင်းနဲ့ မင်းရဲ့ တာအိုအဖော်အသစ်အကြောင်း ဆက်ပြောကြရအောင်"

စုန်ယန်သည် ထပ်မံ၍ ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ ပြန်စဉ်းစားမိသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ အစီအရင်အတတ်ပညာ ကျွမ်းကျင်သည့် တာအိုအဖော်တစ်ဦးကို တောင်းဆိုလိုက်လျှင် ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့နှင့် ဆရာမုန့်တို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ကြမလဲ။

သူတို့ကတော့ စုန်ယန်သည် တာအိုအဖော်မလိုချင်သောကြောင့် တမင်ခက်ခဲသော လိုအပ်ချက်ကို တောင်းဆိုနေသည်ဟု ထင်ကောင်းထင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် နန်ဝူဓားဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း သူ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

အမှန်နှင့်အမှား ရောယှက်နေတဲ့ ဒီကစားကွက်ထဲ ဘယ်သူက ခွဲခြားနိုင်မှာလဲ။

စုန်ယန်သည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ပြီး "တပည့် မလိုချင်ပါဘူး။ တပည့်

တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ တကယ်ကို တာအိုအဖော် မလိုအပ်ပါဘူး" ဟု ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် ငြင်းပြောလိုက်သည်။

...

...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ညနေခင်းအချိန်တွင်...

စုန်ယန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ "တကယ်လို့ ဆရာတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တပည့်ကို တာအိုအဖော်တစ်ယောက် ရှာစေချင်တယ်ဆိုရင်တော့... တပည့်က အစီအရင်အတတ်ပညာကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပေမဲ့ လေ့လာခွင့် မရခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒါကြောင့် အစီအရင်အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ တာအိုအဖော်တစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှာပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့နှင့် အလုပ်မှပြန်လာသော ဆရာမုန့်တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် စုန်ယန်က အခွင့်ကောင်းယူကာ အပြတ်အသတ် နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"သင့်တော်တဲ့သူ မရှိဘူးဆိုရင်လည်း... ထားလိုက်ပါတော့..."

ထိုစဉ် ဆရာမုန့်က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတယ်"

ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့မှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။

ဆရာမုန့်က ဆက်ပြောသည်မှာ "ဒါပေမဲ့ အောင်သွယ်အနေနဲ့ ငါတို့က တိုက်ရိုက် စီစဉ်ပေးလို့တော့ မရဘူး။ ငါက သူ့ကို မင်းဆီ ခေါ်လာပြီး မိတ်ဆက်ပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ။ တကယ်လို့ မင်းက တကယ် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို သွားရှာရလိမ့်မယ်"

စုန်ယန်၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာလုံး ဆို့သွားရသည်။

သမုဒ္ဒရာထဲမှာ အပ်ရှာရသလို ခက်ခဲမည့်ကိစ္စကို ပရိယာယ်သုံးလိုက်ခြင်းက တကယ့်ကို ထိရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဘာမှမဖြစ်သယောင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒါဆိုရင်လည်း... နေပါစေတော့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆရာမုန့်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို တည့်တည့်ပဲ ပြောပြလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီး ယွီရွှမ်းဝေပဲ။

ယွီဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဆန်းမိသားစုနဲ့ စုမိသားစုတွေနဲ့ မတူဘူး။ ပြီးတော့ သူ့မှာရှိတဲ့ ပင်ကိုယ်ရေဓာတ်အမြစ်ကလည်း ဒီမျိုးနွယ်စုထဲမှာပဲ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်တာ...

ယွီရွှမ်းဝေက ကြက်သွေးရောင်နန်းတော် နယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူက မင်းထက် အများကြီး အသက်ကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်က အေးစက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အရမ်းအထင်ကြီးတတ်တဲ့သူ။ သူ့ရှေ့မှာ မတော်တရော် စကားပြောရဲတဲ့ ဘယ်ယောင်္ကျားမဆို သွားကျိုးတဲ့အထိ အရိုက်ခံရမှာပဲ။

ငါတို့ နန်ဝူဓားဂိုဏ်းရဲ့ အစီအရင်အတတ်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုကပဲ အစဉ်အဆက် သီးသန့် ကျွမ်းကျင်ခဲ့ကြတာ။ မင်းက အစီအရင်အတတ် ကျွမ်းကျင်တဲ့သူကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။

သူက အခု လျို့ရှစက္ကူကျွန်းရဲ့ ရှေ့တန်းမှာ နေထိုင်နေတယ်။ သူသာ အဲဒီမှာ အစီအရင်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းမထားဘူးဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ သူလျှိုတွေ ကျွန်းထဲကို အလုံးအရင်းနဲ့ ဝင်နေကြလောက်ပြီ"

စုန်ယန်၏ ရင်ထဲမှ ဝမ်းသာမှုများမှာ ရေအေးတစ်ပုံးနှင့် ပက်လိုက်သလို ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

သို့သော် သူသည် မကြာမီမှာပင် ထပ်မံ၍ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာပြန်သည်။

နေပါဦး... နန်ဝူဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ အစီအရင်အတတ်ကို ဘာလို့ ဂိုဏ်းချုပ်မျိုးနွယ်စုကပဲ သီးသန့် လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားရတာလဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီမျိုးနွယ်စုက ဘာဖြစ်လို့ ယွီဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပဲ သုံးပြီး ပင်ကိုယ်ရေဓာတ်အမြစ်ကို အမွေဆက်ခံနေရတာလဲ။

သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာမုန့်က "ကောင်လေး... စိတ်ဓာတ်ကျမနေပါနဲ့။ ရွှမ်းဝေက မင်းထက် အသက်ကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ တကယ်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပတဲ့သူပါ။ ငါတို့ ဓားဂိုဏ်းတင်မကဘဲ ဝူတောင်ပိုင်းတစ်ခုလုံးမှာတောင် သူက အလှဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒီအဘိုးကြီး ပြောတာတော့ မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းပါရမီက အတုမရှိဘူး။ ငါတို့ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ် မဏ္ဍိုင်ပဲဆိုပဲ...

ကောင်းပြီလေ မင်းရဲ့ဆန္ဒကိုတော့ ဒီအဘွားကြီးက တစ်ဆင့်စကား ပါးပေးပါ့မယ်။ ကျန်တာကတော့ ကံတရားအတိုင်းပေါ့။

စုန်ယန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အစီအရင်အတတ်၏ သော့ချက်ကို ဘယ်သူကိုင်ထားမှန်း သိသွားပြီဖြစ်ရာ အချိန်အခါကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ အခွင့်အရေးကို အရယူတော့မည်ပင်။ သူ့တွင် အချိန်ရှိသေးသည်။

သို့သော် လျို့ရှစက္ကူကျွန်းကဲ့သို့ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် နေထိုင်သည့် ဂိုဏ်းချုပ်၏ သမီးကို ထင်ထင်ပေါ်ပေါ် လိုက်လံပိုးပန်းရန်မူ သူ မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသာ လိုက်လံပိုးပန်းမည်ဆိုပါက သူမ အထင်ကြီးစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရပေလိမ့်မည်...

ထိုအခါ သူထုတ်ဖော်ပြသရမည့် စွမ်းရည်မှာ ဘိုင်ရှို့ဟုဆိုသော လူတစ်ယောက် တတ်နိုင်သည့် အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်သွားပေလိမ့်မည်က တစ်ချက်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် တစ်လောကလုံးကို မှင်တက်သွားစေလောက်သည့် အလှပိုင်ရှင် ယွီရွှမ်းဝေတွင် သူမနောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်နေသည့် ပိုးပန်းသူများ အဆုံးမရှိ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သူသာ ပါဝင်ပတ်သက်မိလျှင် ဒုက္ခတွင်းထဲသို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ခုန်ဆင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

တတိယအချက်မှာ ပါရမီရှင်များစွာ၏ ပိုးပန်းမှုကို ခံနေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်သော ယွီရွှမ်းဝေသည် သူ့ကို အလွယ်တကူ သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်သလို သတိထားမိသွားလျှင်ပင် တစ်နေ့တွင် သူက စိတ်မပါတော့ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားပါက ပို၍ပင် ပြဿနာတက်နိုင်သေးသည်။

လှပပြီး အစွမ်းထက်ကာ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် နေထိုင်ပြီး ပိုးပန်းသူ မပြတ်သော အမျိုးသမီးဟူသည်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာနှင့် အဓိပ္ပာယ် တူတူပင်။

အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် စုန်ယန်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်ကာ “မေ့လိုက်ပါတော့ ဆရာမုန့် ကျွန်တော်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး”

ဆရာမုန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“ဒါ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပြောရမယ့် စကားမျိုးလား”

စုန်ယန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ် အနည်းငယ်ကို ပြသလိုက်သည်။

“ဆရာမုန့် ပြောတာ မှန်ပါတယ်ခင်ဗျာ”

ဆရာမုန့်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာသည်။ သူမ ဒေါသထွက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဓားဆရာကြီး ကူယဲ့က အလျင်အမြန်ပင် ကြားဝင်ဖျန်ဖြေလိုက်သည်။

“ညီမလေးမုန့်ရာ... ရှို့ဟုရဲ့ အတိတ်ကိုလည်း နားလည်ပေးပါဦး စာနာပေးလိုက်စမ်းပါ။

ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးတော်ကြီးက ငါတို့နဲ့ လက်လှမ်းမမီဘူးဆိုရင်လည်း အခြား သင့်တော်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူးလား မင်းက ဗဟုသုတလည်း ကြွယ်ဝတယ်။ ငါ့ထက်လည်း အများကြီး အတွေ့အကြုံရှိတာပဲ။ ကူပြီး စဉ်းစားပေးပါဦး”

စုန်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

အင်း... အခေါ်အဝေါ်ကတော့ အခု ညီမလေးမုန့်ဖြစ်သွားပြီပေါ့။

ဆရာမုန့်က “ငါပြောပြီးပြီပဲ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုပဲ အစီအရင်အတတ်ကို တတ်တာ။ တစဂိုဏ်းလုံးမှာ ဒါကို တကယ်ကျွမ်းကျင်တာ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ တစ်ယောက်က ဂိုဏ်းချုပ် နောက်တစ်ယောက်က ရွှမ်းဝေ”

စုန်ယန်သည် အနေအထားအရ ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး “ဆရာတို့ခင်ဗျာ ဒါဆိုရင် တပည့် ခွင့်ပြုပါဦး”

သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံမပြဘဲ ဝါးအိမ်အတွင်းမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီနေ့ကတော့ အလဟသဖြစ်သွားတဲ့နေ့ မဟုတ်ပါဘူး။ အစီအရင်အတတ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်

မယ့် အခွင့်အရေးက ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေသလဲဆိုတာကို ငါရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။