အခန်း (၂၃၉-၂၄၀)
Vol. 24 Ch. 239-240
အခန်း (၂၃၉) - သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မိုးတိမ်များ ၊ အသားအရေဖြူဖွေး၍ လှပသော အကြီးအကဲသမီး ၊ တစ္ဆေခြောက်ခြင်း
အမှန်ပင်
လီယန်ချူသည် အောင်မြင်စွာဖြင့် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
မုန်းဟိုင်က ဆက်လက်၍
“ရှမန်ဂိုဏ်း ဟာ နယ်စပ်အလွန်မှာ အင်အားကြီးမားပေမယ့် အလွန် လျှို့ဝှက်လွန်းတယ် ရှမန်ဂိုဏ်းရဲ့ ရုံးချုပ် ဘယ်နေရာမှာရှိလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှမန်ဂိုဏ်းထဲက ဂုဏ်းသားတွေအကြောင်းကိုတော့ တချို့က ကြားဖူးကြပါတယ်”
“ဘန်တူးဆရာတော်က လူ့ဦးခေါင်းခွံကို ခွက်လုပ်ပြီး အရက်သောက်ဖို့ ဝါသနာပါသလို လူ့နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် စားလေ့ရှိတယ်”
“ပြီးတော့ အပျိုစင်လေးတွေရဲ့ သွေးကို သောက်ရတာ ကြိုက်တဲ့ အဘိုးအို ဟာ့ခ် ဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်”
“ဒီကိစ္စက ရှမန်ဂိုဏ်း က လူတွေရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ဖို့ အလွန်များပါတယ် ”
မုန်းဟိုင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဆရာချီမှာလည်း မျက်နှာပျက်နေသည်။
ရှမန်ဂိုဏ်း၏ နာမည်က အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနှင့်ပင် မကောင်းမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတို့နှင့် တွဲလျက် မြင်ယောင်လာစေသည်။
အကယ်၍သာ ရှမန်ဂိုဏ်းမှ လူများသာ တကယ်တိုက်ခိုက်လာပါက နယ်စပ်အလွန်ရှိ ကုန်သည်အဖွဲ့များအားလုံး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
လျိုလင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်
“ရှမန်ဂိုဏ်းဟာ နယ်စပ်အလွန်ရဲ့ အကြီးမားဆုံးဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နယ်မြေအသီးသီးက အားပေးကြတဲ့အပြင် ဒီလောက်အထိ ရူးရူးမိုက်မိုက် လူသတ်နေကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
မုန်းဟိုင်က မေးသည်
“အဘိုးကြီးလျို၊ ခင်ဗျားပြောတာက ဒီကိစ္စနဲ့ ရှမန်ဂိုဏ်း မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား ”
လျိုလင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်
“အခုကတည်းက ကောက်ချက်ချဖို့ စောပါသေးတယ် တကယ်လို့ သက်ဆိုင်နေရင်တောင် နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိမှာပဲ၊ အဲဒါကပဲ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာပဲ”
မုန်းဟိုင်သည် လျိုလင်အပေါ် အလွန်ယုံကြည်ပုံရပြီး မေးလိုက်သည်
“အဘိုးကြီးလျို၊ ခင်ဗျားကတော့ ဘယ်လိုလုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ”
လျိုလင်က ရယ်မော၍
“ကျွန်တော်ကတော့ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိတဲ့သူပါ၊ ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမှာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်မှာ လာမေးပါ့မလဲ”
ဟု ပြောသည်။
ဆရာချီက ပြောသည်
“အဘိုးကြီးလျို၊ အထင်ကြီးခံချင်ယောင် မဆောင်ပါနဲ့တော့ ခင်ဗျားရဲ့ အန္တရာယ်ကို သားရဲတွေထက် ပိုသိတဲ့ အာရုံကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ ခင်ဗျား အမြင်လေး ပြောပြပါဦး”
မုန်းဟိုင်က ပြောသည်
“မှန်ပါတယ်၊ ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေက အပြင်လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ တစ်ခုခုကို ရှာနေတာဖြစ်မယ်”
ဟု လျိုလင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။
မုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားသည်
“အရာတစ်ခုကို ရှာနေတာ ဘာကိုရှာတာလဲ”
လျိုလင်က သက်ပြင်းချ၍
“တကယ်လို့သာ အရာတစ်ခုခုကို ရှာနေတာမဟုတ်ရင် ဘာလို့ လမ်းသွားကုန်သည်အဖွဲ့တွေကို ပစ်မှတ်ထားမှာလဲ လူသတ်ဖို့ဆိုရင် သေးငယ်တဲ့ လူမျိုးစုရွာလေးတွေကို သွားသတ်တာ ပိုမကောင်းဘူးလားကုန်သည်အဖွဲ့တွေထဲမှာ လီတာအိုဆရာလိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့သူတွေ ရှိနေရင် အလွယ်တကူပဲ အရှက်ကွဲနိုင်တာပဲ...”
အဘိုးကြီးလျိုမှာ ကြည့်လိုက်ရင် မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ရိုးသားပုံပေါက်သော်လည်း စိတ်ကူးစိတ်သန်းက ထိုမျှပင် နက်နဲလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
လီယန်ချူသည် လျိုလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
လျိုလင်၏ စကားများသည် သူတို့နှစ်ဦးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ခန့်မှန်းနေမိသည်။
တရုတ်ပြည်၏ ဒဏ္ဍာရီလာ ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော် နှင့် ပတ်သက်နေတာလား
သူသည် သူ၏ အမြင်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်သည်။
ဆရာချီမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်
“ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်၊ အဲဒါက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့နေရာဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီထဲကနေရာ မဟုတ်လားကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါကို ဒဏ္ဍာရီသာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ”
မုန်းဟိုင် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်
“လီတာအိုဆရာ ဆိုလိုတာက လူသတ်သမားတွေက ဝမ်ရှန်နန်းတော်ရဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာဖွေနေတာလား ”
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်၍
“ဟုတ်တယ်”
“အဘိုးကြီးလျိုပြောတာက အလွန်အသေးစိတ်ကျပါတယ်၊ ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်စရာ မလိုတော့ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ တကယ်လို့သာ သူတို့က ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာဖွေနေတာဆိုရင် လမ်းသွားကုန်သည်အဖွဲ့တွေကို ဒီလိုမျိုး ရမ်းကားပြီး သတ်ဖြတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
“တစ်ခုခု ရှိရမယ်...”
အဘိုးကြီးလျိုက ကြားဖြတ်၍
“သူတို့ရှာနေတဲ့အရာကို တစ်ယောက်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နယ်စပ်အလွန်ကို ယူဆောင်သွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်”
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူက
“မှန်တယ်”
ဟု ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူက
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် နယ်စပ်အလွန်ကို ရောက်လာတဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် အများဆုံး ဖြစ်နေတာပေါ့”
ဟု ပြောသည်။
မုန်းဟိုင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြုံး၍
“လီတာအိုဆရာကလည်း နောက်နေတာပဲ၊ ဆရာက ရှမန်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ သွားနေတဲ့သူပဲ၊ သူတို့က ဆရာ့ကို ဘာလို့ လိုက်သတ်မှာလဲ”
ဟု ပြောသည်။
လျိုလင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်၍
“ဟုတ်ပါတယ်၊ လီတာအိုဆရာရဲ့ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သူတို့က တကယ်ပဲ ဆရာ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင် ပိုမိုအစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေကို လွှတ်ရမှာပဲ”
ဟု ပြောသည်။
လီယန်ချူ၏ အဆိပ်ပိုးမွှားများကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရှင်းလင်းလိုက်သည့် အစွမ်းမှာ သူတို့ကို အပြည့်အဝ အရှုံးပေးသွားစေသည်။
နယ်စပ်အလွန်က ကိစ္စများမှာ လီယန်ချူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
သို့သော်
သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးဖြစ်သည်။
ဤ ရှမန်ဂိုဏ်းမှ လူများက နယ်စပ်အလွန်တွင် ထိုမျှ အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးပြီး စုံစမ်းရန် အခွင့်အရေး ရှာရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ပိုင်ဟုန်ထူ ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းရ ပိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ
သူသည် ရှမန်ဂိုဏ်း၏ ရုံးချုပ်ကို ရှာတွေ့လျှင်တောင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။
အခြားသူများသည် ဝမ်ရှန်ကောင်းကင်နန်းတော်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဟိန္ဒူတောင်တန်း သို့ သွားရောက်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။
ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ ပိုင်ရှင်မှာ ဟန်ကျင်းဖူ ဟု ခေါ်သည်။
ငယ်စဉ်အခါက သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူ၏ သွေးသားစွမ်းအင်မှာ ကျားသစ်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျောက်တုံးများကိုပင် ခွဲနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာပြီး သွေးသားစွမ်းအင် လျော့ကျလာကာ ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ ဘဝမှာလည်း အလွန်ပင် နေသာထိုင်သာ ရှိလှသည်။
ထို့ကြောင့် ဤဟန်ခံတပ်ပိုင်ရှင်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြေပိုင်ရှင် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပျော်ပါးမှုကို မြတ်နိုးပြီး အသက်ရှည်စေမည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေရတာ ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
သူ့တွင် သားနှစ်ယောက်ရှိသော်လည်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်ပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
သမီးဖြစ်သူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်လေး ဖြစ်လာသည်။
ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ အကြီးအကဲသမီး မှာ ဟန်မိသားစုခံတပ်တွင်တင်မက နယ်စပ်အလွန် တစ်ခုလုံးတွင်ပင် အလှပဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံရသူ ဖြစ်သည်။
အသားအရေမှာ ဖြူဖွေးပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ နူးညံ့လှပသဖြင့် နယ်စပ်အလွန်မှ ခံတပ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ သမီးဟု မထင်မှတ်နိုင်ပေ။
တောင်ပိုင်း ရေမြေအရပ်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးလေးနှင့် ပိုတူသည်။
သို့သော် စိတ်နေသဘောထားမှာ ရိုးရှင်းပြီး နယ်စပ်အလွန်မှ အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ရဲရင့်သည်။
ဤသို့သော ထူးခြားသည့် အလှတရားမှာ ဟန်အကြီးအကဲသမီးကို သိုင်းလောကသားများနှင့် ခရီးသွားကုန်သည်များကြားတွင် အလွန်ပင် ရေပန်းစားစေသည်။
နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူ၏ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းသူများမှာ တံခါးပေါက်ပင် ပျက်လုမတတ် ရှိသည်။
သို့သော် ဟန်အကြီးအကဲသမီးမှာ မည်သူ့ကိုမျှ လက်မထပ်သေးဘဲ လူတို့၏ စိတ်ကိုသာ ယားယံစေသည်။
သူမ၏ နာမည်မှာလည်း အလွန်လှသည်။
ဟန်ကျိလန်
နယ်စပ်အလွန်ကဲ့သို့ အေးစက်သော နေရာနှင့် မတူညီသော အမည်နာမတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဟူး ဟူး ဟူး
လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သည်။
ညအချိန်တွင် နယ်စပ်အလွန်က အပူချိန်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျသွားပြီး အထူးသဖြင့် ထျန်းဟိုင်ဂိတ်နှင့် ဝေးကွာသဖြင့် နေ့နှင့်ည အပူချိန် ကွာခြားချက်မှာ ပို၍ကြီးမားသည်။
ဟန်ကျိလန်၏ အခန်းမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး တူရိယာများ၊ ပန်းချီကားများနှင့်အတူ ချွန်ထက်သော ဓားတစ်လက်လည်း ရှိသည်။
အခန်းထဲတွင် အပူချိန်မှာ သင့်တော်ပြီး အေးစက်သော လေများ လုံးဝ ဝင်ရောက်မလာပေ။
ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့်ဆိုလျှင် နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။
ဟန်ကျိလန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို မက်နေပုံရသည်။
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။
ဂြီး
ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်မှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ နက်မှောင်နေသော ညဉ့်ယံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟူး ဟူး ဟူး
အေးစက်သော လေပြင်းများမှာ ထိုအပေါက်မှတဆင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
ဟန်ကျိလန်၏ ခြင်ထောင်ကို လေက အပြင်းအထန် တိုက်ခတ်နေသည်။
အခန်းထဲတွင် အလင်းမှာ တောက်လိုက်၊ မှိန်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အရိပ်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။
တိတိ
တိတိ
အခန်းထဲတွင် ရေကျသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဟန်ကျိလန်၏ ကုတင်ဆီသို့ နီးကပ်လာသည်။
ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
အခန်းထဲရှိ အပူချိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ကျလာသည်။
ဟူး
ဟန်ကျိလန်သည် ရုတ်တရက် အိပ်ရာမှ နိုးလာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားကာ ဘာမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် ကြောက်ရွံ့စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် လူမရှိသည်ကို တွေ့မှသာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်မှာ ရှိနေဆဲပင်။
သူမသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်ခဲ့သည်။
အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခု သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူရော်ကာ မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသည်။
တိတိ
တိတိ
အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်။
ဤသည်မှာ ဆံပင်ရှည်များနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်
သူမ၏ လက်ထဲတွင်လည်း သွေးမျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးကို တွဲခေါ်ထားသည်။
အနီရောင် သွေးများမှာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်။
ဟန်ကျိလန်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲပင်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် အိပ်မက်သာ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ အစေခံမလေးသည် အသံကို ကြားသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်။
“သခင်မလေး အဆင်ပြေရဲ့လား ”
အစေခံမလေးတစ်ဦးက စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
ဟန်မိသားစုခံတပ် အကြီးအကဲသမီး၏ အစေခံများမှာ သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး ဟန်ကျိလန်ကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်သူများ ဖြစ်သည်။
ဟန်ကျိလန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်
“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ခုနက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်လိုက်လို့ပါ၊ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလို့ နိုးလာတာပါ”
အခန်း (၂၄၀) - ကြောက်မက်ဖွယ် မိခင်နှင့်သမီး ၊ လူသတ် ပူဇော်ပွဲ သဘောတရားများ
အစေခံမလေးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သခင်မလေး အဆင်ပြေရင်ပြီးတာပါပဲ၊ မကြာသေးမီက နယ်စပ်အလွန်မှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတာမို့ ကျွန်မက သခင်မလေး တစ်ခုခုဖြစ်မှာ စိုးရိမ်နေတာပါ”
အစေခံမလေးသည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကာ လေတိုက်၍ ပွင့်သွားသော သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သေချာစွာ စေ့ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် မီးခွက်တစ်ခုကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အစ်မကျန်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဘာလို့ ငေးနေတာလဲ”
ဟန်ကျိလန်သည် ပါးလွှာသော ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသော အစေခံမလေးကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အစေခံမလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာသည်။
မှိန်ပျပျ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး တောက်ပလိုက်၊ မှိန်လိုက် ဖြစ်နေသည်။
ဟန်ကျိလန်၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထိတ်လန့်သွားကာ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပြုတ်ကျတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။
ထိုသည်မှာ ထိုဆံပင်ဖားလျားနှင့် မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာ အစစ်ပင် ဖြစ်သည်
သူမသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်မိပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လှုပ်ရှားရန်ပင် မစွမ်းသာတော့ပေ။
တိတိ
တိတိ
သူမ၏ အနီးအနားမှ ရေကျသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် နေရာကို သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ယခုလေးတင်က ဖြူရော်သော မျက်နှာနှင့် သွေးမျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ သူမအနီးတွင် သူမကို ကြည့်နေသည်။
နောက်တစ်နေ့
လီယန်ချူသည် နံနက်စောစောကတည်းက တရားထိုင်ကာ အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း စတင်လုပ်ဆောင်သည်။
ညက သူသည် လုံဟူရှန်းတောင် ၏ ထိုက်ကျိယင်ယန်ပုံ တွေးတောခြင်းနည်းလမ်းကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရာ ဝိညာဉ်ရေးရာ မှာ ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ရရှိခဲ့သည်။
အစပိုင်းအဆင့်အနေဖြင့် ယင်ယန်ပုံစံကို စုစည်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယင်ယန်ပုံမှာ အလွန်မှုန်ဝါးနေသေးပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်ပိုင်းတွင် အောင်မြင်မှုရရန်မှာ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။
သူသည် အောင်မြင်မှုကို အလျင်စလို မလိုလားခဲ့ပေ။
“ဒီလို ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်ပိုင်း ကျင့်စဉ်မျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ရတာပဲ၊ စိတ်မလောသင့်ဘူး”
သူသည် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီးသာ ကြားလိုက်ရပါက လီယန်ချူကို လက်သီးချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် လဲကျသွားအောင် လေ့ကျင့်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ သူသည် လက်သီးချက်ဖြင့် လီယန်ချူကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင်ပေါ့။
လုံဟူရှန်းတောင်၏ နာမည်ကြီး နတ်ဆရာ လေးပါးအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်ခဲ့ဖူးသူပင်လျှင် ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်ပိုင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်သည့်အခါတွင် သုံးလကြာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
ပုံစံတစ်ခုကို မြင်ယောင်နိုင်ရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။
ဤသည်မှာ လုံဟူရှန်းတောင်၏ နှစ်တစ်ရာတွင်မှ တစ်ခါပေါ်သည့် ပါရမီရှင်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှ ကြာပြီနည်း၊ ခရီးသွားရင်း အချိန်ရသည့်အခါမှသာ လေ့ကျင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြင့်ပင် တစ်လပင် ပြည့်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
တစ်စုံတစ်ယောက် လာရောက် ခေါက်သည်။
လီယန်ချူသည် ပြင်းထန်သော တံခါးခေါက်သံကြောင့် အသက်ရှူ လေ့ကျင့်နေသည့် အခြေအနေမှ ပြတ်တောက်သွားပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ထလိုက်သည်။
တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့်။
မုန်းဟိုင်သည် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို အလန့်တကြား ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
“ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ လီတာအိုဆရာ၊ အဖွဲ့ထဲက လူနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားတယ်၊ အားလုံးမှာ အသည်းနှလုံးတွေကို ထုတ်ဖော်ခံလိုက်ရတယ် ”
“သဲကန္တာရထဲက မကောင်းဆိုးဝါးက နောက်က လိုက်လာတာပဲ ”
မုန်းဟိုင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
လီယန်ချူ၏ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် မုန်းဟိုင် ရှစ်ရာခန့်တောင် သူ့လက်မောင်းကို မဆွဲနိုင်ပေ၊ သို့သော် သူကတော့ ခုခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
အလွန်ပင် သာမန် ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ပင်။
လီယန်ချူသည် လူသေဆုံးသည့် အခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သူတို့သည် ညကမှ ရောက်ရှိလာကြသဖြင့် အခန်းမှာ အလွန်မကျယ်ဝန်းပေ။
ထို့ကြောင့် ညက လူလေးယောက်မှာ အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
သေဆုံးသွားသော လူနှစ်ယောက်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး မည်သည့်အရာမှန်း မသိသော အရာတစ်ခုက သူတို့၏ အသည်းနှလုံးများကို တူးဖော်ပြီး ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျန်လူနှစ်ဦးမှာ လုံးဝ မသိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်မှာ ပို၍ပင် ထူထပ်လာသော်လည်း လူသတ်ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
တစ္ဆေခြောက်ခြင်း၊ အသင်းဖော်များကို နောက်ကျောမှ ထိုးခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ အခန်းထဲတွင် မည်သည့် ထူးခြားသော အရာမှ မကျန်ရှိခဲ့ပေ။
နတ်ဆိုး၊ အညစ်အကြေး၊ အလောင်း၊ သေခြင်းတရား၊ တစ္ဆေစသည့် အရှိန်ဝါများလည်း မရှိပေ။
မည်သည့် မကောင်းဆိုးဝါးမှန်း မသိသော အရှိန်ဝါများ မရှိသဖြင့် လိုက်လံ စုံစမ်းရန်ပင် မလွယ်ကူပေ။
“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်တာလဲ ”
“မနေ့က လူနှစ်ယောက် ခင်ဗျားတို့ ဘေးနားမှာ အသက်ရှင်လျက် သေဆုံးသွားတာကို ခင်ဗျားတို့ လုံးဝ မသိလိုက်ဘူးလား ”
သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မိုးကြိုးသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံမှာ ပြတ်သားလှသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ် အကြံအစည်များ ရှိသော လူမိုက်များမှာ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။
“လီတာအိုဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ တကယ် ဘာဖြစ်မှန်း မသိပါဘူး ”
“ကျွန်တော်တို့ အပြစ်မရှိပါဘူး ”
ထိုနှစ်ယောက်မှာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူနှင့် မုန်းဟိုင်တို့သည် မေးမြန်း၍ မရတော့သဖြင့် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာကြသည်။
ဟန်မိသားစုခံတပ်မှာ အင်အားကြီးမားပြီး သာမန် အစောင့်များပင် လူနှစ်ရာကျော် ရှိသည်။
ထို့အပြင် သိုင်းလောကမှ ပညာရှင်များလည်း ရှိသည်။
စည်းမျဉ်းအရ ဤသည်မှာ ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ ပိုင်နက်ဖြစ်သဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို ဟန်မိသားစုခံတပ်ကသာ စီမံခန့်ခွဲရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုနယ်စပ်အလွန် အေးစက်သော နေရာတွင် လူသတ်မှုမှာ ကြီးမားသည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
သိုင်းလောကသားများမှာ လူမသတ်လျှင်ပင် ထူးဆန်းနေပေမည်။
သို့သော် ဤကိစ္စမှာ ထူးဆန်းနေပြီး မကြာသေးမီက နယ်စပ်အလွန်၏ အခြေအနေမှာ မမှန်ကန်သဖြင့် အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။
မုန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တည်တင်းနေသည်။
“ဒါက အကုန်လုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ ”
“သူတို့တွေ ဘာတွေကို သွားပြီး ရန်စမိတာလဲ ”
“ရှမန်ဂိုဏ်းက ကုန်သည်အဖွဲ့တွေကို ရှင်းလင်းနေပြီး လူသတ် ပူဇော်ပွဲ လုပ်နေတာလား ”
မုန်းဟိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဖိနှိပ်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
သူသည် လူတိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သေခြင်းတရား အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်ကို သိထားသဖြင့် ဤဖိအားမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။
ထိုကိစ္စသည် ဟန်မိသားစုခံတပ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။
သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာလည်း နှောင့်နှေးသွားသည်။
တစ်နေ့လုံး စစ်ဆေးမှုများ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုနေရာမှာ အစိုးရရုံးဌာန မဟုတ်ပေ၊ မဟုတ်ပါက ဒီနေ့တွင်ပင် ထောင်ကျတော့မည်။
ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လီယန်ချူသည် ယနေ့ညတွင် သူ၏ တည်းခိုရာသို့ ပြန်မသွားဘဲ လူတိုင်းကို အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် စုဝေးစေလိုက်သည်။
မုန်းဟိုင်၊ ဆရာချီ၊ လျိုမိသားစု တူဝရီး တို့အားလုံးကို အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် နေခိုင်းသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် နယ်စပ်အလွန်၏ အဆောက်အဦးပုံစံမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ဟန်မိသားစုခံတပ်၏ အခန်းမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားသည်။
သို့သော် လူများစွာမှာ အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် ပြွတ်သိပ်နေကြပြီး လေထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အနံ့များ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ခြေအိတ်နံ့နှင့် ချွေးနံ့များ ရောထွေးနေသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသည်။
ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း လူတိုင်းမှာ မကျေနပ်ချက် မရှိကြပေ။
ထူးဆန်းသော ကိစ္စများ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏ အာရုံကြောများမှာ တင်းမာနေသည်။
စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ယနေ့ည လီတာအိုဆရာက သူတို့အတွက် နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းပေးမည်ဆိုပါက သူတို့မှာ ဝမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျင့်စဉ် ကို ကျင့်သုံးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သည်။
စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသဖြင့် တစ်ညလုံး မအိပ်သော်လည်း အားအင်များ ပြည့်ဝနေသည်။
သူသည် တရားထိုင်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် တာအိုဝတ်ရုံကို မဝတ်ဆင်ထားဘဲ ခါးတွင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ချိတ်ဆွဲထားရာ သိုင်းလောကသား တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသည်။
သူသည် အမှောင်ဖုံးခြင်း ပညာကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အစွမ်းအစများနှင့် အသက်ရှူနှုန်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
မဟုတ်ပါက သူ၏ သွေးသားစွမ်းအားမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် တစ္ဆေများမှာ လုံးဝ နီးကပ်လာဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျန့်ကျောင်းဓား၊ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ၊ လင်ကွမ်းအဆောင်နှင့် ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး စသည့် လက်နက်များ၏ စွမ်းအားကို မထုတ်ဖော်ရသေးပေ။
၎င်းတို့မှာ မကောင်းဆိုးဝါးများအတွက် သဘာဝ အဓိကရန်သူများ ဖြစ်သည်။
သူသည် မုန်းဟိုင်၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို အသုံးပြု၍ ရှမန်ဂိုဏ်း၏ သတင်းများကို စုံစမ်းလိုသည်။
ယနေ့ညလာမည့်အရာမှာ တစ္ဆေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှမန်ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူ ပဲဖြစ်ဖြစ်။
သူသည် အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ပြီး အသင့်စောင့်နေကာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ရှင်းလင်းပစ်မည်။
အမြဲတမ်း သူတစ်ပါး၏ တွက်ချက်မှုအောက်တွင် ရှိနေရသည်ကို မလိုလားပေ။
နယ်စပ်အလွန်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး အပူချိန်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသထက် ပို၍ အေးသည်။
ညဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ခရီးသွားများမှာ လုံးဝ ခရီးမဆက်တော့ပေ။
ဟန်မိသားစုခံတပ်တွင် ညမထွက်ရ စည်းကမ်းမရှိသဖြင့် နေရာအတော်များများတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ။
ဟန်မိသားစုခံတပ်အတွင်းမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းပြီး ကင်းလှည့်သည့် အစောင့်များမှလွဲ၍ သံသယဖြစ်ဖွယ်လူ မရှိပေ။
မုန်းဟိုင်တို့၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ ရှိသည့် ခြံဝင်းမှာ မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဂိတ်တံခါးကဲ့သို့ပင်။
လေပြင်းတိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခြံဝင်းထဲတွင် ပေါ့ပါးသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြားနိုင်လောက်အောင်ပင် တိုးညှင်းသည်။
အခန်းထဲရှိ လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်ပင်။