စစ်ဥပဒေ

ဘာသာပြန် - အားသစ်

ဆေးရုံထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော လူနာများ၊ ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့တွင် သိုင်းပညာစွမ်းရည်ရှိသူများ မရှိသလောက်နည်းပါးပြီး ဤကဲ့သို့သော အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိကြပေ။

ထို့အပြင် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တီကောင်သားရဲများမှာလည်း အလွန် အစွမ်းထက်ကြသည်။ အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားတစ်ဦး မဟုတ်လျှင် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

တီကောင်သားရဲများသည် မွေးရာပါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများဖြစ်ပြီး ဝါးမြိုရသည်ကို နှစ်သက်ကြပုံရသည်။ သူတို့၏ ရွေ့လျားနှုန်းမှာလည်း အလွန် မြန်ဆန်လှသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တီကောင်သားရဲတစ်ကောင်သည် လူနာတစ်ဦးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလူနာမှာ လူနာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တီကောင်သားရဲ သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အကြောက်လွန်ကာ တုန်ရီနေတော့သည်။

“ဒီကို မလာနဲ့၊ ငါ့မောင်လေးကို မစားနဲ့...”

ကောင်လေး၏ ဘေးတွင် ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ရှိသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည်လည်း ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သူမ၏ မောင်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

“မမ... သား ကြောက်တယ်”

“ရှောင်ယွင်... မကြောက်နဲ့နော်။ မမ ဒီမှာ ရှိတယ်”

မိန်းကလေးက ကလေးငယ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံမှ အကူအညီကို အသည်းအသန် အော်ဟစ်တောင်းခံသော်လည်း ဧရာမ သတ္တဝါဆိုးကြီးများကို ကြည့်ကာ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းပင် မတိုးရဲကြပေ။

တီကောင်သားရဲက ကလေးငယ်နှင့် မိန်းကလေးကို တစ်လုတ်တည်း မျိုချရန်အတွက် ၎င်း၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသော်လည်း သူမ၏ မောင်လေး ခေါင်းကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမ သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် မောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

“သတ္တဝါကောင်... သေစမ်း”

နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ဆေးရုံခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် တီကောင်သားရဲ၏ အနောက်ဘက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် တီကောင်သားရဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ခွန်အားတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရပုံပေါ်သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကျိုးပဲ့ကြေမွသွားပြီး သွေးများနှင့် အသားစများမှာ မြေပြင်အနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

သားရဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ မိန်းကလေးမှာ မှင်သက်နေဆဲပင်။ ခိုင်မာသော လက်တစ်ဖက်က သူမနှင့် သူမ၏ မောင်လေးကို ထူပေးလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေရဲ့လား။ မြန်မြန် သွားပုန်းနေတော့။ ဒီနေရာက မလုံခြုံဘူး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ကယ်တင်ရှင် ရုပ်သွင်ကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရပေ။ သူမ၏ ရှေ့မှလူမှာ သူမနှင့် သူမ၏မောင်လေးကို ကယ်တင်ရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးအလား သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝှစ်

ထိုအမျိုးသားသည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲများကို ဆက်လက် အမဲလိုက်သတ်ဖြတ်တော့သည်။

“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကြီး... သူ့နာမည်ကိုတောင် မမေးလိုက်ရဘူး”

မိန်းကလေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ယခု ဆေးရုံမှာ အလွန် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မလုံခြုံတော့ပေ။ သူမသည် ထိုပုံရိပ်ကို စိတ်ထဲတွင်သာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး မောင်ငယ်လေးကို ပွေ့ချီကာ ဆေးရုံထဲမှ အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ သဘာဝကျစွာပင် လင်းဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အဖြစ်ဆိုးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို ဒီအတိုင်း လက်ပိုက် ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

လက်ရှိအချိန်တွင် လင်းဖုန်းသည် သူနှင့်အတူ အမြဲဆောင်ထားသော အမှုန်ဖြတ် ဓားမော့ကို ဆွဲထုတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ တီကောင်သားရဲတစ်ကောင်ကို လက်သီးဖြင့် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ခြေကိုဆောင့်ကာ တီကောင်သားရဲများထံသို့ အမြောက်ဆံတစ်ခုအလား ပြေးဝင်သွားသည်။

လင်းဖုန်း ဓားမော့ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တီကောင်သားရဲများသည် လင်းဖုန်း၏ ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ကြပေ။ သူသည် တစ်ကောင်ကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အပြတ်ရှင်းလင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘန်း

လင်းဖုန်း ဒုတိယထပ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် တီကောင်သားရဲများ ပို၍ပင် များပြားလှသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ သားရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လူနာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆယ်ကောင်ခန့် ရှိမည်။ သူတို့သည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြပြီး တွေ့သမျှလူကို ဝါးမြိုနေကြသည်။

အကြီးဆုံးတစ်ကောင်မှာ သာမန် တီကောင်သားရဲထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးနေသည်။ ၎င်းသည် လူဆယ်ဦးထက်မနည်းကို စားသုံးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည်လည်း လင်းဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကိုပင် မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ လင်းဖုန်းက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

ဤတီကောင်သားရဲများအားလုံးတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းဖြင့်သာ သူတို့ကို အပြီးတိုင် သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤသားရဲများမှာ လင်းဖုန်း ရှေ့တန်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသော သာမန် တီကောင်သားရဲများနှင့် ဆင်တူကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်မျှပင် မပါဝင်ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ အစွမ်းထက်သော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းနှင့် သူတို့ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံစံကြောင့် လူအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို သိရှိထားသရွေ့ ဤတီကောင်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့တွင် အစွမ်းထက်သော ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်း ရှိနေလျှင်တောင် ယခင်က ကြမ်းကြုတ်သားရဲဘုရင်၏ အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံ ဒုတိယထပ်ရှိ သားရဲများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လင်းဖုန်း ဆေးရုံမှ ထွက်လာသောအခါ လမ်းမတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တီကောင်သားရဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လမ်းမများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့လေပြီ။

“ဘာလို့ တီကောင်သားရဲတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေရတာလဲ”

လင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ယခုအခါ နဂါးကျောက်တုံးမြို့ တစ်မြို့လုံးနီးပါး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ သူတို့ကို တစ်ကောင်ချင်းစီ လိုက်သတ်နေရန် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ဤတီကောင်သားရဲများ ထွက်ပေါ်လာပုံမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ လူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဖောက်ထွက်လာပုံအရ... ဒါက ကပ်ပါးပြုတာများလား။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မြို့တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် အစိုးရနှင့် နဂါးတောင်အခြေစိုက်စခန်း၏ အထက်လူကြီးများအားလုံးသည် အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် စုရုံးနေကြသည်။

စစ်သေနာပတိချုပ် လုံကျိုး၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အခြေအနေက အရမ်း အရေးကြီးနေပြီ။ လက်ရှိ အခြေအနေတွေအရ အဲဒီ တီကောင်သားရဲတွေမှာ ကပ်ပါးပြုနိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူတို့ရဲ့ ရောဂါအစပျိုးချိန်က ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် နဂါးကျောက်တုံးမြို့ကို စစ်အုပ်ချုပ်ရေးနဲ့ စစ်ဥပဒေအောက်မှာ ထားရှိကြောင်း ကျုပ် ကြေညာတယ်။ မြို့ထဲကို ဝင်လာပြီးတာနဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်ထွက်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော်အပါအဝင် ဘယ်သူမှ ငါတို့ကိုယ်ထဲမှာ သားရဲရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့တွေ ရှိမရှိ အတိအကျ စမ်းသပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းမတွေ့မချင်း နဂါးကျောက်တုံးမြို့ကနေ ထွက်ခွာခွင့် မရှိဘူး။ ဖောက်ဖျက်သူတွေကို လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျူးလွန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုအနေနဲ့ သတ်မှတ်အရေးယူမယ်”

လုံကျိုး၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ အောက်ရှိလူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွေးနွေးငြင်းခုံလာကြသည်။ မည်သူမျှ ဤချဉ်းကပ်မှုကို သဘောမတူကြပေ။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

“စစ်သေနာပတိချုပ်... ခင်ဗျား ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး။ အကယ်လို့ ငါတို့ စမ်းသပ်မယ့် နည်းလမ်းကို ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့တွေ နဂါးကျောက်တုံးမြို့ထဲမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားရမှာလား”

“ဟုတ်တယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် နဂါးကျောက်တုံးမြို့နဲ့အတူ ငါတို့ပါ သေရလိမ့်မယ်”

“ဘာကွ”

ဤအချိန်တွင် စိတ်အေးချမ်းသာရှိသော အရာရှိများပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့ မသေချင်ကြသလို အခြားသူများနှင့်အတူ ရောပြီးလည်း အသေမခံချင်ကြပေ။

“မဖြစ်ဘူး... ကျုပ် ကန့်ကွက်တယ်။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ဟုတ်တယ်။ အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေရင်တောင် ဒီနည်းလမ်းက မသင့်တော်ဘူး။ နဂါးကျောက်တုံးမြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ နေထိုင်သူ ၃ သန်း ရှိတယ်။ သူတို့အားလုံး သေရမှာလား”

“ဒါက ယုတ္တိမတန်ဘူး။ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူး”

စစ်သေနာပတိချုပ်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တခြား သာလွန်လူသား ကျွမ်းကျင်သူတွေကို မြို့ပြင်ထွက်တဲ့ ဘူတာရုံတွေနဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွတွေကို စောင့်ကြပ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ။ ခင်ဗျားတို့ သဘောမတူရင်တောင် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျူးလွန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုနဲ့ အပြစ်ပေးမခံချင်ရင် ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရဘူး”

အစည်းအဝေးခန်းမရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ခက်ထန်သွားကြသည်။ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျူးလွန်သော ရာဇဝတ်မှုဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် အဆိုးရွားဆုံး ပြစ်မှုကြီး ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ် ကျူးလွန်မိသည်နှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပါ ဆွဲသွင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ အသက်များကို ဤကဲ့သို့ အလဟဿ မစွန့်လွှတ်ချင်ကြသော်လည်း ထိုလမ်းဆုံများကို တကယ်တမ်း ဝိုင်းရံပြီးပြီဆိုပါက နဂါးကျောက်တုံးမြို့မှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထွက်ပြေးရန်လည်း မဝံ့ရဲကြပေ။

“ပရော်ဖက်ဆာ ဝေ... ကျန်တာတွေကိုတော့ ပရော်ဖက်ဆာရဲ့ သုတေသနဌာနကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ နဂါးကျောက်တုံးမြို့က သုတေသီအားလုံးကို ပရော်ဖက်ဆာရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ချထားပေးမယ်။ ပရော်ဖက်ဆာ ဝေ... တီကောင်သားရဲတွေရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့တွေကို ဘယ်လို ရှာဖွေရမလဲ၊ ဒီသားရဲတွေကို ဘယ်လို ထိထိရောက်ရောက် နှိမ်နင်းရမလဲ၊ ကပ်ပါးပြုခြင်း ပျံ့နှံ့မှုကို အမြန်ဆုံး ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာကို ပရော်ဖက်ဆာ မဖြစ်မနေ ရှာဖွေပေးရမယ်”

“နဂါးကျောက်တုံးမြို့က နိုင်ငံသား ၃ သန်းစလုံးက ပရော်ဖက်ဆာ ဝေ အပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေရတာပါ”

ထိုသို့ပြောပြီး စစ်သေနာပတိချုပ် လုံကျိုးသည် ထရပ်ကာ ပရော်ဖက်ဆာ ဝေယွမ်အား ကိုယ်တိုင် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော့်အသက်ကို ရင်းရရင်တောင် ဒီတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်သွားပါ့မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီး ပရော်ဖက်ဆာ ဝေ လှည့်ထွက်ကာ အစည်းအဝေးခန်းမမှ ထွက်သွားတော့သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်... ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

အားလုံးက လုံကျိုးကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“နဂါးကျောက်တုံးမြို့ရဲ့ အခြေအနေကို အထက်လူကြီးတွေဆီ သတင်းပို့ထားပြီးပြီ။ လောလောဆယ်တော့ သတင်းတွေကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှင့်ပြီး အစိုးရရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာလိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ သားရဲတွေကို သွားသတ်ကြမယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုံကျိုး ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာ သိပ်မရှိတော့ပေ။ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ ပရော်ဖက်ဆာ ဝေယွမ်၏ သုတေသနဌာနမှ ရလဒ်များ အမြန်ဆုံး ထွက်ပေါ်လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေရတော့မည် ဖြစ်သည်။