အခန်း (၁၂၁၇-၁၂၁၈)

အခန်း (၁၂၁၇) မကယ်တင်နိုင်တော့သည့် ကိစ္စ

"နတ်မင်းနန်းတော် ကတော့ တကယ့်ကို အရာရာတိုင်းကို ပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ထားတာပဲ "

ချင်းကျွဲသခင်လေး က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုသံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများသည် နတ်မင်းနန်းတော် ၏ ရန်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သို့သော် သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးပြီး ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏနေလျှင် ကျိုးရှန်းတောင် ကို ဖိနှိပ်ရာတွင် သူတို့ကို ရှေ့တန်းမှ အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

နတ်မင်းနန်းတော် မှ ကျင့်ကြံသူများသည်မူ ဘေးထိုင်ပြီး အကျိုးအမြတ်ကို ခံစားကာ ကံအကျိုးဆက် များ မကပ်အောင် ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်တို့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ထိုလှေထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။

ဝိုးတဝါးဖြင့် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေသည်ကို မြင်နေရသယောင် ရှိသည်။

သို့သော် မျက်စိကို အားစိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းတို့မှာ ဝိုးတဝါး ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးဆန်းသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်နှင့် စိတ်အာရုံကို ပိတ်ပင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်မင်းနန်းတော် ၏ နန်းတော်ပိုင်ရှင် မသေမျိုးအပြင် သူနှင့် အဆင့်တူသော အခြားပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ် "

ချင်းကျွဲသခင်လေး ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး ဖန့်ချန် နားထဲသို့ အသံလှိုင်း ပို့လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ သူတို့က ဒီတစ်ခါ ကျိုးရှန်းတောင် ကို လုံးဝ ပျက်စီးအောင် လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားပုံပဲ ဒီလောက်ထိ ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကတော့ တကယ့်ကို ရူးသွပ်သူတွေလိုပဲ "

ဖန့်ချန် စကားမပြောဘဲ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

နတ်မင်းနန်းတော် က ကျိုးရှန်းတောင် ကို အလွန်အမင်း အလေးထားလွန်းနေသည်။

ကလဲ့စားချေချင်ရုံသက်သက်ကြောင့်လား

"မင်းတို့ ဒီနေ့ လက်စွမ်းပြကြ မင်းတို့ သတ်တဲ့လူ အရေအတွက်က မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်နိုင်တယ် "

ယောကျာ်းတစ်ယောက်မှန်းမသိ၊ မိန်းမမှန်းမသိသော အေးစက်စက် အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လှေပေါ်ရှိ သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

သူတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများမှာလည်း ပြုတ်ကျသွားပြီး အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျိုးရှန်းတောင် ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

သူတို့၏ စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်တွင်မှ လူတိုင်းသည် ထိုကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အဆင့် (၄) မသေမျိုး များ ရှိနေသည်ကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ထိုလူမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိပြီး ခေါင်းတွင် ဆံပင်တစ်ပင်မျှ မရှိဘဲ မျက်နှာမှာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စွမ်းအားများမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အဆင့် (၁)၊ အဆင့် (၂) နှင့် အဆင့် (၃) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး များအားလုံးကို အေးစက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော တန့်ဌာနမှူး က မျက်လုံးကို တစ်ချက်ရွှေ့လိုက်ပြီး ချင်းကျွဲသခင်လေး နှင့် ဖန့်ချန် တို့ နှစ်ဦးထံသို့ အသံလှိုင်း ပို့လိုက်သည်။

"သူက သုသာန်ပင်လယ် က တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုးပဲ "

"သုသာန်ပင်လယ် က တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ဟုတ်လား နာမည်ကြီးတဲ့ လွတ်လပ်သောကျင့်ကြံသူပဲ သူတောင် နတ်မင်းနန်းတော် ကို စော်ကားမိလို့ အဖမ်းခံပြီး ဓားသွားအဖြစ် အသုံးပြုခံရတာလား "

ချင်းကျွဲသခင်လေး ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

သူသည် တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ၏ နာမည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း လူကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသည်မှာ ယခုမှ ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

"ချင်းကျွဲ မိတ်ဆွေ... မင်း ဒီတုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ကို သိလား သူက သုသာန်ပင်လယ် မှာ ကောင်းကောင်းနေနေတာပါ ကျုပ်တို့ နတ်မင်းနန်းတော် နဲ့လည်း ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ နတ်မင်းနန်းတော် ရဲ့ အဆင့် (၁) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်"

"နန်းတော်ပိုင်ရှင် သိသွားတဲ့အခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်လံရှာဖွေပြီးမှ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်ကမှ အရှင်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာ "

ရှီဇီအန်း က ပြုံးပြီး ပြောသည်။

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် နားလည်သွားသည်။

နတ်မင်းနန်းတော် က ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာအောင် ပြင်ဆင်နေရတာလဲ ဆိုတာကို။

မသေမျိုးအရှင် သည် ကျိုးရှန်းတောင် ကို တွေ့ရှိချိန်မှစ၍ တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ကို လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သည့် အချိန်တိုအတွင်းမှသာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီထင်ကျဲ သည် အဝေးမှ ငေးကြည့်နေသည်။

သူ ဒီနေ့ခေါ်လာသော ယင်စိန့်ဂိုဏ်း မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ နယဲ့ချန်ခုံး၊ ရှီကျဲ တို့ကဲ့သို့ ဂိုဏ်း၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံး ဖြစ်သည်။

ယွီထင်ကျဲ ဘေးတွင် ကြေးဝါရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုရှိသည်။

၎င်းသည် တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်

"အော်... တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုးပဲ "

"တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ဟုတ်လား"

ယွီထင်ကျဲ ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပေါ်လာသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ အဆင့် (၄) သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ သူထက် ပိုမိုကြာမြင့်ပြီး စွမ်းအားမှာလည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုလူနှင့် တိုက်ခိုက်ပါက နိုင်နိုင်ခြေမှာ ၃/၇ သာ ရှိသည်။

သူက ၃၊ တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုးက ၇ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ယခုတွင်မူ အကျဉ်းသားပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

အလင်းတန်းများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကြယ်တံခွန်များကဲ့သို့ ကျိုးရှန်းတောင် အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးရှန်းတောင် မှာ ခဏအတွင်း၌ပင် အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားသည်ကို လူတိုင်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်သွေးကြောများ၊ ဝိညာဉ်လယ်ကွက်များမှာ ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ကွယ်ပျောက်သွားချိန်တွင် ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ ရပ်နေသည့် နေရာမှာ ပြာဖြစ်သွားပြီး အနီးနားရှိ ကျိုးရှန်းတောင် မှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံသွားကာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ကျိုးရှန်းတောင် ဒီနေ့တော့... မကယ်တင်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေပဲ "

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်ပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း ကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားရတော့မည့်အလား စိုးရိမ်စိတ်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် အထက်ရှိ လှေကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ ဒေါသကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

တံခါးပေါက်ရှေ့တွင် ကျိုးရှန်းတောင် အကြီးအကဲ သည် အမူအရာမဲ့စွာ ရပ်နေသည်။

အနီးနားရှိ တပည့်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးတွင် ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသူများမှာ ဤနေရာ၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

အဆင့် (၂)၊ အဆင့် (၁)၊ နှင့် အထက်အဆင့် (၃) ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

"ယွမ်ကျိန်း... မင်း အဆင့် (၁) ကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး၊ တကယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိဦးမှာ၊ အခုတော့ နှမြောစရာပဲ "

အဆင့် (၂) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ဦးက ဘေးနားရှိ နန်ကုန်းယွမ်ကျိန်း ကို ကြည့်ကာ နှမြောတသစွာ ပြောသည်။

"ဆရာ... ယင်လောကသွားခြင်း ကို လုပ်ကြရအောင် "

နန်ကုန်းယွမ်ကျိန်း အသံလှိုင်း ပို့လိုက်သည်။

"မင်း ငါတို့ကို အမြဲ ယင်လောကသွားခြင်း လုပ်ဖို့ ပြောနေတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ယင်လောကသွားခြင်း က ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ"

"ငါတို့မှာ သေခြင်းကိုတောင် တည့်တည့်ကြည့်ရဲတဲ့ သတ္တိ မရှိတော့ဘူးလား သူတို့မြင်ရင် ငါတို့ကို ကြောက်တတ်တဲ့သူလို့ ထင်သွားလိမ့်မယ် "

အဆင့် (၂) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး ၏ မျက်လုံးတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မကြောက်နဲ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲ ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ လူတွေအတွက် သေရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါတို့ကို ကြောက်တတ်တဲ့သူလို့တော့ မပြောစေရဘူး "

နတ်မင်းနန်းတော် သည် အပြင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အရင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

စစ်ပွဲမှာ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နန်ကုန်းယွမ်ကျိန်း ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။

လူတိုင်းက သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ဤသို့ သေဆုံးရမည်ကို မကျေနပ်ဟု ထင်နေကြသည်။

"ခဏ "

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ အဆင့် (၁) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်ဦး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လေထဲရှိ လှေကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်က နတ်ရိုသေနန်းတော် မှ ကုန်းထျန်းရှင်း ဖြစ်ပါတယ် ဒီမှာ အထောက်တော် အဖြစ် နေနေတာပါ နတ်မင်းနန်းတော် နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ပြီး ဒီမှာရှိတဲ့ သတင်းတွေကို ပို့ပေးခဲ့ပါတယ် "

ကျိုးရှန်းတောင် မှ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညှိသွားသည်။

ထိုလူမှာ ကျိုးရှန်းတောင် ၏ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် သူက တည်ရှိမှု မရှိသလို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ သူက အထောက်တော် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။

နတ်မင်းနန်းတော် မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ကုန်းထျန်းရှင်း ၏ အထောက်အထားကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးရှန်းတောင် မှ လူများသည် ဆဲဆိုရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကုန်းထျန်းရှင်း ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့ကို အမှတ်ရသွားအောင်၊ နောက်တစ်ခေါက်မှာ သူတို့က နတ်ဆိုးဖြစ်သွားရင်တောင် သူ့ကို ကိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရအောင်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။

ကုန်းထျန်းရှင်း ထွက်သွားပြီးနောက် တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး သည် လွတ်လပ်သောမသေမျိုး တစ်စုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ ကြားနေရသည်။

သူတို့သည် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ဖိနှိပ်ခံနေရသည်။

"နောက်ကျသွားပြီ..."

နန်ကုန်းယွမ်ကျိန်း ၏ မျက်နှာတွင် သနားစရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ် ကို အခုထပ်ပြင်ဆင်ပြီး ယင်လောကသွားခြင်း ကို လုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။

အပြုံးက မဆုံးခင်မှာပင် ဖျက်ဆီးခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက လှည်းကြမ်းတိုက်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွမ်ကျိန်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားဝိညာဥ် တစ်ပါးသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော မိတ်ဆွေများမှာလည်း ထိုစွမ်းအားကြောင့် ပျက်စီးသွားကြသည်။

အသုံးပြုသူမှာ ထိုအဆင့် (၄) မသေမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ခဏမျှအတွင်းမှာပင် ကျိုးရှန်းတောင် အကြီးအကဲ ဘေးတွင် အသက်ရှင်သူ မရှိတော့ပေ။

တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်

"အဆင့် (၃) ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ တောင် ပြန်မတိုက်ရဲဘူးလား "

ကျင့်ကြံသူများစွာ ဝန်းရံလာပြီး ကျိုးရှန်းတောင် အကြီးအကဲ ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

အခု သူသာ သေသွားရင် သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်။

အခန်း (၁၂၁၈) ကတိပျက်သူ

ကျိုးရှန်းတောင် အကြီးအကဲ သည် တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ၏ စကားကို ပြန်မဖြေဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"အကြီးကဲ .. ခင်ဗျား လှုပ်ရှားနိုင်ပါပြီ"

တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး ၏ မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် ကျန်ရှိနေသေးသော တောင်ထိပ်ရှစ်ခုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အသာအယာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းလိုက်သကဲ့သို့ ကျိုးရှန်းတောင် အကြီးအကဲ ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဖုန်မှုန့်များ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

မည်သို့ခံစားရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ကြီးမားလှသည့် ကျိုးရှန်းတောင် တစ်ခုလုံးမှာ ဤကဲ့သို့ ကလေးကစားသလိုဖြင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေခဲ့ကြရသည်။

ယနေ့ ရောက်ရှိနေကြသူများမှာ ချောင်ဖုန်းဒေသမှ ကျင့်ကြံသူများသာမက လုံယွမ်၊ မင်ဟူ၊ စစ်ဝေ တို့မှ လာရောက်ကြသူများလည်း ပါဝင်သည်။

တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ကျိုးရှန်းတောင် ပျက်စီးသွားသည့် သတင်းမှာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး "နတ်မင်းနန်းတော်" ဟူသော စကားလုံးမှာလည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဖန်တီးရှင်ဂြိုဟ် ပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေလိမ့်မည်။

ချင်းကျွဲသခင်လေး သည် ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှီဇီအန်း ကို လက်အုပ်ချီလိုက်သည်

"ရှီ အစ်ကို... ဒါဆိုရင် ဒီနေ့အတွက်တော့ ကျွန်တော် အရင်..."

နှုတ်ဆက်သည်ဟူသော စကားနှစ်လုံး မထွက်ခင်မှာပင် တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး နှင့် အဆင့် (၁)၊ အဆင့် (၂) လွတ်လပ်သောမသေမျိုး များက တောင်ကိုးခုကို ရည်ရွယ်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေမှုတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

......

ဤနေရာမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

စစ်သည်ပေါင်း တစ်သန်းခန့်မှာ ရှေ့သို့တိုးကာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

နိုင်ငံနှစ်ခုမှာ အငြင်းပွားမှုအချို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကြာအောင် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တိုက်ပွဲမှာ အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်နိုင်လောက်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှ စစ်သူကြီးများ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ရန်သူများသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

စစ်သည်မြောက်မြားစွာမှာ ထိုမုန်တိုင်းထဲတွင် အရိုးခြောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြာဖြစ်သွားကြသည်။

"မင်းတို့ သုံးတဲ့ နည်းလမ်းက ဘာအတတ်ပညာလဲ"

နှစ်ဖက်စလုံးမှ စစ်သူကြီးများမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကြသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အရိုးခြောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြာဖြစ်သွားကြသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် စစ်မြေပြင်၌ အသက်ရှင်သူ မရှိတော့ပေ။

ထိုမုန်တိုင်းမှာလည်း တရစပ် တိုက်ခတ်နေပြီး ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိချေ။

......

စည်ကားသော မြို့တော်၊ စည်တီးသံများ ဆူညံနေသည်။

နတ်ဘုရားပွဲတော် အဖွဲ့မှာ ကြီးမားလှသည်။ ကလေးများမှာ အနီးနားတွင် ဆော့ကစားနေကြပြီး လူကြီးများမှာမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် စပါးရိတ်သိမ်းမှု ကောင်းမွန်ပြီး ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့သောကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပေါ်နေကြသည်။

လမ်းဘေးမှ သူတောင်းစားများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ယခင်နှစ်များက မရှိခဲ့သော စိုပြည်မှုများ ရှိနေသည်။

မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဤနေရာမှာ သေမြို့ ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှင်သူ တစ်ယောက်မျှ မကျန်တော့ပေ။

......

"ဝမ်စိုင် အစ်ကို... ခင်ဗျား အောင်စာရင်းမှာ ပါသွားပြီ မြန်မြန်ကြည့်၊ ပန်းတိုင် ပန်းတိုင်ပဲ "

မြို့တော်၏ အောက်ခြေတွင် ကျောင်းသားများစွာမှာ အောင်စာရင်းရှာရန် စုဝေးနေကြသည်။

အချို့မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။

"နောက်တစ်နေ့ ငါ အရာရှိဖြစ်လာရင် တရားရုံးထဲက အဂတိလိုက်စားသူတွေကို ရှင်းလင်းပြီး ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးမယ်"

အောင်မြင်သူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ တစ်သက်တာ ရည်မှန်းချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

လေတိုက်သွားသည်။ အရာအားလုံးမှာ အမှတ်အသားမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခဏအကြာကမှ စည်ကားနေသော မြို့တော်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အောင်စာရင်းရှေ့တွင် လူငယ်ဆန်စွာနှင့် ရိုးသားသော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်သူများအားလုံးမှာလည်း အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

......

ဆောင်းရာသီ လကုန်ရက်၊ သူတောင်းစားကလေး နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖက်ထားကာ ဘုရားကျောင်းဟောင်း ထောင့်တွင် မီးဖိုငယ်လေးဖြင့် နွေးနေကြသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်မှာ ၁၂-၁၃ နှစ်ခန့် ရှိပြီး တစ်ယောက်မှာမူ ၅-၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာလေးများမှာ အေးခဲကာ နီရဲနေကြသည်။

မကြာခဏဆိုသလို လေအေးများက အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် သူတို့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပိုမိုဖက်ထားမိကြသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာတယ်..."

"စောင့်... နေ့လည်ထိ စောင့်ဦး မနက်လင်းရင် အစားအစာ ရှာပေးမယ် မနက်ဖြန် ကျန်း အဘိုးကြီးအိမ်မှာ မင်္ဂလာဆောင်ရှိတယ်၊ အစာအနည်းငယ် ရနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကြားတယ် "

"အစ်ကို... ကျွန်တော့်ဗိုက် နည်းနည်းနာတယ်..."

"နာလို့လား ဒီနေ့စားတဲ့ သစ်ခေါက်က ကောင်းကောင်း မကျက်လို့လားမသိဘူး နည်းနည်း သည်းခံလိုက်၊ အပြင်ထုတ်လိုက်ရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ် "

စကားပြောနေစဉ် လေအေးတစ်ချက် ဝင်လာပြီး မီးဖိုငယ်လေးကို ငြိမ်းသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အသက်ကြီးသော သူတောင်းစားကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်ပြီး ထင်းထပ်ထည့်လိုက်သည်။

သူ အများကြီး မထည့်ရဲပါ၊ အကုန်သုံးလိုက်ရင် နောက်ရက်တွေမှာ အသုံးပြုစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လေမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးမှာ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ ပြိုကျသွားသည်။

အသက်ကြီးသော ကလေးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

တံခါးမရှိတော့ရင် ဒီည သူတို့... အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲတော့မည်။

လေပြင်းတိုက်ခတ်ပြီး မီးဖို ငြိမ်းသွားသည်။

......

"ဟားဟားဟား နောက်ဆုံးတော့ ဒီအမြင့်ဆုံး စိတ်စွမ်းအားကို နားလည်သွားပြီ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီလောကမှာ ငါက နံပါတ်တစ်ပဲ "

ဝက်ဝံကဲ့သို့ ကြီးမားသန်မာသော အမျိုးသားမှာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရယ်သံမှာ နားကွဲမတတ် ဖြစ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင်ပင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

သူ့ရှေ့တွင် လူရာနှင့်ချီ ဒူးထောက်နေကြသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုများ ရှိနေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က လောကမှာ နံပါတ်တစ်ပဲ "

"ငါတို့ရဲ့ ရူးသွပ်သောနဂါးဂိုဏ် က ကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ် "

"သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ "

အမျိုးသားမှာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူငယ် ၁၀ ကျော်ကို သူ၏ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာသည်။ ထိုသူတို့မှာ အမျိုးသားကို မြင်သည်နှင့် ကျိန်ဆဲကြသည်။

"ဝူကွမ်းလုံ... မင်းက နတ်ဆိုးပဲ၊ မင်း ကောင်းကောင်းမသေရဘူး "

"ငါ့အဖေက မင်း ငါတို့ကို ဖမ်းထားတာ သိရင် မင်းကို အလွတ်မပေးဘူး မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါ သဘောထားမယ် "

"မင်းတို့ ဂိုဏ်းက လူတွေကို နေရာတိုင်းမှာ သတ်နေတာ၊ မကြာခင်မှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် "

"ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ ဂိုဏ်းချုပ်က အမြင့်ဆုံး အတတ်ပညာ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဒီနေ့ပြီးရင် မင်းတို့နဲ့ မင်းတို့နောက်က လူတွေအားလုံး ရူးသွပ်သောနဂါးဂိုဏ်း အတွက် ကြောက်ရွံ့နေရလိမ့်မယ် "

ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က ရယ်မောပြောဆိုသည်။

အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်သည်။

စကားစမည် ပြုစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

ထို့နောက် မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားပြီး သူကြည့်လိုက်သမျှ အရာအားလုံးမှာ ပြာဖြစ်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားများ ပြာဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒါက... ဘာအတတ်ပညာလဲ ဒီလောကမှာ ဒီလောက်အဆင့်ထိ ရောက်နေတဲ့သူ ရှိနိုင်သလား

သို့သော် သူ လာရောက်သူကိုပင် မမြင်လိုက်ရပေ။

ဘယ်သူဖြစ်မလဲ

အမျိုးသားမှာ မကျေနပ်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်။

......

......

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်။

ဤသာမန်လူများ၏ သေဆုံးမှုမှာ သူတို့အတွက် အရေးမကြီးလှပေ၊ ကျိုးရှန်းတောင် ပျက်စီးသွားခြင်းလောက် မတုန်လှုပ်ပေ။

ချင်းကျွဲသခင်လေး သည် ရှီဇီအန်း ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီဇီအန်း ပြုံးလိုက်သည်

"ချင်းကျွဲ မိတ်ဆွေ... အထင်မလွဲပါနဲ့ တုံးသတ်ခြင်းမသေမျိုး က နန်းတော်ပိုင်ရှင် ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်မှုလွဲပြီး ဒီနေရာကို အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းဖို့ လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ် "

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန် ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောသည်

"မိတ်ဆွေတို့ စိတ်ချပါ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က နောက်ကနေ အကျိုးမြတ်ယူသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာ ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း က ကျင့်ကြံသူတွေ ဒီမှာ သွေးဝိညာဉ်ဆေးလုံး ပြုလုပ်ခွင့် မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ် "

"မင်းတို့တွေက တကယ့်ကို ရူးသွပ်သူတွေပဲ "

ချင်းကျွဲသခင်လေး က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ သူတို့နှင့် ကတိပေးထားသော်လည်း ကျိုးရှန်းတောင် ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုက်ခြင်းမှာ ရူးသွပ်သူများ၏ အပြုအမူပင် ဖြစ်သည်။

နတ်မင်းနန်းတော် သည် ဝိညာဥ်သုတ်ခြင်းဌာန ကိုပင် မကြောက်ရွံ့ပေ။

ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန နှင့် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကြား တိုက်ပွဲကြောင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ဟု ထင်နေသလား၊ သို့မဟုတ် ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စအတွက် ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန က နတ်မင်းနန်းတော် ကို စစ်ကြေညာလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေသလား။

ဖန့်ချန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှိုင်းအနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ကျိုးရှန်းတောင် ကို ငြိမ်သက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။

လမ်းပျောက်နေသော ဝိညာဉ်များစွာမှာ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင် မသိကြပေ။

ကျိုးရှန်းတောင် မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်များမှာမူ အော်ဟစ်နေကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကတိပျက်သူ ကတိပျက်သူ "

"အရိုင်းအစိုင်းတွေ "

ကျိုးရှန်းတောင် က ပြည်သူတွေကို မတိုက်ခိုက်ဘူးလို့ ပြောထားပြီးမှ နတ်မင်းနန်းတော် က ကတိကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွမ်ကျိန်း သည် ဝိညာဉ်များကြားတွင် ရပ်နေရင်း ဖန့်ချန် ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးတွင် မရှင်းလင်းမှုများ ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ရှိ လှေကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်

"နန်းတော်ပိုင်ရှင်... ကောင်းကင်ဓားဌာန က ကျင့်ကြံသူတွေကို လက်စသပ် လိုက်ပါပြီ "

ကောင်းကင်ဓားဌာန

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။