အခန်း (၄၃၃-၄၃၄)

အခန်း (၄၃၃) ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်း

"ရှင်တို့ကို အစိုးရလက်ထဲအပ်ပြီး အလုပ်အကျွေးပြုခိုင်းတာက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ"

မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကိုမြှောက်ကာ ရဲစခန်းသို့ ဆက်သွယ်လိုက်ပြီး စပီကာကိုပါ တမင်ဖွင့်ထားလိုက်၏။

"အရာရှိကြီးရှင့်၊ ကျွန်မ ပြစ်မှုတစ်ခု တိုင်ကြားချင်လို့ပါ"

မင်ယွဲ့ စကားမဆုံးမီမှာပင် ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ ဖုန်းကို လုယူရန် ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်လာကြသည်။

"သူတို့ အိမ်ထဲကို အဓမ္မကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်နေကြပါတယ်"

မင်ယွဲ့က ရှေ့ဆုံးမှ တိုးလာသည့် အမျိုးသားကို အားပါပါဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူသည် မီတာအတော်ဝေးဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ခြံထဲရှိ သစ်မြစ်တစ်ခုနှင့် ဆောင့်မိမှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"လီအောက်ကျေးရွာကပါ၊ ဟုတ်ကဲ့"

ပြေးဝင်လာသည့် အမျိုးသမီးကိုမူ မင်ယွဲ့က သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များမှ ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချထားလိုက်၏။

"အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ဖုန်းထဲမှ ရဲအရာရှိမှာ မင်ယွဲ့ဘက်မှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံများကို ကြားရသဖြင့် တစ်ခုခု ထူးခြားနေပြီဟု ထင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေရှာသည်။

"ကံကောင်းလို့ ဖုန်းလုဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မ နှိမ်နင်းထားနိုင်လိုက်ပါတယ်"

အခြေအနေများကို ရှင်းပြပြီးနောက်တွင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်သွားကြရသည်။

မင်ယွဲ့၏ ပြတ်သားလှသော လက်ဦးမှုကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ မိဘများပင် အံ့ဩသွားကြသော်လည်း၊ မင်ချန်ကမူ ယခင်က တစ်ကြိမ် မြင်ဖူးထားသဖြင့် အထူးအဆန်း မဖြစ်တော့ပေ။

လီအောက်ကျေးရွာသားများမှာမူ အံ့အားသင့်မှု အရှိန်ဆုံးပင်။

သူတို့စိတ်ထဲတွင် မင်ယွဲ့သည် အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေးရှိပြီး လိမ္မာယဉ်ကျေးကာ စာတော်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ကျင်း၌ ကုမ္ပဏီထောင်ကာ ချမ်းသာလာပြီး ဇာတိမြေကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ပေးနိုင်သူဟုသာ သိထားကြသည်။

သူမ ကြီးပြင်းလာပုံကို အဆင့်ဆင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အံ့မခန်း ကိုယ်ခံပညာ အစွမ်းအစများ မည်သို့ ရရှိလာသည်ကိုမူ သူတို့ စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

မိမိတို့ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ လူမသိသူမသိ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရခြင်းမှာ အနည်းငယ်တော့ ရင်ထဲ၌ ကသိကအောက် ဖြစ်စေကာ ချက်ချင်း လက်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

မကြာမီမှာပင် မြို့နယ်ရဲစခန်းမှ ရဲများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရဲများ ရောက်လာသည်အထိ ဆဲဆိုမြဲ ဆဲဆိုနေကြဆဲပင်။

မင်ယွဲ့ကမူ ၎င်းတို့ကို အရေးမစိုက်ဘဲ အိမ်ထဲမှ သစ်သီးများ၊ ဖရုံစေ့များ၊ သကြားလုံးနှင့် မုန့်များကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

ခြံထဲတွင် ရွာသားများနှင့် ကလေးငယ်များစွာ စုဝေးနေကြရာ မင်ယွဲ့က စားကောင်းသောက်ဖွယ်များဖြင့် ဧည့်ခံလိုက်သဖြင့် ကလေးများမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်ယွဲ့မမ"

ဟု ကလေးများက ချိုသာစွာ နှုတ်ဆက်ကြရာ မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းလေးများကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြံဝကိုပါ ပိတ်ထားသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ထွက်ပြေးရန် လမ်းစမရှိတော့ပေ။

ရဲများ ရောက်လာသောအခါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ လူအုပ်ကြီးက သနားစရာကောင်းလှသော လူနှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံထားသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူက ရဲတိုင်တာလဲ"

ရဲများက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း မေးမြန်းရာ မင်ယွဲ့က ဖြစ်စဉ်အကျဉ်းကို ရှင်းပြပြီး အိမ်ရှိ လုံခြုံရေးကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အရာရှိကြီးရှင့်၊ ကျွန်မရဲ့ တီဗီက ယွမ်သုံးသောင်း တန်ပါတယ် သူတို့က အိမ်ထဲကို တရားမဝင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တယ်၊ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ နောက်ပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကို တမင်တကာ ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူတို့ကို တရားစွဲချင်ပါတယ်"

ရဲလက်ထဲ အပ်နိုင်သည့် ကိစ္စကို မိမိကိုယ်တိုင် လက်ပင်ပန်းခံနေရန် မလိုဟု မင်ယွဲ့က ယူဆထားသည်။

မှတ်တမ်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရဲများက ထိုလူနှစ်ဦး အမှန်တကယ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း၊ ပြဿနာစတင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ဖုန်းလုရန် ကြိုးစားစဉ် ထိခိုက်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

မင်ယွဲ့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အကြမ်းဖက်ပြီး ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတန်ဖိုးက သုံးသောင်းအထိ ရှိနေပြီဖြစ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ရပါမယ်"

မင်ယွဲ့နှင့် သူမ၏ မိသားစုမှာ ထိုလူနှစ်ဦး ရဲဖမ်းခေါ်သွားသည်ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့က သူမနဲ့ တစ်ဖက်သတ် ပါနေတာပဲ၊ ငါတို့ မလိုက်ဘူး၊ မသွားဘူး"

ဥပဒေကို နားမလည်သော ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရဲများကိုပင် ပြန်လည် အာခံ ငြင်းဆန်နေကြသေးသည်။

သို့သော် ရဲများက အလျှော့မပေးဘဲ ကားတံခါး ဖွင့်ကာ ၎င်းတို့ကို အထဲသို့ ထည့်ပြီး ခေါ် ဆောင်သွားတော့သည်။

တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းများကို အကြမ်းဖက် ဖျက်ဆီးခြင်းမှာ ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် ထောင်ဒဏ်နှင့် လျော်ကြေးငွေ ပေးဆောင်ရပေတော့မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သူမျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့သဖြင့်သာ ပြစ်ဒဏ်မှာ ယခုထက် ပိုမဆိုးရွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ အဲဒီလူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူတို့ ရွာထဲဝင်လာကတည်းက ပုံစံမမှန်ဘူးလို့ ငါပြောသားပဲ"

"တကယ့် လူယုတ်မာတွေပဲ၊ နောက်တစ်ခါ သူတို့ကို မြင်ရင် ငါတို့ ဝိုင်းတားပေးမယ်"

"ဒီလိုလူမျိုးတွေကို ရွာထဲ လုံးဝ အဝင်မခံသင့် ဘူး"

ရွာသားများမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် မှတ်ချက်ပေးနေကြသည်။

နွေဦးပွဲတော် (တရုတ်နှစ်သစ်ကူး) နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ ထိုမိသားစု သုံးယောက်မှာ ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးကို အိမ်၌ ဖြတ်သန်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းလျှင်တော့ အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ မိသားစု ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ကြလိမ့်မည်။

ရွာကလေးအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။

မင်ယွဲ့၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို မင်ယုံမှာလည်း ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ညည်းကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ"

မြို့ကြီးပြကြီးများ၏ သာယာဝပြောမှုကို ကြုံဖူးထားသော်လည်း မင်ယုံသည် ရွာ၏ ပြောင်းလဲလာသော ကျေးလက်အလှအပများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ချမ်းမြေ့နေမိသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ ညီမလေးကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ မင်ယုံတစ်ယောက် လီအော့ကျေးရွာ၏ တိုးတက်မှုအတွက် ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေရသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့မှာ ရည်းစားရှိနေပြီလို့ ကြားတယ်၊ ဘယ်တော့မှ ငါတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမှာလဲ"

မင်ယုံက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ညီမလေးမှာ ချစ်သူကို မိဘများနှင့် ပေးတွေ့ပြီးပြီဟု ကြားထားသော်လည်း သူကမူ မတွေ့ရသေးပေ။

"အခွင့်သာရင် သေချာပေါက် ပေးတွေ့မှာပါ အစ်ကို"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့ဆက်ရမည့် ဖွံ့ဖြိုးရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသည်။

ကုမ္ပဏီ၏ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်များကို မင်ယွဲ့ ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း မင်ယုံမှာ သူ၏ ညီမလေးသည် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော အမြင့်ပျံ ဝေဟင်သို့ တက်လှမ်းတော့မည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းတာပေါ့"

မိမိဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ညီမဖြစ်သူက စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ကို မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

မင်မင်းသည်လည်း ဘွဲ့ရပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်ရရှိကာ အန်းရှင်း မူကြိုကျောင်းကို တိုက်ရိုက် စီမံခန့်ခွဲနေရပြီ။

မင်ယွဲ့ကြောင့်ပင် သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း ရွာရှိ စက်ရုံကို ဦးစီးနေရသည်။ မင်ယွဲ့ ဟူသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကြောင့် သူတို့ တစ်မိသားစုလုံး၏ ဘဝမှာ တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

"အစ်ကိုယုံ၊ အစ်ကို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဘာစီမံကိန်းတွေ ရှိလဲဟင်"

မင်ယုံမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။

“စီမံကိန်းလား...”

သူသည် ဟိုတယ်မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး လစာမှာ ယွမ် ၁၈,၀၀၀ ရရှိသည်။

၎င်းမှာ အလွန်များပြားသည်လည်း မဟုတ်၊ နည်းပါးသည်လည်း မဟုတ်သော ပမာဏတစ်ခုပင်။ မင်ယွဲ့၏ အောင်မြင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သူ၏ ရာထူးမှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခုဟု ဆိုရန်ပင် အားနာစရာ ဖြစ် နေသည်။

"စီမံကိန်းတော့ သိပ်မရှိပါဘူး၊ ငါ့အနေနဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး ရာထူးတက်ဖို့ကတော့ ခက်ဦးမှာပဲ"

လက်ရှိ အလုပ်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး လစာမှာလည်း သင့်တင့်သော်လည်း၊ မန်နေဂျာအဆင့် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ရှေ့ဆက်တိုးရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

သူ၏ အနာဂတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နေရသော်လည်း ၎င်းမှာ သူအမှန်တကယ် လိုလားသော အနာဂတ်မျိုး ဟုတ်မဟုတ် သူကိုယ်တိုင် လည်း မဝေခွဲနိုင်ပေ။

"ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း ထောင်ဖို့ရော စဉ်းစားဖူးလား"

မင်ယွဲ့ ဆိုလိုသည်ကို မင်ယုံ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို ကူညီချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

သူမတွင် ငွေကြေးဓန ပြည့်စုံသလို အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းများလည်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၌ သူတစ်ပါးကို ကူညီနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ ပိုမိုတိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူမအတွက် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ရပ်ပင်။

သူမအတွက် အသေးအဖွဲ ကူညီမှုလေးတစ်ခုက သူတစ်ပါးအတွက် အဖိုးတန်သော အခွင့်အလမ်းများ ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ငါက ဟိုတယ်စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အလုပ်ပဲ သိတာလေ"

သူသည် ဟိုတယ်လုပ်ငန်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ တခြားလုပ်ငန်းများကို နားမလည်ပေ။

"အဲဒါကပဲ အစ်ကို့ရဲ့ အားသာချက် မဟုတ်ဘူးလား"

နှစ်ရှည်လများ ရရှိထားသော ဟိုတယ်စီမံခန့်ခွဲမှု အတွေ့အကြုံများဖြင့် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင် ရန်မှာ ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် မင်ယုံကမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အားနည်းနေဆဲပင်။

"ငါက မန်နေဂျာပဲ လုပ်ဖူးတာ၊ သူဌေးတစ် ယောက်အနေနဲ့ မနေဖူးတော့..."

ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးကို ဦးစီးရသောအခါ မဖြေရှင်းနိုင်သည့် အခက်အခဲများ ကြုံလာရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မ ရှိနေတာပဲ၊ အစ်ကို့အနေနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့သာ ရှေ့ဆက်လှမ်းလိုက်ပါ"

မင်ယွဲ့က အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအား ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်ရန် ယုံကြည်မှု ပေးချင်သလို၊ ပိုမို တောက်ပသော လမ်းသစ်ကို လျှောက်လှမ်းစေချင်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့ယွဲ့ရာ"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မင်ယွဲ့၏ စေတနာကို မင်ယုံ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။

မင်ယွဲ့က ဆက်လက်၍

"အစ်ကို့ကို ဟိုတယ်တစ်ခု ဖွင့်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာ ဖွင့်ချင်လဲ"

ဟု မေးသည်။

"မြို့ပေါ်မှာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် မင်ယုံက ဖြေလိုက် သည်။

မင်ယွဲ့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကြောင့် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ (မင်ယွဲ့အဖေ) ၏ ဟိုတယ်မှာ ခရိုင် အတွင်း အကြီးဆုံး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဦးလေးဖြစ်သူနှင့် သွားရောက် မပြိုင်ဆိုင်လိုဘဲ မြို့လယ်ခေါင်ကိုသာ ရွေးချယ် လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ ယွမ် သန်း ၂၀ ရင်းနှီးပေးမယ် ရှယ်ယာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျွန်မ ယူမယ်၊ အစ်ကိုက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူပါ နောင်မှာ အစ်ကို့ဆီမှာ ငွေပိုရှိလာတဲ့အခါ ကျွန်မဆီက မူလရှယ်ယာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကို မူလဈေးအတိုင်း အချိန်မရွေး ပြန်ဝယ်နိုင်ပါတယ် ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးကိုတော့ အစ်ကိုပဲ အပြည့်အဝ စီမံခန့်ခွဲရမှာပါ"

မင်ယွဲ့က ဖြေရှင်းချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ချပြလိုက်သည်။

ယွမ်သန်းနှစ်ဆယ် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ မင်ယုံ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။

သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ထိုမျှများပြားသော ငွေပမာဏကို မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ညီမလေးကမူ ထိုငွေများကို သူ့အား အလွယ်တကူပင် ပုံအောပေးလိုက်လေပြီ။

အခန်း (၄၃၄) ဆုမဲ

ရှယ်ယာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းဟူသည်မှာ ပမာဏအားဖြင့် နည်းပါးသည်ဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း၊ ယွမ်သန်း ၂၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း အတွက်ပင် ယွမ် ၂ သန်းခန့် တန်ဖိုးရှိပေသည်။

သူ၏ ဝမ်းကွဲညီမလေးမှာမူ သူ၏ထံမှ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မတောင်းခံဘဲ ထိုရှယ်ယာ များကို တိုက်ရိုက်ပင် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်းကွဲမောင်နှမဟူသော သံယောဇဉ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမထံမှ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိနေကြောင်း သိထားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် သူ့အပေါ် အမှန်တကယ်ပင် စေတနာပိုလွန်းသည်ဟု မင်ယုံ ခံစားနေရသည်။

ထို့အပြင် မင်ယွဲ့က မူလရှယ်ယာများကို မူလဈေးနှုန်းအတိုင်း ပြန်လည်ဝယ်ယူခွင့်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပြုထားသေးသည်။

ဟိုတယ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ပုံမှန်လည်ပတ်နိုင်ကာ အကျိုးအမြတ်ရရှိလာလျှင် ယွမ် ၃ သန်းခန့် ရှာဖွေရန်မှာ မင်ယုံအတွက် မခဲယဉ်းလှပေ။

တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် မူလရှယ်ယာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကို သူ ပြန်လည်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ဤဟိုတယ်ကြီးကို သူနှင့် မင်ယွဲ့တို့ တစ်ဝက်စီ ပိုင်ဆိုင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့သည် သူ၏ဘဝ တိုးတက်ရေးအတွက် အဘက်ဘက်မှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးကာ သူ့အပေါ် အတိုင်းအထက်အလွန် ကောင်းမြတ်နေခဲ့သည်။

"ငါ... ငါ ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး"

မင်ယုံသည် ရင်ထဲ၌ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် စကားလုံးများပင် ပျောက်ရှနေရရှာသည်။

"အစ်ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်မနေပါနဲ့ဟိုတယ်ကြီး တိုးတက်အောင်မြင်လာရင် ကျွန်မလည်း ငွေရမှာပဲလေ"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

မောင်နှမနှစ်ဦးသည် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် ကြည်လင်သော ရေပြင်တို့ ဝန်းရံထားသည့် ရွာတွင်းရှိ လမ်းသစ်လေးအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လေပြည်အေးလေး တိုက်ခတ်နေသည့်ကြားတွင် သူတို့၏ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်များကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြသည့် ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒါဆိုရင် ညည်းရဲ့ ရက်ရက်ရောရော ထောက်ပံ့မှုကို အစ်ကိုက ကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပေါ့ ယွဲ့ယွဲ့"

"ဒါကို ထောက်ပံ့မှုလို့ မခေါ်ပါဘူး၊ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုလို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်”

မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"သွားကြစို့၊ အေးလာပြီ"

စကားအနည်းငယ် ပြောရုံမျှဖြင့် ယွမ်သန်း ၂၀ တန်ဖိုးရှိသော အဓိကကိစ္စရပ်ကြီးတစ်ခုကို သူတို့ အေးအေးလူလူပင် အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

မင်ယုံသည် အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

မင်မင်းသည်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဤမျှ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"အစ်ကို ထီပေါက်လာတာလား၊ ကြည့်ရတာ အရမ်းပျော်နေပုံပဲ"

ဟု မင်မင်းက မေးသည်။

"ထီပေါက်တာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါသေးတယ်။ ဟိုတယ်ဖွင့်ဖို့အတွက် လစဉ် ယွမ်သန်း ၂၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရလိုက်သလိုမျိုးပဲ" ဟု မင်ယုံက အကြောင်းစုံကို ပြန်ပြောပြရင်း အားရကျေနပ်နေသည်။

"အစ်ကို့အတွက် တကယ်ဝမ်းသာပါတယ်"

မင်မင်းသည်လည်း မင်ယွဲ့၏ ရက်ရောမှုကို တစ်ခါမျှ မသံသယဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိသားစုအပေါ် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မျှော်လင့်ခြင်းမရှိဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ယန်ကျင်းတွင် အလုပ်အကိုင် ထူထောင်ချင်သည်ဆိုပါက မင်ယွဲ့က ချက်ချင်းပင် ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟုပင် သူမ ထင်မိသည်။

သို့သော် သူမကတော့ သူမ၏ ဇာတိမြေကိုသာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး ကြီးကျယ်သော ရည်မှန်းချက်များလည်း မရှိပေ။

"နင်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံး နောင်တစ် ချိန်မှာ ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ မမေ့ကြနဲ့ဦး ဒီခေတ်မှာ အလုပ်ရဖို့က တကယ့်ကို ခဲယဉ်းတာ ငါတို့ သူမကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ရတယ်"

"ဟုတ်ပ၊ ဘွဲ့လွန်တက်ထားတဲ့သူတွေတောင် အစားအသောက် ပို့ဆောင်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေကြရတယ်လို့ ကြားတယ် သနားစရာပါပဲ၊ ဘဝပေးအခြေအနေကြောင့် လုပ်နေကြရတာပဲလေ"

မင်ယွဲ့၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့က တစ်လှည့်စီ ပြောဆိုနေကြရာ မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံး မင်ယွဲ့၏ စေတနာကို အမြဲအမှတ်ရနေစေရန် သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖေနဲ့ အမေ မပြောလည်း ကျွန်တော် အမြဲအမှတ်ရနေမှာပါ"

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မမျှော်လင့်ဘဲ ကူညီပေးခဲ့သည့် ကျေးဇူးတရားကို သူ မမေ့နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

"ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ”

ဟု မင်မင်းကလည်း လက်ချောင်းလေးသုံးချောင်းကို စုကာ ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်၍ သစ္စာဆိုသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့၏ အဖိုးနှင့် အဖွားတို့မှာမူ သားစဉ်မြေးဆက်များ စုံစုံလင်လင်ဖြင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို မြင် ရသဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေကြသည်။

သူတို့အရွယ်အတွက်တော့ ဤမြင်ကွင်းထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိသော အရာ မရှိတော့ပေ။

နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အဝေးရောက် အလုပ်သမားများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြန်ရောက်လာကြကာ ကျေးရွာလေးမှာ လူသူထူထပ် စည်ကားလာသည်။

ယခင်နှစ်များကဲ့သို့ပင် သူတို့စုဝေးမိသောအခါ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများနှင့် အနာဂတ် အစီအစဉ်များကို ပြောဆိုကြလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင်မူ သူတို့၏ စကားဝိုင်းတိုင်း၌ 'မင်ယွဲ့' ဟူသော အမည်မှာ မပါမဖြစ် ပါဝင်နေတော့သည်။

သူတို့သည် မင်ယွဲ့အကြောင်းကို သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် ပြောလျှင်ပင် ကုန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုနှစ်တွင် ရွာလူကြီးသည် ထူးထူးခြားခြား အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လက်ရေးလှသော သက်ကြီးရွယ်အိုများကို စုစည်းကာ နှစ် သစ်ကူး မင်္ဂလာစာတန်းများကို အတူတကွ ရေးသားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း ပျော်ရွှင်နေကြသလို ရွာသားများအတွက်လည်း စာတန်းများကို ဝယ်ယူနေရန် မလိုတော့သဖြင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။

"ကျွန်မတို့ တစ်ခုခု ကစားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

အားလုံး စိတ်လက်တက်ကြွနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ မင်ယွဲ့က ပွဲတော်အငွေ့အသက်ကို ပိုမိုတိုးမြှင့်လိုသဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ညည်းရဲ့ အကြံဉာဏ်ကိုသာ ပြောစမ်းပါ"

ဟု ရွာလူကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောကာ ဆိုရာ အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြသည်။

"ကျွန်မ လူတိုင်းအတွက် နှစ်သစ်ကူး ဆုကြေးစာအိတ်တွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပါတယ် အထဲမှာ ပါတဲ့ ပမာဏကတော့ မတူကြဘူးပေါ့ ကျွန်မတို့ စာတန်းတွဲ ညှိတဲ့ဂိမ်း လေး ကစားကြရအောင် ပထမစာကြောင်းနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ဒုတိယစာကြောင်းကို ရေးနိုင်တဲ့သူက ဒီဆုကြေးစာအိတ်ကို လာယူရမှာပါ တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ရင်တော့ ပထမစာကြောင်းကို ရေးတဲ့သူကပဲ ဆုကြေးစာအိတ်ကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ် ဘယ်လိုသဘောရကြလဲရှင့်"

အပျော်လာကြည့်နေကြသည့် လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

"ယွဲ့ယွဲ့၊ ငါတို့လည်း ပါဝင်လို့ ရသလား"

ဟု လူငယ်တစ်ဦးက လက်ထောင်မေးသည်။

"ရတာပေါ့"

မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါက ပျော်စရာဖြစ်အောင် လုပ်တာပဲဥစ္စာ"

"ရှင် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"

ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးက ရှက်စရာကောင်းသည်ဟု ဆိုကာ ထိုလူငယ်၏ လက်ကို ဆွဲတားသည်။

"ငွေရမယ့်ကိစ္စကို ဘာလို့ ငြင်းရမှာလဲ"

ဟု ဆိုကာ ထိုလူငယ်မှာ မင်ယွဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

မင်ယွဲ့သည် မင်ချန်အား စာရေးစုတ်တံများ၊ မင်ရည်နှင့် စက္ကူအနီများကို သူမ၏ စာကြည့် ခန်းထဲမှ ထပ်မံ သယ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

"လက်ရေးမလှတဲ့သူတွေရော ပါလို့ရလား"

"စိတ်ပါရင် ဘယ်သူမဆို ရပါတယ်ရှင်"

လူအုပ်ကြီးမှာ ဝိုင်းဝန်းရယ်မောကြသည်။

ယခုအခါ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူများမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုများသာမက လူငယ်များစွာလည်း ပါဝင်လာကြသည်။

ကလေးငယ်များမှာ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သေချာနားမလည်သော်လည်း ဆုကြေးစာအိတ်များ ရှိကြောင်း သိသဖြင့် ပါဝင်ချင်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့က စာမရေးတတ်သဖြင့် ဘေးနားမှသာ ဝိုင်းကြည့်နေကြရသည်။

မင်ယွဲ့၏ ရက်ရောမှုမှာ ကျော်ကြားလှသည့်အတိုင်း သူမသည် အဆင့်မြင့် သကြားလုံးများ၊ ဖျော်ရည်များနှင့် သစ်သီးများကို ချက်ချင်းပင် တည်ခင်းပေးလိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော စာတန်းရေးပြိုင်ပွဲလေးမှာ ယခုအခါ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော လက်ဖက်ရည် ဝိုင်းလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤကိစ္စမှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်း ပျော် ရွှင်နေကြသည်မှာ အမှန်ပင်။

"ရွာလူကြီးရှင့်၊ ရွာလူကြီးက ဒိုင်လူကြီး လုပ်ပေးပါဦး"

ဟု မင်ယွဲ့က ဆိုကာ နောက်သို့ အသာဆုတ် ပေးလိုက်သည်။

ရွာလူကြီးကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လက်ခံလိုက်၏။

မင်ယွဲ့နှင့် မင်ချန်တို့သည် ဆုကြေးစာအိတ်များကို ချက်ချင်း ပြုလုပ်ကြသည်။

ငွေပမာဏကို အသေအချာ မကြည့်ဘဲ လက်ထဲမိသမျှ ငွေစက္ကူများကို ထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုငွေများမှာ အနည်းဆုံး ယွမ်တစ်ရာတန် အထပ်လိုက်များ ဖြစ်နေသည်။

စာတန်းများကို ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ မင်ယွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများထံမှ မျက်စိမခွာနိုင်ကြတော့ပေ။

မင်ယွဲ့ ချမ်းသာသည်ကို သိထားခြင်းနှင့် လက်တွေ့ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ခံစားချက်ချင်း အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။

အမှန်စင်စစ် မင်ယွဲ့ ထုတ်ယူလိုက်သော ငွေမှာ ယွမ်သောင်းဂဏန်းမျှသာ ရှိသော်လည်း၊ မည်သည့်အချိန်မဆို ယွမ်သောင်းချီကို ဆုကြေးစာအိတ်အဖြစ် အလွယ်တကူ ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အားလုံးက အားကျနေကြရသည်။

သူမနှင့် မင်ချန်တို့သည် ဆုကြေးစာအိတ်များကို လျင်မြန်စွာ ထုပ်ပိုးလိုက်ကြသည်။

ပထမဆုံး အချီအနည်းငယ်တွင် လူတိုင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စမ်းသပ်နေကြသဖြင့် စာတန်းများမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။

လူအများအပြား ဆုကြေးစာအိတ် လာယူကြရာ မင်ယွဲ့က စားပွဲပေါ်မှ မိမိနှစ်သက်ရာ စာအိတ်ကိုသာ နှိုက်ယူခိုင်းလိုက်သည်။