အခန်း (၄၂၅-၄၂၆)

အခန်း (၄၂၅) အနည်းငယ်မျှသာ

ကျိုးခယ်သည် အဝေးမှရပ်စောင့်နေရင်း မင်ယွဲ့နှင့် လင်ရှူးတို့၏ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေမိသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ကြီး ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ"

လင်ရှူး၏ သူငယ်ချင်းများလည်း မှင်တက်နေကြသည်။

မနေ့ကတင် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော စကားများဖြင့် ရန်စခဲ့သော လင်ရှူးသည် ယနေ့တွင်မူ မင်ယွဲ့နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ပြုံးပြနေသည်မှာ ဖြစ်ခဲလှသော မြင်ကွင်းပင်။

လင်ရှူးသည် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးရာ မင်ယွဲ့ကမူ သူမအား ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်၏ ခေါင်းမာမှုနှင့် အနိုင်လိုစိတ်ပြင်းပြနေသူလေးအဖြစ်သာ မြင်ကာ စိတ်ထဲမထားခဲ့ပေ။

လူငယ်ဆိုသည်မှာ ခတ်ထန်ရဲရင့်မှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားမှုနှင့် ရှက်တတ်ကြောက်တတ်မှုတို့ ရှိမှသာ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်ကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

မင်ယွဲ့သည် သူမထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရမူ သူတို့ထက် များစွာ ရင့်ကျက်နေချေပြီ။

ညနေခင်းတွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးများကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။

"နာနေလားဟင်"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်မှုကြောင့် နီမြန်းကာ အသားမာများ တက်နေသော မင်ယွဲ့၏ လက်ချောင်းလေးများကို ကြည့်ရင်း မိုဟန်ကျီမှာ ရင်ထဲတွင် မချိအောင် ခံစားနေရသည်။

"မနာပါဘူး"

မင်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

သူမသည် ကိုယ်ခံပညာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု နည်းစနစ်များကို လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်ရာ သာမန်လူများထက် ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းမှာ များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။

မိုဟန်ကျီသည် သူမအပေါ် ဂုဏ်ယူစိတ်နှင့် သနားဂရုဏာစိတ်တို့ ရောပြွမ်းလျက် နူးညံ့စွာ နှိပ်နယ်ပေးနေမိသည်။

ချစ်ရသူအား ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ဝေဆာပွင့်လန်းစေလိုသကဲ့သို့ပင် သူမ လိုလားသည့်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ကြီးထွားလာစေရန်လည်း သူက ဆန္ဒပြုထားသည်။

သူမသည် နူးညံ့သော ပန်းတစ်ပွင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို ကြံ့ခိုင်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ညီမလေး... အစ်ကို ဒီနှစ်ကုန်မှာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု လုပ်ဖို့ရှိတယ် အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် လာပေးနိုင်မလား"

ပိုင်ကျင်းက ဖုန်းဆက်၍ ဖိတ်ကြားလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... လာခဲ့ပါ့မယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က မဆိုင်းမတွပင် သဘောတူလိုက် သည်။

မင်ယွဲ့သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဆရာ... ဆရာကတော်"

မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ ဆရာကတော်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူမအား ဖက်လှဲတကင်း ကြိုဆိုတော့သည်။

"ဒီကလေးမလေး ပိန်သွားတာပဲ လူငယ်တွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်တတ်ကြဘူး ဒီမှာပဲ လာနေပါလားကွယ်၊ ဆရာကတော်က နေ့တိုင်း အားရှိမယ့် စွပ်ပြုတ်လေးတွေ ချက်ကျွေးမှာပေါ့"

ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်ကမူ သူ၏ဂုဏ်ပုဒ်အရ ခပ်တည်တည်ဖြင့် ဂီတစာရွက်များကို ချလိုက်ကာ "ရောက်လာပြီလား" ဟု အတည်ပေါက် မေးလိုက်သည်။

အမှန်တွင်မူ တပည့်မလေးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူ လွမ်းနေခြင်းပင်။

နေ့လယ်စာ စားသောက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့နှင့် ပိုင်ကျင်းတို့သည် ဂီတအခန်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်သည် သူ၏ တပည့်မလေးအား ကမ္ဘာကြီးကို ပြသလိုသည့် စေတနာဖြင့် ဂီတအသင်းချုပ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဂီတအသင်းချုပ်အတွင်းရှိ တူရိယာမျိုးစုံ စုဆောင်းထားသော အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တောက်ပလာတော့သည်။

"သမီး... 'ယန်ချင်း' တီးတတ်လား"

"အနည်းငယ် သိပါတယ်ရှင့်"

ဟု မင်ယွဲ့က နှိမ့်ချစွာ ဆိုသည်။

သူမသည် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လေးထောင့်ပုံစံ တူရိယာရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဝါးချောင်းလေးနှစ်ခုကို ကိုင်လျက် စတင်တီးခတ် လိုက်သည်။

နူးညံ့ငြိမ့်ညောင်းသော ဂီတသံစဉ်များမှာ အခန်းအတွင်း ပျံ့လွင့်သွားကာ ပိုင်ကျင်းနှင့် သူ၏ဖခင်တို့မှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။

ဤသည်မှာ မင်ယွဲ့ပြောသော "အနည်းငယ်သိခြင်း" လားဟု သူတို့ တွေးနေမိသည်။

"ဒါဆို 'အာဟူ' ကော တီးတတ်လား"

ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်က ဆက်လက်စမ်းသပ် ပြန်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ သင်ယူမှု အရှိန်မြှင့်တင်နိုင်သော သီးသန့်လေ့လာရေးအခန်းတွင် အချိန်များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ မည်သည့်တူရိယာမဆို သူမအတွက် မခက်ခဲပေ။ သူမ၏ အာဟူတီးခတ်သံမှာ လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် နားထောင်သူတို့၏ ရင်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်က ခက်ခဲလှသော 'ရှီကျုံး' အကြောင်း မေးလိုက်သည်။

"အနည်းငယ်တော့ သိပါတယ်" ဟု မင်ယွဲ့က ထပ်မံဆိုကာ အလွန်ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းအတွဲလိုက်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ စနစ်တကျ တီးခတ်ပြလိုက်သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံဩဇာများက ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ တုန်ခါသွားစေသည်။

ပိုင်ကျင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ "အနည်းငယ်သိသည်"၊ "မဆိုးပါဘူး" ဟူသော စကားလုံးများကို သူ ထပ်မံ မယုံကြည်ရဲတော့ပေ။

"ညီမလေး... နင် ကြိုက်တဲ့တူရိယာတစ်ခုကိုသာ ရွေးလိုက်ပါတော့ အစ်ကို့ဖျော်ဖြေပွဲမှာ နင်က ဧည့်သည်တော်အဖြစ် လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုကပဲ နင့်အတွက် ရှေ့ပြေး ပရိသတ်အပူပေးသူ လုပ်ပေးရမှာလားတောင် မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး"

မင်ယွဲ့သည် ဂီတလောက၏ ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းရန် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်များကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အကောင်အထည်ဖော်နေကာ သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ ကမ္ဘာကြီးအား တုန်လှုပ်စေရန် အသင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၄၂၆) လက်ခံခြင်း

"ရိုးရာတူရိယာတစ်ခုကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပါ"

ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစား

ပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်သည်။

ဂီတတွင် နယ်နိမိတ်မရှိသော်လည်း ဂီတပညာရှင်များတွင်မူ မိမိတို့၏ အမြစ်တွယ်ရာ နိုင်ငံတော်ရှိသည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

သူသည် တပည့်မလေးအား ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် ဖိအားမပေးလိုသော်လည်း မင်ယွဲ့အနေဖြင့် တရုတ်ရိုးရာဂီတကို ကမ္ဘာကသိအောင် မြှင့် တင်ပေးစေလိုသည့် ဆန္ဒပြင်းပြနေမိသည်။

"ရတာပေါ့ဆရာ... ကျွန်မတို့က တရုတ်လူမျိုးတွေပဲဥစ္စာ၊ ရိုးရာတူရိယာတွေကို ထိန်းသိမ်းမြှင့်တင်ဖို့က ကျွန်မတို့ တာဝန်ပဲလေ"

မင်ယွဲ့က တက်ကြွစွာပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ သူမ၏ ဘဝသည် ကျမ်းပြုစုခြင်း၊ မြားပစ်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ဂီတအသင်းချုပ်သို့ သွားရောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပိုမိုအလုပ်ရှုပ်လာခဲ့သည်။

ပိတ်ရက်ရှည် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ မိဘများနှင့် မောင်လေးဖြစ်သူ မင်ချန်တို့သည် ယန်ကျင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

မိုဟန်ကျီက သူ၏အိမ်တော်ဟောင်းတွင် တည်းခိုရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း လူကြီးများက အားနာသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော် တွင်သာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်တော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။

ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ ရှေးခေတ်နန်းတွင်း အရာရှိကြီးများ၏ အိမ်တော် အလား ကျယ်ဝန်းလှပလွန်းလှသည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။

မင်ယွဲ့၏ မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူ ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများ ရရှိရန်အတွက် မည်မျှပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရမည်နည်းဟု တွေးတောကာ ရင်ထဲတွင် မချိဖြစ်နေမိသည်။

"မင်းကော... ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုနေရာချပေးမှာလဲ"

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးလေးများကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ နောက်ပြန်မှီချလိုက်သည်။

"အင်း... ကိုယ်ကတော့ မင်းရဲ့အိပ်ရာကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးမယ်လေ၊ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ဖယ်ပေးရင် ရပါပြီ"

"ဥက္ကဋ္ဌမိုလို လူတစ်ယောက်က ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့... မရှက်ဘူးလား"

ဟု မင်ယွဲ့က မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ စနောက်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဇနီးလောင်းရှေ့မှာ ဘာလို့ ရှက်နေရမှာလဲ"

ဟု ဆိုကာ မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လည်ပင်းသားနုနုလေးကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် မိုမိသားစုဝင်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မိုအဖွားသည် မင်ယွဲ့၏ မိခင်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မင်ယွဲ့အား ထိပ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးအထိ ချီးကျူးစကားများ ဆိုနေတော့သည်။

မိခင်တိုင်းသည် မိမိရင်သွေး ချီးမွမ်းခံရလျှင် ပီတိဖြစ်ရမြဲပင်။

မင်ချန်မှာမူ လူကြီးများ စကားပြောနေသည်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရသဖြင့် ပျင်းရိနေချေပြီ။

၎င်းကို ရိပ်မိသော မိုဟန်ကျီက—

“ချန်ချန်... အထဲမှာ ဂိမ်းစက်ရှိတယ်၊ သွားဆော့ချင် ဆော့လေ"

ဟု လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

မင်ချန်သည် အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ဧရာမဖန်သားပြင်ကြီးနှင့် အဆင့်မြင့်ဂိမ်းစက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက ကိုဟန်ကျီတို့ ကုမ္ပဏီက ထုတ်တဲ့ အသစ်စက်စက် ဂိမ်းစက်လေ အခု အရမ်းရောင်းကောင်းနေတာ၊ မောင်လေး ကြိုက်ရင် ယူသွားပေါ့"

ဟု မင်ယွဲ့က နောက်မှလိုက်လာရင်း ပြောလိုက် သည်။

ထို့ပြင် မင်ချန် ဆော့နေသောဂိမ်းမှာ မင်ယွဲ့၏ ကုမ္ပဏီမှ ထုတ်လုပ်ထားပြီး လူအများထံသို့ မချပြရသေးသည့် ဂိမ်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူငယ်ချင်းများ သိသွားပါက မည်မျှပင် အားကျကြမည်နည်းဟု မင်ချန် တွေးတောရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။

ပိတ်ရက်များအတွင်း မိုအဖွားနှင့် မိုမိခင်တို့သည် မင်မိသားစုကို ယန်ကျင်းအနှံ့ လိုက်လံပြသကြသည်။ မင်ယွဲ့ လက်ရွေးစင်အသင်းတွင် သွားရောက်လေ့ကျင့်သည့် အခါတိုင်းတွင်လည်း မိုမိသားစု၏ ကားဆရာက လူကြီးများကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးသည်။

မိုမိသားစုဝင်အားလုံးက မင်ချန်ကို မုန့်ဖိုးအဖြစ် အထူကြီးသော စာအိတ်အနီ များ ပေးကမ်းကြသည်။

မင်ချန်မှာ ထိုမျှများပြားသော ငွေများကို မင်ယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြမှသာ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံရဲတော့သည်။ ဤမိသားစုနှစ်ခု၏ ရင်းနှီးမှုမှာ အနာဂတ်တွင် တစ်မြေတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက် ဖြစ်လာမည့် အလားအလာကောင်းများကို ဖော်ဆောင်နေတော့သည်။