အခန်း (၄၂၉-၄၃၀)

အခန်း (၄၂၉) ရွှေနာရီလေး

မင်ယွဲ့သည် ရိုက်ကူးရေးကွင်းတွင် ကြာရှည်မနေဘဲ 'လိမ္မော်နီ ဖျော်ဖြေရေး' ၏ အတွင်းရေးအခြေအနေများကို စုံစမ်းရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ကုမ္ပဏီငယ်လေး ဖြစ်သော်လည်း လောဘဇောတိုက်ကာ အခြေအနေမဟန်သော လူသစ်များကို အလွန်အကျွံ လက်ခံထားခြင်းကြောင့် ရင်းမြစ်များမှာ မမျှမတ ဖြစ်နေချေပြီ။

အပြင်ပန်းတွင် စည်ကားနေသော်လည်း အတွင်း၌မူ ယိုင်နဲ့နေသည့် ထိုကုမ္ပဏီသည် လျူယဲ့၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို အသုံးချကာ အခြားသူများကို မြေတောင်မြှောက်ရန်သာ အားသန်နေတော့သည်။

【ယွမ်ပေါင်... ငါ အဲဒီကုမ္ပဏီကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူလိုက်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ】

မင်ယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တောက်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။

'ယွဲ့ဟွာ လုပ်ငန်းစု' ကို တည်ထောင်ရန် ရည်မှန်းထားသည်ဖြစ်ရာ ဖျော်ဖြေရေးကဏ္ဍသည်လည်း ချန်လှပ်ထား၍ မရသော နယ်ပယ်တစ်ခုပင်။

သူမသည် ကုမ္ပဏီသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် သို့မဟုတ် ရှိပြီးသားကို ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ကိုယ်ပိုင် အင်ပါယာအသစ်တစ်ခုကိုသာ အခြေချရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ အဆင့်မြင့် အဆောက်အအုံများတွင် ကုမ္ပဏီခွဲများအတွက် နေရာအလုံအလောက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

နှစ်ကုန်ခါနီးအချိန်တွင် မင်ယွဲ့သည် မိသားစုကို ခေါ်ဆောင်ကာ လီအောက်ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ရွာလမ်းမကြီးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုသန့်ရှင်း သပ်ရပ်နေပြီး ရွာသူရွာသားများမှာလည်း အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းသစ်များကြောင့် မျက်နှာတွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် ရှိနေကြသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... အစ်မကြီး... ပြန်လာကြပြီလား"

ဟု ရွာသားများက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ မင်မင်းနှင့် အဖိုးအဖွားတို့က တံခါးဝတွင် စောင့်ကြိုနေကြသည်။

အဖိုးမင်သည် ခပ်တည်တည်ဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း အဖွားမင်မှာမူ တုန်တုန်

ချည့်ချည့်ဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်တော့သည်။

"အဖွား..."

ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုကာ အဖွား၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အေးကွယ်... ယွဲ့ယွဲ့လေး ပြန်လာပြီပဲ သမီး နိုင်ငံတော်အတွက် ဂုဏ်ဆောင်ဖို့ လက်ရွေးစင် အသင်းထဲ ရောက်နေတယ်ဆို... ဟုတ်လား"

ဟု အဖွားမင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာ မေးမြန်းသည်။

မိသားစုများ စုံစုံလင်လင်ဖြင့် ထမင်းလက်ဆုံ စားသောက်ကြပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ မိခင်သည် ယန်ကျင်းမှ ဝယ်ယူလာသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်း ထုတ်ပြတော့သည်။

"အဖေ... ဒါက အဖေ့အတွက် ဝယ်လာတဲ့ နာရီလေးပါ"

ဟု ဆိုကာ မင်မိခင်က တန်ဖိုးကြီးပုံရသော သေတ္တာလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အဖိုးမင်က သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ရွှေရောင်ဝင်းပနေသော အိတ်ဆောင်နာရီ တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

နာရီ၏ အပေါ်ယံတွင် လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းနွယ်ပုံစံများကို ထွင်းထုထားပြီး စက္ကန့်တံလေးများမှာ တစက္ကန့်ချင်းစီ တိကျစွာ လည်ပတ်နေသည်။

"ဒါ... ဒါက ရွှေအစစ်လား"

ဟု အဖိုးမင်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

မင်မိခင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူတို့မိသားစုသည် ငွေကြေးအတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

မင်ယွဲ့သည်လည်း အဖွားဖြစ်သူအတွက် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်လေးနှင့် အခြားသော မိသားစုဝင်များအတွက်လည်း တန်ဖိုးကြီးနာရီများကို အသီးသီး ပေးအပ်ခဲ့သည်။

"သမီးတို့ကလည်း... ငွေတွေ အများကြီး ကုန်မှာပေါ့ ရှာနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီလိုပဲ သုံးပစ်လို့ ဘယ် ဖြစ်မလဲ"

ဟု အဖွားမင်က စိုးရိမ်တကြီး ဆိုရှာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွားရယ်... ဒါက သမီးတို့ မိဘတွေရဲ့ စေတနာပါ သမီးတို့မှာ ဒီထက်ပိုပြီး အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် ရည်မှန်းချက်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ညင်သာစွာ ချော့မြူပြောဆိုလိုက် သည်။

အဖိုးမင်သည် မြားပစ်ကွင်းတွင် မြေးမလေး၏ ရလဒ်များကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

"လက်ရွေးစင်အသင်းမှာကော အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ တခြားသူတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ရဲ့လား"

"အဆင်ပြေပါတယ် အဖိုး... ပြိုင်ပွဲအချို့မှာ ပထမဆုတွေတောင် ရခဲ့ပါသေးတယ်"

ဟု မင်ယွဲ့က ဖြေလိုက်သည့်အခါ အဖိုးမင်သည် စိတ်သက်သာရာရကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး အင်ပါယာကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် အားကစားလောကတွင် နိုင်ငံတော်အတွက် ရွှေတံဆိပ်များ ဆွတ်ခူးပေးရန်ဟူသော ကြီးမြတ်သည့် ရည်မှန်းချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ သူမ၏ ဘဝခရီးလမ်းကို ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဆက်လက် လျှောက် လှမ်းနေပြီ ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၄၃၀) စေတနာရှေ့ထား၍ ရဲတိုင်ပေးခြင်း

နှစ်ကူးနွေဦးပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီအောက်ရွာလေးမှာ ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။

မင်ယွဲ့၏မိခင်မှာ အိမ်သန့်ရှင်းရေးအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့် မင်ချန်တို့မောင်နှမအား နှစ်ကူးပစ္စည်းဝယ်ယူရန် တာဝန် ပေးလိုက်တော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ မင်မင်းကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ခရိုင်မြို့လေးဆီသို့ ကားမောင်းထွက်ခဲ့ကြသည်။

ခရိုင်မြို့လေး၏ စူပါမားကတ်မှ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ဝယ်ယူပြီးအထွက်တွင် နောက်ကွယ်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်ယွဲ့..."

မင်ယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အမျိုးသားတစ်ဦးက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ ထိုသူမှာ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ကျောက်ဝေ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။

"တကယ်ကို နင်ပဲပဲ... အရင်ကထက် ပိုလှလာလို့ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ဟု ကျောက်ဝေက မြှောက်ပင့်စကားဆိုသည်။

မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူနှင့် စကားရှည်ရှည်ပြောရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ပြန်ရန်ပြင်သော်လည်း ကျောက်ဝေက သူမအား ထမင်းစားဖိတ်ရန် ဇွတ်အတင်း ပြုလုပ်နေတော့သည်။

သူသည် လက်ထဲမှ ကားသော့ကို လှုပ်ခါပြရင်း သူ၏ အောင်မြင်မှုကို ကြွားဝါနေသည့်အပြင် မင်ယွဲ့အား တစ်လလျှင် သုံးထောင်ခန့် မုန့်ဖိုးပေးမည်ဟူသော စကားဖြင့် စော်ကားလာခဲ့သည်။

"ပီကင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာကော ဘာထူးလဲ... အခုတော့ သူများဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာပဲ မဟုတ်လား ငါကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ သူဌေးပဲ... နင့်ကို အဖတ်လုပ်ပြီး ဖိတ်နေတာကို မာနမကြီးစမ်းနဲ့"

ဟု ကျောက်ဝေက သူ၏ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို ခွာချကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုတော့သည်။

မင်မင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ အူယားဖားယား ရယ်မောမိသွားသည်။

ခရိုင်မြို့လေးမှ ကုမ္ပဏီငယ်လေး တစ်ခုကို အားကိုးကာ ပိုင်ဆိုင်မှုပေါင်း ကုဋေကုဋာ ရှိသော သူမ၏မမယွဲ့ယွဲ့ကို လာရောက်ကြွားဝါနေခြင်းမှာ ဖားပြုတ်က ကောင်းကင်ဘုံကို လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"နင်က ဘာတွေကို ရယ်နေတာလဲ"

ဟု ကျောက်ဝေက ဒေါသတကြီး မေးသည်။

"နင့်ရဲ့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ရယ်တာလေ... နင်က ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတန်ဘူး"

ဟု မင်မင်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျောက်ဝေကို စိုက်ကြည့်ကာ

“ကျားဝေ မီဒီယာ... အွန်လိုင်း လိုက်ဖ်လွှင့်တဲ့ ကုမ္ပဏီပေါ့ နင်က အခု မိန်းကလေး သုံးယောက်နဲ့ ရှုပ်နေပြီး အဲဒီထဲမှာ အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်တောင် ပါတယ်ဆိုတာ ဆက်ပြောရဦးမလား"

ဟု အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ဝေမှာ အရှက်ရကာ မင်ယွဲ့ကို တရားစွဲမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လာသည်။

မင်ယွဲ့ကမူ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ

“ကောင်းပြီလေ... နင့်အတွက် ငါပဲ ကူညီပြီး ရဲတိုင်ပေးလိုက်မယ်"

ဟု ဆိုကာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ကျောက်ဝေမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ခြေကန်ချက်ကြောင့် ပန်းခင်းထဲသို့ မှောက်ခုံကျသွားရသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်—

“သူက ကျွန်မကို တရားစွဲချင်တယ် ပြောနေလို့ စေတနာရှေ့ထားပြီး ကျွန်မကပဲ ရဲခေါ် ပေးလိုက်တာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ဝေမှာမူ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များရှေ့တွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်

“မဟုတ်ပါဘူး... သူငယ်ချင်းချင်း နောက် ပြောင်နေတာပါ"

ဟု အမြန်ပင် စကားပြောင်းကာ ထွက်ပြေးရတော့သည်။

မင်ယွဲ့မှာမူ အရှက်မရှိသော ထိုသူအား ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း မောင်လေးနှင့် ညီမလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဈေးဝယ်ခြင်း တာဝန်ကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများကို အရေးလုပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသော အောင်မြင်မှု ပန်းတိုင်များဆီသို့သာ ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။