အခန်း (၄၄၁-၄၄၂)

အခန်း (၄၄၁) ရဲတိုင်လိုက်ပါ

မင်ယွဲ့သည် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် သူမနှင့် ယခင်က ဆုံဖူးခဲ့သော မိုလင်တို့ မိသားစုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

မိုလင်သည်လည်း မင်ယွဲ့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ ရန်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွား တော့သည်။

မိုရန့်သည်လည်း ညီမဖြစ်သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့ကို ဤအိမ်ဟောင်းကြီး၌ တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မင်ယွဲ့သည် မိုရန့်၏ လျှို့ဝှက်နက်နဲသော စရိုက်ကို အကဲခတ်မိသည်။

သူသည် သူမကို သဘောမကျသော်လည်း မျက်နှာသာပေးသည့် အနေဖြင့် ပြုံးပြကာ ရင်းနှီးဟန် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအုပ်အလယ်တွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ် လိုက်တော့သည်။

"ဒါက ဟန်ကျီရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်ရမယ်"

ဟု အဖိုးအိုတစ်ဦးက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။

မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အားလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

မိုလင်၏ အဘွားဖြစ်သူမှာမူ ယခင်က အိမ်တော်မှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ယခုတစ် ကြိမ်တွင်မူ ငြိမ်သက်စွာသာ နေနေရရှာသည်။

"ဟန်ကျီကိုကို... မနက်ဖြန် ကျွန်မတို့ ပါတီပွဲ လုပ်မလို့၊ ကိုကိုလည်း လာခဲ့ပါလားဟင်"

မိုလင်သည် မင်ယွဲ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ မိုဟန်ကျီအနားသို့ တိုးကပ်၍ ချွဲနွဲ့သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့ကမူ ထိုမိန်းကလေး၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။

"ငါ မလာဘူး"

မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။

မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော နူးညံ့မှုများမှာ သူစိမ်းများအတွက် မဟုတ်ပေ။

မိုလင်သည် သူမ၏ လက်သည်းများကို လက်ဖဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး မနာလိုစိတ်များဖြင့် တင်းခံနေရရှာသည်။

"ဟန်ကျီ... ငါတို့က လူငယ်တွေပဲလေ၊ အတူတူ ပျော်ကြတာပေါ့ သူလည်း လိုက်ခဲ့လို့ ရတာပဲ"

ဟု မိုလင်က မင်ယွဲ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

သို့သော် မိုဟန်ကျီကမူ

“ငါ့မှာ နင့်လို ညီမ မရှိဘူး ကိုကိုလို့လည်း မခေါ် နဲ့ နောက်ပြီး ယွဲ့ယွဲ့က နင်နဲ့ မကစားချင်ဘူး"

ဟု လူအုပ်ကြား၌ပင် ပြတ်သားစွာ ပြောချပစ်လိုက်သည်။

အိမ်အတွင်းမှ အတင်းအဖျင်း စကားများကို မင်ယွဲ့ နားမထောင်လိုတော့သဖြင့် သူမ၏ ချစ်စဖွယ် ခွေးလေး ယွမ်ပေါင်ကို ပွေ့ချီကာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်မှာ နွေးထွေးလှပြီး မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ တောက်ပနေတော့သည်။

"နင့်နာမည်က မင်ယွဲ့လား"

ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်သော လေထုကို ဆူညံသော အသံတစ်ခုက ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

မင်ယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိုလင်အပါအဝင် အမျိုးသမီး သုံးဦး သူမထံသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"တစ်ပါးသူရဲ့ နာမည်ကို မမေးခင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်မိတ်ဆက်ရတာ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုပဲလေ"

မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန် လိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးများက သူမကို တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ အညတရတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။

မင်ယွဲ့သည် သူတို့၏ စကားများကို နားမထောင်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက် သော်လည်း သူတို့က လမ်းပိတ်ထားကြသည်။

"ဖယ်စမ်း”

မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။

ထိုစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မင်ယွဲ့ကို တွန်းလှဲရန် အားယူလိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့က ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဘေးရှိ ရေကန်ထဲသို့ "ဝုန်း" ကနဲ ကျသွားတော့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ဂလု... ကယ်ပါဦး..."

ရေမကူးတတ်သော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရေကန် ထဲ၌ ဗျာများနေရှာသည်။

မင်ယွဲ့ကမူ သူမကို ချက်ချင်း မကယ်ဘဲ သင်ခန်းစာရစေရန် အတန်ကြာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် လူအုပ်ကြီး ရောက်လာပြီး သူမကို ဆွဲတင်လိုက်ကြသည်။

"မေမေ... သူ ကျွန်မကို တွန်းချလိုက်တာ”

ဟု ရေထဲမှ တက်လာသော မိုယန်က မင်ယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စွပ်စွဲတော့သည်။

သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူက မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ ရှင်းပြချက် တောင်းသော်လည်း

မိုဟန်ကျီက

"ယွဲ့ယွဲ့က တမင်တွန်းချမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး မင်းသမီးကသာ တစ်ခုခု အရင်လုပ်လို့ ဖြစ်တာနေမှာပေါ့"

ဟု မိမိချစ်သူဘက်မှ အပြည့်အဝ ရပ်တည်ပေးလိုက်သည်။

မိုဟန်ကျီသည် အိမ်ထိန်းကို ခေါ်ကာ စောင့် ကြည့်ကင်မရာကို စစ်ဆေးစေသည်။

ဗီဒီယိုဖိုင်တွင် မိုယန်ကိုယ်တိုင် မင်ယွဲ့ကို တွန်းရန် ကြိုးစားရင်း ချော်ကျသွားသည်ကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။

"ဒါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်တာပဲ၊ ရဲတိုင်လိုက်ပါ”

ဟု မိုဟန်ကျီက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက် သည်။

မိုယန်၏ မိခင်မှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ

“ဟန်ကျီ... ဒါက ကလေးတွေ ကစားရင်း ဖြစ်တာပါ၊ ကျွန်မတို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဟု ဆိုကာ မင်ယွဲ့ကို အတင်းအကျပ် တောင်းပန် ခိုင်းတော့သည်။

သို့သော် မင်ယွဲ့ကမူ အေးစက်စွာဖြင့်ပင်

“ရဲတိုင်လိုက်ပါ”

ဟု ထပ်မံ ဆိုလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ တောင်းပန်တာကို ကျွန်မ လက်ခံရမယ်လို့ မသတ်မှတ်ထားဘူး ဒါက လူသတ်ရန် ကြိုးစားမှုပဲ"

ဟု မင်ယွဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ မိုမိသားစု၏ ဆွေမျိုးများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အဖိုးအိုတစ်ဦးက ဝင်ရောက် ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားသော်လည်း မိုဟန်ကျီက

“ကျွန်တော့် ချစ်သူကို ရန်ပြုတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော့် မိသားစုဝင်အဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး ခင်ဗျားတို့ ဒီအိမ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာပါနဲ့တော့"

ဟု နှင်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာပြီး ဗီဒီယို အထောက်အထားများနှင့်အတူ မိုယန်ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

မိုယန်၏ မိခင်မှာ မင်ယွဲ့၏ ခြေသလုံးကို ဖက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်သော်လည်း မင်ယွဲ့က ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။

သူမသည် ရိုးသားဖြူစင်သော်လည်း မိမိကို ရန်ပြုသူများအပေါ်တွင်မူ အစွမ်းကုန် တုံ့ပြန်တတ်သည့် ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို သက်သေပြလိုက် တော့သည်။

အခန်း (၄၄၂) ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး

"အား... မေမေ၊ ကယ်ပါဦး သမီး ထောင်မကျချင်ဘူး၊ တကယ် မသွားချင်ဘူးရှင်"

မိုယန်သည် အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်သွားရပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ သူမ၏လက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်တော့သည်။

သူမ၏မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း သမီးဖြစ်သူအား ရဲတပ်ဖွဲ့က ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရဲအရာရှိ၏လက်ကို အတင်းအဆွဲအယမ်းလုပ်သော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အဘွားအိုမို၏ ခြေရင်း၌ ဒူးထောက်ကာ နဖူးနှင့် ကြမ်းပြင် တိုက်မိသည်အထိ ဦးတိုက်တောင်းပန် တော့သည်။

အဘွားအိုမို၏ မျက်နှာထက်တွင် ခဏတာမျှ သနားကရုဏာရိပ် ယှက်သန်းသွားသော်လည်း၊ ဘေးတွင်ရှိနေသော မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုသနားစိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ချုပ်တည်းလိုက်သည်။

အချို့သောသူများသည် သနားခြင်းနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်သည်။

"မတရားတဲ့ အမှုတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးလွန်တဲ့သူဟာ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုယ့် အကုသိုလ်နဲ့ကိုယ် ပျက်စီးရမှာပဲ"

အဘွားအိုသည် တိုတောင်းလှသော ထိုစကားတစ်ခွန်းဖြင့်ပင် သူမ၏ သဘောထားကို ပြတ်သားစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

"အိမ်ထိန်း... ဧည့်သည်တွေကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ ဒီနေ့ကစပြီး မိုအိမ်တော်ဟာ တခြားသော မိုမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ဧည့်ခံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

မိုဟန်ကျီသည် တိတ်ဆိတ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်သရိုက်များကို ဖယ်ရှားရန်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုမူ သူသည် မည်သည့် မျက်နှာနာမှုကိုမျှ ထားရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အချို့က

"ဟန်ကျီ... ဒါက မိုယန်လုပ်တာလေ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ဟု ရုန်းကန်ပြောဆိုကြသော်လည်း မိုဟန်ကျီကမူ မျက်လုံးပင် ပင့်မကြည့်တော့ပေ။

မိုလင်သည်လည်း အခြေအနေမကောင်းသည်ကို မြင်သည်နှင့် လူအုပ်နောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

မိုအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ ထိုလူစုမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်လှသော အကြည့်များမှာ သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုတော့မည့် အလားပင်။

"မိုလင်... နင်က ဝမ်းသာဖို့ စောလွန်းသေးတယ်"

မိုရန့်သည် ဖုန်းပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ နူးညံ့လှသော ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို ခွာချကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အကို... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ကျွန်မကို မခြောက်ပါနဲ့"

မိုရန့်သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မိုမိသားစုကို ပြစ်မှားခဲ့လို့ ငါတို့ စီးပွားရေးတွေ အကုန်အဖြတ်ခံခဲ့ရပြီးပြီ ဒီနေ့ ငါတို့က လာပြီး တောင်းပန်ဖို့ ကြိုးစားတာကို နင်က ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ"

ဟု ဆိုကာ ညီမဖြစ်သူ၏ မိုက်မဲမှုကို အပြစ်တင်တော့သည်။

မိုရန့်သည် သူမ၏ ကားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ပိုမိုပေါက်ကွဲတော့သည်။

"အခုပဲ သတင်းရတယ်၊ ယန်ကျင်းမှာ မိုမိသားစုဆိုတာ ရှင်းယောင်း တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်လို့ သူတို့က လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်ပြီ ဒါ ဘာကို ဆိုလိုသလဲ နင်သိလား"

မိုလင်ကမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့်

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း မိုပဲလေ"

ဟု ပြန်ပြောရှာသည်။

"ဒီလောကမှာ မိုမျိုးရိုးတွေ သန်းနဲ့ချီ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ X နဲ့ မပတ်သက်ရင် နင့်ရဲ့ မိုမျိုးရိုးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ"

မိုရန့်သည် မိုက်မဲလှသော ညီမဖြစ်သူနှင့် စကားပြောရသည်မှာ အသက်တိုစေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ ဖြတ်လမ်းနည်းဖြင့် အောင်မြင်လိုသော အိပ်မက်မှာ ယခုမူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရပြီ ဖြစ်သည်။

မိုအိမ်တော်အတွင်း၌မူ အေးချမ်းမှုမှာ ပြန်လည် စိုးမိုးလာခဲ့သည်။

မိုအမေသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နွေးထွေးစွာ နှစ်သိမ့်နေသည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသူများကို လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သူမသည် ယွမ်ပေါ့ကို အချက်ပြကာ သူမကို ဒုက္ခပေးခဲ့သော မိသားစု သုံးစု၏ နောက်ကြောင်းများကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် အခွန်ရှောင်မှု၊ အရက်သေစာသောက်စားပြီး မောင်းနှင်မှု၊ အဓမ္မ မြေသိမ်းမှု စသည့် ပြစ်မှုပေါင်းများစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

[ယွမ်ပေါ့….. နင့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ]

မကြာမီ ထိုသတင်းဆိုးများသည် အင်တာနက် စာမျက်နှာထက်တွင် ရေပန်းစားသော သတင်းများ အဖြစ် တဟုန်ထိုး တက်လာတော့သည်။

သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများကလည်း နှုတ်ဆိတ်မနေနိုင်တော့ဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းကာ အရေးယူမှုများ စတင်လိုက်သည်။

မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါ့တို့ တင်ပြထားသော အထောက်အထားများမှာ ပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ အားစိုက်ထုတ်စရာပင် မလိုတော့ပေ။

မိုရန့်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် နုံးချိစွာ လဲလျောင်းနေမိသည်။ သူ၏ ကုမ္ပဏီမှာ အခွန်ရှောင်မှုကြောင့် စစ်ဆေးခံနေရပြီး လုပ်ငန်းများအားလုံး ရပ်ဆိုင်းထားရသည်။

"မေမေ... ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ အခွန်ရှောင်တာက ဥပဒေနဲ့ မကင်းဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား"

သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူကမူ

"ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးကို နှမြောလို့ပါအေ ငါတို့တစ်ယောက်တည်း မပေးတာမှ မဟုတ်ဘဲ"

ဟု ပြန်ပြောနေဆဲပင်။

မိုရန့်က ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရတနာသေတ္တာများကို ထုတ် ခိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုရန့်၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်အတိ ကျသွားရသည်။

"ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး ဒါလေးတွေ ရောင်းရင်ရော မရဘူးလား"

ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ဆိုသော်လည်း ထိုရတနာများမှာ တန်ဖိုးမရှိသော အတုအယောင် အညတရ ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သူတို့၏ မိုက်မဲမှုနှင့် လောဘတို့ကြောင့် တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ ဂုဏ်ဒြပ်များမှာ ယခုမူ ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားရပြီ ဖြစ်သည်။